Norzidim

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku NORZIDIM (NORZIDIM)

Skład:

substancje czynne: 1 fiolka (1 g/0,5 g) zawiera ceftauksymu pentahydryczny z sodowym węglanem odpowiadające ceftauksymowi – 1 g oraz sulbaktam sodowy odpowiadający sulbaktamowi – 0,5 g;

1 fiolka (2 g/1 g) zawiera ceftauksymu pentahydryczny z sodowym węglanem odpowiadające ceftauksymowi – 2 g oraz sulbaktam sodowy odpowiadający sulbaktamowi – 1 g;

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: krystaliczny proszek o barwie od białej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Kombinacje leków przeciwbakteryjnych. Kod ATX J01R A.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Ceftazydym to antybiotyk z grupy cefalosporyn III pokolenia.

Ceftazydym charakteryzuje się wysokim powinowactwem do istotnego białka wiążącego penicylinę (PBP) u bakterii Gram-ujemnych – PBP3, oraz niższym powinowactwem do PBP1s, PBP3 u E. coli, PBP1 i PBP3 u Ps. aeruginosa oraz PBP3 u E. cloacae. Zdolność ceftazydymu do wiązania i blokowania białek wiążących penicylinę u bakterii Gram-dodatnich (1a, 1b, 2 – S. aureus, S. pneumoniae) jest niższa niż jego zdolność do blokowania PBP u bakterii Gram-ujemnych.

Ceftazydym wykazuje dość wyską odporność na hydrolizę przez β-laktamazy bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, jednak nie jest odporny na hydrolizę przez chromosomowe i plazmidowe β-laktamazy o szerokim spektrum działania, które niszczą cefalosporyny III pokolenia.

Sulbakatam to pochodna pierścienia β-laktamowego. Pod względem struktury chemicznej jest pochodną penicyliny i stanowi sulfon penicylinowy. Jest nieodwracalnym inhibitorem β-laktamaz. Blokuje β-laktamazy typu A – zarówno plazmidowe (w tym o szerokim spektrum działania), jak i chromosomowe, zapobiegając w ten sposób inaktywacji cefalosporyn przez β-laktamazy. Sulbakatam skutecznie hamuje większość β-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy beztlenowe, w tym Bacteroides spp. Sulbakatam (w przeciwieństwie do tazobaktamu i kwasu klawulanowego) wykazuje własną aktywność przeciwbakteryjną wobec Neisseriaceae spp. (dla N. gonorrhoeae wartość MIC90 wynosi 0,39 μg/ml, dla N. meningitidis MIC90 ≤0,5 μg/ml), Acinetobacter spp. (dla A. calcoaceticus MIC90 wynosi 0,19–1 μg/ml, dla A. baumannii – 1–32 μg/ml), a także niektórych beztlenowców, w tym Bacteroides spp. (dla B. fragilis MIC90 wynosi 6,25–12,5 μg/ml). Spośród wszystkich PBP sulbakatam najskuteczniej blokuje PBP2.

W przypadku jednoczesnego działania ceftazydymu i sulbakatamu na mikroorganizmy skuteczność tej kombinacji jest wyższa niż skuteczność ceftazydymu stosowanego samodzielnie. Zakres działania tej kombinacji jest szerszy, a aktywność wobec szczepów wieloopornych – większa. Zwiększenie skuteczności tłumaczy się wzajemnym wzmocnieniem działania ceftazydymu na poziomie celu działania.

Spośród wszystkich PBP sulbakatam najskuteczniej blokuje PBP2. Ponieważ ceftazydym lepiej blokuje PBP3, dołączenie sulbakatamu do ceftazydymu potencjalnie wzmaga działanie ceftazydymu poprzez blokadę PBP2 wobec różnych bakterii Gram-ujemnych, w tym Acinetobacter spp., Ps. aeruginosa, B. fragilis. Kolejnym czynnikiem zwiększającym skuteczność jest zdolność sulbakatamu do blokowania β-laktamaz plazmidowych (o szerokim i rozszerzonym spektrum działania) oraz chromosomowych β-laktamaz typu A.

