Neogabin 75

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU NEOGABIN 75 (NEOGABIN 75) NEOGABIN 150 (NEOGABIN 150)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg lub 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy, stearynian magnezu, talk; twarda kapsułka żelatynowa: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe białego koloru. Zawartość kapsułek – proszek biały lub prawie biały. Dopuszczalne jest występowanie skompaktowanych słupków lub grudek, które przy ucisku ulegają rozpadowi.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe. Inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Gabapentynoidy. Pregabalina.

Kod ATC N02BF02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, pochodna kwasu gamma-aminomasłowego ((S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas).

Mechanizm działania.

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) wapniowych kanałów zależnych od potencjału w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

• Ból neuropatyczny.*

Wiadomo, że w badaniach wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neurytis postherpetica oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem dawkowania dwa razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z trybem dawkowania trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla obu trybów dawkowania były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35% pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 18% pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawę taką zaobserwowano u 33% pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22% pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 7% pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu.

Epilepsja.

Leczenie wspomagające.

Pregabalinę badano w 3 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem dawkowania dwa lub trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu stosowania.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w leczeniu epilepsji u dzieci poniżej 12. roku życia oraz u młodzieży nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 roku życia (n=65) z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania kontrolowanego placebo z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 roku życia oraz 14-dniowego badania kontrolowanego placebo z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, którego celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów padaczkowych częściowych, oraz dwóch otwartych badań oceny bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 roku życia z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych u dzieci występowały częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom (w wieku od 4 do 16 roku życia) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg na dobę (maksimum – 150 mg/ dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (maksimum – 600 mg/ dobę) lub placebo. Co najmniej 50% zmniejszenie napadów padaczkowych częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6% pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p = 0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1% pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg na dobę (p = 0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6% pacjentów otrzymujących placebo.

W 14-dniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat) podawano pregabalinę 7 mg/kg/ dobę, pregabalinę 14 mg/kg/ dobę lub placebo. Mediana dobowej częstości napadów na poziomie wyjściowym i wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/ dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/ dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/ dobę istotnie zmniejszała zlogarytmizowaną częstość napadów padaczkowych częściowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/ dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo z udziałem pacjentów z pierwotnie ogólnymi napadami toniczno-klonicznymi (PGTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 roku życia (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 roku życia) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/ dobę (maksimum 300 mg/ dobę) lub 10 mg/kg/ dobę (maksimum 600 mg/ dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Co najmniej 50% zmniejszenie częstości napadów PGTK zaobserwowano odpowiednio u 41,3%, 38,9% i 41,7% pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/ dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/ dobę oraz placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem dawkowania dwa razy na dobę. Stosowanie pregabaliny nie osiągnęło takiego samego poziomu skuteczności jak stosowanie lamotryginy, według wyników oceny porównawczej po 6 miesiącach w punkcie końcowym – braku napadów padaczkowych. Jednakże pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

Zaburzenie lękowe uogólnione.

Pregabalinę badano w 6 kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z dwukrotnie ślepą fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów zaburzenia lękowego uogólnionego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu leczenia pregabaliną.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52% pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 38% pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę nie mniejszą niż o 50% według ogólnej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W kontrolowanych badaniach nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków to zjawisko ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, formalne sprawdzenie pola widzenia oraz badanie dna oka przy rozszerzonej źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4% pacjentów stosujących pregabalinę i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7% pacjentów otrzymujących pregabalinę i u 2,1% pacjentów w grupie placebo.

Fibromyalgia.

Skuteczność pregabaliny została ustalona w jednym 14-tygodniowym podwójnie ślepych, kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym badaniu z randomizowanym odstawieniem (F2). Do tych badań włączano pacjentów z rozpoznaniem „fibromyalgia” na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę dodatkowo wykazano według ogólnej oceny pacjenta oraz ankiety dotyczące wpływu fibromyalgii na jakość życia.

Dzieci.

Przeprowadzono kontrolowane placebo badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromyalgią, które stosowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do 15. tygodnia, obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) wykazano istotną poprawę stanu pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie była statystycznie istotna. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i zmęczenie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromyalgią.

