INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NOVAgra NEO

Skład:

substancja czynna: syldefanil;

1 tabletka zawiera cytrynian syldefanilu odpowiadający 50 mg lub 100 mg syldefanilu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sol kroskarboksymetylowa, laktoza jednowodna, poliwinylopirydolon, wodorofosforan wapnia, talk, stearynian magnezu, ditlenek tytanu (E 171), hydroksypropylometyloceluloza, makrogol 400, czerwień Ponsó 4R (E 124).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, różowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w zaburzeniach erekcji. Syldefanil.

Kod ATC G04BE03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania. Sildenafil jest lekiem do stosowania doustnego, przeznaczonym do leczenia dysfunkcji erekcji. W przypadku pobudzenia seksualnego lek przywraca obniżoną funkcję erekcyjną, zwiększając przepływ krwi do prącia.

Fizjologiczny mechanizm prowadzący do erekcji obejmuje uwalnianie tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych pod wpływem pobudzenia seksualnego. Uwalniany tlenek azotu aktywuje enzym guanyloциклazę, co stymuluje wzrost stężenia cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), co z kolei prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich ciał jamistych, sprzyjając dopływowi krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem cGMP-specyficznej fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) w ciałach jamistych, gdzie PDE5 odpowiada za rozpad cGMP. Efekty sildenafilu na erekcję mają charakter obwodowy. Sildenafil nie wykazuje bezpośredniego działania rozkurczowego na izolowane ciała jamiste człowieka, ale silnie wzmaga działanie rozkurczające NO na ten typ tkanki. W przypadku aktywacji szlaku metabolicznego NO/cGMP, który zachodzi podczas stymulacji seksualnej, hamowanie przez sildenafil PDE5 prowadzi do wzrostu stężenia cGMP w ciałach jamistych. Dlatego, aby sildenafil wywołał pożądany efekt farmakologiczny, konieczne jest pobudzenie seksualne.

Wpływ na farmakodynamikę. Badania in vitro wykazały, że sildenafil jest selektywny wobec PDE5, która aktywnie uczestniczy w procesie erekcji. Działanie sildenafilu na PDE5 jest silniejsze niż na inne znane fosfodiesterazy. To działanie jest 10-krotnie silniejsze niż działanie na PDE6, która uczestniczy w procesach fototransdukcji w siatkówce. W przypadku stosowania maksymalnych zalecanych dawek, selektywność sildenafilu wobec PDE5 jest 80-krotnie wyższa niż wobec PDE1, 700-krotnie wyższa niż wobec PDE2, PDE3, PDE4, PDE7, PDE8, PDE9, PDE10 oraz PDE11. W szczególności, selektywność sildenafilu wobec PDE5 jest 4000-krotnie wyższa niż wobec PDE3 – izoenzymu cAMP-specyficznej fosfodiesterazy, która uczestniczy w regulacji kurczliwości serca.

Farmakokinetyka .

Wchłanianie. Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 30–120 minut (z medianą 60 minut) po jego doustnym podaniu na czczo. Średnia absolutna biodostępność po podaniu doustnym wynosi 41 % (z zakresu od 25 % do 63 %). W zalecanym zakresie dawek (od 25 do 100 mg) wartości AUC oraz Cmax sildenafilu po jego doustnym podaniu wzrastają proporcjonalnie do dawki.

Podczas stosowania sildenafilu podczas posiłku stopień wchłaniania jest obniżony, z przeciętnym wydłużeniem Tmax do 60 minut oraz przeciętnym obniżeniem Cmax o 29 %.

Rozkład. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi (Vd) wynosi 105 litrów, co wskazuje na rozkład leku w tkankach organizmu. Po jednorazowym doustnym podaniu sildenafilu w dawce 100 mg średnie maksymalne całkowite stężenie sildenafilu w osoczu wynosi około 440 ng/ml (współczynnik zmienności wynosi 40 %). Ponieważ wiązanie sildenafilu i jego głównego metabolitu N-detylowego z białkami osocza osiąga 96 %, średnie maksymalne stężenie wolnego sildenafilu w osoczu wynosi 18 ng/ml (38 nmol). Stopień wiązania z białkami osocza nie zależy od całkowitych stężeń sildenafilu.

U zdrowych ochotników stosujących jednorazowo sildenafil w dawce 100 mg stwierdzono w nasieniu mniej niż 0,0002 % (średnio 188 ng) podanej dawki po 90 minutach.

