INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU OMEPROTEKT (OMEPROTECT)

Skład:

substancja czynna: omeprazol (omeprazole);

1 fiolka zawiera omeprazolu sodowego odpowiadającego 40 mg omeprazolu;

substancja pomocnicza: wodorotlenek sodu.

1 ampułka z rozpuszczalnikiem zawiera makrogol 400; kwas cytrynowy, monohydrat; wodę do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biała lub prawie biała masa w bezbarwnym fiolce.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku. inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Omeprazol, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku dzięki mechanizmowi wysoce skierowanego działania. Omeprazol hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne działanie na pompę protonową w komórkach okładzinowych. Lek stosowany raz na dobę działa szybko i zapewnia kontrolę poprzez odwracalne hamowanie wydzielania kwasu solnego soku żołądkowego.

Omeprazol jest słabą zasadą, która gromadzi się i przekształca się w formę aktywną w warunkach silnie kwasowego środowiska kanałków wewnątrzkomórkowych komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+, K+-ATPazę (pompę protonową). Ten efekt na końcowym etapie procesu tworzenia kwasu solnego soku żołądkowego jest zależny od dawki i zapewnia wysoce efektywne hamowanie zarówno wydzielania kwasu solnego w stanie spoczynku, jak i wywołanego stymulacją, niezależnie od rodzaju bodźca.

Właściwości farmakodynamiczne

Wszystkie efekty farmakodynamiczne można wyjaśnić wpływem omeprazolu na wydzielanie kwasu solnego w żołądku.

Wpływ na wydzielanie kwasu solnego w żołądku

Wprowadzenie omeprazolu dożylnie powoduje zależne od dawki hamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku u człowieka. Aby natychmiast zmniejszyć poziom kwasowości w żołądku w sposób analogiczny do osiąganego przy stosowaniu powtarzanych dawek leku w dawce 20 mg doustnie, zaleca się podanie jako dawki początkowej 40 mg leku dożylnie. To prowadzi do natychmiastowego zmniejszenia poziomu kwasowości w żołądku oraz dalszego utrzymywania tego wskaźnika zmniejszonego średnio o 90% przez 24 godziny zarówno po wstrzyknięciu dożylnym, jak i po infuzji dożylniej.

Hamowanie wydzielania kwasu solnego koreluje z polem pod krzywą „stężenie w osoczu – czas” (AUC) omeprazolu i nie zależy od aktualnego stężenia omeprazolu w osoczu krwi w danej chwili.

Podczas leczenia omeprazolem nie zaobserwowano objawów tachyfilaksji.

Wpływ na H. pylori

H. pylori jest związana z rozwojem choroby wrzodowej, w tym wrzodzie dwunastnicy i żołądka. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka.

H. pylori w połączeniu z kwasem solnym soku żołądkowego jest głównym czynnikiem rozwoju choroby wrzodowej. Ponadto H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka zanikowego, które wiąże się z zwiększonego ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Eradykacja H. pylori za pomocą omeprazolu i leków przeciwbakteryjnych wiąże się z wysokim odsetkiem gojenia i długotrwałej remisji choroby wrzodowej.

Inne efekty związane z hamowaniem wydzielania kwasu solnego w żołądku

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w surowicy wzrasta jako odpowiedź na zmniejszone wydzielanie kwasu. Ponadto w związku ze zmniejszoną kwasowością żołądka wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może zakłócać badania w kierunku nowotworów neuroendokrynnych. Zgłaszano, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać 5–14 dni przed oznaczeniem CgA. Oznaczenie należy powtórzyć, jeśli poziomy nie wróciły do normy w tym czasie.

Zwiększenie liczby komórek ECL, związane prawdopodobnie ze wzrostem stężenia gastryny w surowicy, obserwuje się zarówno u dzieci, jak i u dorosłych podczas długotrwałego leczenia omeprazolem. Uważa się, że te dane nie mają znaczenia klinicznego.

