Novox®-500

INSTRUKCJA dot. stosowania leku NOVOX®-500, NOVOX®-750 (NOVOX®-500, NOVOX®-750)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka zawiera hemihydrat lewofloksacyny odpowiadający 500 mg lub 750 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikryształniczna, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, povidon, sodu skrobioglikolan (typ A), stearynian magnezu, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), polietylenoglikol 6000, hydroksypropyloceluloza, woda oczyszczona.

Postać lekarska. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki owalne, dwuwypukłe, powlekane powłoką filmową, od jasnoróżowego do różowego koloru, z ryflowaną linią z jednej strony i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Kod ATC.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Lefloksacyna to antybiotyk o szerokim spektrum działania z grupy chinolonów. Lefloksacyna, podobnie jak inne fluorochinolony, blokuje bakteryjną DNA-girazę, co prowadzi do zaburzenia funkcji DNA bakterii. Lefloksacyna jest aktywna wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych patogennych mikroorganizmów, w tym szczepów opornych na penicyliny, cefalosporyny i/lub aminoglikozydy. Rozwój oporności może znacząco wpływać na wrażliwość lokalnych szczepów na lek. Dlatego przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie tych informacji, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich infekcji. Lefloksacyna wykazuje szerokie spektrum działania wobec mikroorganizmów zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Viridans group streptococci, Enterobacter cloacae, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter sakazakii, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella oxytoca, Legionella pneumophila, Moraxella catarrhalis, Proteus mirabilis, Pseudomonas aeruginosa, Pseudomonas fluorescens, Chlamydophila pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae, Acinetobacter anitratus, Acinetobacter baumannii, Acinetobacter calcoaceticus, Bordetella pertussis, Citrobacter diversus, Citrobacter freundii, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri et stuartii, Serratia marcescens, Clostridium perfringens.

Podobnie jak inne fluorochinolony, lefloksacyna jest nieaktywna wobec spiral.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym lefloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Szczytowa stężenia w osoczu krwi obserwuje się po 1 godzinie od przyjęcia. Biodostępność absolutna wynosi niemal 100%. Farmakokinetyka lefloksacyny jest liniowa w zakresie dawek 50–600 mg. Spożycie pokarmu nieco wpływa na wchłanianie leku.

Rozkład. Oколо 30–40% lefloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Efekt kumulacji lefloksacyny przy dawkowaniu 500 mg raz na dobę nie ma znaczenia klinicznego. Przy dawkowaniu 500 mg dwa razy na dobę występuje niewielka, ale przewidywalna kumulacja. Stabilne wskaźniki rozkładu osiągane są w ciągu 3 dni.

Rozkład w tkankach i płynach organizmu.

Rozkład w śluzie oskrzeli i sekrecie nabłonka oskrzeli. Maksymalne stężenie lefloksacyny w śluzie oskrzeli i sekrecie nabłonka oskrzeli po dawce powyżej 500 mg per os wynosiło odpowiednio 8,3 i 10,8 mg/ml.

Rozkład w tkankach płuc. Maksymalne stężenie lefloksacyny w tkankach płuc po dawce powyżej 500 mg per os wynosiło około 11,3 mg/ml i osiągane było w ciągu 4–6 godzin po podaniu. Stężenie w płucach systematycznie przekraczało stężenie w osoczu.

Rozkład w płynie pęcherzy. Maksymalne stężenie lefloksacyny w płynie pęcherzy po przyjęciu 500 mg 1–2 razy na dobę wynosiło 6,7 mg/ml.

Rozkład w płynie mózgowo-rdzeniowym. Lefloksacyna w niewielkiej ilości wydzielana jest do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Rozkład w tkankach prostaty. Po doustnym przyjęciu 500 mg lefloksacyny raz na dobę przez 3 dni średnie stężenia w tkankach prostaty wynosiły odpowiednio 8,7 mg/g, 8,2 mg/g i 2 mg/g po 2, 6 i 24 godzinach; średnia wartość stosunku stężeń w prostaty/osoczu wynosiła 1,84.

Stężenie w moczu. Średnie stężenie lefloksacyny w ciągu 8–12 godzin po pojedynczej dawce 150 mg, 300 mg lub 500 mg per os wynosiło odpowiednio 44 mg/ml, 91 mg/ml i 200 mg/ml.

Metabolizm. Lefloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu. Metabolitami są dimetylo-lefloksacyna i lefloksacyna N-tlenek. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem.

