Olmesar 10

Olmesar 10 / Olmesar 10

Olmesar 20 / Olmesar 20

Olmesar 40 / Olmesar 40

Skład:

substancja czynna: olmestan medoksymil;

1 tabletka powlekana zawiera olmestanu medoksymilu 10 mg(mg)/ 20 mg(mg)/ 40 mg(mg);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; laktoza jednowodna; hydroksypropyloceluloza; stearyna magnezu; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; skrobioglikolan sodu (typ B); powłoka „Instacoat Universal White A05G10022”: hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza, talk, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z wygrawerowaniem po jednej stronie „S 52” i gładkie z drugiej strony;

tabletki 20 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z wygrawerowaniem po jednej stronie „S 53” i gładkie z drugiej strony;

tabletki 40 mg: białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z wygrawerowaniem po jednej stronie „S 54” i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antagoniści angiotensyny II.

Kod ATX C09CA08.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika.

Olmestanu medoksymil – to selektywny bloker receptorów angiotensyny II (typu AT1), przeznaczony do stosowania doustnego. Angiotensyna II – główny hormon wazoaaktywny układu renina-angiotensyna-aldosteron, odgrywający ważną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Powoduje zwężenie naczyń, indukuje syntezę i sekrecję aldosteronu, stymuluje czynność serca i resorpcję sodu przez nerki. Olmestan hamuje działanie angiotensyny II skierowane na zwężenie naczyń i sekrecję aldosteronu, blokując receptory AT1 w tkankach, w tym w mięśniu gładkim naczyń i w nadnerczach. Działanie olmestanu nie zależy od źródła lub drogi syntezy angiotensyny II. Selektywne wiązanie olmestanu z receptorami AT1 angiotensyny II prowadzi do wzrostu poziomu reniny i stężenia angiotensyny I i angiotensyny II we krwi, a także do pewnego obniżenia stężenia aldosteronu we krwi.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym olmestanu medoksymil zapewnia trwałe obniżenie ciśnienia tętniczego, którego stopień zależy od dawki. Nie zaobserwowano objawów nadciśnienia tętniczego po pierwszym podaniu (efektu „pierwszej dawki”), tachyfilaksji na tle długotrwałego stosowania i odbicia nadciśnienia tętniczego po nagłym odstawieniu leku.

Stosowanie 1 raz dziennie olmestanu medoksymilu zapewnia skuteczne i łagodne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny do następnego przyjęcia. Przy stosowaniu leku 1 raz dziennie jego działanie przeciwciśnieniowe było mniej więcej takie samo, jak przy jego stosowaniu dwa razy dziennie w tej samej dawce dobowej.

W przypadku ciągłego leczenia maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się po 8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia; przy tym istotne działanie przeciwciśnieniowe obserwuje się już po 2 tygodniach leczenia.

Wpływ olmestanu medoksymilu na śmiertelność i częstość powikłań nie został ustalony.

Zrandomizowane badanie dotyczące stosowania olmestanu i zapobiegania mikroalbuminurii cukrzycowej (ROADMAP), przeprowadzone wśród 4447 pacjentów z cukrzycą typu 2 z normalnym poziomem albuminurii i co najmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych, miało na celu ustalenie, czy terapia olmestanem może opóźnić pojawienie się mikroalbuminurii. W trakcie średniego okresu obserwacji trwającego 3,2 roku pacjenci otrzymywali olmestan lub placebo w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi, z wyjątkiem inhibitorów ACE lub BRA.

W pierwotnym punkcie końcowym badania wykazano istotne zmniejszenie ryzyka pojawienia się mikroalbuminurii przy stosowaniu olmestanu. Po skorygowaniu różnic w wartościach ciśnienia tętniczego to zmniejszenie ryzyka przestało być istotne statystycznie. U 8,2% (178 z 2160) pacjentów w grupie olmestanu i u 9,8% (210 z 2139) – w grupie placebo rozwinęła się mikroalbuminuria.