Podczas długotrwałego leczenia zgłaszano nieco wyższą częstość występowania kist gruczołowych żołądka. Zmiany te są fizjologicznym skutkiem silnego hamowania wydzielania kwasu solnego; proces ten jest łagodny i prawdopodobnie odwracalny.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego przez wszelkie środki, w tym inhibitory pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka rozwoju infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella i Campylobacter.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Przewidywana objętość rozkładu wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 97%.

Metabolizm i wydalanie

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część jego metabolizmu zależy od polimorficznie wyrażanego CYP2C19, odpowiedzialnego za tworzenie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu w osoczu krwi. Reszta zależy od innej specyficznej izoformy (CYP3A4), odpowiedzialnej za tworzenie siarczanu omeprazolu. Ze względu na wysoką powinowactwo omeprazolu do CYP2C19 istnieje możliwość konkurencyjnego hamowania i metabolicznej interakcji lek-lek z innymi substratami CYP2C19. Jednakże ze względu na niskie powinowactwo do CYP3A4 omeprazol nie ma zdolności do hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie wykazuje działania hamującego na główne enzymy CYP.

U około 3% osób rasy europejskiej oraz u 15–20% osób rasy mongolskiej brakuje funkcjonalnego enzymu CYP2C19; są oni klasyfikowani jako tzw. „powolni metabolizatorzy”. U tych osób metabolizm omeprazolu może być katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po ponownym podaniu omeprazolu w dawce 20 mg raz na dobę średnia wartość pola pod krzywą AUC u „powolnych metabolizatorów” była 5–10 razy wyższa niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (u „szybkich metabolizatorów”). Średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi było również wyższe o 3–5 razy. Jednak te wyniki nie wpływają na dawkowanie omeprazolu.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy wynosi około 30–40 l/godz po pojedynczej dawce. Okres półtrwania omeprazolu w osoczu krwi jest zazwyczaj krótszy niż jedna godzina zarówno po pojedynczym, jak i po powtarzanym stosowaniu leku raz na dobę. Omeprazol jest całkowicie usuwany z osocza krwi między dawkami bez tendencji do kumulacji przy stosowaniu raz na dobę. Prawie 80% dawki omeprazolu wydalane jest w postaci metabolitów z moczem, a reszta – z kałem, głównie drogą sekrecji żółciowej.

Pole AUC omeprazolu wzrasta przy powtarzanym stosowaniu leku. Wzrost ten zależy od dawki leku i prowadzi do nieliniowej zależności AUC od dawki po powtarzanym stosowaniu. Taka zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia się metabolizmu presystemowego i klirensu ogólnoustrojowego, co może być spowodowane hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. siarczan). Nie wykazano, aby którykolwiek z metabolitów wpływał na wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Metabolizm omeprazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby jest opóźniony, co prowadzi do zwiększenia AUC. Przy stosowaniu omeprazolu raz na dobę nie zaobserwowano żadnej tendencji do kumulacji leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Farmakokinetyka omeprazolu, w tym dostępność biologiczna ogólnoustrojowa i szybkość wydalania, u pacjentów z obniżoną funkcją nerek nie ulega zmianie.

Pacjenci w wieku podeszłym

Szybkość metabolizmu omeprazolu u pacjentów w wieku podeszłym (75–79 lat) jest nieco zmniejszona.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania

Omeprazol do stosowania dożylnego wskazany jest jako alternatywa dla terapii doustnej w poniższych wskazaniach.

Dorośli

Leczenie wrzodów dwunastnicy.
Zapobieganie nawrotom wrzodów dwunastnicy.
Leczenie wrzodów żołądka.
Zapobieganie nawrotom wrzodów żołądka.
W połączeniu z odpowiednimi antybiotykami w celu eliminacji Helicobacter pylori (H. pylori) w przypadku choroby wrzodowej.
Leczenie wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).
Zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy związanych z przyjmowaniem NSAID u pacjentów z grupy ryzyka.
Leczenie przełyku refluksowego.
Długotrwałe leczenie pacjentów z nieczynnym przełykiem refluksowym.
Leczenie objawowej choroby refluksowej gastroezofagealnej.
Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na omeprazol, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Omeprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej (IPP), nie powinien być stosowany jednocześnie z nelfinawirem i atazanawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka

Hamowanie sekrecji żołądka podczas leczenia omeprazolem i innymi lekami z grupy IPP może obniżać lub zwiększać absorpcję leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Podobnie jak w przypadku innych leków zmniejszających kwasowość wewnątrzżołądkową, absorpcja takich leków jak ketokonazol, itrakonazol oraz erlotynib może być zmniejszona, natomiast wchłanianie takich leków jak dicygoxyna może być zwiększone podczas leczenia omeprazolem. Donoszono, że jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) i dycygoxyny zwiększa biodostępność dycygoxyny o 10 %.

Nelfinawir, atazanawir

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu obniżają się przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) z nelfinawirem obniża średnią ekspozycję na nelfinawir o około 40 %, a średnią ekspozycję farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 obniża o około 75–90 %. Oddziaływanie może również wynikać z hamowania aktywności CYP2C19.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 300 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg prowadzi do obniżenia ekspozycji na atazanawir o 75 %. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie rekompensuje wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 400 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg prowadzi do obniżenia ekspozycji na atazanawir o około 30 % w porównaniu z atazanawirem w dawce 300 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg 1 raz na dobę.

Dicygoxyna

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg na dobę) i dicygoxyną zwiększa biodostępność dicygoxyny o 10 %. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności wywołanej przez dicygoxynę. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom starszym. Konieczne jest wzmocnienie terapeutycznego monitorowania leku dicygoxyny.

Klopidogrel

Przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu i omeprazolu ekspozycja na aktywny metabolit klopidogrelu zmniejsza się z 46 % do 42 % od 1. do 5. dnia. Średnie hamowanie agregacji płytek krwi zmniejsza się z 47 % do 30 % od 1. do 5. dnia, gdy klopidogrel i omeprazol stosowane są razem. Podawanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie zapobiegało ich interakcji, co najprawdopodobniej wynika z hamującego wpływu omeprazolu na CYP2C19. Zarejestrowano sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów tej interakcji farmakokinetyczno-farmakodynamicznej pod względem głównych chorób sercowo-naczyniowych.

Inne leki

Wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu znacznie się zmniejsza, a zatem skuteczność kliniczna może być osłabiona. Należy unikać jednoczesnego stosowania z posakonazolem i erlotynibem.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19

Omeprazol jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego omeprazol. W związku z tym metabolizm współdawkowanych leków, które również są metabolizowane przy udziale CYP2C19, może być zmniejszony, a ekspozycja systemowa na te leki może wzrosnąć. Przykładami takich leków są R-warfaryna i inne antagoniści witaminy K, cylostatol, diazepan i fenytoina.

Wyniki badań u zdrowych ochotników wykazały występowanie interakcji farmakokinetyczno-farmakodynamicznej między klopidogrelem (dawka ładunkowa – 300 mg/dawkowanie utrzymane – 75 mg na dobę) a omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka czterokrotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46 % oraz zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (wywołanej ADP agregacji płytek krwi) średnio o 16 %. Jako środka ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Jednak pozostaje niejasne, w jakim stopniu ta interakcja może mieć znaczenie kliniczne. Brak jakichkolwiek dowodów na zwiększenie ryzyka patologicznych chorób sercowo-naczyniowych podczas jednoczesnego stosowania klopidogrelu i IPP.

Szereg badań obserwacyjnych wykazało sprzeczne wyniki dotyczące zwiększenia ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych zatorowo-żylakowych u pacjentów przyjmujących klopidogrel w połączeniu z IPP.

Donoszono, że przy stosowaniu klopidogrelu w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym i ezomeprazolem w porównaniu z klopidogrelem w monoterapii obserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40 %. Jednak maksymalna aktywność hamująca (wywołana ATP agregację płytek krwi) u tych osób była taka sama w grupach przyjmujących klopidogrel oddzielnie i w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym i ezomeprazolem, co najprawdopodobniej wynika z jednoczesnego podawania niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego.