W badaniach in vitro wartość MIC90 kombinacji ceftazydym/sulbakatam wobec szczepów średnio wrażliwych lub opornych zmniejsza się 4–16-krotnie, a te szczepy są skutecznie hamowane przez tę kombinację.

Dla szczepów E. coli produkujących β-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania i opornych na ceftazydym wartość MIC90 ceftazydymu, stosowanego razem z sulbakatamem, zmniejsza się 8–16-krotnie.

Dla szczepów E. coli, K. pneumoniae produkujących β-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania i opornych na ceftazydym wartość MIC90 ceftazydymu, stosowanego razem z sulbakatamem, zmniejsza się 16–128-krotnie, co czyni je wrażliwymi na stężenia ceftazydymu osiągane we krwi i tkankach po podaniu ceftazydymu/sulbakatamu w standardowych dawkach terapeutycznych.

Dla szczepów A. baumannii wartość MIC90 ceftazydymu, stosowanego razem z sulbakatamem, zmniejsza się 8-krotnie, co czyni je wrażliwymi na stężenia ceftazydymu osiągane we krwi i tkankach po podaniu ceftazydymu/sulbakatamu w standardowych dawkach terapeutycznych.

W przeciwieństwie do ceftazydymu, który nie wykazuje klinicznie istotnej aktywności wobec beztlenowców, kombinacja ceftazydym/sulbakatam jest bardzo skuteczna wobec beztlenowców.

Dla różnych klinicznych izolatów Bacteroides spp., opornych na ceftazydym, wartość MIC90 ceftazydymu, stosowanego razem z sulbakatamem, zmniejsza się 32–128-krotnie, co czyni je wrażliwymi na stężenia ceftazydymu osiągane we krwi i tkankach po podaniu ceftazydymu/sulbakatamu w standardowych dawkach terapeutycznych.

Dla szczepów Prevotella spp. opornych na ceftazydym wartość MIC90 ceftazydymu, stosowanego razem z sulbakatamem, zmniejsza się 32-krotnie, a MIC50 – 8-krotnie, co czyni je wrażliwymi na stężenia ceftazydymu osiągane we krwi i tkankach po podaniu ceftazydymu/sulbakatamu w standardowych dawkach terapeutycznych.

Aktywność kombinacji ceftazydym/sulbakatam wobec flory Gram-dodatniej in vitro wzrasta w porównaniu z działaniem ceftazydymu stosowanego samodzielnie, jednak ze względu na umiarkowaną aktywność ceftazydymu wobec flory Gram-dodatniej wartość MIC wobec stafilokoków zmniejsza się 2–4-krotnie.

Norzidim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

Mikroorganizmy Gram-dodatnie:
Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące penicylinazę), Staphylococcus epidermidis, stafilokoki koagulazo-ujemne, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes (streptokok β-hemolityczny grupy A), Streptococcus agalactiae (streptokok β-hemolityczny grupy B), inne gatunki streptokoków β-hemolitycznych (grupy C, G, F).

Większość szczepów enterokoków (Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium) jest oporna na Norzidim.

Stafilokoki oporne na metycylinę są oporne również na Norzidim, podobnie jak na większość antybiotyków z grupy cefalosporyn.

Beztlenowce

– Gram-dodatnie kokobacille (w tym Peptococcus spp.),
– Gram-dodatnie pałeczki (w tym Clostridium spp., Eubacterium spp., Lactobacillus spp.).

Gram-ujemne aerobowe:

Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (subsp. anitratus, lwoffi); Acinetobacter baumannii, Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); N. meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znany jako Enterobacter agglomerans); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

Gram-ujemne beztlenowce:

Bacteroides spp., w tym Bacteroides fragilis, B. melaninogenicus oraz inne beztlenowce z jamy brzusznej, miednicy, jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

Norzidim, jako kombinacja sulbakatamu i ceftazydymu, jest aktywny wobec wszystkich mikroorganizmów wrażliwych na ceftazydym. Dzięki własnej aktywności sulbakatamu oraz synergii między ceftazydymem a sulbakatamem aktywność Norzidimu znacznie przewyższa aktywność ceftazydymu wobec Acinetobacter spp. (Acinetobacter calcoaceticus subsp. anitratus, lwoffi; Acinetobacter baumannii), Neisseriaceae spp., beztlenowców (w tym B. fragilis). Sulbakatam potencjalnie wzmaga działanie ceftazydymu wobec enterobakterii produkujących β-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (te β-laktamazy niszczą cefalosporyny III pokolenia). Kombinacja ceftazydym/sulbakatam wykazuje wyższą aktywność wobec Ps. aeruginosae niż ceftazydym samodzielnie. Dzięki zawartości sulbakatamu Norzidim jest bardziej aktywny wobec Staphylococcus spp.

