Pantoprotekt

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU PANTOPROTEKT (PANTOPROTECT)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 fiolka zawiera 40,0 mg pantoprazolu (w postaci seskwihydratu pantoprazolu sodowego);
substancje pomocnicze: wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: masa liofilizowana biała lub prawie biała.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w chorobach zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Pantoprazol. Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Pantoprotekt — zastępowany benzimidazol, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprotekt przekształca się w formę aktywną w kwaśnym środowisku w komórkach okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja jest zależna od dawki i dotyczy zarówno wydzielania kwasu w stanie podstawowym, jak i stymulowanego. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprotektu, tak jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i antagonistów receptorów H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia się kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprotekt wiąże enzym dystalnie względem receptorów komórkowych, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej jest taki sam.

Stosowanie pantoprotektu zwiększa stężenia gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu w większości przypadków nie przekraczają one górnej granicy normy. W przypadku długotrwałego leczenia stężenia gastryny zwiększają się najczęściej dwukrotnie. Ich nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu obserwuje się czasem słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby specyficznych komórek endokrynnych (ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji typu adenomatoidalnej). Jednak według dotychczas przeprowadzonych badań, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (atypowa hiperplazja) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Ze względu na wyniki badań na zwierzętach nie można całkowicie wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprotektem na parametry tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w osoczu rośnie w odpowiedzi na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, zwiększa się stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarem stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA, które może być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP, do zakresu wartości normalnych.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani wielokrotnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprotektu w osoczu pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnej. Rozkład. Wiązanie pantoprotektu z białkami osocza wynosi około 98%. Objętość rozkładu — około 0,15 l/kg.

Biortransformacja. Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja przy udziale CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie przy udziale CYP3A4.

Eliminacja. Ostateczny okres półwydzielania wynosi około 1 godziny, a klirens — 0,1 l/h/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia eliminacji. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprotektu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półwydzielania nie koreluje z o wiele dłuższym czasem działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprotektu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu, jak i w moczu jest desmetylopantoprotekt skoniugowany z siarczanem. Okres półwydzielania głównego metabolitu (około 1,5 godz.) nieco przekracza okres półwydzielania pantoprotektu. Osobne grupy pacjentów.

Osoby wolno metabolizujące. Około 3% Europejczyków ma niską czynność enzymu CYP2C19 — nazywa się je wolnymi metabolizatorami. U takich osób metabolizm pantoprotektu najprawdopodobniej katalizowany jest głównie przez enzym CYP3A4. Po podaniu jednej dawki 40 mg pantoprotektu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” było około 6 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie stężenie szczytowe w osoczu wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprotektu. Upośledzenie czynności nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy przepisywaniu pantoprotektu pacjentom z obniżoną czynnością nerek (w tym pacjentom poddawanym dializie). Tak jak u zdrowych ochotników, okres półwydzielania pantoprotektu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprotektu. Pomimo że główny metabolit ma umiarkowanie długi okres półwydzielania (2–3 godz.), wydalenie nadal jest szybkie, dlatego nie dochodzi do kumulacji.

Upośledzenie czynności wątroby. Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg Childa-Pugh) okres półwydzielania wzrasta do 7–9 godzin, a AUC zwiększa się 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu wzrasta jedynie nieznacznie — 1,5 razy w porównaniu z osobami zdrowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych ochotników nie ma również znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnej podaniu pantoprotektu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprotektu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Reflux esophagitis.
• Łukowa wrzoda dwunastnicy.
• Wrzoda żołądka.
• Zespół Zollingera-Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na pantoprazol, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie sekrecji kwasu solnego, pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektórych leków przeciwdrożdżycowych, takich jak ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów pompy protonowej z inhibitorami proteazy HIV, których wchłanianie zależy od pH wewnątrzżołądkowego (takimi jak atazanawir), ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Jednak donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP i warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny mogą prowadzić do rozwoju krwawienia patologicznego, a nawet śmierci. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombiny.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i inhibitorów pompy protonowej zwiększa stężenia metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na nowotwory lub z łuszczycą, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w dużym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19, inne drogi metaboliczne obejmują utlenianie przez enzym CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, glibenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylowy estradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami, które są metabolizowane za pomocą tego samego układu enzymatycznego.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeiny, teofiliny), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), a także nie wpływa na związane z białkiem P-glikoproteiną wchłanianie cyfostatyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnym przyjmowaniem środków przeciwwskazowych.

Przeprowadzono również badania interakcji pantoprazolu z niektórymi antybiotykami przy ich jednoczesnym stosowaniu (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksymina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Interakcje między lekami a badaniami laboratoryjnymi. Donoszono o fałszywie pozytywnych wynikach niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. Aby potwierdzić pozytywne wyniki, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych metod potwierdzających.

Szczególne środki ostrożności.

Złośliwe nowotwory żołądka. Objawy objawowe po stosowaniu pantoprazolu mogą maskować objawy złośliwych nowotworów żołądka i opóźniać ich diagnozowanie. W przypadku występowania niepokojących objawów (np. znaczącej utraty masy ciała, okresowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka, należy wykluczyć możliwość procesu złośliwego. Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu poziomu enzymów wątrobowych leczenie pantoprazolem należy przerwać (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane przez bakterie. Leczenie pantoprazolem nieco zwiększa ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Hipomagnezemia. Obserwowano rzadkie przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IP), takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, najczęściej w ciągu roku. Mogą rozwijać się stopniowo i początkowo być niezauważalne poważne objawy kliniczne hipomagnezemii: zmęczenie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanej z hipomagnezemią) stan pacjentów poprawiał się w większości przypadków po korekcyjnej terapii preparatami magnezu i przerwaniu stosowania IP. U pacjentów wymagających długotrwałego leczenia oraz u pacjentów przyjmujących IP jednocześnie z doustnym cyfoglikozydami lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy oznaczyć poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości. Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) w wysokich dawkach inhibitorów pompy protonowej zwiększa ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów w podeszłym wieku lub przy obecności innych czynników ryzyka.

Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej zwiększa ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi rekomendacjami klinicznymi oraz spożywać wystarczającą ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie skórne efekty niepożądane. Opisywano ciężkie skórne efekty niepożądane, w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliz epidermy (zespoł Lyella) oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne, związane z pantoprazolem z nieznaną częstością (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pacjentom należy objaśnić objawy i znaki ciężkich skórnych efektów niepożądanych oraz konieczność uważnej obserwacji skóry.

Jeśli wystąpią objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać przyjmowanie pantoprazolu i rozważyć leczenie alternatywne.

Podostre rumień poskręcany skóry. Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego rumienia poskręconego skóry. Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólowi stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania stosowania Pantoprotektu. Wystąpienie podostrego rumienia poskręconego skóry u pacjentów podczas wcześniejszej terapii inhibitorami pompy protonowej zwiększa ryzyko jego rozwoju przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań podczas diagnostyki nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie Pantoprotektem należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed przeprowadzeniem oceny poziomu CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić ponowne oznaczenia po 14 dniach od przerwania leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Sód. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 fiolce, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania pantoprazolu u kobiet w ciąży (około 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak działania teratogennego lub toksycznego dla płodu/nówka. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Z uwagi na środki ostrożności należy unikać stosowania Pantoprotektu u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu z mlekiem matki u ludzi, jednak o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/maluszka. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odstąpieniu od leczenia Pantoprotektem należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia efektów niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W takich przypadkach nie należy prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się zgodnie z zaleceniem lekarza i pod odpowiednim nadzorem medycznym. Podanie dożylnie zaleca się tylko w przypadku niemożności podania doustnego. Istnieją dane dotyczące długości leczenia dożylnego do 7 dni. Dlatego, gdy tylko staje się możliwa dawkowanie doustne pantoprazolu, należy przerwać podawanie dożylnie leku Pantoprotekt i przejść na dawkowanie doustne pantoprazolu w dawce 40 mg.

Refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastniczy, wrzód żołądka.

Zalecana dawka to 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę dożylne. Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją. W przypadku długotrwałego leczenia zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją zalecana dawka początkowa Pantoprotektu wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwa podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak długość stosowania należy ograniczyć tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

Jeśli konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2 × 80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/h) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania.

Proszek rozpuszcza się w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, który znajduje się we fiolce. Otrzymany roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych. Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowuje się przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony lek należy użyć natychmiast.

Nie wolno przygotowywać ani mieszać Pantoprotektu z innymi rozpuszczalnikami niż te wymienione powyżej.

Podawanie dożylnie leku należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut. Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Środki, które pozostały lub których właściwości fizyko-chemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, pojawienie się osadu), należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Rozcieńczony roztwór powinien mieć przezroczysty, żółtawy kolor.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy stosować dawki dobowej wyższej niż 20 mg (0,5 fiolki leku Pantoprotekt) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania Pantoprotektu u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej są ograniczone.

Dostępne obecnie dane przedstawiono w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Objawy. Objawy przedawkowania są nieznane.

Dawki do 240 mg podane dożylne w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Leczenie. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy go do leków, które łatwo usuwa się za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspomagające. Nie ma zaleceń dotyczących specyficznego leczenia.

Działania niepożądane.

O wystąpieniu działań niepożądanych można się spodziewać u około 5 % pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądany jest zapalenie żył z towarzyszącym zakrzepem (tromboflebita) w miejscu wstrzyknięcia. Diareę i ból głowy obserwowano u około 1 % pacjentów.

Niepożądane działania klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W przypadku wszystkich działań niepożądanych zgłoszonych w okresie postmarketingowym niemożliwe jest ustalenie częstości, dlatego są one wymienione z częstością „nieznane”.

W ramach każdej kategorii częstości działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia powagi.

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, szok anafilaktyczny). Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne.

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała.

Nieznane: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), hipokalcemia¹, hipokaliemia¹.

Zaburzenia psychiczne.

Niezbyt często: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym zaostrzenie).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym zaostrzenie).

Nieznane: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów z predyspozycją do takich zaburzeń, a także zaostrzenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego.

Niezbyt często: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Nieznane: parestezje.

Ze strony narządu wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia / zamazanie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: polipy gruczołów dna (łagodne).

Niezbyt często: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort.

Nieznane: mikroskopowe zapalenie jelita grubego.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Niezbyt często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-glutamylotransferazy). Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Nieznane: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Niezbyt często: wysypki skórne, egzantema, świąd.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, zioła wielopostaciowa, reakcja na leki z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), nadwrażliwość na światło, podostre zapalenie skóry typu toczeń.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Niezbyt często: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Rzadko: ból stawów, ból mięśni.

Nieznane: skurcze mięśni².

Ze strony nerek i układu moczowego.

Nieznane: nerek zanikowo-śródmiąższowe (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Często: tromboflebita w miejscu wstrzyknięcia.

Niezbyt często: osłabienie, zmęczenie, niedowłady.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

¹ Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z wystąpieniem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

² Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku „korzyści/ryzyko” w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

40 mg liofilizatu w fiolce. 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

VEM Ilac San. ve Tic. A.S.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Cerkezkoy Organizasyon Sanayi Bolgesi Karaagac Mahallesi, Fatih Bulvari No 38 Kapakli / Tekirdag / Turcja