Biota transformacja. Metabolizm sildenafilu odbywa się głównie za pośrednictwem mikrosomalnych izoenzymów wątroby CYP3A4 (główna droga) oraz CYP2C9 (droga wtórna). Główny krążący metabolit powstaje w wyniku demetyloowania N sildenafilu. Selekcja metabolitu wobec PDE5 jest porównywalna z selektywnością sildenafilu, a aktywność metabolitu wobec PDE5 wynosi około 50 % aktywności substancji wyjściowej. Stężenia tego metabolitu w osoczu wynoszą około 40 % stężeń sildenafilu w osoczu. Metabolit N-detylowany ulega dalszej biotransformacji, a jego okres półwylęgu wynosi około 4 godziny.

Eliminacja. Całkowity klirens sildenafilu wynosi 41 l/h, co powoduje okres półwylęgu trwający 3–5 godziny. Zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalanie sildenafilu w postaci metabolitów odbywa się głównie z kałem (około 80 % podanej doustnie dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13 % podanej doustnie dawki).

Farmakokinetyka u specjalnych grup pacjentów.

Pacjenci starsi. U zdrowych ochotników starszych (w wieku od 65 lat) obserwowano obniżenie klirensu sildenafilu, co prowadziło do wzrostu stężeń w osoczu sildenafilu oraz jego aktywnego metabolitu N-detylowego o około 90 % w porównaniu z odpowiednimi stężeniami u zdrowych ochotników młodszego wieku (18–45 lat). Z powodu wiekowych różnic w wiązaniu z białkami osocza krwi, odpowiedni wzrost stężenia wolnego sildenafilu w osoczu wynosił około 40 %.

Niewydolność nerek. U ochotników z zaburzeniami funkcji nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) farmakokinetyka sildenafilu pozostawała niezmieniona po jego jednorazowym doustnym podaniu w dawce 50 mg. Średnie wartości AUC oraz Cmax metabolitu N-detylowego wzrastały maksymalnie o 126 % oraz 73 % odpowiednio w porównaniu z wartościami u ochotników tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Jednakże z powodu dużej indywidualnej zmienności te różnice nie były statystycznie istotne. U ochotników z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do średnich wzrostów AUC oraz Cmax o 100 % oraz 88 % odpowiednio w porównaniu z ochotnikami tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC oraz Cmax metabolitu N-detylowego istotnie wzrastały o 200 % oraz 79 % odpowiednio.

Niewydolność wątroby. U ochotników z marskością wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia (klasa A i B wg klasyfikacji Childa-Pugh) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC (84 %) oraz Cmax (47 %) w porównaniu z ochotnikami tego samego wieku bez zaburzeń funkcji wątroby. Farmakokinetyka sildenafilu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie była badana.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Preparat Novagra Neo zaleca się stosować mężczyznom z dysfunkcją erektylną, definiowaną jako niemożność osiągnięcia i utrzymania erekcji penisa niezbędnego do skutecznego współżycia.

Dla skutecznego działania Novagra Neo wymagane jest podniecenie seksualne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
Jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu (np. amylonitryt) lub nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane, ponieważ znane jest, że sildenafil oddziałuje na szlaki metabolizmu tlenku azotu/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP) i potencjuje hipotensyjne działanie nitratów.
Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5 (w tym sildenafilu) z agonistami guanylotransferazy, takimi jak riociguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Stany, w których nie zaleca się aktywności seksualnej (np. ciężkie zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niestabilna dławica piersiowa lub niewydolność serca w ciężkim stopniu).
Utrata wzroku w jednym oku z powodu niezatokowej przedniej ischemicznej neuropatii nerwu wzrokowego, niezależnie od tego, czy stan ten jest związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE5, czy nie.
Obecność takich chorób, jak zaburzenia funkcji wątroby w ciężkim stopniu, hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mm Hg), niedawno przebyty wylew lub zawał mięśnia sercowego oraz znane dziedziczne choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak retinopatia pigmentosa (niewielka liczba takich pacjentów ma genetyczne zaburzenia fosfodiesteraz siatkówki), ponieważ bezpieczeństwo sildenafilu nie zostało zbadane u takich podgrup pacjentów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Działania innych leków na sildenafil.

Badania in vitro.

Metabolizm sildenafilu odbywa się głównie za pośrednictwem izoformy 3A4 (główna droga) oraz izoformy 2C9 (droga wtórna) cytochromu P450 (CYP). Dlatego inhibitory tych izoenzymów mogą obniżać klirens sildenafilu, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirens sildenafilu.