Farmakokinetyka. Parametry farmakokinetyczne: Cmax, μg/ml oraz T1/2, godz.

Stopień wiązania ceftazydymu z białkami osocza krwi wynosi 21 (±6)%. Wiązanie sulbakatamu z białkami krwi wynosi 38–40% i nie zależy od stężenia sulbakatamu we krwi. Wydalanie ceftazydymu z moczem w ciągu doby po wstrzyknięciu domięśniowym wynosi około 80%, po wstrzyknięciu dożylnym – około 90% podanej dawki. Dla sulbakatamu wydalanie z moczem w ciągu doby wynosi około 71–85% podanej dawki. Tmax po podaniu domięśniowym wynosi: dla ceftazydymu – około 2 godziny, dla sulbakatamu – nieco ponad 1 godzinę.

Tabela 3

Tabela 4

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie poniższych infekcji u dorosłych i dzieci od 1. roku życia:

• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• infekcje dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• bakteryjny meningitis;
• przewlekły zapalenie ucha środkowego;
• złośliwe zewnętrzne zapalenie ucha;
• powikłane infekcje dróg moczowych;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• powikłane infekcje jamy brzusznej;
• infekcje kości i stawów;
• peritonitis związany z przeprowadzaniem dializy u chorych poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie opłucnowej.

Leczenie bakteriemii występującej u pacjentów w wyniku dowolnej z powyższych infekcji.

Ceftazydym może być stosowany w leczeniu chorych z neutropenią i gorączką wywołaną infekcją bakteryjną.

Ceftazydym może być stosowany w zapobieganiu powikłaniom infekcyjnym po zabiegach na gruczołach prostaty (transuretralna resekcja).

Przy przepisywaniu ceftazydimu należy wziąć pod uwagę, że jego działanie przeciwbakteryjne skierowane jest głównie przeciw bakteriom Gram-ujemnym tlenowym (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Ceftazydym należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli przypuszcza się, że drobnoustroje wywołujące infekcję nie są wrażliwe na ceftazydym.

Lek należy przepisywać zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftazydym lub inne składniki preparatu.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn.

W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Jednoczesne stosowanie wysokich dawek leku z lekami nefrotoksycznymi może negatywnie wpływać na funkcję nerek.

Chlornikofenol in vitro jest antagonistą ceftazydimu i innych cefalosporyn. Kliniczne znaczenie tego zjawiska nie jest znane, jednak jeśli planowane jest jednoczesne stosowanie Norzidimu z chlornikofenolem, należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia antagonizmu.

Tak jak inne antybiotyki, Norzidim może wpływać na florę jelitową, co może prowadzić do zmniejszenia resorpcji estrogenów i obniżenia skuteczności połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych.

Norzidim nie wpływa na wyniki oznaczania glukozurii metodami enzymatycznymi, jednakże przy stosowaniu metod redukcji miedzi (Benedikta, Feliga, Clinitest) może wystąpić niewielki wpływ na wynik analizy.

Ceftazydym nie wpływa na wyniki oznaczania kreatyniny metodą alkaliczno-pikrynową.