Eliminacja. Po podaniu doustnym lefloksacyna jest usuwana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% dawki). Farmakokinetyka lefloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym nie różni się istotnie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Infekcje wywołane wrażliwymi na lek mikroorganizmami:

• zapalenie zatok przynosowych;
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• niepowikłany zapalenie pęcherza;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;

Lewofloksacyna powinna być stosowana w leczeniu wyżej wymienionych infekcji tylko wtedy, gdy uznaje się za niewskazane zastosowanie antybiotyków, które zazwyczaj zaleca się jako leczenie pierwszego wyboru.

• ostre zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek składnik preparatu. Epilepsja. Uszkodzenie ścięgna związane z przyjmowaniem fluorochinolonów. Wiek dziecięcy (poniżej 18 roku życia). Ciąża i okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę.

Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskrzepne zawierające magnez lub glin, didanosyna.

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu soli żelaza, leków przeciwwskrzepnych zawierających magnez lub glin, lub didanosyny (dotyczy to tylko postaci leku didanosyny zawierających buforowe środki zawierające glin lub magnez). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów i wielowitamin zawierających cynk zmniejsza ich wchłanianie po doustnym podaniu. Nie zaleca się stosowania leków zawierających jony dwu- lub trójwartościowe, takie jak sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskrzepne zawierające magnez lub glin, lub didanosyna (dotyczy to tylko postaci leku didanosyny zawierających buforowe środki zawierające glin lub magnez), w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu leku. Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym podaniu.

Sukralfat.

Biologiczna dostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po podaniu leku.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Nie zaobserwowano farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofiliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofiliną i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi środkami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklosporyna.

Probenecyd i cyklosporyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklosporyny o 24% i probenecydu o 34%. Dzieje się tak, ponieważ oba leki są w stanie blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklosporyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja.

Takie leki jak węglan wapnia, cyfloxyn, glibenklamid, ranitydyna nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki.

Cyklosporyna.

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K.

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) zgłaszano zwiększenie czasów krzepnięcia (czas protrombinowy, międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia.

Leki wydłużające odcinek QТ.

Lewofloksacyna, podobnie jak inne fluorochinolony, powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania odcinka QТ (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne).

Inna istotna informacja.

Nie zaobserwowano wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji.

Przyjmowanie pokarmu.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłku.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, u których w przeszłości wystąpiły poważne reakcje niepożądane po stosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, oraz po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Przedłużające się, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez miesiące lub lata), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny oraz narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub sygnałów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej oraz należy skonsultować się z lekarzem.

Metycylinoodporny S. aureus.

U metycylinoodpornego S. aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli te infekcje zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Odporność na fluorochinolony u E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom rozprzestrzenienia się oporności E. coli na fluorochinolony.

Infekcje szpitalne spowodowane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna (nie ograniczone do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami oraz, jak donoszono, nawet w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów przyjmujących dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepach narządów oraz u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lekiem oraz rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę(-ę) należy odpowiednio leczyć (np. poprzez unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Miozycja.

Zgłaszano przypadki miozycji u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę. Ryzyko miozycji zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. W przypadku wystąpienia miozycji należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, pojawiająca się podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym w ciągu kilku tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile. Najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudobłoniasty. Z tego powodu lekarz powinien rozważyć możliwość wystąpienia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, jeśli u pacjenta podczas lub po leczeniu lewofloksacyną rozwinie się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelit w tej sytuacji są przeciwwskazane.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych.

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki. Tak jak inne chinolony, należy ją stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych oraz u pacjentów leczonych jednocześnie substancjami działającymi, które obniżają próg drgawkowy, np. teofiliną. W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego należy odstawić lewofloksacynę.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Pacjenci z ukrytymi lub wyraźnymi zaburzeniami aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. Z tego powodu w razie konieczności stosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy prowadzić nadzór w celu wykrycia możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (niewydolnością nerek).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości).

Lewofloksacyna może prowadzić do poważnych, potencjalnie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego po wstrząs anafilaktyczny), w pojedynczych przypadkach już po podaniu pierwszej dawki leku. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy odstawić lewofloksacynę, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje skórne.

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcję na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjentów należy poinformować o objawach i sygnalizach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie obserwować. W przypadku pojawienia się objawów i sygnałów wskazujących na te reakcje, stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne.

Jeśli u pacjenta podczas stosowania lewofloksacyny rozwinie się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub zespół DRESS, lewofloksacynę nie należy już nigdy więcej przepisywać.

Zmiany poziomu glukozy we krwi.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zaburzeń poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiperglikemii, które obserwowano zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą leczonych jednocześnie doustnym lekiem obniżającym poziom glukozy (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny. Aby zapobiec fotosensybilizacji, zaleca się, aby pacjenci nie narażali się bez potrzeby na silne działanie promieniowania słonecznego ani na promieniowanie sztucznych źródeł promieniowania UV (np. lampy „sztuczne słońce”, solarium) podczas leczenia oraz przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K.

