Ogrania®

INSTRUKCJA dotyczĄce stosowania leku Ogrania® (OGRANIA)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; skrobiĄ kukurydzianĄ; celuloza mikrokryształyczna; talk;

skład osłonki kapsułki 75 mg: żelatyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171);

skład osłonki kapsułki 150 mg: żelatyna, czerwieńczo żarło, karmin (E 122), tlenek żelaza czarny (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171);

skład osłonki kapsułki 300 mg: żelatyna, czerwieńczo żarło, karmin (E 122), indygo karmin (E 132), dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki.

Główne cechy fizykochemiczne:

kapsułki 75 mg: twarde kapsułki żelatynowe, kształtu cylindrycznego, świetle żarłocze. Zawartość kapsułki – proszek od białego do prawie białego;

kapsułki 150 mg: twarde kapsułki żelatynowe, kształtu cylindrycznego, czapka kapsułki żarłocza, korpus biały. Zawartość kapsułki – proszek od białego do prawie białego;

kapsułki 300 mg: twarde kapsułki żelatynowe, kształtu cylindrycznego, czapka kapsułki brunatno-czerwona, korpus biały. Zawartość kapsułki – proszek od białego do prawie białego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna pregabalina jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego ((S)-3-(aminometyle)-5-metyloheksanowy kwas).

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Zespół bólowy neuropatyczny

Pregabalina jest skuteczna w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz urazów rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólnie profil bezpieczeństwa i skuteczność dla schematów dawkowania 2 lub 3 razy na dobę były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, gdy pregabalina była stosowana w leczeniu bólu neuropatycznego spowodowanego uszkodzeniem obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego (OUN), zmniejszenie bólu obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących obwodowego bólu neuropatycznego u 35 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, taką poprawę obserwowano u 33 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, liczba pacjentów odpowiadających na leczenie wynosiła 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 7 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

Epilepsja

Leczenie wspomagające

Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 lub 3 razy na dobę. Ogólnie profil bezpieczeństwa i skuteczność dla schematów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstotliwości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do poniżej 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów częściowych, oraz badania otwartego oceniającego bezpieczeństwo trwającego 1 rok z udziałem 54 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg na dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg na dobę) lub placebo. Zmniejszenie napadów częściowych o co najmniej 50 % w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do poniżej 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana częstotliwości napadów na dobę na poziomie wyjściowym i wizycie końcowym wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała logarytmicznie przekształconą częstotliwość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p=0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

Monoterapia (dla pacjentów z niedawno rozpoznaną chorobą)

Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. Pregabalina nie osiągnęła większej skuteczności w porównaniu z lamotryginiem, zgodnie z oceną po 6 miesiącach punktu końcowego – braku napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

Zespół lękowy uogólniony

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, w jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz w jednym długoterminowym badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom z 6-miesięczną podwójnie ślepiącą fazą.

Utrata objawów zespołu lękowego uogólnionego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowana była już w pierwszym tygodniu leczenia.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50 % ogólnego wyniku HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

Podczas kontrolowanych badań częściej zgłaszano nieostrość widzenia przez pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. W większości przypadków to zjawisko ustępowało przy dalszym stosowaniu leku. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, formalne badanie pola widzenia oraz badanie dna oka przy rozszerzonych źrenicach) przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów podczas kontrolowanych badań klinicznych. Wśród tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 4,8 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 2,1 % pacjentów z grupy placebo.

Fibromialgia

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym, podwójnie ślepiącym, placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaną fibromialgią zgodnie z kryteriami Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozprzestrzeniony ból trwający co najmniej 3 miesiące oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 określonych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono również na podstawie ogólnej oceny pacjenta oraz ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono badanie placebo-kontrolowane trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Na podstawie oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka.