Alkohol

Podczas leczenia cefalosporynami i przez 5 dni po jego zakończeniu, spożycie alkoholu może powodować objawy takie jak zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie się, ból głowy, tachykardia. Pacjentom należy zalecić ostrożność przy spożyciu napojów alkoholowych podczas stosowania Norzidimu. Podczas stosowania żywienia sztucznego (doustnego lub dożylnego) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Interakcje z substancjami stosowanymi w badaniach laboratoryjnych

Fałszywie dodatni wynik oznaczenia glukozy w moczu może wystąpić przy stosowaniu roztworu Benedikta lub Feliga.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Wzmożona wrażliwość. Istnieją doniesienia o rozwoju ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji anafilaktycznych u pacjentów leczonych lekami z grupy beta-laktamów lub cefalosporyn. Ryzyko takich reakcji jest większe u osób z wywiadem nadwrażliwości na wiele alergenów. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy niezwłocznie przerwać leczenie i zastosować odpowiednią terapię.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy w wywiadzie pacjenta występowały ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftriaxym, antybiotyki z grupy cefalosporyn lub inne antybiotyki beta-laktamowe. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których wcześniej występowały niepoważne reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego zastosowania terapii ratunkowej, w tym podania adrenaliny. W razie potrzeby stosuje się tlenoterapię, wewnętrzne podanie kortykosteroidów, zapewnienie drożności dróg oddechowych, w tym intubację.

Ogólne ostrzeżenia.

Ceftazidim ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego. Nie jest odpowiednim lekiem do monoterapii niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen jest znany i potwierdzona jest jego wrażliwość na ten lek lub istnieje duże prawdopodobieństwo, że patogen będzie wrażliwy na ceftazidim. Jest to szczególnie istotne w przypadku przepisywania leczenia pacjentom z bakteriemią, bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, infekcjami skóry i tkanek miękkich, infekcjami kości i stawów. Ponadto ceftazidim jest wrażliwy na hydrolizę przez niektóre beta-laktamazy o szerokim spektrum działania. Dlatego przy przepisywaniu ceftazidimu należy uwzględnić informacje dotyczące rozpowszechnienia mikroorganizmów produkujących beta-laktamazy o szerokim spektrum działania.

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków, leczenie ceftazidimem może u niektórych pacjentów prowadzić do niedoboru witaminy K. Mechanizm tego zjawiska jest najprawdopodobniej związany z hamowaniem mikroflory jelitowej, która normalnie syntetyzuje ten witamin. Grupa ryzyka obejmuje pacjentów z ograniczonym odżywianiem, zaburzeniami wchłaniania (np. przy przewlekłym zapaleniu pęcherzyka żółciowego) oraz osoby długotrwale odżywiane dojelitowo (dożylnie). U takich pacjentów należy monitorować czas protrombinowy. Analogiczny monitoring należy przeprowadzać u pacjentów leczonych lekami przeciwkrzepliwymi. W wymienionych przypadkach należy podawać witaminę K doustnie.

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków, długotrwałe leczenie ceftazidimem może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroflory opornej. W trakcie leczenia należy dokładnie monitorować stan pacjentów.

Podczas stosowania antybiotyków opisywano przypadki kolitu pseudomembranaceusznego, który może mieć różny stopień ciężkości – od łagodnego do zagrożonego życia. Dlatego należy uwzględnić możliwość tej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu antybiotyku. Jeśli biegunka jest trwała i nasilona lub jeśli u pacjenta występują bóle brzucha, leczenie należy niezwłocznie przerwać, przeprowadzić dalsze badania i w razie potrzeby zastosować specyficzną terapię przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków opóźniających perystaltykę jelit.

Podobnie jak przy stosowaniu innych cefalosporyn i penicylin o szerokim spektrum działania, niektóre wcześniej wrażliwe szczepy Enterobacter spp. i Serratia spp. mogą stać się oporne podczas leczenia ceftazidimem. W takich przypadkach należy okresowo przeprowadzać badania wrażliwości.

Należy być przygotowanym na okresowe zaburzenia czynności nerek, wątroby i układu krwiotwórczego, podobnie jak przy stosowaniu innych leków systemowych. Jest to szczególnie istotne u noworodków, w tym przedwczesnych, oraz innych niemowląt.

W związku ze stosowaniem ceftazidimu opisywano wystąpienie ciężkich skórnych reakcji niepożądanych (TSNR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS) oraz ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (AGEP), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego, z częstością „nieznana”.

Pacjentów należy poinformować o objawach i dokładnie monitorować reakcje skórne.