Cylostatol

Po podaniu omeprazolu w dawce 40 mg stężenie maksymalne (Cmax) i AUC cylostatolu wzrasta odpowiednio o 18 % i 26 %, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29 % i 69 %.

Fenytoina

Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi przez pierwsze dwa tygodnie od rozpoczęcia leczenia omeprazolem; a w przypadku, gdy dawkę fenytoiny dostosowano, monitorowanie i dalszą korektę dawki leku należy prowadzić po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Nieznany mechanizm

Sakwinawir

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem prowadziło do zwiększenia stężenia sakwinawiru w osoczu krwi o około 70 %, co wiązało się z właściwą tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus

Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu donoszono o zwiększeniu stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Wymagany jest wzmocniony monitoring stężenia takrolimusu i funkcji nerek (klirens kreatyniny), a w razie potrzeby – korekta dawkowania takrolimusu.

Metotreksat

Donoszono o zwiększeniu stężenia metotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W razie potrzeby stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ponieważ omeprazol jest metabolizowany przez enzymy CYP2C19 i CYP3A4, leki znane z hamowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak klaritromycyna i worykonazol), mogą prowadzić do wzrostu stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku spowolnienia tempa jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu prowadziło do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, korekta dawki omeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna. Należy jednak rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i w przypadku długotrwałego leczenia.

Omeprazol jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budesonid.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki znane z indukowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak ryfampycyna i dziurawiec), mogą prowadzić do obniżenia stężenia omeprazolu w osoczu krwi w wyniku przyśpieszenia jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znacznej mimowolnej utraty masy ciała, okresowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią lub meleny) oraz przy podejrzeniu lub stwierdzeniu wrzodu żołądka należy wykluczyć nowotwory złośliwe, ponieważ leczenie może zmniejszyć nasilenie objawów i opóźnić postawienie diagnozy.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej. Jeżeli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusowe) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg razem z 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Omeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego w soku żołądkowym, może zmniejszyć wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić u pacjentów z kaheksją lub czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 podczas długotrwałej terapii.

Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub w trakcie zakończenia leczenia omeprazolem należy rozważyć możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19. Obserwuje się interakcję między klopidogrelem a omeprazolem. Kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje niejasne. Z uwagi na środki ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Leczenie inhibitorami pompy protonowej może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka rozwoju infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter.

U pacjentów stosujących IPP, w tym omeprazol, przez co najmniej 3 miesiące odnotowano ciężką hipomagnezemię (w większości przypadków pacjenci stosowali lek przez ok. 1 rok). Hipomagnezemia może objawiać się poważnymi objawami takimi jak zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy, arytmia komorowa. Hipomagnezemia może również przebiegać bezobjawowo i może nie być w porę rozpoznana. U większości pacjentów objawy hipomagnezemii ustępują, a stan się normalizuje po podaniu leków zawierających magnez oraz odstawieniu IPP.

U pacjentów, u których planowane jest długotrwałe stosowanie IPP lub jednoczesne stosowanie digitalis lub innych leków, które mogą powodować obniżenie stężenia magnezu (np. diuretyków), należy określić stężenie magnezu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

IPP, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (>1 roku), mogą nieco zwiększyć ryzyko złamania kręgosłupa, kości nadgarstka i kości udowej, szczególnie u osób starszych i przy obecności sprzyjających czynników. Zgodnie z badaniami obserwacyjnymi IPP mogą zwiększyć ogólne ryzyko złamania o 10–40%. Częściowe zwiększenie ryzyka może być związane z innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać pomoc zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz stosować witaminę D i wapń w zalecanych dawkach.