W drugorzędnym punkcie końcowym zjawiska sercowo-naczyniowe wystąpiły u 96 pacjentów (4,3%), którzy otrzymywali olmestan, i u 94 pacjentów (4,2%), którzy otrzymywali placebo. Częstość śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych była wyższa w grupie olmestanu niż w grupie placebo (15 pacjentów (0,7%) i 3 pacjenci (0,1%)), pomimo podobnej częstości występowania udaru bez śmiertelnego skutku (14 pacjentów (0,6%) i 8 pacjentów (0,4%)), zawału mięśnia sercowego bez śmiertelnego skutku (17 pacjentów (0,8%) i 26 pacjentów (1,2%)) oraz śmiertelności niezwiązanej z przyczynami sercowo-naczyniowymi (11 pacjentów (0,5%) i 12 pacjentów (0,5%)). Ogólna śmiertelność w grupie olmestanu była liczbowo wyższa (26 pacjentów (1,2%) i 15 pacjentów (0,7%)), głównie z powodu wyższej śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych.

W badaniu ORIENT (The Olmesartan Reducing Incidence of End-stage Renal Disease in Diabetic Nephropathy Trial) badano wpływ olmestanu na wynik chorób nerek i sercowo-naczyniowych u 577 zrandomizowanych pacjentów w Japonii i w Chinach z cukrzycą typu 2 i wyraźnie uwydatnioną niefropatią. W trakcie średniego okresu obserwacji trwającego 3,1 roku pacjenci otrzymywali olmestan lub placebo w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi, w tym inhibitorami ACE.

Pierwotny połączony punkt końcowy (czas pierwszego pojawienia się podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, choroba nerek w stadium końcowym, śmierć z dowolnej przyczyny) został osiągnięty u 116 pacjentów w grupie olmestanu (41,1%) i u 129 pacjentów, którzy otrzymywali placebo (45,4%) (HR 0,97 (95% CI od 0,75 do 1,24); p = 0,791). Drugorzędny połączony punkt końcowy sercowo-naczyniowy został osiągnięty u 40 pacjentów, którzy otrzymywali olmestan (14,2%), i u 53 pacjentów, którzy otrzymywali placebo (18,7%). Ten połączony punkt końcowy sercowo-naczyniowy obejmował śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych u 10 (3,5%) pacjentów, którzy otrzymywali olmestan, i u 3 (1,1%) pacjentów, którzy otrzymywali placebo; ogólny wskaźnik śmiertelności wynosił odpowiednio 19 (6,7%) i 20 (7,0%), udar bez śmiertelnego skutku – 8 (2,8%) i 11 (3,9%), zawał mięśnia sercowego bez śmiertelnego skutku – 3 (1,1%) i 7 (2,5%).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład. Olmestan medoksymil jest prolekami. Szybko przekształca się w farmakologicznie aktywny metabolit olmestan pod działaniem estraz w błonie śluzowej jelita i w krwi wrotnej podczas wchłaniania z przewodu pokarmowego.

W osoczu lub w produktach wydalania nie wykryto nieprzerwanego olmestanu medoksymilu ani niezmienionego bocznego łańcucha grupy medoksymilowej. Średnia wartość absolutnej biodostępności olmestanu w formie tabletek wynosi 25,6%.

Średnie maksymalne stężenie olmestanu medoksymilu w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest około 2 godziny po doustnym podaniu leku, stężenie w osoczu krwi wzrasta niemal liniowo ze wzrostem pojedynczej dawki doustnej do 80 mg.

Pokarm praktycznie nie wpływa na biodostępność olmestanu, dlatego olmestan medoksymil można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Nie zaobserwowano żadnej klinicznie istotnej różnicy w farmakokinetyce olmestanu w zależności od płci.

Wiązanie olmestanu medoksymilu z białkami osocza wynosi 99,7%, ale potencjał klinicznie istotnego przesunięcia wielkości wiązania z białkami przy oddziaływaniu olmestanu medoksymilu z innymi lekami o wysokim stopniu wiązania z białkami jest niski (co potwierdza brak klinicznie istotnej interakcji między olmestanem medoksymilem a warfaryną). Wiązanie olmestanu z komórkami krwi jest nieznaczne. Średni objętość rozkładu po włączeniu dożylnym jest mały (16–29 l).

Metabolizm i wydalanie

.