W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, ceftazidim należy niezwłocznie przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN, DRESS lub AGEP podczas stosowania ceftazidimu, leczenia ceftazidimem nie wolno nigdy ponawiać.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w różnym stopniu przy stosowaniu Norzidim całkowity klirens sulbaktamu ściśle koreluje z oznaczonym klirensem kreatyniny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne wydłużenie okresu półwydalenia sulbaktamu. Hemodializa istotnie wpływa na okres półwydalenia, całkowity klirens oraz objętość rozprzestrzenienia sulbaktamu. Nie stwierdzono żadnych zmian farmakokinetyki ceftazidimu u chorych z niewydolnością nerek.

Jednoczesne leczenie cefalosporynami w wysokich dawkach i lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy lub silne diuretyki (np. furosemid), może niekorzystnie wpływać na czynność nerek. Doświadczenie kliniczne z zastosowania ceftazidimu wskazuje, że przy przestrzeganiu zalecanych dawek zjawisko to jest mało prawdopodobne. Nie ma danych, że ceftazidim negatywnie wpływa na czynność nerek w standardowych dawkach terapeutycznych.

Ceftazidim jest wydalany przez nerki, dlatego dawkę należy zmniejszyć w zależności od stopnia uszkodzenia nerek. Zanotowano przypadki powikłań neurologicznych, gdy dawka nie była odpowiednio zmniejszona (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Ceftazidim jest głównie wydalany z żółcią. U pacjentów z chorobami wątroby i/lub obturacją dróg żółciowych okres półtrwania ceftazidimu we krwi jest zwykle wydłużony, a wydalanie z moczem zwiększone. Nawet przy ciężkich zaburzeniach czynności wątroby w żółci stwierdza się stężenia terapeutyczne ceftazidimu, a okres półwydalenia we krwi wydłuża się 2–4 razy.

W przypadkach ciężkiej obturacji dróg żółciowych, ciężkich chorób wątroby lub współistniejących zaburzeń czynności nerek może być konieczna korekta dawki.

Stosowanie u osób starszych. Przy stosowaniu zarówno sulbaktamu, jak i ceftazidimu obserwowano wydłużenie okresu półwydalenia, zmniejszenie całkowitego klirensu oraz zwiększenie objętości rozprzestrzenienia w porównaniu z danymi uzyskanymi u młodych ochotników. Farmakokinetyka sulbaktamu była bezpośrednio skorelowana z poziomem czynności nerek, a farmakokinetyka ceftazidimu – z zaburzeniami czynności wątroby.

Lek zawiera sód, co należy uwzględnić przy leczeniu pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dane dotyczące leczenia ceftazidimem w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój embrionalny lub poporodowy. Leku nie należy przepisywać kobietom w ciąży, chyba że korzyści z jego stosowania przewyższają potencjalne ryzyko.

Ceftazidim i sulbaktam w niewielkich ilościach wydzielają się do mleka matki, dlatego lek należy przepisywać z ostrożnością matkom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Z uwagi na możliwość wystąpienia reakcji niepożądanych ze strony układu nerwowego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi potencjalnie niebezpiecznymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka zależy od ciężkości choroby, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku pacjenta i funkcji jego nerek. Obowiązkowy test skórny na podatność na antybiotyk.

Dorośli

Standardowa dawka Norzidimu dla dorosłych wynosi od 3 do 9 g na dobę (czyli od 2 do 6 g ceftazidymu na dobę) w równoważnych dawkach podzielonych na 2–3 podania drogą dożylną lub wstrzyknięciem do mięśnia.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

*Jeśli jest to powiązane lub podejrzewane powiązanie z infekcjami wymienionymi w sekcji «Wskazania».

Dzieci od 1 roku życia

45–150 mg Norzidimu podzielone na 2–3 dawki (co odpowiada ceftauksydymowi w dawce 30–100 mg/kg masy ciała na dobę oraz sulbaktamowi w dawce 15–50 mg/kg masy ciała na dobę). Dzieciom z immunodeficytem, mukowiscydozą lub zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych zaleca się podawanie leku w dawce do 225 mg/kg/ dobę (co odpowiada ceftauksydymowi 150 mg/kg masy ciała na dobę oraz sulbaktamowi 75 mg/kg masy ciała na dobę). Maksymalna dawka – 9 g Norzidimu na dobę podzielone na 3 dawki.

