Operonix

ULOTKA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DLA ZAWODOWYCH MEDYKÓW Operonix (OPERONIKS)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson (ceftriaxone);

1 buteleczka zawiera ceftriakson sodu, odpowiadający ceftriaksonowi – 2 g;

substancje pomocnicze: brak.

Postać leku. Proszyk do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: słabo higroskopijny proszek kryształowy, prawie biały lub lekko żółtawy.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymana zostaje biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu.
• Nieprzepuszczalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych.
• Bakteryjnego pompy efliuksowej.

Wartości odniesienia przy oznaczaniu wrażliwości

Wartości odniesienia dla minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę;

b wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę;

c rzadko występują izolaty z MIC przekraczającymi granice wrażliwości; jeśli takie zjawisko występuje, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego;

d granice dotyczą dobowej dawki wewnątrzżylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki, co najmniej 2 g × 1.

Sprawność kliniczna wobec określonych patogenów

Zasięg oporności poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie. Wskazane jest uzyskiwanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalny zasięg oporności jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe gatunki

Dodatnie dla Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne dla Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, wobec których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie dla Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne dla Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Pierwotnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie dla Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne dla Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie bakterie z rodzaju Staphylococcus oporne na metycylinę są oporne na ceftryksone;

• częstość oporności >50% przynajmniej w jednym regionie;

% szczepy produkujące beta-laktamazy o szerokim zakresie działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Podanie domięśniowe

Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftryksone w osoczu wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po jednorazowym wstrzyknięciu domięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2-3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) w osoczu po podaniu domięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej bolusowej iniekcji ceftryksone w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryksone wynosi odpowiednio około 120 mg/l i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksone w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksone w osoczu wynosi odpowiednio około 80 mg/l, 150 mg/l i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryksone wynosi 7-12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnowym i stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego Cmax o 8-15% po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48-72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do określonych tkanek

Ceftryksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyrażone w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi do 25% wartości w osoczu, w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Cmax ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4-6 godzin po wstrzyknięciu dożylnej. Ceftryksone przenika przez barierę łożyskową, jego obecność oczekuje się w małych stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Metabolizm

Ceftryksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10-22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5-12 ml/min. 50-60% ceftryksone wydalane jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40-50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryksone (t1/2) u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksone zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek wyjaśniane jest kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia pozanerkowego klirensu ogólnego ceftryksone.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryksone w osoczu, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2-3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnej ceftryksone może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu leku, i maleją w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego dotyczy to ogólnego ceftryksone w osoczu, a nie dotyczy ceftryksone wolnej (niezwiązanej).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej MIC ceftryksone dla poszczególnych docelowych gatunków (tj. % T > MIC).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek Operonix stosuje się w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od momentu urodzenia):

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniakowatość nerek);
• infekcje kości i stawów;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistnica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Lek Operonix może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Lek Operonix należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na inny antybiotyk z grupy cefalosporyn, lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne typy antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

Noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*.

Noworodkom donoszonym (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteginemią lub kwasowością, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) podania wewnętrznie żołciowego leków wapniowych lub wlewu roztworów zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśnia należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), patrz instrukcja stosowania lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rozpuszczania leku Operonix w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnej infuzji zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pacjentom, oprócz noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania linii infuzyjnej cieczą zgodną z zastosowanym lekiem. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane” oraz „Niezgodność”).

Stosowanie leku w połączeniu z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym do mięśnia a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Dlatego w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Особливости stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Jak przy stosowaniu wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Efekty uboczne”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftrybaktamu i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftrybaktam, inne cefalosporyny lub inne typy środków beta-laktamowych. Ceftrybaktam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich skutków ubocznych ze strony skóry (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/ toksycznego epidermalnego nekrolizy i reakcji lekowej z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS)), które mogą zagrozić życiu lub być śmiertelne, zgłaszane podczas leczenia ceftrybaktamem; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

U przedwczesnych i urodzonych niemowląt w wieku do 1 miesiąca opisano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftrybaktamu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftrybaktam i wapń podano w różnych czasach i przez różne systemy do infuzji dożylnej. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków wytrącania się wewnątrz naczyniowego, poza noworodkami, którym podawano ceftrybaktam i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftrybaktamu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftrybaktamu pacjentom w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak pacjentom w wieku od 28 dni ceftrybaktam i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem fizjologicznym, aby zapobiec wytrącaniu się osadu. Pacjentom wymagającym ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do pełnego żywienia pozajelitowego (PN), pracownicy medyczni mogą przepisać alternatywne środki przeciwbakteryjne, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadu. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia pozajelitowego uznano za konieczne zastosowanie ceftrybaktamu, roztwory do PN i ceftrybaktam można podawać jednocześnie, choć przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PN na czas infuzji ceftrybaktamu i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Przeciwwskazania”, „Efekty uboczne” oraz „Niezgodność”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ceftrybaktamu u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób i dawki stosowania” (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”). W trakcie badań wykazano, że ceftrybaktam, jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Lek Operonix jest przeciwwskazany u przedwczesnych i urodzonych noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna

Zaobserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących środki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftrybaktam (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym śmiertelne, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftrybaktamem.