Badania in vivo.

Analiza farmakokinetyki populacyjnej danych z badań klinicznych wykazała zmniejszenie klirensu sildenafilu przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A4 (takimi jak ketoconazol, erytromycyna, cyklosporyna, cymetydyna). Chociaż przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i inhibitorów CYP3A4 nie obserwowano zwiększenia częstości działań niepożądanych, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej sildenafilu 25 mg.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, bardzo silnego inhibitora P450, w stanie stężenia równowagowego (500 mg raz dziennie) i sildenafilu (dawka pojedyncza 100 mg), prowadziło do wzrostu Cmax sildenafilu o 300 % (4-krotnie) i wzrostu AUC sildenafilu w osoczu o 1000 % (11-krotnie). Po 24 godzinach stężenia sildenafilu we krwi nadal wynosiły około 200 ng/ml, w porównaniu do około 5 ng/ml charakterystycznych dla stosowania samodzielnego sildenafilu, co odpowiada znaczącemu wpływowi rytonawiru na szeroki zakres substratów P450. Sildenafil nie wpływa na farmakokinetykę rytonawiru. Ze względu na te dane farmakokinetyczne jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); w każdym przypadku maksymalna dawka sildenafilu nie powinna w żadnym wypadku przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV saquinawiru, inhibitora CYP3A4, w dawce zapewniającej stężenie równowagowe (1200 mg trzy razy dziennie) i sildenafilu (100 mg pojedynczo) prowadziło do wzrostu Cmax sildenafilu o 140 % i zwiększenia ekspozycji systemowej (AUC) sildenafilu o 210 %. Nie zaobserwowano wpływu sildenafilu na farmakokinetykę saquinawiru (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Oczekuje się, że silniejsi inhibitory CYP3A4, takie jak ketoconazol i itrakonazol, będą wywierać bardziej wyraźny wpływ.

Przy stosowaniu sildenafilu (100 mg pojedynczo) i erytromycyny, umiarkowanego inhibitora CYP3A4, w stanie równowagi (500 mg dwa razy dziennie przez 5 dni) zaobserwowano wzrost ekspozycji systemowej sildenafilu o 182 % (AUC). U zdrowych ochotników płci męskiej nie zaobserwowano wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji i późniejszy okres półtrwania sildenafilu lub jego głównego krążącego metabolitu. Cymetydyna (inhibitor cytochromu P450 i niespecyficzny inhibitor CYP3A4) w dawce 800 mg przy jednoczesnym stosowaniu z sildenafilem w dawce 50 mg u zdrowych ochotników prowadziła do wzrostu stężenia sildenafilu w osoczu o 56 %.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelita i może powodować umiarkowany wzrost stężenia sildenafilu w osoczu krwi.

Pojedyncze zastosowanie środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływało na biodostępność sildenafilu.

Chociaż nie przeprowadzono badań specyficznych interakcji ze wszystkimi lekami, dane analizy farmakokinetyki populacyjnej wskazują, że farmakokinetyka sildenafilu nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami należącymi do grupy inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), grupy inhibitorów CYP2D6 (takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), grupy diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydowych, pętlowych i oszczędzających potas diuretyków, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, antagonistów wapnia, antagonistów β-adrenoreceptorów lub induktorów metabolizmu CYP450 (takich jak ryfampicyna, barbiturany).

W trakcie badania z udziałem zdrowych ochotników mężczyzn jednoczesne stosowanie antagonisty endoteliny bosentanu (umiarkowany induktor CYP3A4, CYP2C9 i prawdopodobnie CYP2C19) w stanie równowagi (125 mg dwa razy dziennie) i sildenafilu w stanie równowagi (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do zmniejszenia AUC i Cmax sildenafilu odpowiednio o 62,6 % i 55,4 %. Dlatego jednoczesne stosowanie tak silnych induktorów CYP3A4, jak ryfampicyna, może prowadzić do bardziej wyraźnego zmniejszenia stężenia sildenafilu w osoczu krwi.

Nikorandyl stanowi hybrydę aktywatora kanałów wapniowych i nitratu. Składnik nitratowy powoduje możliwość poważnej interakcji z sildenafilem.

Działania sildenafilu na inne leki.

Badania in vitro.

Sildenafil to słaby inhibitor izoform 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4 cytochromu P450 (IC50 > 150 µmol). Ponieważ maksymalne stężenia w osoczu sildenafilu wynoszą około 1 µmol, wpływ sildenafilu na klirens substratów tych izoenzymów jest mało prawdopodobny.