Podostre rumieńcze skórne toczeń (PRST)

Stosowanie IPP może czasem powodować wystąpienie PRST. W przypadku pojawienia się objawów skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie promieni słonecznych i towarzyszących bólom stawów, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem i rozważyć możliwość przerwania stosowania omeprazolu. Występowanie przypadków PRST w wywiadzie, rozwijających się po zastosowaniu leku, może zwiększać ryzyko wystąpienia PRST przy stosowaniu innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Zwiększone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań służących wykrywaniu nowotworów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, należy tymczasowo przerwać przyjmowanie omeprazolu 5 dni przed wykonaniem badania stężenia CgA. Jeżeli po początkowych pomiarach stężenia CgA i gastryny nie powróciły one do zakresu wartości odniesienia, pomiar tych parametrów należy powtórzyć 14 dni po odstawieniu leku.

Pacjenci stosujący lek przez dłuższy okres (szczególnie gdy okres leczenia trwa ponad 1 rok) powinni być poddawani regularnej opiece medycznej.

Omeprazol może powodować poważne reakcje skórne. Objawy mogą obejmować: zaczerwienienie skóry; pęcherze; wysypkę.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Zgłaszano badania wskazujące na brak niepożądanych skutków omeprazolu na ciążę lub zdrowie płodu/noworodka. Omeprazol można stosować w okresie ciąży.

Omeprazol przenika do mleka matki, jednak ryzyko wpływu na dziecko jest mało prawdopodobne, jeśli matka stosuje lek w dawkach terapeutycznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Najmniej prawdopodobne, że omeprazol wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Mogą występować takie niepożądane reakcje po zastosowaniu leku jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. Jeśli występują takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Alternatywa dla terapii doustnej

Pacjentom, u których postać doustna leku jest nieodpowiednia, zaleca się stosowanie Omeprotektu 40 mg 1 raz na dobę dożylnie. U pacjentów z zespołem Zollingera–Ellisona zalecana dawka początkowa leku wynosi 60 mg na dobę, podawana dożylnie. Może wystąpić potrzeba stosowania wyższych dawek dobowych, dlatego dawkę należy dobierać indywidualnie. Jeżeli dawka przekracza 60 mg na dobę, należy ją podzielić na dwie równe części i podawać 2 razy na dobę.

Lek należy stosować wyłącznie dożylnie i nie wolno podawać żadną inną drogą.

Roztwór należy użyć natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż po upływie 4 godzin. Rozcieńczony roztwór Omeprotektu nie może być przechowywany w lodówce. Niewykorzystany roztwór należy zniszczyć.

Instrukcja przygotowania leku przed podaniem

Przy wstrzykiwaniach dożylnych zawartość każdego fiolki Omeprotektu zawierającej 40 mg omeprazolu należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Lek w postaci wstrzykiwania dożylnego należy podawać powoli (przez 5 minut).

Przy wlewkach dożylnych zawartość każdej fiolki Omeprotektu zawierającej 40 mg omeprazolu należy odzyskać w 10 ml i rozcieńczyć do objętości 100 ml za pomocą 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy. Stabilność omeprazolu zależy od pH roztworu do wlewki, dlatego nie należy stosować innych rozcieńczali lub innych ich ilości.

Lek w postaci wlewki dożylnej należy podawać przez 20–30 minut.

Roztwór należy użyć natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż po upływie 4 godzin. Rozcieńczonego roztworu Omeprotektu nie można przechowywać w lodówce.

Każdy niewykorzystany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Osobliwe kategorie pacjentów

Upośledzenie funkcji nerek

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek.

Upośledzenie funkcji wątroby

U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby dawka dobową leku może być wystarczająca w dawce 10–20 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (>65 lat)

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci

Doświadczenie z zastosowaniem leku do podania dożylnego w praktyce pediatrycznej jest ograniczone, dlatego nie należy przepisywać leku tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Dostępna jest ograniczona informacja dotycząca skutków przedawkowania omeprazolu u ludzi. Opisano przypadki stosowania leku w dawkach do 560 mg; otrzymano również pojedyncze doniesienia o doustnym stosowaniu jednorazowych dawek omeprazolu dochodzących do 2400 mg (120-krotnie wyższych niż typowa zalecana dawka kliniczna). Zarejestrowano przypadki nudności, wymiotów, zawrotów głowy, bólu brzucha, biegunki i bólu głowy. W pojedynczych przypadkach donoszono również o obojętności, depresji i dezorientacji.