Jeśli podczas stosowania ceftrybaktamu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftrybaktamu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego stosowania leku należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego związane z podawaniem środków przeciwbakteryjnych, które wystąpiły podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftrybaktamu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrożonej życiem. Dlatego ważne jest, aby rozważyć możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiły biegunki podczas lub po stosowaniu ceftrybaktamu (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie środki lecznicze przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych

Podczas stosowania ceftrybaktamu test Coombsa może dawać wyniki fałszywie pozytywne. Ceftrybaktam może również powodować fałszywie pozytywne wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. W trakcie stosowania ceftrybaktamu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Stosowanie ceftrybaktamu może powodować fałszywe obniżenie poziomu glukozy we krwi uzyskanych za pomocą niektórych systemów kontroli poziomu glukozy. Należy zapoznać się z instrukcjami użytkowania dla każdego konkretnego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Sód

1 gram leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku Operonix u pacjentów stosujących dietę kontrolowaną pod względem sodu.

Zakres aktywności przeciwbakteryjnej

Ceftrybaktam ma ograniczony zakres aktywności przeciwbakteryjnej i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”). W przypadku infekcji wielopatogenowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftrybaktam, należy rozważyć stosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftrybaktam można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację podaną w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylne.

Choroba kamieni żółciowych

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftrybaktamu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego; częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftrybaktamu w dawce 1 g na dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie wytrącenia znikają po przerwaniu terapii ceftrybaktamem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftrybaktamu towarzyszyły objawy. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie; lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Zastój żółci

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów przyjmujących ceftrybaktam (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftrybaktamu.

Choroba kamieni nerkowych

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftrybaktamu (patrz sekcja „Efekty uboczne”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku pacjentom z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w każdym konkretnym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxheima (JHR)

U niektórych pacjentów zakażonych patogenami z rodziny Spirochaetae może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheima (JHR) na początku leczenia ceftrybaktamem. JHR zazwyczaj jest stanem samoograniczającym się lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia takiej reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykami.

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftrybaktamu (patrz sekcja „Efekty uboczne”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”) lub zaburzeniami układu nerwowego centralnego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftrybaktamu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftrybaktamu.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku lub leku z przeterminowanym okresem ważności

Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy stosować tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ceftrybaktam przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftrybaktamu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftrybaktam można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Okres karmienia piersią

Ceftrybaktam przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybiczej infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub rezygnacji ze stosowania ceftrybaktamu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Podczas leczenia ceftrybaktamem mogą wystąpić takie efekty uboczne, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Pacjenci powinni zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnymi zalecanymi dawkami dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Tabela 1

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu;

** w przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Zapalenie ucha środkowego ostre

Można zastosować jednorazową dawkę wewnętrznomięśniową 1–2 g leku Operonix.

Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii lek Operonix może okazać się skuteczny przy podawaniu wewnętrznomięśniowym w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka – 500 mg wewnętrznomięśniowo.

Zeszła kiła

Zalecana ogólna dawka to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku kiły mózgowej przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zeszłej kile, w tym w kiłę mózgową, oparte są na ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy podawać dawki standardowe dla dorosłych.

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu;

** w przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (co 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie Operonixu do mięśni w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub niepowodzenia poprzedniej terapii, lek Operonix może być skuteczny przy wstrzykiwaniu do mięśni w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowe

Zalecane dawki ogólne to 75–100 mg/kg (maksymalnie – 4 g) jeden raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowych, w tym neurozastrzykowych, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Uogólnione borelioza Lyme (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

50–80 mg/kg jeden raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Lek Operonix jest przeciwwskazany u wcześniaków z wiekiem po menstruacyjnym do 41. tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu;

nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe leku Operonix w dawce 50 mg/kg.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Ogólnie zalecaną dawką jest 50 mg/kg raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowca, w tym neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Z uwagi na ogólne rekomendacje dotyczące terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu osiągnięcia eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i średnim nasileniu, o ile czynność nerek nie jest zaburzona.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksonu, o ile czynność nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobową dawkę ceftryaksonu nie powinno przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia czynności wątroby i nerek zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Lek Operonix można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako substancja rozpuszczająca, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją dotyczącą zastosowania medycznego lidokainy.