Brak danych dotyczących interakcji sildenafilu z takimi niespecyficznymi inhibitorami fosfodiesterazy, jak teofilina i dipyrydamol.

Badania in vivo.

Ponieważ znane jest, że sildenafil wpływa na metabolizm tlenku azotu/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP), ustalono, że sildenafil potencjuje działanie hipotensyjne nitratów, dlatego jego jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu lub z nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Riociguat. Badania przedkliniczne wykazały addytywny systemowy efekt obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. Badania kliniczne wykazały, że riociguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. U pacjentów biorących udział w badaniu nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie riociguatu z inhibitorami PDE5 (w tym z sildenafilem) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie sildenafilu i blokerów α-adrenoreceptorów może prowadzić do rozwoju objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów. Taka reakcja najczęściej występowała w ciągu 4 godzin po zastosowaniu sildenafilu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W trzech badaniach specyficznych interakcji leków bloker α-adrenoreceptorów, doxazosyna (4 mg i 8 mg), oraz sildenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg) były stosowane jednoczesnie pacjentom z łagodnym przerostem prostaty (LPP), których stan był ustabilizowany przy stosowaniu doxazosyny. W tych populacjach zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej odpowiednio o 7/7 mm Hg, 9/5 mm Hg, 8/4 mm Hg oraz średnie obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej o 6/6 mm Hg, 11/4 mm Hg, 4/5 mm Hg. Przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i doxazosyny u pacjentów, których stan został ustabilizowany przy stosowaniu doxazosyny, czasem zgłaszano rozwój objawowej hipotensji ortostatycznej. W tych zgłoszeniach chodziło o przypadki zawrotów głowy i stanu przedomdleniowego, ale bez utraty przytomności.

Nie zaobserwowano żadnych istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (50 mg) i tolbutamidu (250 mg) lub warfaryny (40 mg), które są metabolizowane przez CYP2C9.

Sildenafil (50 mg) nie powodował wydłużenia czasu krwawienia spowodowanego przez kwas acetylosalicylowy (150 mg).

Sildenafil (50 mg) nie potencjował działania hipotensyjnego alkoholu u zdrowych ochotników przy średnich maksymalnych stężeniach etanolu we krwi 80 mg/dl.

U pacjentów stosujących sildenafil nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z placebo przy jednoczesnym stosowaniu takich klas leków hipotensyjnych, jak diuretyki, blokery β-adrenoreceptorów, inhibitory ACE, antagonistów angiotensyny II, leki przeciwciśnieniowe (rozkurczowe naczyń i działające centralnie), blokery neuronów adrenergicznych, blokery kanałów wapniowych i blokery α-adrenoreceptorów. W specjalnym badaniu interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (100 mg) i amlodypiny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego w pozycji leżącej o 8 mm Hg. Odpowiednie obniżenie ciśnienia tętniczego rozkurczowego wyniosło 7 mm Hg. Wielkość tych dodatkowych spadków ciśnienia tętniczego była porównywalna z tymi, które zaobserwowano przy stosowaniu samodzielnego sildenafilu u zdrowych ochotników (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Sildenafil w dawce 100 mg nie wpływał na parametry farmakokinetyczne inhibitorów proteazy HIV, saquinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

U zdrowych ochotników mężczyzn stosowanie sildenafilu w stanie równowagi (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do wzrostu AUC i Cmax bosentanu (125 mg dwa razy dziennie) odpowiednio o 49,8 % i 42 %.

Dodanie pojedynczej dawki sildenafilu do sacubitrylu/walsartanu w stanie równowagi u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiązało się ze znacznie większym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu ze stosowaniem sacubitrylu/walsartanu samodzielnie. Dlatego należy ostrożnie rozpoczynać stosowanie sildenafilu u pacjentów otrzymujących sacubitryl/walsartan.

Szczególne środki ostrożności.

Przed rozpoczęciem terapii należy zebrać wywiad medyczny i przeprowadzić badanie fizykalne w celu rozpoznania zaburzeń erekcji oraz ustalenia ich możliwych przyczyn.