Ogólny klirens osoczowy zwykle wynosił 1,3 l/h (współczynnik wariacji (CV) 19%) i był stosunkowo powolny w porównaniu z przepływem krwi w wątrobie (około 90 l/h). Po podaniu pojedynczej dawki doustnej 14C-oznaczonego olmestanu medoksymilu 10–16% podanej radioaktywności wydalano z moczem (większość – w ciągu 24 godzin po podaniu dawki), a resztę odzyskanej radioaktywności wydalano z kałem. Na podstawie dostępności systemowej 25,6% można obliczyć, że wchłonięty olmestan wydala się zarówno przez nerki (około 40%), jak i przez wątrobę i drogi żółciowe (około 60%). Cała odzyskana radioaktywność została zidentyfikowana jako olmestan. Nie wykryto żadnego istotnego metabolitu. Obieg jelitowo-wątrobowy olmestanu jest minimalny.

Okres półtrwania eliminacji olmestanu mieścił się w zakresie 10–15 godzin po wielokrotnym doustnym podaniu. Stan stacjonarny osiągany był po pierwszych kilku dawkach. Po 14 dniach powtarzania nie obserwowano kumulacji. Klirens nerkowy wynosił około 0,5–0,7 l/h i nie zależał od dawki.

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Dzieci . Farmakokinetykę olmestanu badano u dzieci z nadciśnieniem w wieku od 1 do 16 lat. Klirens olmestanu u pacjentów pediatrycznych był podobny do takiego u dorosłych pacjentów z uwzględnieniem masy ciała.

Brak farmakokinetycznej informacji dotyczącej dzieci z niewydolnością nerek.

Osoby starsze (powyżej 65 roku życia). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) w stanie stacjonarnym zwiększało się o około 35% u pacjentów w wieku 65–75 lat i o około 44% u pacjentów w wieku powyżej 75 lat w porównaniu z grupą młodszych. Może to być przynajmniej częściowo związane ze zmniejszoną funkcją nerek u tej grupy pacjentów.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek AUC w stanie stacjonarnym zwiększało się odpowiednio o 62%, 82% i 179% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Zaburzenia funkcji wątroby. Po jednorazowym doustnym podaniu wartości AUC olmestanu u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby były odpowiednio o 6% i 65% wyższe niż u zdrowych ochotników. Po wielokrotnym podaniu u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby AUC olmestanu była o 65% wyższa niż u zdrowych ochotników. Średnie wartości Cmax olmestanu były podobne u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby i u zdrowych ochotników. Działanie olmestanu medoksymilu nie było oceniane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Stosować w leczeniu:

• nadciśnienia tętniczego u dorosłych;
• nadciśnienia tętniczego u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat.

Przeciwwskazania.

• Zwiększona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Drugi i trzeci trymestr ciąży.
• Zator żółciowy.
• Jednoczesne stosowanie olmestanu medoksymilu z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane pacjentom z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej <60 ml/min/1,73 m2).

Szczególne środki ostrożności.

Zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej krwi

U pacjentów z zaburzeniem objętości krwi krążącej i/lub sodu w wyniku leczenia wysokimi dawkami diuretyków w przypadku ograniczenia spożycia soli z pożywieniem lub w przypadku biegunki i/lub wymiotów może rozwinąć się objawowa hipotensja, głównie po przyjęciu pierwszej dawki leku. Należy usunąć możliwą hipowolemię przed rozpoczęciem leczenia olmestanem medoksymilem.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna-aldosteron

U pacjentów, u których tonus naczyniowy i funkcja nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca z objawami zastojowymi lub z podstawową chorobą nerek, w tym zwężeniem tętnic nerkowych), leczenie innymi lekami wpływającymi na ten układ powodowało wystąpienie ostrej hipotensji tętniczej, azotemii, oligurii, rzadziej – ostrej niewydolności nerek. Nie można wykluczyć wystąpienia podobnych skutków przy stosowaniu antagonistów receptorów angiotensyny II.

Nadciśnienie tętnicze nerkowo-odkurzowe

Istnieje zwiększony ryzyko ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek przy stosowaniu pacjentom z dwubocznym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron.

