Pagamax

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego PAGAMAX

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; kapsułka twarda żelatynowa nr 4*;

* skład kapsułki żelatynowej: dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), żelatyna;

1 kapsułka zawiera 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; kapsułka twarda żelatynowa nr 2*;

* skład kapsułki żelatynowej: dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna;

1 kapsułka zawiera 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; kapsułka twarda żelatynowa nr 0*;

* skład kapsułki żelatynowej: dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

kapsułki 75 mg: twarde kapsułki żelatynowe o białym korpusie i pomarańczowej pokrywce, z czarnym oznaczeniem „75” na korpusie. Zawartość kapsułki: biały proszek;

kapsułki 150 mg: twarde kapsułki żelatynowe o białym korpusie i białej pokrywce, z czarnym oznaczeniem „150” na korpusie. Zawartość kapsułki: biały proszek;

kapsułki 300 mg: twarde kapsułki żelatynowe o białym korpusie i pomarańczowej pokrywce, z czarnym oznaczeniem „300” na korpusie. Zawartość kapsułki: biały proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, która jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego

((S)-3-(aminometylelo)-5-metyloheksanowy kwas).

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym, skutecznie wypierając w badaniach doświadczalnych [3H]-gabapentynę.

Ból neuropatyczny

Skuteczność leku wykazano w badaniach dotyczących neuropatii cukrzycowej, nerwobólu popostrzennego oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2–3 razy dziennie były podobne.

Umiarkowanie bólu obserwowano już w pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

Epilepsja

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem dwa lub trzy razy dziennie. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania dwa i trzy razy dziennie były podobne. Umiarkowanie częstotliwości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom z podwójnie ślepią fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Umiarkowanie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50 % według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od wartości wyjściowej do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym ocena ostrości wzroku, formalna ocena pola widzenia oraz badanie dna oka po poszerzeniu źrenic) przeprowadzono w ramach kontrolowanych badań klinicznych u ponad 3600 pacjentów. U 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo zaobserwowano pogorszenie ostrości wzroku. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7 % pacjentów otrzymujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Wskazniki farmakokinetyczne pregabaliny były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją stosujących leki przeciwpadaczkowe oraz pacjentów z przewlekłym bólem.

Wchłanianie. Pregabalina jest szybko wchłaniana po doustnym podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenie we krwi w ciągu 1 godziny po dawce pojedynczej i wielokrotnej. Obliczona biodostępność pregabaliny po podaniu doustnym wynosi 90 % lub więcej i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Stopień wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, w wyniku czego maksymalne stężenie (Cmax) zmniejsza się o około 25–30 %, a czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wydłuża się o około 2,5 godziny. Jednak jednoczesne przyjmowanie pregabaliny z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na całkowitą objętość jej wchłaniania.

Rozkład. Warunkowy objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm. Pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie około 98 % radioaktywności wydala się z moczem w niezmienionej postaci. N-metylowany pochodna pregabaliny (główny metabolit pregabaliny wykrywany w moczu) stanowiła 0,9 % dawki podanej. W badaniach wykazano brak racemizacji enancjomeru S do enancjomeru R.

Eliminacja. Pregabalina jest usuwana z krążenia ogólnoustrojowego głównie przez wydalanie z moczem w niezmienionej postaci. Średni okres półtrwania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie należy dostosować dawkę leku.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Międzysubiektywna zmienność farmakokinetyczna dla pregabaliny jest niska (poniżej 20 %). Farmakokinetyka dawek wielokrotnych jest przewidywalna na podstawie danych z dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby regularnego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Płeć. Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Zaburzenia funkcji nerek. Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi podczas hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenia pregabaliny w osoczu krwi zmniejszają się o około 50 %). Ponieważ wydalanie przez nerki jest główną drogą eliminacji leku, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszyć dawkę, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą.

Zaburzenia funkcji wątroby. Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana głównie w niezmienionej postaci z moczem, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby wpływały na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia). Klirens pregabaliny ma tendencję do obniżania się z wiekiem. To obniżenie klirensu pregabaliny po podaniu doustnym jest zgodne z obniżeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. U pacjentów z wiekowo zależnym zaburzeniem funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ból neuropatyczny.

Leczenie bólu neuropatycznego u dorosłych z powodu uszkodzenia obwodowego i centralnego układu nerwowego.

Epilepsja.

Jako terapia uzupełniająca napadów padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

Uogólnione zaburzenie lękowe.

Leczenie uogólnionego zaburzenia lączonego u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (mniej niż 2% dawki wydzielanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje in vitro metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej przedmiotem.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej.

W badaniach in vivo nie zaobserwowano istotnej klinicznie interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydyną, gabapentyną, lorazepanem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulinę, fenobarbital, tiagabine oraz topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki zapobiegające ciąży doustne, noretysteron i/lub etynylowa estradiol.

Równoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami zapobiegającymi ciąży, noretysteronem i/lub etynylowym estradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu równowagi żadnego z leków.