Faktory ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Ponieważ aktywność seksualna wiąże się z pewnym ryzykiem dla serca, przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia zaburzeń erekcji lekarz powinien ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Sildenafil wywiera działanie naczyniorozkurczające, które objawia się lekkim i krótkotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Przed przepisaniem sildenafilu lekarz powinien dokładnie rozważyć, czy taki efekt może negatywnie wpłynąć na pacjentów z pewnymi chorobami współistniejącymi, szczególnie w połączeniu z aktywnością seksualną. Do pacjentów wrażliwych na działanie leków rozszerzających naczynia należą osoby z obturacją drogi odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie aorty, przerostowa kardiomiopatia obturacyjna) lub pacjenci z rzadkim zespołem atrofii wieloukładowej, którego przejawem jest ciężkie zaburzenie regulacji ciśnienia tętniczego przez układ nerwowy autonomiczny.

Sildenafil potencjuje działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę piersiową, nagłą śmierć sercową, arytmie komorowe, krwawienia mózgowe, przejściowy atak niedokrwienny, nadciśnienie tętnicze i hipotensję tętniczą, które czasowo pokrywały się z zastosowaniem sildenafilu. Większość, choć nie wszyscy pacjenci, mieli czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Wiele takich działań niepożądanych wystąpiło podczas lub bezpośrednio po stosunku seksualnym, a jedynie kilka miało miejsce krótko po zastosowaniu sildenafilu bez aktywności seksualnej. Dlatego niemożliwe jest ustalenie, czy rozwój tych działań niepożądanych był bezpośrednio związany z czynnikami ryzyka, czy też ich rozwój był spowodowany innymi czynnikami.

Zespół priapizmu. Leki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji, w tym sildenafil, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z anatomicznymi deformacjami penisa (takimi jak ugięcie, fibroza ciał jamistych lub choroba Peyroniego) lub pacjentom z chorobami sprzyjającymi rozwojowi priapizmu (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki przedłużonej erekcji i priapizmu. Jeśli erekcja trwa dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. Brak natychmiastowego leczenia priapizmu może prowadzić do uszkodzenia tkanek penisa i trwałej utracie potencji.

Stosowanie jednoczesne z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji. Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania sildenafilu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia płucnego, zawierającymi sildenafil (np. Revatio), lub z innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji nie zostały zbadane. Dlatego stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Wpływ na wzrok. Spontaniczne doniesienia o wystąpieniu zaburzeń wzroku pojawiały się w czasie stosowania sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Wystąpiły również spontaniczne doniesienia oraz doniesienia z badań obserwacyjnych o przypadkach niearterialnej przedniej niedokrwistej neuropatii nerwu wzrokowego, stanu rzadkiego, związanego z czasowym stosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy uprzedzić, że w przypadku nagłego zaburzenia wzroku należy natychmiast przerwać stosowanie leku Novagra Neo i skontaktować się z lekarzem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie jednoczesne z rytonawirem. Jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie jednoczesne z blokerami α-adrenoreceptorów. Pacjentom stosującym blokery α-adrenoreceptorów należy stosować sildenafil z ostrożnością, ponieważ taka kombinacja może prowadzić do hipotensji objawowej u niektórych wrażliwych pacjentów. Hipotensja objawowa zazwyczaj pojawia się w ciągu 4 godzin po podaniu sildenafilu. W celu zminimalizowania ryzyka rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, należy najpierw ustabilizować ich stan za pomocą tych leków przed rozpoczęciem stosowania sildenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ponadto pacjentów należy poinstruować, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Wpływ na krwawienia. Badania płytek krwi człowieka wykazały, że in vitro sildenafil potencjuje działanie przeciwzakrzepowe sodu nitropruszkowego. Nie ma żadnych informacji na temat bezpieczeństwa stosowania sildenafilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub ostrym wrzodem peptycznym. W związku z tym stosowanie sildenafilu u pacjentów z tą grupą jest możliwe jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Lek Novagra Neo zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u mężczyzn z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami tolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktyczne brak sodu. O tym fakcie można poinformować pacjentów przestrzegających diety o niskiej zawartości sodu.

Po podaniu dawki 100 mg zdrowym ochotnikom nie zaobserwowano wpływu na morfologię ani ruchliwość plemników (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Utrata słuchu. Lekarze powinni zalecić pacjentom przerwanie stosowania inhibitorów PDE5, w tym leku Novagra Neo, i natychmiastową konsultację medyczną w przypadku nagłego osłabienia lub utraty słuchu. O tych zjawiskach, które mogą również towarzyszyć szumom w uszach i zawrotom głowy, zgłaszano w czasie stosowania inhibitorów PDE5. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, czy z innymi czynnikami.