Dzieci o masie ciała < 40 kg

* Jeśli jest to związane lub podejrzewane o związek z infekcjami wymienionymi w sekcji „Wskazania”.

Pacjenci w wieku podeszłym

Ze względu na zmniejszoną klarowność u pacjentów w wieku podeszłym z ostrymi infekcjami, nie należy przekraczać dawki dobowej 4,5 g Norzidim, szczególnie u pacjentów powyżej 80 roku życia.

Dawkowanie w zaburzonej funkcji nerek

Ceftazydim i sulbaktam są wydalane głównie przez nerki w niezmienionej postaci. Dlatego dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.

Dawka początkowa powinna wynosić 1,5 g Norzidim. Dawkę utrzymaną należy ustalać na podstawie szybkości filtracji kłębuszkowej. Ponieważ okres półtrwania ceftazydimu jest dwa razy dłuższy niż sulbaktamu, dawki Norzidim należy korygować w przypadku zaburzonej funkcji nerek, biorąc pod uwagę dopuszczalną dawkę, którą można podawać przy określonej szybkości filtracji kłębuszkowej, wyrażonej jako klirens kreatyniny.

Zalecane dawki Norzidim w niewydolności nerek

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Dla pacjentów z ciężkimi i bardzo ciężkimi infekcjami dawkę pojedynczą można zwiększyć o 50% lub odpowiednio zwiększyć częstotliwość podawania. U takich pacjentów zaleca się kontrolowanie stężenia w surowicy, które nie powinno przekraczać 40 mg/l.

Dzieci o masie ciała < 40 kg

*To poziom kreatyniny w surowicy krwi obliczony zgodnie z zaleceniami i może nie odpowiadać dokładnie stopniowi zmniejszenia funkcji nerek u wszystkich pacjentów z niewydolnością nerek.

** Klirens kreatyniny obliczony na podstawie powierzchni ciała lub określony bezpośrednio.

Zaleca się staranne kliniczne monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa leczenia.

Zalecane dawki utrzymania ceftazydimu w niewydolności nerek: infuzja ciągła

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Dawkowanie należy przeprowadzać ostrożnie. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Dzieci o masie ciała < 40 kg

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku w trybie ciągłej infuzji wewnątrzżylnej u dzieci o masie ciała < 40 kg z upośledzoną czynnością nerek. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Jeśli u dzieci z upośledzoną czynnością nerek konieczne jest stosowanie leku w trybie ciągłej infuzji wewnątrzżylnej, klirens kreatyniny należy skorygować zgodnie z powierzchnią ciała dziecka lub masą ciała.

Hemodializa

Okres półtrwania w surowicy podczas hemodializy wynosi od 3 do 5 godzin.

Po każdej sesji hemodializy należy podawać zalecaną dawkę utrzymania Norzidim.

Peritonealna dializa

Można stosować podczas peritonealnej dializy w trybie zwykłym oraz podczas długotrwałej ambulatoryjnej peritonealnej dializy.

Oprócz podania dożylnego, Norzidim można dodawać do płynu dializacyjnego (zazwyczaj 187,5–375 mg Norzidim na 2 litry płynu dializacyjnego).

U pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych długotrwałej hemodializie arterio-żylnej lub wysokoprzepływowej hemofiltracji w oddziałach intensywnej terapii, zalecana dawka wynosi 1,5 g Norzidim na dobę jako dawka jednorazowa. W przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawki jak przy zaburzeniach czynności nerek.

Zalecenia dotyczące dawkowania ceftazydimu dla pacjentów poddawanych ciągłej hemofiltracji żylno-żylnej i hemodializie żylno-żylnej przedstawiono w poniższych tabelach.

Zalecenia dotyczące dawkowania ceftazydimu dla pacjentów poddawanych długotrwałej hemofiltracji żylno-żylnej

Dawkę utrzymującą należy podawać co 12 godzin.

Zalecenia dotyczące dawkowania ceftauksymu dla pacjentów poddawanych długotrwałemu hemodializowi weno-żylnej

Dawkę utrzymującą należy podawać co 12 godzin.

Podanie

Norzidim podaje się dożylnie lub w postaci głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji. Zalecanymi miejscami podania wewnątrzmięśniowego są górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego lub boczna część uda.