Leki wpływające na OUN.

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i skutku śmiertelnego u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku.

Specjalnych badań farmakodynamicznej interakcji z udziałem osób starszych nie przeprowadzono. Badania interakcji prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Pacjenci z cukrzycą.

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas stosowania pregabaliny, mogą wymagać korekty dawki leków hipoglikemizujących.

Reakcje nadwrażliwości.

Zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia takich objawów obrzęku naczynioruchowego jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie objawy skórne

Rzadko zgłaszano ciężkie objawy skórne (COS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyczne martwicze odłuszczenie (TEN), które mogą być zagrożeniem dla życia lub mieć zakończenie śmiertelne, w związku z leczeniem pregabaliną. Przy przepisywaniu leku pacjentom należy poinformować o objawach i dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast odstawić pregabalinę i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne.

Stosowanie pregabaliny wiązało się z wystąpieniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Zgłaszano również utratę przytomności, dezorientację i zaburzenia psychiczne. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane potencjalne działania leku.

Zaburzenia wzroku.

Podczas badań częściej zgłaszano nieostre widzenie pacjenci przyjmujący pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy dalszym stosowaniu leku. W badaniach, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; częstość wystąpienia zmian na dnie oka była wyższa w grupie placebo.

Zgłaszano objawy skórne ze strony narządów wzroku, w tym utratę wzroku, nieostre widzenie lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Objawy ze strony narządów wzroku mogą ustąpić lub zmniejszyć się po odstawieniu pregabaliny.

Niewydolność nerek.

Zgłaszano przypadki niewydolności nerek. Czasem ten efekt był odwracalny po odstawieniu pregabaliny.

Odstawianie współistniejących leków przeciwpadaczkowych.

Brak wystarczających danych dotyczących odstawiania współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania do leczenia pregabaliny, aby przejść na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia.

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po przerwaniu krótko- lub długoterminowego leczenia pregabaliną. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, ból, drgawki, hiperhidroza i zawroty głowy. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas leczenia pregabaliną lub niedługo po jego przerwaniu.

Nie ma danych dotyczących częstości i nasilenia objawów odstawienia po zakończeniu długotrwałego leczenia pregabaliną, związanych z długością stosowania pregabaliny i jej dawką.

Przewlekła niewydolność serca.

Zgłaszano przypadki przewlekłej niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabaliną bólu neuropatycznego u starszych pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Należy stosować pregabalinę z ostrożnością u tych pacjentów. Po odstawieniu pregabaliny zjawisko to może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu centralnego pochodzenia spowodowanego urazem rdzenia kręgowego.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu centralnego pochodzenia spowodowanego urazem rdzenia kręgowego ogólna częstość objawów niepożądanych, a zwłaszcza objawów niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w szczególności senności, była zwiększona. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspolnych), które są konieczne w leczeniu tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny tym pacjentom.

Depresja oddychania.

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem depresantów OUN oraz osoby w podeszłym wieku mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki.

Myśli i zachowania samobójcze.

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi z powodu określonych wskazań. Metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych placebo leków przeciwpadaczkowych wykazała również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących pregabalinę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Wiadomo o epidemiologicznym badaniu z wykorzystaniem projektu samokontroli (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u jednego pacjenta), które wykazało zwiększone ryzyko nowych zachowań samobójczych i śmiertelnych przypadków samobójstw u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

Pacjenci (oraz osoby, które o nich opiekują się) powinni skontaktować się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych. Pacjentów należy monitorować pod kątem pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych, a należy rozważyć możliwość odpowiedniego leczenia. W przypadku myśli lub zachowań samobójczych należy rozważyć możliwość odstawienia leczenia pregabaliną.

Współczynnik funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki pogorszenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (np. niedrożność jelit, niedrożność jelit paralityczna, zaparcia) w wyniku przyjmowania pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami.

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednocześnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji działania OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu przypadki-kontrola osób przyjmujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów otrzymujących terapię pregabaliną jednocześnie z opioidem w porównaniu z samym opioidem (skorygowane stosunki szans [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużywanie lub uzależnienie.

Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużywania i uzależnienia. Należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z historią nadużywania różnych substancji; należy obserwować pacjenta w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużywania lub uzależnienia od pregabaliny (zgłaszano przypadki uzależnienia, przekraczania dawki przepisanej przez lekarza; zachowania skierowanego na uzyskanie leku).

Encefalopatia.

Przypadki encefalopatii występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą spowodować encefalopatię.

Nietolerancja laktozy.

Lek zawiera laktozę monohydrat. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktozy Lapp, lub zespół niewchłaniania glukozy i galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/ środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn.

Ponieważ potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji.

Ciąża.

Brak wiarygodnych danych dotyczących stosowania pregabaliny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Lek Pagamax nie powinien być stosowany w okresie ciąży, z wyjątkiem wyjątkowych przypadków, gdy korzyść dla ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią.