Zaburzenia funkcji nerek i przeszczepienie nerki

Przy stosowaniu olmestanu medoksymilu pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek zaleca się monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny w surowicy krwi. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) nie zaleca się stosowania olmestanu medoksymilu. Brak doświadczenia w stosowaniu olmestanu medoksymilu pacjentom z niedawno przeszczepioną nerką lub pacjentom z końcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 12 ml/min).

Zaburzenia funkcji wątroby

Brak doświadczenia w stosowaniu olmestanu medoksymilu pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego w tej grupie pacjentów stosowanie leku nie jest zalecane.

Hiperkaliemia

Stosowanie leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron może spowodować hiperkaliemię.

Ryzyko hiperkaliemii, która może być śmiertelna, zwiększa się u osób starszych, u pacjentów z niewydolnością nerek i u pacjentów z cukrzycą, u pacjentów, którzy współbieżnie przyjmują inne leki, które mogą zwiększyć poziom potasu, oraz u pacjentów z objawami współistniejącymi.

Przed podjęciem decyzji o współbieżnym stosowaniu leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka i rozważyć inne alternatywy.

Główne czynniki ryzyka wystąpienia hiperkaliemii to:

• cukrzyca, zaburzenia funkcji nerek, wiek > 70 lat;
• kombinacja z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron lub z dodatkami potasu. Niektóre leki lub klasa terapeutyczna leków może spowodować hiperkaliemię: zastępcy soli zawierające potas, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX)-2), heparyna, immunosupresory, takie jak cyklosporyna lub tarkolimus, trimetoprymina;
• objawy współistniejące, w szczególności odwodnienie, ostra niewydolność serca, kwasica metaboliczna, pogorszenie funkcji nerek, nagłe pogorszenie stanu nerek (np. choroby zakaźne), liza komórkowa (np. ostra ischemia kończyn, rabdomioliza, rozległe urazy).

Zaleca się staranne monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi u pacjentów z zwiększonym ryzykiem wystąpienia hiperkaliemii.

Lit

Nie zaleca się stosowania litu z olmestanem medoksymilem, jak i z innymi antagonistami receptorów angiotensyny II.

Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej

/

Należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu olmestanu medoksymilu, jak i innych rozszerzających naczynia leków, pacjentom cierpiącym na zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną przerostową kardiomiopatię.

Pierwotny aldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego stosowanie olmestanu medoksymilu nie jest zalecane dla takich pacjentów.

Enteropatia typu celiakii

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących olmestan medoksymil w okresie od kilku miesięcy do roku po rozpoczęciu przyjmowania leku pojawiała się ciężka przewlekła biegunka z istotną utratą masy ciała, co mogło być spowodowane lokalną reakcją nadwrażliwości typu opóźnionego. Biopsja jelita takich pacjentów często wskazywała na zanik kosmków. Jeśli u pacjenta pojawiają się odpowiednie objawy podczas leczenia olmestanem medoksymilem, należy wykluczyć inną etiologię. Należy przerwać przyjmowanie olmestanu medoksymilu w tych przypadkach, gdy nie ustalono innej etiologii. Jeśli objawy biegunki nie ustępują po tygodniu od przerwania przyjmowania leku, należy skonsultować się z lekarzem.

Cechy etniczne

Jak i inne antagoniści receptorów angiotensyny II, olmestan medoksymil może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u innych chorych, prawdopodobnie ze względu na wyższe występowanie stanów z niskim poziomem reniny u pacjentów rasy czarnej.

Inne

Nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego przy stosowaniu jakiegokolwiek leku przeciwciśnieniowego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą niedokrwienną układu krążenia mózgu może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Udowodniono, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i obniżenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS związana z jednoczesnym stosowaniem inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu nie jest zalecana.

Jeśli terapia z zastosowaniem podwójnej blokady jest uważana za absolutnie konieczna, należy ją prowadzić tylko pod nadzorem specjalisty, przy warunku starannego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie pacjentom z nefropatią cukrzycową.