Opisane objawy były przejściowe, nie stwierdzono poważnych następstw. Szybkość wydalenia leku nie zmieniała się (kinetyka pierwszego rzędu) mimo zwiększania dawek leku.

W razie potrzeby należy prowadzić leczenie objawowe.

W badaniach klinicznych stosowano lek dożylnie w dawkach do 270 mg w ciągu jednego dnia oraz do 650 mg w ciągu trzech dni, co nie spowodowało wystąpienia żadnych zależnych od dawki niepożądanych reakcji.

Niepożądane działania.

Najczęstsze działania niepożądane (1–10 % pacjentów): ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności/wymioty.

Podczas prowadzenia badań klinicznych omeprazolu oraz w okresie pogwarancyjnym zaobserwowano poniżej wymienione działania niepożądane. Żadne z nich nie było uznane za zależne od dawki. Działania niepożądane wymienione poniżej sklasyfikowano według częstości występowania i układów narządów (UKN). Częstość określono według następujących kategorii: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z układy krwi i chłonnego: rzadko — leukopenia, trombocytopenia; bardzo rzadko — agranulocytoza, pancytopenia.

Z układy odpornościowego: rzadko — reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje anafilaktyczne/szok anafilaktyczny.

Z układy przemiany materii i odżywiania: rzadko — hiponatremia; bardzo rzadko — hipomagnezemia, ciężka hipomagnezemia, która może prowadzić do hipokalcemii; hipomagnezemia może również powodować hipokaliemię.

Z układy psychicznego: rzadko — bezsenność; rzadko — pobudzenie, dezorientacja, depresja; bardzo rzadko — agresja, halucynacje.

Z układy nerwowego: często — ból głowy; rzadko — zawroty głowy, parestezje, senność; rzadko — zaburzenia smaku.

Z układy narządu wzroku: rzadko — nieostre widzenie.

Z układy narządu słuchu i równowagi: rzadko — zawroty głowy.

Z układy oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniaka: rzadko — skurcze oskrzeli.

Z układy pokarmowego: często — ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, gruczolakowate polipy (łagodne); rzadko — suchość w ustach, stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego, kolit mikroskopowy.

Z układy wątroby i dróg żółciowych: rzadko — podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; rzadko — zapalenie wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez niej; bardzo rzadko — niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby.

Z układy skóry i tkanki podskórnej: rzadko — zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka; rzadko — alopecia, podatność na działanie światła; bardzo rzadko — rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN); częstość nieznana — podostre łupieżowate toczeń.

Z układy mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości: rzadko — złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa; rzadko — artrodynia, miodynia; bardzo rzadko — osłabienie mięśni.

Z układy nerek i dróg moczowych: nieznana — nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (może postępować do niewydolności nerek).

Z układy rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko — ginekomastia.

Zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: rzadko — niedowagę, obrzęk obwodowy; rzadko — nadmierne pocenie się.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano nieodwracalne zaburzenia widzenia u ciężko chorych pacjentów, którzy otrzymali omeprazol w postaci wstrzyknięcia dożylnego, szczególnie w dużych dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Zaburzenia funkcji nerek

Ostre zapalenie naczyniowo-śródmiąższowe (OZNŚ) zaobserwowano u pacjentów przyjmujących omeprazol i może wystąpić w dowolnym momencie terapii. OZNŚ może postępować do niewydolności nerek. W przypadku podejrzenia OZNŚ należy natychmiast przerwać leczenie omeprazolem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Odtworzony roztwór przechowywać nie dłużej niż 12 godzin w lodówce.

Niezgodność.

Ten lek nie powinien być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

1 fiolka z proszkiem w zestawie z 1 ampułką z rozpuszczalnikiem w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. ANFARM HELLAS S.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

61-ty km drogi krajowej Ateny-Lamia, Schimatari, Beocja 32009, Grecja.