Z uwagi na możliwość podwyższenia poziomów wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy, międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub zwiększenia częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy monitorować wskaźniki krzepnięcia krwi.

Reakcje psychiczne.

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny. Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT.

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków zdolnych do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi oraz kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Z tego powodu należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z tych grup.

Neuropatia obwodowa.

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Podczas stosowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą) zgłaszano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby zakończonej śmiercią. Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy i symptomy choroby wątroby, takie jak brak apetytu, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub bóle brzucha.

Ostre zapalenie trzustki.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty, należy natychmiast przebadać. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, a w przypadku potwierdzenia nie należy jej ponownie stosować. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Choroby krwi.

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do uszkodzenia szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy. W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń krwi należy monitorować parametry krwi. W przypadku odchyleń od normy należy rozważyć możliwość przerwania leczenia lewofloksacyną.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji leku u pacjentów z miastenią gravis stosowanie fluorochinolonów było związane z poważnymi reakcjami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi działań wspomagających oddychanie. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku.

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub reakcje niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą.

Superinfekcja.

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów odpornych (odpornych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca.

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Z tego powodu fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz po rozważeniu innych opcji leczenia u pacjentów z aneurysmą lub wrodzoną wadą zastawek serca w wywiadzie rodzinnym, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty lub z chorobą zastawek serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka rozwoju:

• aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawek serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• aneurysmy i rozwarstwienia aorty: zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielogrzbieceniowy, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• regurgitacji/niewydolności zastawek serca: zapalenie wsierdzia bakteryjne.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia jest zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę badanie moczu na obecność opioidów może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników na obecność opioidów uzyskanych w teście przesiewowym przy użyciu bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy.

Należy brać pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące racjonalnego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Wapń

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone.

Dane z badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność reprodukcyjną. Jednakże z uwagi na brak badań dotyczących wpływu na organizm ludzki oraz na podstawie danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstki stawowej rosnącego organizmu przez fluorochinolony, lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom w ciąży.

Jeśli w trakcie leczenia lekiem stwierdzona zostanie ciąża, należy poinformować o tym lekarza.

Okres karmienia piersią.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Informacje dotyczące wydzielania lewofloksacyny w mleko matki są ograniczone, choć inne fluorochinolony wydzielają się w mleko matki. Z uwagi na brak badań z udziałem ludzi i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej rosnącego organizmu przez fluorochinolony, lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. U niektórych pacjentów lek może powodować ból głowy, zawroty głowy/vertigo, senność, bezsenność, zaburzenia wzroku, dezorientację, dlatego podczas jego stosowania należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z złożonymi mechanizmami wymagającymi podwyższonej uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przyjmuje się 1-2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby i nie powinien przekraczać 14 dni. Zaleca się kontynuowanie leczenia przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego badaniami mikrobiologicznymi wyeliminowania patogenu.

Tabletki należy połykać nie żując, wypijając odpowiednią ilość płynu. Lek można przyjmować niezależnie od posiłku. Na tabletce znajduje się linia podziału ułatwiająca podzielenie jej na części w razie potrzeby.

Dawkowanie dla pacjentów z normalną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny przekracza 50 ml/min:

Dawkowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min:

* Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

** W razie potrzeby podania dawki 125 mg stosuje się leki lewofloksacyny w odpowiednim dawkowaniu.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku.

Jeśli funkcja nerek jest niezaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Dzieci.

Nie można stosować leku u dzieci (do 18. roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy: dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, mioklonie, halucynacje, drżenie, nudności, erozje błon śluzowych, wydłużenie odcinka QT.

Leczenie: terapia objawowa. Biorąc pod uwagę możliwe wydłużenie odcinka QT, należy monitorować parametry EKG. W przypadku wyraźnego przedawkowania należy przeprowadzić przemywanie żołądka. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i przewlekła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, są nieskuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Niepożądane działania.

Poniższe informacje oparte są na danych z badań klinicznych z udziałem ponad 8300 pacjentów oraz na dużym doświadczeniu pogwarancyjnym.

Częstotliwość działań niepożądanych określono według następujących kryteriów: bardzo często (>1/10), często (od >1/100 do <1/10), nieczęsto (od >1/1000 do <1/100), rzadko (od >1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (>1/10000), częstotliwość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącej istotności.

Infekcje i inwazje:

niewielkie: infekcje grzybicze, w tym grzyby rodzaju Candida, proliferacja innych odpornych mikroorganizmów, zaburzenia normalnej mikroflory jelitowej i rozwój infekcji wtórnych.