Olmestan Makleods zawiera laktozę. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Dodatki potasu i moczopędne zatrzymujące potas

Zgodnie z doświadczeniem z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensynowy, współbieżne stosowanie moczopędnych zatrzymujących potas, dodatków potasu, zastępców soli zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększyć poziom potasu w surowicy krwi (np. heparyna), może prowadzić do zwiększenia poziomu potasu w surowicy krwi. Dlatego takie współbieżne stosowanie nie jest zalecane.

Inne leki przeciwciśnieniowe

Działanie hipotensyjne olmestanu medoksymilu może być wzmocnione przy współbieżnym stosowaniu innych leków przeciwciśnieniowych.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (w tym kwas acetylosalicylowy w dawce > 3 g/dzień, a także inhibitory COX-2) i antagoniści receptorów angiotensyny II mogą działać synergistycznie poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Przy współbieżnym stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych i antagonistów angiotensyny II istnieje ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Zaleca się monitorowanie funkcji nerek na początku leczenia, a także zapewnienie odpowiedniego nawodnienia organizmu pacjenta.

Ponadto współbieżne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych może zmniejszyć działanie przeciwciśnieniowe antagonistów receptorów angiotensyny II, prowadząc do częściowej utraty skuteczności.

Inne substancje

Po leczeniu lekami przeciwwskazowymi (hydroksylokiem aluminiowo-magnezowym) obserwowano umiarkowane zmniejszenie biodostępności olmestanu. Współbieżne stosowanie warfaryny i digoksyny nie miało żadnego wpływu na farmakokinetykę olmestanu.

Sekwestrant kwasów żółciowych kolesewelam

Jednoczesne stosowanie sekwestrantu kwasów żółciowych kolesewelamu hydrochlorowek zmniejsza wpływ systemowy na stężenia szczytowe olmestanu w osoczu krwi i skraca okres jego półwylęgu. Stosowanie olmestanu medoksymilu co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu hydrochlorowek zmniejsza ich interakcję. Dlatego należy stosować olmestan medoksymil co najmniej 4 godziny przed przyjęciem kolesewelamu hydrochlorowek.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Klinicznie udowodniono, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) za pomocą połączonego stosowania inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i obniżenie funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z samodzielnym stosowaniem leków działających na RAAS.

Wpływ olmestanu medoksymilu na inne leki

Lit

Odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy krwi i toksyczność obserwowano podczas współbieżnego stosowania litu i inhibitorów ACE oraz antagonistów receptorów angiotensyny II. Dlatego nie zaleca się stosowania olmestanu medoksymilu i litu w kombinacji. Jeśli stosowanie takiej kombinacji jest uważane za konieczne, zaleca się staranne monitorowanie poziomu litu w surowicy krwi.

Inne substancje

Nie obserwowano żadnej klinicznie istotnej interakcji z warfaryną, digoksyną, lekami przeciwwskazowymi (hydroksydek magnezu i glinu), hydrochlorotiazydem i prawastatyną, w szczególności olmestan medoksymil nie miał żadnego istotnego wpływu na farmakokinetykę lub farmakodynamikę warfaryny ani farmakokinetykę digoksyny.

W badaniach in vitro olmestan nie hamował klinicznie istotnie enzymów cytochromu P450 1A1/2, 2A6, 2C8/9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4 u człowieka i nie wywierał istotnego stymulującego wpływu na aktywność cytochromu P450 u zwierząt. Dlatego badania in vivo dotyczące interakcji z znanymi inhibitorami i stymulatorami enzymów cytochromu P450 nie były przeprowadzane. Nie oczekuje się żadnej klinicznie istotnej interakcji między olmestanem a lekami, które metabolizują się z udziałem powyższych enzymów cytochromu P450.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Nie wiadomo, czy interakcja u dzieci różni się od interakcji u dorosłych.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Stosowanie antagonistów angiotensyny II nie jest zalecane w pierwszym trymestrze ciąży. Stosowanie antagonistów angiotensyny II jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży.

Dowody epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności w wyniku działania inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie były przekonujące; jednak pewne zwiększenie ryzyka nie jest wykluczone. Do chwili obecnej nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących teratogenności antagonistów angiotensyny II, podobne ryzyka nie są wykluczone.