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet karmiących piersią. Należy poinformować kobiety karmiące piersią, że karmienie piersią nie jest zalecane w okresie stosowania pregabaliny.

Funkcja rozrodcza.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na funkcję rozrodczą kobiet.

W badaniu klinicznym dotyczącego wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali dawkę pregabaliny 600 mg na dobę. Po trzech miesiącach leczenia nie stwierdzono wpływu na ruchliwość plemników.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Lek może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Pagamax może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi urządzeniami. Dlatego pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonym sprzętem lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będą znane skutki działania tego leku na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Do użytku wewnętrznego.

Dawki.

Zakres dawek może się wahać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny.

Leczenie pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po okresie od 3 do 7 dni, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po dodatkowym siedmiodniowym okresie.

Epilepsja.

Leczenie pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu przyjmowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe.

Dawkę, którą należy podzielić na 2 lub 3 dawki, można dostosować w zakresie 150–600 mg na dobę. Należy okresowo ponownie ocenić potrzebę kontynuacji leczenia.

Leczenie pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu przyjmowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Przerywanie leczenia pregabaliny.

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, leczenie pregabaliny należy przerywać stopniowo, przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie poprzez wydalenie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny, dawkę u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek należy dostosować indywidualnie zgodnie z klirens kreatyniny (KK), jak podano w poniższej tabeli i obliczonym według wzoru:

KK (ml/min)=

(

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dodatkową dawkę leku (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/na dobę) należy podzielić przez liczbę dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia).

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie funkcji nerek (patrz dział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Lek należy przyjmować niezależnie od posiłku.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Najczęstszymi objawami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o wystąpieniu drgawek.

Rzadko raportowano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspierających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę.

Efekty uboczne.

Najczęstszymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane.

Poniżej wymieniono efekty uboczne według układów narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość występowania efektów ubocznych, efektów ubocznych ze strony OUN oraz szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zakażenia i inwazje:

Często: zapalenie nosa i gardła.

Zaburzenia układu krwi:

Rzadko: neutropenia.

Zaburzenia układu immunologicznego:

Rzadko: podwyższona wrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metaboliczne:

Często: podwyższone apetyt.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony psychiki:

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum.

Rzadko: halucynacje, napady paniki, pobudzenie, niepokój, depresja, przygnębienie nastroju, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w dobieraniu słów, patologiczne sny, wzmożone libidum, anorgazmia, apatia, podniesiony nastrój, agresja.

Bardzo rzadko: dezynhibicja, zachowania samobójcze, myśli samobójcze.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenia, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, drgawki gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, złe samopoczucie, apatia, parestezje okołoustne, mioklonus.

Bardzo rzadko: drgawki, parosmia, hipokinezja, hipalgezja, uzależnienie, mania, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina–Barrego, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, utrata przytomności, hipalgezja, dysgrafia, parkinsonizm.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekt pola widzenia, pogorszenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zaburzenia akomodacji, zapalenie powiek, krwawienie do gałki ocznej, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscylopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, zez, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, atrofia nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, ptosis, zapalenie błony naczyniowej oka.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i równowagi:

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperakuzja.

Zaburzenia ze strony serca:

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowa bradykardia, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, zatokowa tachykardia, zatokowa arytmia.

Zaburzenia naczyniowe:

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego:

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ściskania w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie.

Częstość nieznana: osłabienie oddychania.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, wzdęty brzuch, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie jelita grubego, krwawienia z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiaki okolicy przyzębnej.

Zaburzenia hepatobilinarne:

Rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadpotliwość, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa–Johnsona, zimny pot, odłuszczeniowe zapalenie skóry, dermatyt liścinowaty, melanoza, zaburzenia paznokci, wysypka plamista, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne, toksyko-epidermalny nekroliz (TEN).

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcz w odcinku szyjnym.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego:

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek, zatrzymanie oddawania moczu.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego:

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów piersiowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąderka, zapalenie przydatków, guzeczki piersi.

Zaburzenia ogólne:

Często: obrzęki obwodowe, obrzęki, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, uczucie ucisku w klatce piersiowej, ból, gorączka, uczucie pragnienia, podwyższenie temperatury ciała, ogólne osłabienie, uczucie niedoboru, ropień, cellulitis, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, wstrząs.

Badania laboratoryjne:

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: podwyższenie poziomu kreatynofosfokinazy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie liczby leukocytów we krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, spadek masy ciała.

* Zwiększenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po zakończeniu krótkoterminowego lub długoterminowego leczenia pregabaliniem. Opisywano zjawiska takie jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, nadpotliwość i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania oraz nasilenie objawów odstawienia mogą być zależne od dawki.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 kapsuł w blisterze, 1 lub 4 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

NOBEL ILAC SANAYI VE TICARET A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Osiedle Sancaclar, ul. Eskie Akcakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.