Alergiczne reakcje: czasem – swędzenie, wysypka, nadpotliwość; rzadko – pokrzywka, skurcz oskrzeli/udławienie; bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy, hipotensja tętnicza, wstrząs anafilaktyczny, fotosensybilizacja; pojedyncze przypadki – ciężkie reakcje pęcherzowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespoł Lyella), wielopostaciowe rumieńce egzudatywne, zapalenie naczyń leukocytofagowe, zapalenie jamy ustnej.

Takie reakcje czasem mogą występować już po pierwszej dawce, w ciągu kilku minut lub godzin od podania.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego, metabolizmu: często – nudności, biegunka; czasem – anoreksja, wymioty, ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia; rzadko – biegunka z domieszką krwi, co w pojedynczych przypadkach może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudobłoniasty; bardzo rzadko – hiperglikemia, hipoglikemia (może dojść do śpiączki hipoglikemicznej), szczególnie u chorych na cukrzycę, zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego centralnego*: czasem – ból głowy, zawroty głowy/obrzęty, omdlenia; rzadko – parestezje, drżenie, drgawki; bardzo rzadko – hipostezja, zaburzenia lub utrata smaku i węchu, halucynacje, łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia obwodowa, mioklonia.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku*: rzadko – zaburzenia widzenia, np. zamazanie obrazu; częstotliwość nieznana – przejściowa utrata wzroku, zapalenie ucha środkowego.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu*: nieczęsto – zawroty głowy; rzadko – szumy w uszach; częstotliwość nieznana – utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Zaburzenia ze strony psychiki*: często – bezsenność; rzadko – niepokój, dezorientacja, pobudzenie nerwowe; bardzo rzadko – reakcje psychotyczne (np. z halucynacjami, paranoją), depresja, pobudzenie, zaburzenia snu, koszmary; pojedyncze przypadki – zaburzenia psychiczne z zachowaniem stanowiącym zagrożenie dla pacjenta, w tym myśli samobójcze lub próby samobójstwa, mania.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko – tachykardia, hipotensja tętnicza; pojedyncze przypadki – tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa i tachykardia komorowa typu „piorun” (obserwowana głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT zarejestrowane w EKG.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego*: rzadko – artralgia, mialgia, uszkodzenia ścięgien, w tym zapalenie ścięgna (np. ścięgna Achillesa); bardzo rzadko – pęknięcie ścięgna (np. ścięgna barku, ręki, ścięgna Achillesa; ten niepożądany efekt może występować w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia, ryzyko takich pęknięć jest wyższe u pacjentów otrzymujących jednocześnie kortykosteroidy, u pacjentów starszych, przy dużym obciążeniu tych ścięgien); dwustronna słabość mięśni, szczególnie niebezpieczna dla pacjentów z ciężką miastenią; pojedyncze przypadki – rabdomioliza.

Zaburzenia ze strony wątroby, nerek: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (np. ALT/AST); nieczęsto – podwyższenie bilirubiny, podwyższenie poziomu kreatyniny w surowicy krwi; bardzo rzadko – reakcje ze strony wątroby, takie jak zapalenie wątroby; ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek międzywątrobowego).

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego: czasem – eozynofilia, leukopenia; rzadko – neutropenia, trombocytopenia; bardzo rzadko – agranulocytoza; częstotliwość nieznana – niedoczynność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego: rzadko – zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), trwałe rumieńce lekowe, hiperpigmentacja skóry.

Zaburzenia ogólne*: czasem – osłabienie, kandydoza, rozwój superinfekcji; bardzo rzadko – zapalenie płuc alergiczne, osłabienie, ból pleców, klatki piersiowej, kończyn.

Innymi niepożądanymi skutkami, które mogą być związane z podawaniem fluorochinolonów, są objawy ekstrapiramidowe i inne zaburzenia układu mięśniowego, zapalenie naczyń alergiczne, napady porfirii u pacjentów z porfirią, niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia i zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i inwalidyzujących działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony, które mogą prowadzić do utraty sprawności.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na leki, obejmujących różne układy organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgna, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia towarzysząca parestezjom, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony obserwowano przypadki aneurysmatyczne i rozwarstwienie aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgytację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C.

Opakowanie.

Po 5 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Evertogen Life Sciences Limited / Evertogen Life Sciences Limited.

Adres.

Plot No: S-8, S-9, S-13/P & S-14/P TSIIC, Pharma SEZ, Green Industrial Park, Polepally (V), Jadcherla (M), Mahabubnagar, Telangana, IN-509 301, India.