Stosowanie jednoczesne z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze. Novagra Neo wywiera działanie naczyniorozkurczające i może dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów stosujących leki hipotensyjne. W jednym z badań interakcji leków jednoczesne podanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i sildenafilu (100 mg) doustnie wiązało się ze średnią dodatkową redukcją ciśnienia skurczowego o 8 mmHg i rozkurczowego o 7 mmHg.

Choroby przenoszone drogą płciową. Stosowanie leku Novagra Neo nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Należy rozważyć możliwość poinstruowania pacjentów o konieczności stosowania odpowiednich środków zapobiegawczych w celu ochrony przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek Novagra Neo nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Novagra Neo może mieć nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Ponieważ w trakcie badań klinicznych stosowania sildenafilu zgłaszano przypadki zawrotów głowy i zaburzeń ze strony narządu wzroku, pacjenci powinni upewnić się, jaka jest ich indywidualna reakcja na lek Novagra Neo, zanim usiądą za kierownicą pojazdu lub będą pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Dorośli. Zalecana dawka leku Novagra Neo wynosi 50 mg i stosuje się ją, w razie potrzeby, około 1 godziny przed stosunkiem. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25* mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Częstotliwość stosowania maksymalnej zalecanej dawki leku to 1 raz na dobę. W przypadku stosowania leku Novagra Neo podczas posiłku działanie leku może wystąpić później niż przy jego stosowaniu na czczo.

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat).

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) zalecana dawka leku jest taka sama, jak podano powyżej w punkcie „Dorośli”.

Ponieważ u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens syldenafilu jest obniżony, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25* mg. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, w razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 50 mg i 100 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Ponieważ u pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z marskością) klirens syldenafilu jest obniżony, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25* mg. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, w razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 50 mg i 100 mg.

Pacjenci stosujący inne leki. Jeżeli pacjenci stosują jednocześnie inhibitory CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25* mg (z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z syldenafilem nie jest zalecane, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W celu zminimalizowania możliwego rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, ich stan należy ustabilizować za pomocą blokerów α-adrenoreceptorów przed rozpoczęciem stosowania syldenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25* mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

* - stosować leki syldenafilu w odpowiedniej dawce.

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u osób poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie.

Po zastosowaniu jednorazowej dawki syldenafilu do 800 mg reakcje niepożądane były podobne do tych, które obserwowano po zastosowaniu syldenafilu w niższych dawkach, ale występowały częściej i były cięższe. Stosowanie syldenafilu w dawce 200 mg nie prowadziło do zwiększenia skuteczności, ale powodowało wzrost liczby przypadków wystąpienia działań niepożądanych (bóle głowy, zaczerwienienie skóry, zawroty głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, zatkanie nosa, zaburzenia ze strony narządu wzroku).

W przypadku przedawkowania w razie potrzeby stosuje się standardowe środki wspierające. Przyspieszenie klirensu syldenafilu podczas hemodializy jest mało prawdopodobne ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza krwi oraz brak wydalania syldenafilu z moczem.

Efekty uboczne.

Profil bezpieczeństwa syldekafinu opiera się na danych uzyskanych od 9570 pacjentów z 74 podwójnie ślepych, placebo kontrolowanych badań klinicznych. Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to ból głowy, zaczerwienienie twarzy, wzdęcia, kongesja nosa, ból pleców, zawroty głowy, nudności, uczucie gorąca, zaburzenia wzroku, cyjanopsja i zaciemnienie pola widzenia. Informacje dotyczące efektów ubocznych zebrane w okresie postmarketingowym obejmują ponad 10 lat obserwacji. Ponieważ nie wszystkie efekty uboczne zostały zgłoszone do producenta, a nie wszystkie zostały uwzględnione w bazie danych bezpieczeństwa, częstość występowania tych reakcji nie może być wiarygodnie określona.

Wszystkie klinicznie istotne efekty uboczne obserwowane w trakcie badań klinicznych częściej niż przy stosowaniu placebo wymieniono poniżej według klasyfikacji „Układ-organ-klasa” oraz częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 - < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 - < 1/100) oraz bardzo rzadko (≥ 1/10000 - < 1/1000). W ramach każdej grupy częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności malejącej ich nasilenia.

Choroby zakaźne i pasożytnicze.

Rzadko: rinit.

Układ odpornościowy.

Rzadko: nadwrażliwość.

Układ nerwowy.

Bardzo często: ból głowy.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: senność, hipestezja.