Pacjentkom planującym ciążę należy zastąpić terapię blokerami receptorów angiotensyny alternatywnymi lekami przeciwciśnieniowymi, które mają ustalony profil bezpieczeństwa w ciąży, chyba że kontynuowanie takiej terapii nie jest uważane za konieczne. W przypadku zdiagnozowania ciąży należy natychmiast przerwać leczenie antagonistami angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć alternatywną terapię.

Wiadomo, że terapia antagonistami angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze powoduje fetotoksyczność u człowieka (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia).

Jeśli wpływ antagonistów angiotensyny II miał miejsce od drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultradźwiękowe funkcji nerek i czaszki. Za niemowlętami, których matki przyjmowały antagonisty angiotensyny II w czasie ciąży, należy starannie obserwować hipotensję.

Karmienie piersią. Olmestan wydostaje się z mlekiem szczurów, ale nie wiadomo, czy olmestan wydziela się z mlekiem ludzkim. Ponieważ brak informacji dotyczącej stosowania olmestanu medoksymilu w okresie karmienia piersią, lek nie jest zalecany do przepisywania matkom w tym okresie. Lepiej stosować alternatywne metody leczenia z ustalonym profilem bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodka lub wcześniaka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub innych maszyn.

Olmestan ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub innych maszyn. Zawroty głowy lub zmęczenie mogą okresowo występować u pacjentów przyjmujących leczenie przeciwciśnieniowe, co może pogorszyć szybkość reakcji.

Sposób i dawki stosowania.

Zaleca się przyjmować tabletki olmestan medoksymil mniej więcej o tej samej porze każdego dnia, z posiłkiem lub bez niego, np. podczas śniadania. Tabletkę należy połknąć z odpowiednią ilością płynu (np. jednym szklanką wody). Tabletki nie należy żuć.

Dorośli

Zalecana dawka początkowa olmestanu medoksymilu wynosi 10 mg jeden raz dziennie. U pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy tej dawce, dawkę olmestanu medoksymilu można zwiększyć do optymalnej dawki 20 mg jeden raz dziennie. Jeśli wymagane jest dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, dawkę olmestanu medoksymilu można zwiększyć do maksymalnie 40 mg dziennie lub można dodać terapię hydrochlorotiazydem.

Działanie przeciwciśnieniowe olmestanu medoksymilu jest zazwyczaj obecne przez 2 tygodnie od rozpoczęcia terapii i jest maksymalne około 8 tygodni po rozpoczęciu terapii. Należy to wziąć pod uwagę podczas rozważania schematu zmiany dawki dla każdego pacjenta.

Osoby starsze (powyżej 65 roku życia)

Zazwyczaj nie trzeba korygować dawkowania dla osób starszych. Jeśli wymagane jest zwiększenie do maksymalnej dawki 40 mg dziennie, należy starannie kontrolować ciśnienie tętnicze.

Zaburzenia funkcji nerek

Maksymalna dawka dla pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 20–60 ml/min) wynosi 20 mg olmestanu medoksymilu jeden raz dziennie ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu wyższych dawek w tej grupie pacjentów.

Stosowanie olmestanu medoksymilu pacjentom z wyraźnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min) nie jest zalecane, ponieważ istnieje tylko ograniczone doświadczenie w odniesieniu do tej grupy pacjentów.

Zaburzenia funkcji wątroby

Nie trzeba korygować dawkowania dla pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby. Pacjentom z umiarkowanym zaburzeniem pracy wątroby zaleca się dawkę początkową 10 mg olmestanu medoksymilu jeden raz dziennie, a maksymalna dawka nie powinna przekraczać 20 mg jeden raz dziennie. Zaleca się staranne monitorowanie ciśnienia tętniczego i funkcji nerek pacjentom z zapaleniem wątroby, którzy już otrzymują moczopędne i/lub inne leki przeciwciśnieniowe. Brak doświadczenia w leczeniu olmestanem medoksymilem pacjentów z wyraźnym zaburzeniem pracy wątroby, dlatego stosowanie leku dla tej grupy pacjentów nie jest zalecane. Olmestan medoksymil nie powinien być stosowany pacjentom z obturacją dróg żółciowych.