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po podaniu doustnym na czczo i osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po pojedynczym i wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po podaniu doustnym wynosi 90 % lub więcej i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, co prowadzi do zmniejszenia Cmax o około 25–30 % i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) o około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

Badania przedkliniczne wykazały, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u szczurów, myszy i małp. Pregabalina przenika również przez łożysko u szczurów i wydzielana jest do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka pozorny objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie około 98 % substancji radioaktywnych wydala się z moczem w niezmienionej formie. N-metylowany pochodna pregabaliny – główny metabolit leku, wykrywany w moczu – stanowił 0,9 % podanej dawki. W trakcie badań przedklinicznych nie stwierdzono racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wykrzanie

Pregabalina jest wydalaną z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej formie głównie poprzez wydalanie przez nerki. Średni okres półtrwania wykrzania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie należy dostosować dawkę leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (poniżej 20 %). Farmakokinetyka dawek wielokrotnych jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi podczas hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ wydalanie przez nerki jest główną drogą eliminacji leku, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetyki z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby mogły istotnie wpływać na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 0 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas do osiągnięcia Cmax był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynika z 43 % wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania wykrzania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie analizy populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotnym współzmienną dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotnym współzmienną dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesięcy życia nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dobowe 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, a jej średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły około 76 % stężenia w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ból neuropatyczny

Lek Ogrania® należy stosować w leczeniu bólu neuropatycznego u dorosłych z uszkodzeniem obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego.

Epilepsja

Lek Ogrania® należy stosować jako terapię uzupełniającą napadów częściowych z drugorzędną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Lek Ogrania® należy stosować w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromyalgia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega niewielkiej biotransformacji w organizmie człowieka (mniej niż 2% dawki wydzielane jest z moczem w postaci metabolitów), in vitro nie hamuje metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być przedmiotem takich interakcji.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej

W badaniach in vivo nie zaobserwowano istotnej klinicznie interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydzyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulinę, fenobarbital, tiagabin oraz topiramat nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel i/lub etynilostradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny ze środkami antykoncepcyjnymi doustnymi, noretynodrelem i/lub etynilostradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W trakcie kontrolowanych badań klinicznych jednoczesne podawanie wielokrotnych dawek doustnych pregabaliny z oksykodonem, lorazepamem lub etanolem nie prowadziło do klinicznie istotnego wpływu na funkcję oddechową. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i zgonów u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z innymi lekami działającymi depresyjnie na OUN, szczególnie u pacjentów nadużywających tych leków. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane stosowaniem oksykodonu.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym

Specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem ochotników w wieku podeszłym nie przeprowadzono. Badania interakcji prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas stosowania pregabaliny, mogą wymagać korekty dawki leków hipoglikemizujących.

Reakcje nadwrażliwości

Opisywano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolicy ust lub obrzęk dróg oddechowych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie odczyny skórne

Rzadko, w związku ze stosowaniem pregabaliny, opisywano ciężkie odczyny skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza, które mogą być groźne dla życia lub mieć śmiertelny skutek. Przed zastosowaniem leku należy poinformować pacjenta o charakterystycznych objawach i objawach oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli to konieczne).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, które mogą prowadzić do urazów (upadków) u pacjentów starszych. Zanotowano przypadki utraty przytomności, dezorientacji oraz zaburzeń psychicznych. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane skutki działania leku.

Zaburzenia wzroku

O nieostrości widzenia częściej zgłaszali pacjenci stosujący pregabalinę w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy dalszym stosowaniu leku. Częstość pogorszenia ostrości widzenia i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; częstość występowania zmian dna oka była wyższa u pacjentów z grupy placebo (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”).

Opisywano odczyny skórne ze strony narządów wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości widzenia, z których wiele miało charakter tymczasowy. Przestanie stosowania pregabaliny może prowadzić do ustąpienia lub zmniejszenia się tych objawów ze strony narządów wzroku.

Niewydolność nerek

Opisywano przypadki niewydolności nerek. Czasem ten efekt był odwracalny po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Przestawienie z towarzyszących leków przeciwpadaczkowych

Brak wystarczających danych dotyczących przestawienia z towarzyszących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania do leczenia pregabaliny, aby przejść na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po przerwaniu krótko- lub długoterminowego leczenia pregabaliną. Opisywano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierna potliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie leku przez co najmniej 1 tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas leczenia pregabaliną lub niedługo po jego przerwaniu.