Roztwory Norzidimu można podawać bezpośrednio do żyły lub do układu do infuzji dożylnej, jeśli pacjent otrzymuje płyny drogą dojelną.

Instrukcja przygotowania

Norzidim jest kompatybilny z najczęściej stosowanymi roztworami do podawania dożylnego.

Wszystkie butelki wytwarzane są pod obniżonym ciśnieniem. W miarę rozpuszczania leku wydziela się dwutlenek węgla i ciśnienie w butelce wzrasta. Małe pęcherzyki dwutlenku węgla w rozpuszczonym leku można pominąć.

Tabela 2

*Uwaga. Rozpuszczanie należy przeprowadzać w dwóch etapach (patrz tekst).

Nie należy stosować jako rozpuszczalnika roztworu sodowego wodorowęglanu do wstrzykiwań (patrz „Niezgodność”).

Kolor roztworu waha się od jasnożółtego do bursztynowego w zależności od stężenia, rozpuszczalnika oraz warunków przechowywania. Przy zachowaniu zaleceń działanie leku nie zależy od wahań jego zabarwienia.

Norzidim w stężeniach od 1 mg/ml do 40 mg/ml jest zgodny z następującymi roztworami: 0,9% roztwór chlorku sodu; roztwór Hartmana; 5% roztwór glukozy; 0,225% roztwór chlorku sodu w 5% roztworze glukozy; 0,45% roztwór chlorku sodu w 5% roztworze glukozy; 0,9% roztwór chlorku sodu w 5% roztworze glukozy; 0,18% roztwór chlorku sodu w 4% roztworze glukozy; 10% roztwór glukozy; 10% roztwór dekstranu 40 w 0,9% roztworze chlorku sodu; 10% roztwór dekstranu 40 w 5% roztworze glukozy; 6% roztwór dekstranu 70 w 0,9% roztworze chlorku sodu; 6% roztwór dekstranu 70 w 5% roztworze glukozy.

W stężeniach od 0,05 mg/ml do 0,25 mg/ml jest zgodny z płynem do dializy wewnątrzotrzewnej (mleczanem).

Do wstrzykiwań domięśniowych można rozpuszczać w 0,5% lub 1% roztworze lidokainy.

Heparyna 10 MI/ml lub 5 MI/ml w 0,9% roztworze chlorku sodu; chlorek potasu 10 mEq/l lub 40 mEq/l w 0,9% roztworze chlorku sodu.

Zawartość fiolki Norzidim 500 mg rozpuszczonej w 1,5 ml wody do wstrzykiwań można dodać do roztworu metronidazolu (500 mg w 100 ml), przy czym oba leki zachowują swoją aktywność.

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań domięśniowych lub do wstrzyknięć dożylnych typu bolus:

• Wprowadzić igłę strzykawki przez korek fiolki i dodać zalecaną objętość rozpuszczalnika.
• Wyciągnąć igłę strzykawki i wstrząsać fiolką aż do uzyskania klarownego roztworu.
• Odwrócić fiolkę. Przy całkowicie wciskniętym tłoku strzykawki włożyć igłę do fiolki. Odpompować cały roztwór do strzykawki, przy czym igła musi cały czas znajdować się w roztworze. Małymi pęcherzykami dwutlenku węgla można pominąć.

Przygotowanie roztworów do infuzji dożylnej (fiolki 1 000 mg + 500 mg):

• Wprowadzić igłę strzykawki przez korek fiolki i dodać 10 ml rozpuszczalnika.
• Wyciągnąć igłę strzykawki i wstrząsać fiolką aż do uzyskania klarownego roztworu.
• Wprowadzić igłę do powietrza przez korek do fiolki w celu zwiększenia ciśnienia.
• Bez wyciągania igły do powietrza dodać kolejne 10 ml rozpuszczalnika.
• Otrzymany roztwór wciągnąć do strzykawki i wstrzyknąć do fiolki z roztworem do infuzji, który będzie podawany.

Uwaga. Aby zapewnić sterylność leku, bardzo ważne jest, aby nie wstawiać igły do powietrza przez korek przed rozpuszczeniem leku.