Bardzo rzadko: udar mózgu, przemijające ataki niedokrwienne, drgawki*, nawrotowe drgawki*, omdlenia.

Układ wzroku.

Często: zaburzenia postrzegania barw**, zaburzenia wzroku, zaciemnienie pola widzenia.

Rzadko: zaburzenia łzawienia***, ból oczu, fotofobia, fotopsje, przekrwienie oczu, jasność widzenia, zapalenie spojówek.

Bardzo rzadko: niezatorowa przednia neuropatia nerwu wzrokowego*, zatorowość naczyń siatkówki*, krwawienie siatkówkowe, retinopatia tętniczkowa, zaburzenia siatkówki, jaskra, defekty pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, astenopia, unoszące się zmętnienia ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midryza, pojawianie się świecących kręgów wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oczu, obrzęk powiek, zaburzenia oczu, przekrwienie spojówek, podrażnienie oczu, nieprzyjemne uczucia w oczach, obrzęk powiek, odbarwienie twardówki.

Układ słuchu i przedsionkowy.

Rzadko: zawroty głowy, dzwonienie w uszach.

Bardzo rzadko: głuchota.

Układ sercowo-naczyniowy.

Rzadko: tachykardia, uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Bardzo rzadko: nagła śmierć sercowa*, zawał mięśnia sercowego, arytmia komorowa*, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa.

Układ naczyniowy.

Często: zaczerwienienie twarzy, uczucie gorąca.

Rzadko: nadciśnienie, nadciśnienie.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie.

Często: kongesja nosa.

Rzadko: krwawienie z nosa, kongesja zatok przynosowych.

Bardzo rzadko: uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie.

Układ pokarmowy.

Często: nudności, wzdęcia.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w górnej części brzucha, suchość w ustach.

Bardzo rzadko: hipestezja jamy ustnej.

Układ skórny i tkanka podskórna.

Rzadko: wysypka.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny epidermalny nekroliz*.

Układ mięśniowo-szkieletny i tkanka łączna.

Rzadko: mięśnioból, ból kończyn.

Układ moczowy.

Rzadko: krwiomocz.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe.

Bardzo rzadko: krwawienie z prącia, zaburzenia erekcji*, hematospermia, przedłużona erekcja.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania.

Rzadko: ból w klatce piersiowej, zwiększona zmęczalność, uczucie gorąca.

Bardzo rzadko: podrażnienie.

Badania.

Rzadko: zwiększona częstość skurczów serca.

* Zgłoszone tylko podczas badań po wprowadzeniu leku na rynek.

** Zaburzenia postrzegania barw: chloropsja, chromatopsja, cyjanopsja, erytropsja, ksantopsja.

*** Zaburzenia łzawienia: suchość oczu, zaburzenia łzawienia i zwiększone łzawienie.

Poniższe zjawiska obserwowano u < 2 % pacjentów w trakcie kontrolowanych badań klinicznych; związek przyczynowy nie został ustalony. Zgłoszenia obejmowały zjawiska, które mogły mieć prawdopodobny związek ze stosowaniem leku. Zjawiska, które nie zostały wymienione, były łagodne, a zgłoszenia były bardzo nieprecyzyjne, aby mieć znaczenie.

Ogólne: obrzęk twarzy, reakcje fotowrażliwości, szok, osłabienie, ból, nagłe upadki, ból brzucha, nagłe urazy.

Układ sercowo-naczyniowy: dławica piersiowa, blok AV, migrena, hipotensja ortostatyczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, zakrzepica naczyń mózgowych, nagłe zatrzymanie serca, zaburzenia wyników EKG, kardiomiopatia.

Układ pokarmowy: glosyt, kolit, dysfagia, zapalenie żołądka, gastroenterit, zapalenie przełyku, zapalenie jamy ustnej, zaburzenia wyników badań wątrobowych, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Układ krwi i układ limfatyczny: anemia, leukopenia.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: pragnienie, obrzęk, podagra, niestabilny cukrzyca, hiper glikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hipernatremia.

Układ mięśniowo-szkieletowy: artretyzm, artroza, pęknięcie ścięgna, zapalenie ścięgnicy, ból kości, miastenia, zapalenie mazi.

Układ nerwowy: ataksja, neuralgia, neuropatia, parestezja, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, nietypowe sny, obniżenie odruchów.

Układ oddechowy: astma, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, zwiększone wydzielanie śliny, nasilenie kaszlu.