Dane dotyczące przerwania długoterminowego leczenia pregabaliną wskazują, że częstość i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

Opisywano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabaliną neuropatycznego bólu u pacjentów starszych z zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu pregabaliny u tych pacjentów. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym w wyniku urazu rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym w wyniku urazu rdzenia kręgowego częstość występowania odczynów niepożądanych ogólnie, odczynów niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności, była zwiększona. Może to być związane z działaniem addytywnym towarzyszących leków (np. leków przeciwdrgawkowych), które są konieczne do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny tym pacjentom.

Depresja oddychania

Opisywano przypadki ciężkiej depresji oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem depresantów OUN oraz osoby starsze mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Myśli i zachowania samobójcze

Opisywano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi z powodu określonych wskazań. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych wykazała również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. Przypadki myśli i zachowań samobójczych obserwowano u pacjentów otrzymujących pregabalinę w okresie postmarketingowym (patrz sekcja „Odczyny niepożądane”). Epidemiologiczne badanie wykorzystujące projekt badania z samokontrolą (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tej samej osoby) wykazało zwiększone ryzyko nowych wystąpień zachowań samobójczych i śmiertelnych przypadków samobójstw u pacjentów otrzymujących pregabalinę.

Pacjenci (oraz osoby, które o nich opiekują się) powinni skontaktować się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych.

Dlatego konieczne jest dokładne monitorowanie pacjentów pod kątem objawów myśli i zachowań samobójczych oraz przepisanie odpowiedniego leczenia w przypadku ich wystąpienia. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia pregabaliną w przypadku pojawienia się myśli i zachowań samobójczych.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Opisywano zjawiska związane z zaburzeniem funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zespół jelita, niedrożność jelita, zaparcia) w wyniku przyjmowania pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u pacjentów starszych i kobiet).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się ostrożne przepisywanie pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu typu „przypadek-kontrola” pacjenci przyjmujący pregabalinę jednoczesnie z opioidami mieli zwiększone ryzyko śmierci związanej z opioidami w porównaniu z przyjmowaniem tylko opioidów (skorygowane współczynniki szans [aOR], 1,68 [95% CI, 1,19–2,36]). Zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, aOR 1,52 [95% CI, 1,04–2,22]), zaobserwowano również tendencję do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, aOR 2,51 [95% CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Rejestrowano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom z wywiadem nadużywania różnych substancji. Konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem wystąpienia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (opisywano przypadki uzależnienia, przekraczania dawki, zachowań ukierunkowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia

Przypadki encefalopatii występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą powodować encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym

Stosowanie pregabaliny w I trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone rozwoju (WWR) u przyszłego dziecka. Lek Ogrania® nie powinien być stosowany w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w czasie leczenia pregabaliną (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Substancje pomocnicze

Lek Ogrania® zawiera laktozę monohydrat. Jeśli stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Lek w dawkach 150 mg i 300 mg zawiera azorubinę i karmoizynę (E 122), które mogą powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w czasie leczenia.

Ciąża

Badania na zwierzętach wskazywały na toksyczność rozrodczą. Pregabalina przenika przez łożysko u szczurów.

Pregabalina może przenikać przez łożysko u człowieka.

Poważne wady wrodzone rozwoju (WWR)

Dane skandynawskiego badania obserwacyjnego z udziałem ponad 2700 ciężarnych kobiet stosujących pregabalinę w I trymestrze wykazały wyższe występowanie poważnych WWR u dzieci (żywo urodzonych lub martwo urodzonych), które były narażone na działanie pregabaliny wewnątrzmacicznie, w porównaniu z populacją dzieci, które nie były narażone (5,9% vs 4,1%).

Ryzyko rozwoju poważnych WWR u dzieci, które były narażone na działanie pregabaliny w I trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z populacją dzieci, które nie były narażone (skorygowany współczynnik częstości i 95% przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)), oraz w porównaniu z populacją narażoną na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksetyny (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza specyfiki WWR wykazała wyższe ryzyko rozszczepów twarzy i oczu, wad układu nerwowego lub układu moczowo-płciowego, ale wskaźniki były niskie, a oszacowania nieprecyzyjne.

Lek Ogrania® nie powinien być stosowany w czasie ciąży, z wyjątkiem pojedynczych przypadków, gdy korzyść dla ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią

Pregabalina wydzielana jest z mlekiem matki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Wpływ pregabaliny na noworodków/dzieci w wieku niemowlęcym jest nieznany. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu leczenia pregabaliną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Funkcja rozrodcza

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na funkcję rozrodczą kobiet.