Dzieci.

Norzidim stosuje się u dzieci zgodnie z informacjami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do powikłań neurologicznych, takich jak encefalopatia, drgawki i śpiączka. Objawy przedawkowania mogą wystąpić u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka nie zostanie odpowiednio zmniejszona (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ). Stężenie leku we krwi można obniżyć poprzez hemodializę lub dializę otrzewnową. Leczenie objawowe.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości ich występowania: bardzo często — ≥ 1/10; często — ≥ 1/100 i < 1/10; rzadko — ≥ 1/1000 i < 1/100; niezwykle rzadko — ≥ 1/10000 i < 1/1000; bardzo rzadko — < 1/10000; częstość nieznana.

Zakażenia i inwazje:

rzadko – kandydoza (w tym wulwit i aftowy stomatyt).

Układ krwionośny i limfatyczny:

często – eozynofilia i trombocytoza;

rzadko – leukopenia, neutropenia i trombocytopenia;

częstość nieznana – limfocytoza, anemia hemolityczna, agranulocytoza.

Układ odpornościowy:

częstość nieznana – anafilaksja (w tym skurcz oskrzeli i/lub hipotensja tętnicza).

Układ nerwowy:

rzadko – zawroty głowy, ból głowy;

częstość nieznana – parestezje.

Zgłaszano przypadki powikłań neurologicznych, takich jak drżenie, mioklonia, drgawki, encefalopatia i śpiączka u chorych z niewydolnością nerek, u których dawka nie była odpowiednio zmniejszona.

Układ naczyniowy:

często – flebita lub tężyczka żylna w miejscu podania leku;

częstość nieznana — zapalenie naczyń, hipotensja tętnicza.

Reakcje ze strony przewodu pokarmowego:

często – biegunka;

rzadko – nudności, wymioty, ból brzucha i kolit;

częstość nieznana – zaburzenia smaku.

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, kolit może być związany z Clostridium difficile i może objawiać się jako kolit pseudobłoniasty.

Reakcje ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

często – przejściowe podwyższenie poziomu jednego lub kilku enzymów wątrobowych (alaninotransferaza (ALT), asparaginianotransferaza (AST), dehydrogenaza mleczanowa (LDH), gamma-glutamylotransferaza (GGT), fosfataza alkaliczna);

częstość nieznana – żółtaczka.

Skóra i tkanki podskórne:

często – wysypka makularna lub plamniczo-grudkowa lub pokrzywka;

rzadko – świąd;

częstość nieznana – obrzęk naczynioruchowy, różnorodna rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze odluszczenie nabłonka, reakcja skórna z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), ostrze ogólne wysypki egzantematyczne pęcherzykowe (AGEP).

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania:

często – ból i/lub stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia dożylnego;

rzadko – gorączka.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego:

bardzo rzadko – nefryt międzykomórkowy, ostra niewydolność nerek, hematuria.

Wskaźniki laboratoryjne:

często – dodatni test Coombsa;

rzadko – podobnie jak przy stosowaniu niektórych innych cefalosporyn, obserwowano przejściowe podwyższenie stężenia mocznika we krwi, azotu mocznikowego we krwi i/lub kreatyniny w surowicy.

Dodatnia reakcja Coombsa występuje u około 5% pacjentów, co może wpływać na oznaczenie grupy krwi.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Norzidim jest mniej stabilny w roztworze wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań niż w innych roztworach do podania dożylnej. Dlatego nie jest zalecany jako rozpuszczalnik.

Norzidimu i aminoglikozydów nie należy mieszać w tym samym systemie do infuzji ani w tej samej strzykawce.

Mieszanie Norzidimu z wancomycyną może prowadzić do wytrącania się osadu. Dlatego zaleca się stosowanie oddzielnych systemów do infuzji do podania tych leków lub przepłukiwanie systemów do infuzji i cewników dożylnych między podaniem tych dwóch leków.

Opakowanie.

Proszek w fiolce, 1 fiolka w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Venus Remedies Limited.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Hill Top Industrial Estate, Jharmajri, EPIP Phase-I (Extn.), Bhatoli Kalan, Baddi, Distt. Solan, Himachal Pradesh 173205, India.