Podanie dożylne

Lek Operonix można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (sposób preferowany) lub drogą powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane dożylne podawanie powinno odbywać się przez 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg lub więcej należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) leczenia roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować substancji rozpuszczających zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożycia, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożycia. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Zasady przygotowania roztworu

Do wstrzyknięcia domięśniowego należy rozpuścić:

• 0,5 g w 2 ml roztworu lidokainy 1 %;
• 1 g w 3,5 ml roztworu lidokainy 1 %.

Do wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić:

• 0,5 g w 5 ml wody do wstrzykiwań;
• 1 g w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Do infuzji dożylnej 2 g Operonixu należy rozpuścić w 40 ml jednego z następujących roztworów infuzyjnych pozbawionych jonów wapnia: 0,9 % chlorek sodu, 0,45 % chlorek sodu + 2,5 % glukoza, 5 % glukoza, 10 % glukoza, 6 % dekstran w roztworze glukozy 5 %, 6–10 % modyfikowany skrobi hydroksyetylowanej, woda do wstrzykiwań.

Objętość robocza 2 g Operonixu wynosi 1,37 ml w wodzie do wstrzykiwań.

Po dodaniu 40 ml wody do wstrzykiwań końcowa stężenie odtworzonego roztworu wynosi 48,34 mg/ml.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanego roztworu do wstrzykiwań. Przygotowany roztwór (z rozpuszczalnikiem – 1 % roztworem hydrochloroku lidokainy) jest stabilny przez 24 godziny podczas przechowywania w temperaturze 2–8 °C lub przez 6 godzin podczas przechowywania w temperaturze pokojowej.

Nie należy mieszać roztworu ceftryaksonu w tym samym strzykawce z żadnymi innymi lekami, z wyjątkiem 1 % roztworu hydrochloroku lidokainy (tylko do wstrzykiwań domięśniowych).

Należy przepłukać linię infuzyjną po każdym zastosowaniu.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernego stężenia leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Najczęściej obserwowanymi reakcjami niepożądanymi podczas stosowania ceftryksotonu są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstość występowania reakcji niepożądanych po stosowaniu ceftryksotonu określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100, < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000);

częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranozny^b; częstość nieznana^a – nadkażenie^b.

Układ krwionośny i układ limfatyczny: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ sercowo-naczyniowy: częstość nieznana^a – zespół Kounisa^b.

Układ odpornościowy: częstość nieznana^a – szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa-Herxheimera^b.

Układ nerwowy: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – encefalopatia; częstość nieznana^a – drgawki.

Ucho i układ równowagi: częstość nieznana^a – zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: rzadko – skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często – biegunka^b, stolec wodnista; nieczęsto – nudności, wymioty; częstość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, stomatyt, glosyt.

Układ wątrobowo-pęcherzowy: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, cholestazyjne zapalenie wątroby^bc.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka; nieczęsto – swędzenie; rzadko – pokrzywka; częstość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, rumień wielopostaciowy, ostra ogólna wypryskowa pustulka, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołu DRESS)^b.

Układ moczowy i narządy moczowe: rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żył (flebita), ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Wyniki badań laboratoryjnych: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Na podstawie doniesień po wprowadzeniu na rynek; ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie przez populację o nieokreślonej liczbie, nie można wiarygodnie oszacować ich częstości, dlatego częstość jest określana jako nieznana;

^b patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”;

^c zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryksotonu.

Infekcje i inwazje

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksotonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksotonu

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji niepożądanych, czasem zakończone śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryksoton dożylnie oraz leki zawierające wapń. W badaniach sekcyjnych w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksotonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półtrwania ceftryksotonu w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych odwodnionych. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i bezmoczności, a znikają po odstawieniu ceftryksotonu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksotonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów u dzieci po podaniu dożylnym była różna, w niektórych badaniach przekraczała 30%. Częstość powstawania osadów jest niższa przy powolnym wstrzykiwaniu leku (w ciągu 20–30 minut). Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksotonu osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie reakcji niepożądanych

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby pracujące w medycynie i farmacji, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku przez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Niezgodność.

Ceftryksoton jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksotonu nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksotonu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia dojelitowego (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W połączeniu z innymi antybiotykami należy stosować oddzielne strzykawki lub roztwory.

Opakowanie.

2 g proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji w fiolce nr 1 w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Ananta Medikear Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Chak 17 ML, Agro food park Road, RIICO Industrial Area, Udiog Vihar, Sri Ganganagar-335002 (Rajasthan), Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikear Ltd.

Adres wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Sute 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.