Podczas badania klinicznego wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni otrzymywali dawkę pregabaliny 600 mg na dobę. Po 3-miesięcznym leczeniu nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

Badania dotyczące płodności wykazały negatywny wpływ na funkcję rozrodczą samic szczurów oraz negatywny wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój samców szczurów. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lek Ogrania® może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami. Lek może również powodować zawroty głowy i senność, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami. Dlatego pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożonym sprzętem i innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będzie wiadomo, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Preparat Ogrania® można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Preparat Ogrania® przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki

Zakres dawek może wahać się w granicach od 150–600 mg na dobę. Dawkę dzienną należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Leczenie pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 dawki. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po okresie od 3 do 7 dni, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po dodatkowym 7-dniowym okresie.

Epilepsja

Leczenie pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 dawki. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu stosowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Dawkę, którą należy podzielić na 2 lub 3 dawki, można dobierać w zakresie od 150–600 mg na dobę. Należy okresowo ponownie ocenić konieczność kontynuowania leczenia.

Leczenie pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu stosowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Jeszcze po jednym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Przerywanie leczenia pregabaliny

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, leczenie pregabaliny należy przerywać stopniowo, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazania (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Niepożądane reakcje”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w postaci niezmienionej głównie poprzez wydalenie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować indywidualnie, zgodnie z tabelą 1, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr) obliczonego według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dzienną pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dziennej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dodatkową dawkę leku (patrz tabela 1).

Tabela 1

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/na dobę) należy podzielić przez liczbę dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę w mg/na dawkę.

Fibromialgia

Zwykle dawka leku dla większości pacjentów wynosi 300–450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg dwa razy dziennie (150 mg na dobę), którą można następnie zwiększać w zależności od skuteczności i tolerancji do dawki 150 mg dwa razy dziennie (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg dwa razy dziennie (450 mg na dobę). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć po upływie kolejnego tygodnia do maksymalnej dawki 600 mg na dobę. Nie ma dowodów na to, że stosowanie tej dawki przynosi dodatkowe korzyści; ponadto dawka ta charakteryzuje się gorszą tolerancją. Ze względu na zależność występowania działań niepożądanych od dawki, nie zaleca się stosowania dawek przekraczających 450 mg na dobę. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować dawkę leku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

U pacjentów w wieku podeszłym z powodu zaburzeń funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Ogrania® u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Dotychczasowe informacje dostępne są w dziale „Działania niepożądane”, a także w działach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak nie pozwalają one na sformułowanie żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o występowaniu drgawek. Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę.

Efekty uboczne

W programie badań klinicznych pregabaliny zaangażowano ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach. Najczęściej notowanymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. Wszystkie kontrolowane badania wykazały, że odsetek pacjentów, u których leczenie zostało przerwane z powodu efektów ubocznych, wynosił 12% wśród osób przyjmujących pregabaliny i 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne prowadzące do przerwania leczenia w grupie przyjmującej pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Efekty uboczne są wymienione według klas i częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (od ≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie według częstości występowania efekty uboczne są wymienione w kolejności malejącego nasilenia.

Wymienione efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego ogólna częstość występowania efektów ubocznych, efektów ubocznych ze strony OUN oraz szczególnie senności była zwiększona (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Dodatkowe efekty uboczne zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Tabela 2

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po zakończeniu krótko- lub długoterminowego leczenia pregabaliny. Donoszono o takich zjawiskach jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, nadpotliwość i zawroty głowy, wskazujących na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

W odniesieniu do zakończenia długoterminowego leczenia pregabaliny dane wskazują, że częstość i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie pięciu badań przeprowadzonych wśród pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające po 1 roku, n=54 i n=431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstszymi niepożądanymi zjawiskami obserwowanymi w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliny były senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększone apetyt, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła.

Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi obserwowanymi w 14-dniowym badaniu leczenia pregabaliny były senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Kapsułki 75 mg: po 7 kapsułek w blistrze; po 2 blistry w pudełku.

Kapsułki 150 mg i 300 mg: po 10 kapsułek w blistrze; po 3 blistry w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.