Farmakokinetyka.

Wiadomo, że parametry farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją stosujących leki przeciwpadaczkowe oraz pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja.

Pregabalina jest szybko wchłaniana po doustnym przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny po pojedynczym i wielokrotnym stosowaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po podaniu doustnym wynosi 90% i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym stosowaniu stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, w wyniku czego maksymalne stężenie (Cmax) zmniejsza się o około 25–30%, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) opóźnia się o około 2,5 godziny. Jednakże przyjmowanie pregabaliny jednocześnie z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład.

Wiadomo, że w badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina łatwo przenika przez barierę krew-mózg, a także przez łożysko i wydzielana jest z mlekiem w okresie laktacji. Uwarunkowany objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm.

U człowieka pregabalina ulega nieznacznemu metabolizmowi. Po podaniu dawki radioaktywnie znakowanej pregabaliny około 98% radioaktywnych substancji wydala się z moczem w postaci niezmienionej pregabaliny. Pochodna N-metylowana pregabaliny (główny metabolit pregabaliny wykrywany w moczu) stanowiła 0,9% podanej dawki. Racemizacja enancjomeru S do enancjomeru R nie występuje.

Wydalanie.

Pregabalina wydala się z krążenia ogólnego głównie poprzez wydalenie przez nerki w niezmienionej postaci. Średni okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie należy dostosować dawkę leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Międzyosobowa zmienność farmakokinetyczna dla pregabaliny jest niska (poniżej 20%). Farmakokinetyka wielokrotnych dawek może być przewidywana na podstawie danych z pojedynczego dawkowania. W związku z tym nie ma potrzeby monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć.

Istniejące dane wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Zaburzenia funkcji nerek.

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi podczas hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenia pregabaliny w osoczu krwi zmniejszają się o około 50%). Ponieważ wydalanie przez nerki jest główną drogą eliminacji pregabaliny, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia funkcji wątroby.

Specjalistycznych badań farmakokinetycznych z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie przeprowadzano. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana głównie w niezmienionej postaci z moczem, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby mogły istotnie wpływać na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci.

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/ dobę, 5 mg/kg/ dobę, 10 mg/kg/ dobę oraz 15 mg/kg/ dobę w badaniu farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynikało z 43% wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Okres półtrwania końcowego pregabaliny wynosił średnio 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia oraz 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W analizie populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku starszym.

Wiadomo, że klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki.

Okres karmienia piersią.

Wiadomo, że farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najmniej 12 tygodni po porodzie. Istnieją dane, że karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76% stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/ dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/ dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/ dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/ dobę. Obliczone dawki stanowią około 7% całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny.

Neogabin 150 jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja.

Neogabin 150 jest wskazany jako terapia uzupełniająca w napadach padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Neogabin 150 jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromialgia.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydanej z moczem w postaci metabolitów), in vitro nie hamuje metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować farmakokinetyczne interakcje lekowe lub być ich celem.

Badania in vivo i analiza farmakokinetyki populacyjnej.

Wiadomo, że w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulinę, fenobarbital, tiagabin oraz topiramat nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel i/lub etynylestradiol.

Równoczesne stosowanie pregabaliny i doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających noretynodrel i/lub etynylestradiol nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego każdego z tych leków.

Leki działające na OUN.

Pregabalina może potęgować działanie etanolu i lorazepamu. Opisywano przypadki wystąpienia niewydolności oddechowej, śpiączki i zgonu u pacjentów stosujących jednocześnie pregabalinę z opioidami i/lub innymi lekami depresyjnymi dla OUN, szczególnie u pacjentów nadużywających tych substancji. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku.

Specjalistycznych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem pacjentów w podeszłym wieku nie przeprowadzano. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą.

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas leczenia pregabaliny, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości.

Opisywano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym przypadki rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia takich objawów obrzęku naczynioruchowego jak obrzęk twarzy, okolicy wokół ust lub dróg oddechowych górnych.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne.

Stosowanie pregabaliny wiązało się z wystąpieniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów wynikających z przypadkowych upadków u osób starszych. Opisywano również rozwój takich działań niepożądanych jak utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne. Dlatego należy poradzić pacjentom, aby zachowali ostrożność, dopóki nie będą znane potencjalne oddziaływania leku.

Zaburzenia wzroku.

Opisywano tymczasowe rozmycie wzroku i inne zmiany wzroku u pacjentów stosujących pregabaliny, częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy dalszym stosowaniu pregabaliny.

Wiadomo, że w badaniach, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów leczonych pregabaliny niż u pacjentów z grupy placebo; częstość wystąpienia zmian na dnie oka była wyższa w grupie placebo.

Opisywano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, rozmycie wzroku lub inne zmiany ostrości wzroku, z których większość była tymczasowa. Przestanie stosowania pregabaliny może przyczynić się do ustąpienia lub osłabienia tych objawów ze strony narządu wzroku.

Niewydolność nerek.

Opisywano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych.

Brakuje wystarczających danych dotyczących odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami po dodaniu pregabaliny do trwającego leczenia w celu przejścia na monoterapię pregabaliny.

Objawy odstawienia.

Po przerwaniu krótkotrwałego i długotrwałego stosowania pregabaliny u niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia. Opisywano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, zespół grypopodobny, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadpotliwość i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień niezależnie od wskazania (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas leczenia pregabaliny lub wkrótce po przerwaniu jej stosowania. Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca.

Opisywano przypadki niewydolności serca u pacjentów stosujących pregabaliny. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia neuropatycznego bólu u starszych pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów należy stosować pregabaliny z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny zjawisko to może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego.

Wiadomo, że podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego, częstość występowania działań niepożądanych ogólnie, działań niepożądanych ze strony OUN oraz szczególnie senności była zwiększona. Można to wyjaśnić efektem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych), które są konieczne do leczenia tego stanu. Należy wziąć pod uwagę ten fakt przy przepisywaniu pregabaliny takim pacjentom.

Depresja oddychania.

Opisywano ciężką depresję oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem depresantów OUN oraz osoby starsze mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Takim pacjentom może być potrzebna korekta dawki (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Myslenie i zachowanie samobójcze.

U pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi z powodu określonych wskazań obserwowano przypadki myśli i zachowania samobójczego. Dane z istniejącego metaanalizy randomizowanych, kontrolowanych placebo badań stosowania leków przeciwpadaczkowych wskazują również na niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowania samobójczego. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. Po wprowadzeniu leku na rynek opisywano przypadki myśli i zachowania samobójczego u pacjentów otrzymujących pregabaliny (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu samokontroli (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta) wykazało zwiększone ryzyko nowych epizodów zachowania samobójczego i śmiertelnych przypadków samobójstw u pacjentów otrzymujących pregabaliny.

Dlatego należy dokładnie obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia objawów myśli i zachowania samobójczego oraz rozpocząć odpowiednie leczenie w przypadku ich wystąpienia. Jeśli u pacjenta pojawią się myśli i zachowanie samobójcze, należy rozważyć możliwość przerwania leczenia pregabaliny. Pacjenci (oraz osoby, które ich opiekują) powinni wiedzieć, że w przypadku pojawienia się objawów myśli i zachowania samobójczego należy skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

Opisywano zjawiska związane z pogorszeniem funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność paralityczna, zaparcia), wynikające z przyjmowania pregabaliny razem z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych).

Jednoczesne stosowanie z opioidami.

Zaleca się ostrożność przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko wystąpienia depresji funkcji OUN (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Wiadomo, że w badaniach u pacjentów przyjmujących pregabaliny jednoczesnie z opioidami obserwowano zwiększone ryzyko skutków śmiertelnych w porównaniu z samym stosowaniem opioidów. Zwiększone ryzyko obserwowano przy stosowaniu niskich dawek pregabaliny, a także obserwowano tendencję do większego ryzyka przy stosowaniu wysokich dawek pregabaliny.

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycie lub uzależnienie.

Stosowanie pregabaliny w dawkach terapeutycznych może powodować uzależnienie lekowe. Opisywano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Należy z ostrożnością stosować lek u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia. Należy obserwować pacjentów w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (opisywano przypadki rozwoju przyzwyczajenia, przekraczania dawki, zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia.

Przypadki encefalopatii występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą powodować encefalopatię.

Ciężkie działania niepożądane skórne.

W związku z leczeniem pregabaliny rzadko opisywano rozwój ciężkich działań niepożądanych skórnych (CDNS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyko-epidermalny nekroliozy (TEN), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek. Podczas przepisywania leku pacjentom należy poinformować o objawach i symptomach powyższych CDNS i dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów i symptomów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja.

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować istotne wady wrodzone u płodu. Pregabaliny nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że korzyść dla ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji podczas leczenia (patrz rozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na kapsułkę, co oznacza praktycznie brak sodu. Informacja ta może być przekazana pacjentom przestrzegającym diety o niskiej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym / środki antykoncepcji dla kobiet i mężczyzn.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji.

Ciąża.

W badaniach na zwierzętach stwierdzono toksyczność rozrodczą.

Wykazano, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów (patrz rozdział „Farmakokinetyka”). Pregabalina może przenikać przez łożysko człowieka.

Znaczące wady wrodzone. Według danych z badania obserwacyjnego przeprowadzonego w krajach skandynawskich, w którym obserwowano ponad 2700 ciąż, w przypadku stosowania pregabaliny w pierwszym trymestrze częstość występowania znaczących wad wrodzonych (ZWW) wśród dzieci (żywych lub martwych noworodków), które były narażone na działanie pregabaliny, była wyższa w porównaniu z dziećmi, które nie były narażone na takie działanie (5,9 % w porównaniu z 4,1 %).

Ryzyko wystąpienia ZWW u dzieci, których matki przyjmowały pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z dziećmi, które nie były narażone na takie działanie wewnątrzmaczne [skorygowany wskaźnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)], oraz w porównaniu z dziećmi, które były narażone na działanie lamotryginy [1,29 (1,01–1,65)] lub duloksetyny [1,39 (1,07–1,82)].

Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wystąpienia wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, szczelin twarzowych, wad rozwojowych dróg moczowych i narządów płciowych, ale liczba takich wad była niewielka, a oszacowania niepewne.

Lek Neogabin nie powinien być stosowany w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią.

Niewielkie ilości pregabaliny wykryto w mleku kobiet. Należy poinformować kobiety, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Plodność.

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na funkcję rozrodczą kobiet.

Istnieją dane dotyczące wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników u mężczyzn przyjmujących dawkę pregabaliny 600 mg na dobę: po 3-miesięcznym leczeniu nie stwierdzono wpływu na ruchliwość plemników.

Wiadomo, że w badaniu dotyczącym płodności u samic szczurów obserwowano niepożądane działanie na funkcję rozrodczą. W badaniu dotyczącym płodności u samców szczurów obserwowano niepożądane działanie na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Pregabalina może wywierać nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Lek może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn. Dlatego pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z złożoną techniką, dopóki nie będą znane oddziaływania leku na zdolność do wykonywania tych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Preparat można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Niniejszy lek przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki.

Preparat stosuje się w dawce od 150 do 600 mg/24 godz., podzielonej na 2 lub 3** dawki.

Ból neuropatyczny.

Początkowa dawka pregabaliny wynosi 150 mg/24 godz., podzielona na 2 lub na 3** dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta i tolerancji leku dawkę można zwiększyć po 3–7 dniach do 300 mg/24 godz., a w razie potrzeby – po kolejnych 7 dniach – do maksymalnej dawki 600 mg/24 godz.

Epilepsja.

Początkowa dawka pregabaliny wynosi 150 mg/24 godz., podzielona na 2 lub na 3** dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta i tolerancji leku dawkę można zwiększyć po 1 tygodniu do 300 mg/24 godz. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg/24 godz.

Zaburzenie lękowe uogólnione.

Dawka dobowa waha się od 150 do 600 mg, podzielona na dwa lub trzy przyjęcia. Konieczność leczenia pregabalinem należy regularnie przeglądać.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg/24 godz. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg/24 godz. po pierwszym tygodniu leczenia. W ciągu następnego tygodnia dawkę można zwiększyć do 450 mg/24 godz. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg/24 godz.

Fibromialgia.

Zwykle dawka leku dla większości pacjentów wynosi 300–450 mg/24 godz. Stosowanie leku należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy dziennie (150 mg/24 godz.) i można ją zwiększać, w zależności od skuteczności i tolerancji, do 150 mg 2 razy dziennie (300 mg/24 godz.) w ciągu jednego tygodnia. Pacjentom, u których dawkowanie 300 mg/24 godz. nie jest wystarczająco skuteczne, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy dziennie (450 mg/24 godz.). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg/24 godz., nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto dawka ta charakteryzowała się gorszą tolerancją. Biorąc pod uwagę zależne od dawki działania niepożądane, stosowanie dawek powyżej 450 mg/24 godz. nie jest zalecane. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie z moczem, dawkę leku należy dostosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przestawienie z leku.

Jeśli należy odstawić pregabalinę, zaleca się stopniowe przestawienie leku co najmniej przez 1 tydzień, niezależnie od wskazania (patrz punkty «Szczególne wskazania dotyczące stosowania» i «Działania niepożądane»).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt «Farmakokinetyka»), dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować indywidualnie zgodnie z wartością klirensu kreatyniny (CLcr), jak wskazano w tabeli. Klirens kreatyniny wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Dodatkowo do dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze dializy, należy podać dawkę uzupełniającą leku.

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od stanu funkcji nerek

* Dzienną dawkę ogólną (mg/dobę) należy podzielić na kilka dawek, aby uzyskać ilość miligramów na dawkę.

** Stosować pregabalin w odpowiedniej dawce.

+ Dawką uzupełniającą jest dodatkowa dawka pojedyncza.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia).

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na obniżoną funkcję nerek.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18 roku życia). Dane dostępne do chwili obecnej przedstawiono w sekcji „Działania niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na ich podstawie niemożliwe jest udzielenie jakichkolwiek zaleceń dotyczących stosowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki. Napływają również doniesienia o napadach drgawkowych.

Leczenie przedawkowania pregabaliny powinno obejmować ogólne środki wspierające oraz, w razie potrzeby, dializę krwi.

Efekty uboczne.

Wiadomo, że w programie badań klinicznych pregabaliny zażywało ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęstsze zgłaszane efekty uboczne to zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek pacjentów, u których lek został odstawiony z powodu efektów ubocznych, wynosił 12% wśród osób przyjmujących pregabalinę i 5% wśród osób przyjmujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne, które prowadziły do odstawienia pregabaliny jako leku badanego, to zawroty głowy i senność.

Efekty uboczne zgłaszane podczas stosowania pregabaliny wymieniono poniżej według klasyfikacji narządów i układów z podaniem częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Wymienione efekty uboczne mogą również być związane z chorobą podstawową i/lub lekami współistniejącymi. Dane wskazują, że podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, ogólna częstość efektów ubocznych oraz częstość efektów ubocznych ze strony OUN wzrastała, szczególnie senność (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Efekty uboczne zgłoszone po wprowadzeniu leku na rynek wymieniono poniżej i podkreślono.

Infekcje i inwazje: często – zapalenie nosa i gardła.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: rzadko – neutropenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – podwyższona wrażliwość; rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne: często – zwiększenie apetytu; rzadko – anoreksja, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: często – stan euforyczny, dezorientacja, pobudzenie, bezsenność, obniżenie libidu; rzadko – halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, zwiększenie libidu, anorgazmia, apatia; bardzo rzadko – dezynhibicja, myśli i zachowania samobójcze; częstość nieznana – uzależnienie lekowe.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – zawroty głowy, senność, ból głowy; często – ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, uspokojenie, zaburzenia równowagi, letargia; rzadko – omdlenie, stupor, mioklonia, utratę przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskinezja, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, niepokój, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefleksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, ageuzja, ogólne niedowolnienie, apatia, parestezje okoloustne, mioklonus; bardzo rzadko – drżenie, parosmia, hipokinezja, dysgrafia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne; zaburzenia snu, parkinsonizm.

Zaburzenia narządu wzroku: często – nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek; rzadko – utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekt pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do gałki ocznej, nadwrażliwość na światło, obrzęk siatkówki; bardzo rzadko – utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, szkliwość, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, ślepotę nocną, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie tunic oka.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: często – zawroty głowy; rzadko – hiperekuzja.

Zaburzenia serca: rzadko – tachykardia; blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca; bardzo rzadko – przedłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Zaburzenia układu naczyniowego: rzadko – hipotensja/hipertensja tętnicza, zaczerwienienie, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy mostowej: często – ból gardła i krtani; rzadko – duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa; bardzo rzadko – obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, przekichanie, włóknienie płuc, ziewanie; częstość nieznana – niewydolność oddechowa.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – wymioty, mdłości, zaparcia, biegunka, suchość w ustach, wzdęcia, meteorizm, zapalenie żołądka i jelit; rzadko – choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipoczucie w jamie ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie jelita grubego, krwawienia przewodu pokarmowego, melena, krwawienie z odbytu; bardzo rzadko – wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, zaburzenia połykania, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiaki okolicy przyzębia.

Zaburzenia wątrobowo-pochodne: rzadko – podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*; bardzo rzadko – żółtaczka; rzadko – niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często – odleżyny; rzadko – wysypka naczyniowa, pokrzywka, nadmierne pocenie, świerzbienie, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa; bardzo rzadko – zespołu Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, zimny pot, zapalenie skóry z odwarstwieniem, zapalenie skóry typu likenoidalne, melanosis, uszkodzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pustulopodobna, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi; rzadko – obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni; bardzo rzadko – rabdomioliza.

Zaburzenia układu moczowego: rzadko – nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek; bardzo rzadko – niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – zaburzenia erekcji, impotencja; rzadko – opóźnienie ejakulacji, zaburzenia seksualne, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upławy, menorrhagia, metrorrhagia; bardzo rzadko – amenorrhoea, wydzielanie z brodawek, hipertrofia gruczołów mlekowych, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie napletka, zapalenie nasieniowodów.

Zaburzenia ogólne: często – obrzęk obwodowy, obrzęki, zaburzenia chodu, uczucie upojenia, upadek, nietypowe uczucia, zwiększona zmęczliwość; rzadko – obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, uczucie ucisku w klatce piersiowej, ból, uczucie gorąca, dreszcze, uczucie niedoboru, osłabienie, pragnienie, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje nadwrażliwości na światło; bardzo rzadko – granuloma, uszkodzenie ciała, włóknienie przewodu pokarmowego, szok.

Wyniki badań laboratoryjnych: często – przyrost masy ciała; rzadko – podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, podwyższenie stężenia glukozy, zmniejszenie liczby płytek krwi, obniżenie stężenia potasu we krwi, spadek masy ciała; bardzo rzadko – obniżenie stężenia leukocytów.

* Zwiększenie stężenia alaninotransferazy (ALT) i asparaginianotransferazy (AST).

Po odstawieniu krótkotrwałego i długotrwałego leczenia pregabaliną u niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia.

Zgłaszano następujące reakcje: bezsenność, ból głowy, mdłości, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drżenie, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierne pocenie i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne.

Pacjenta należy poinformować o tym na początku terapii.

Nie ma danych dotyczących częstości i nasilenia objawów odstawienia w zależności od długości stosowania i dawki leku w przypadku odstawienia pregabaliny po długotrwałym leczeniu.

Dzieci.

Wiadomo, że profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie pięciu badań przeprowadzonych wśród pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające 1 rok, n=54 i n=431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych. Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych po rejestracji produktu leczniczego jest ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 kapsuł w blisterze; po 1, 3 lub 6 blisterów w kartonie.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „Farma Start”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla, 8.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego prosimy o kontakt z działem farmakonadzoru sp. z o.o. „ASINO UKRAINA” pod adresem: bulwar Wacława Havla, 8, Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333.