Układ skórny: pokrzywka, opryszczka, swędzenie, potliwość, owrzodzenia skóry, kontaktowe zapalenie skóry, odłuszczające zapalenie skóry.

Specyficzne uczucia: nagłe zmniejszenie lub utrata słuchu, ból w uszach, krwawienie do oka, zaćma, suchość oczu.

Zaburzenia układu moczowo-płciowego: zapalenie pęcherza, nikturia, zwiększona częstość oddawania moczu, powiększenie gruczołów mlekowych, nietrzymanie moczu, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Doświadczenie po wprowadzeniu na rynek. Po wprowadzeniu leku na rynek zidentyfikowano poniższe efekty uboczne. Ponieważ zgłaszane są one dobrowolnie, a liczba zgłoszeń pochodzi z populacji nieznanego rozmiaru, nie zawsze możliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości ani ustalenie związku przyczynowego z ekspozycją na lek. Te zjawiska zostały wymienione ze względu na ich powagę, częstość zgłoszeń, brak jasnego alternatywnego związku lub kombinację tych czynników.

Zjawiska sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe. Zgłaszano poważne zjawiska sercowo-naczyniowe, mózgowo-naczyniowe i naczyniowe, w tym krwawienie mózgowe, krwotok podpajęczynówkowy i wewnątrz mózgowe oraz krwawienie płucne, które były powiązane czasowo ze stosowaniem syldekafinu. Większość pacjentów, choć nie wszystkie, miała istniejące czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Zgłaszano, że wiele z tych zjawisk wystąpiło podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka zjawisk wystąpiło bezpośrednio po zastosowaniu syldekafinu bez aktywności seksualnej. Inne zjawiska wystąpiły w ciągu kilku godzin lub dni po zastosowaniu syldekafinu i aktywności seksualnej. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska mają bezpośredni związek ze stosowaniem leku, aktywnością seksualną, istniejącymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników lub innymi czynnikami.

Układ krwionośny i limfatyczny: kryz wazookluzyjny. W małym, przedwcześnie zakończonym badaniu stosowania leku Revatio (syldekafin) u pacjentów z nadciśnieniem płucnym wtórnym do anemii sierpowatej, przy stosowaniu syldekafinu częściej zgłaszano rozwój kryzów wazookluzyjnych wymagających hospitalizacji niż przy stosowaniu placebo. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów stosujących lek Novagra Neo w celu leczenia dysfunkcji erekcji jest nieznane.

Układ nerwowy: lęk, przemijąca globalna amnezja.

Specyficzne uczucia.

Słuch. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki nagłego zmniejszenia lub utraty słuchu powiązane czasowo ze stosowaniem syldekafinu. W niektórych przypadkach zgłaszano obecność stanów chorobowych i innych czynników, które mogły odgrywać rolę w rozwoju efektów ubocznych ze strony słuchu. W wielu przypadkach brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem syldekafinu, istniejącymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Wzrok: tymczasowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie w oczach, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, obrzęk siatkówki, choroby naczyń siatkówki lub krwawienie, odwarstwienie ciała szklistego.

Po wprowadzeniu leku na rynek rzadko zgłaszano przypadki niezatorowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, która jest przyczyną zmniejszenia ostrości wzroku, w tym trwałej utraty wzroku, powiązane czasowo z zastosowaniem inhibitorów PDE5, w tym lekiem. Wiele pacjentów, choć nie wszystkich, miało istniejące anatomiczne lub naczyniowe czynniki ryzyka rozwoju niezatorowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, w tym (ale nie ograniczając się do): niski stosunek średnicy wydrążenia do tarczy nerwu wzrokowego (zastoinowa tarcza nerwu wzrokowego), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie, choroby tętnic wieńcowych, hiperlipidemia i palenie tytoniu. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, istniejącymi anatomicznymi lub naczyniowymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych wszystkich czynników czy innymi czynnikami.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne zgodnie z wymogami prawa.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 50 mg: po 1 lub po 2 tabletki w blisterze; po 1 blisterze w tekturowym pudełku;

po 4 tabletki w blisterze; po 1 lub po 2 blisterach w tekturowym pudełku.

Tabletki 100 mg: po 1 tabletce w blisterze; po 1 blisterze w tekturowym pudełku;

po 4 tabletki w blisterze; po 1 lub po 2 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. FDS Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

L-56/57, Phase II-D, Verna Industrial Estate, Verna, Salcette, Goa – 403 722, Indie.