Dzieci

Pacjenci w wieku od 6 do 18 lat. Zalecana dawka początkowa olmestanu medoksymilu dla dzieci w wieku od 6 lat wynosi 10 mg olmestanu medoksymilu jeden raz dziennie. U dzieci, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy tej dawce, dawkę olmestanu medoksymilu można zwiększyć do 20 mg jeden raz dziennie. Jeśli wymagane jest dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, dla dzieci o wadze ≥ 35 kg dawkę olmestanu medoksymilu można zwiększyć do maksymalnie 40 mg. Dla dzieci o wadze <35 kg dawka dobowa nie powinna przekraczać 20 mg.

Inni pacjenci pediatryczni. Olmestan medoksymil nie powinien być stosowany dzieciom poniżej 6 roku życia ze względu na problemy bezpieczeństwa i brak danych dotyczących tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Dostępna jest tylko ograniczona informacja o przedawkowaniu u człowieka. Najprawdopodobniejszym skutkiem przy przedawkowaniu jest hipotensja tętnicza. W przypadku przedawkowania należy zapewnić staranne monitorowanie pacjenta, a terapia powinna być objawowa i wspierająca.

Brak danych dotyczących usuwania olmestanu medoksymilu metodą dializy.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane, które najczęściej występują w trakcie leczenia olmestanem medoksymilem, to bóle głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) i zawroty głowy (3,7%).

W badaniach placebo-kontrolowanych monoterapii jedynym działaniem niepożądanym związanym z leczeniem był zawrót głowy (częstość 2,5% przy stosowaniu olmestanu medoksymilu i 0,9% w grupie placebo).

Częstość odchyleń parametrów laboratoryjnych była nieco wyższa przy stosowaniu olmestanu medoksymilu w porównaniu z placebo: hipertriglicerydemia – 2,0% przy stosowaniu olmestanu medoksymilu w porównaniu z 1,1% przy stosowaniu placebo, podwyższenie poziomu kreatynofosfokinazy – 1,3% przy stosowaniu olmestanu medoksymilu w porównaniu z 0,7% przy stosowaniu placebo.

Efekty niepożądane na podstawie wyników badań klinicznych olmestanu medoksymilu, badań rynkowych bezpieczeństwa leku i spontanicznych zgłoszeń przedstawiono w tabeli. Działania niepożądane są podzielone według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych źródeł).

*W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki wystąpienia autoimmunologicznego zapalenia wątroby z okresem wyczekiwania od kilku miesięcy do lat, które ustępowało po odstawieniu olmesartanu.

Zgłaszano pojedyncze przypadki rabdomiolizy, związane czasowo z zastosowaniem blokerów receptora angiotensyny II.

Grupy specjalne pacjentów

Populacja pediatryczna

W trakcie dwóch badań klinicznych z udziałem dzieci i nastolatków (361 osób) w wieku od 1 do 17 lat monitorowano bezpieczeństwo olmesartanu medoxomilu. Chociaż charakter i ciężkość działań niepożądanych były podobne jak u dorosłych pacjentów, częstotliwość poniższych działań niepożądanych u dzieci była wyższa niż u dorosłych:

• krwawienie z nosa u dzieci jest powszechnym działaniem niepożądany (od ≥ 1/100 do < 1/10), którego nie obserwowano u dorosłych pacjentów;
• w trakcie 3 tygodni podwójnie ślepego badania częstotliwość wystąpienia zawrotów głowy i bólu głowy wymagających leczenia była niemal dwukrotnie wyższa u dzieci w wieku od 6 do 17 lat w grupie stosującej olmesartan medoxomil w wysokich dawkach.

Ogólnie profil bezpieczeństwa olmesartanu medoxomilu u pacjentów pediatrycznych nie różnił się istotnie od profilu bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

U pacjentów w wieku podeszłym hipotensja może występować nieco częściej („rzadko” lub „nieczęsto”).

Zgłaszanie możliwych działań niepożądanych

Zgłaszanie możliwych działań niepożądanych jest bardzo ważne w okresie pogwarancyjnym stosowania leku. Umożliwia to kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie możliwe działania niepożądane.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, po 3 lub 9 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Macleods Pharmaceuticals Limited.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres siedziby.

Village Thedda, P.O. Lodhiamaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie.