Nebulomaks

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku NЕBULОМАКS (NEBULOMAX)

Skład:

substancja czynna: budezonid;

1 ml zawiesiny do inhalacji zawiera 0,125 mg lub 0,25 mg lub 0,5 mg budezonidu;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, natrium citricum, dinatrium edetas, polysorbatum 80, acidum citricum anhydricum, aqua pro injectione.

Postać leku. Zawiesina do inhalacji.

Główne właściwości fizykochemiczne: biała lub prawie biała zawiesina łatwo resuszpendywalna, wypełniona do pojemników z polietylenu zawierających dawkę pojedynczą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki do inhalacji stosowane w leczeniu chorób obturacyjnych dróg oddechowych. Glikokortykosteroidy. Kod ATX R03B A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Budesonid – glikokortykosteroid o silnym miejscowym działaniu przeciwzapalnym.

Miejscowe działanie przeciwzapalne

Dokładny mechanizm działania glikokortykosteroidów w leczeniu astmy oskrzelowej nie został jeszcze całkowicie wyjaśniony. Prawdopodobnie istotną rolę odgrywają efekty przeciwzapalne, takie jak hamowanie uwalniania mediatorów zapalenia oraz supresja odpowiedzi immunologicznej pośredniczonej przez cytokiny. Siła działania budesonidu, mierzona jako powinowactwo do receptora glikokortykosteroidowego, jest około 15 razy większa niż siła działania prednizolonu.

Badanie kliniczne z udziałem pacjentów z astmą, w którym porównywano formy leku budesonidu do inhalacji i doustnej w dawkach zaprojektowanych tak, aby osiągnąć zbliżoną wartość biodostępności systemowej, wykazało istotną statystycznie przewagę skuteczności budesonidu do inhalacji w porównaniu z budesonidem doustnym wobec placebo. W związku z tym terapeutyczny efekt standardowych dawek budesonidu do inhalacji może w znacznym stopniu wynikać z bezpośredniego działania na drogi oddechowe.

Kliniczny efekt

Budesonid wykazuje działanie przeciwzapalne, które objawia się zmniejszeniem obturacji oskrzeli zarówno na wczesnym, jak i późnym etapie reakcji alergicznej.

Reaktywność dróg oddechowych

Udowodniono również, że u pacjentów z nadreaktywnością budesonid zmniejsza reaktywność dróg oddechowych na histaminę i metacholinę.

Badania wykazały, że im wcześniej rozpocząć leczenie budesonidem po wystąpieniu objawów astmy oskrzelowej, tym szybciej można spodziewać się poprawy funkcji płuc.

Wpływ na stężenie kortyzolu w osoczu krwi

W badaniach z udziałem zdrowych ochotników przy stosowaniu budesonidu w postaci proszku do inhalacji obserwowano zależny od dawki wpływ na poziom kortyzolu w osoczu krwi i w moczu. Budesonid w postaci proszku do inhalacji, stosowany w dawkach zalecanych, znacznie słabiej wpływa na funkcję gruczołów nadnerczy niż prednizon w dawce 10 mg, co potwierdzono badaniami na ACTH.

Zastosowanie kliniczne – astma oskrzelowa

Skuteczność budesonidu badano w dużej liczbie badań, które wykazały skuteczność leku u dorosłych i dzieci w trybie stosowania 1–2 razy dziennie w celu zapobiegania astmie przewlekłej. Poniżej przedstawiono kilka przykładów reprezentatywnych badań.

Dzieci. Wpływ na wzrost

W krótkoterminowych badaniach zaobserwowano niewielkie i zazwyczaj tymczasowe spowolnienie tempa wzrostu, które zazwyczaj występowało w pierwszym roku leczenia. Ograniczone dane z długoterminowych badań wskazują, że większość dzieci i nastolatków, które otrzymywały terapię budesonidem do inhalacji, osiągnęły ostatecznie odpowiedni wzrost w dorosłym wieku. Jednak w jednym badaniu dzieci, które przez 6 lat otrzymywały budesonid do inhalacji w wysokich dawkach za pomocą inhalatora proszku suchego (400 µg dziennie) bez doboru dawki do najniższej skutecznej, były średnio o 1,2 cm niższe w dorosłym wieku niż dzieci otrzymujące placebo przez podobny okres czasu. W odniesieniu do doboru dawki do najniższej skutecznej oraz do monitorowania wzrostu u dzieci patrz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Astma wysiłkowa

Terapię inhalacyjną budesonidem skutecznie stosowano w zapobieganiu napadom astmy oskrzelowej wywołanym obciążeniem fizycznym.

Zastosowanie kliniczne – kraciela

W szeregu badań z udziałem dzieci chorych na kracielę porównano wyniki leczenia budesonidem i placebo. Przykłady reprezentatywnych badań, w których badano stosowanie budesonidu w leczeniu dzieci z kracielą, przedstawiono poniżej.

Skuteczność stosowania u dzieci z kracielą lekką i umiarkowaną

W celu ustalenia, czy budesonid poprawia objawy kracielę i skraca czas hospitalizacji, przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie z udziałem 87 dzieci (w wieku od 7 miesięcy do 9 lat), które zostały hospitalizowane z klinicznym rozpoznaniem kracielę. Uczestnicy otrzymali dawkę początkową budesonidu w postaci zawiesiny do rozpylania (2 mg) lub placebo, a następnie dawkę budesonidu w postaci zawiesiny do rozpylania (1 mg) lub placebo co 12 godzin. Budesonid w postaci zawiesiny do rozpylania istotnie statystycznie poprawiał wyniki oceny nasilenia kracielę po 12 i 24 godzinach, a także po 2 godzinach u pacjentów z początkową oceną objawów kracielę na poziomie powyżej 3 punktów. Czas hospitalizacji skrócono również o 33 %.

Skuteczność stosowania u dzieci z kracielą umiarkowaną i ciężką

W celu porównania skuteczności leczenia budesonidem i placebo przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie z udziałem 83 noworodków i dzieci (w wieku od 6 miesięcy do 8 lat), które zostały hospitalizowane z klinicznym rozpoznaniem kracielę. Pacjenci otrzymywali budesonid w dawce 2 mg lub placebo co 12 godzin przez nie więcej niż 36 godzin lub do momentu wypisu. Ogólną ocenę objawów kracielę ustalano przed podaniem leku oraz po 0, 2, 6, 12, 24, 36 i 48 godzinach po podaniu dawki początkowej. Po 2 godzinach w obu grupach (budesonid i placebo) zaobserwowano podobne poprawy oceny objawów kracielę, różnica między grupami nie była istotna statystycznie. Po 6 godzinach ocena objawów kracielę w grupie budesonidu była istotnie statystycznie lepsza niż w grupie placebo, a ta poprawa w porównaniu z placebo była również wyraźna po 12 i 24 godzinach.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Dostępność systemowa budesonidu u dorosłych po podaniu zawiesiny do rozpylania za pomocą nebulizera strumieniowego wynosi około 15 % dawki nominalnej i 40–70 % dawki podanej pacjentowi. Niewielka część tej ilości wynika z wchłaniania leku połkniętego. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest około 10–30 minut po rozpoczęciu rozpylania i wynosi około 4 nmol/l po podaniu dawki 2 mg.

Rozkład

Objętość rozkładu budesonidu wynosi około 3 l/kg. Wiązanie z białkami osocza krwi – średnio 85–90 %.

Metabolizm

Budesonid ulega znacznemu (≈90 %) metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie do metabolitów o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów, 6β-hydroksybudesonidu i 16α-hydroksyprednizolonu, wynosi mniej niż 1 % aktywności budesonidu. Metabolizm budesonidu zachodzi głównie przy udziale CYP3A należącego do podrodziny cytochromu P450.

Wydalanie

Metabolity budesonidu wydalane są głównie z moczem w niezmienionej lub skoniugowanej formie. Nie wykazano obecności niezmienionego budesonidu w moczu. U zdrowych dorosłych zwykle wysoki klirens systemowy budesonidu (około 1,2 l/min), a końcowy okres półtrwania budesonidu po podaniu dożylnym wynosi średnio 2–3 godziny.

Liniowość

Kinetyka budesonidu jest proporcjonalna do dawki przy zastosowaniu w dawkach klinicznie istotnych.

W badaniu, w którym pacjenci otrzymywali również 100 mg ketokonazolu dwa razy dziennie, zaobserwowano wzrost stężenia budesonidu w osoczu krwi po podaniu doustnym (w dawce pojedynczej 10 mg) średnio 7,8-krotnie. Brak danych o interakcjach tego typu przy stosowaniu inhalacyjnego budesonidu, jednak całkowicie przewidywane jest istotne zwiększenie stężenia substancji w osoczu krwi.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Dzieci

U dzieci w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową klirens systemowy budesonidu wynosi około 0,5 l/min. Klirens u dzieci (na 1 kg masy ciała) jest około 50 % wyższy niż u dorosłych. U dzieci chorych na astmę oskrzelową końcowy okres półtrwania budesonidu po inhalacji wynosi około 2,3 godziny. Podobny wynik obserwuje się u zdrowych dorosłych. U dzieci w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową dostępność systemowa budesonidu po podaniu zawiesiny do rozpylania za pomocą nebulizera strumieniowego (Pari LC Jet Plus z kompresorem Pari Master) wynosi około 6 % dawki nominalnej i 26 % dawki dostarczonej pacjentowi. Dostępność systemowa u dzieci jest około dwukrotnie niższa niż u zdrowych dorosłych.

U dzieci w wieku 4–6 lat chorych na astmę oskrzelową maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 20 minut po rozpoczęciu rozpylania i wynosi około 2,4 nmol/l po podaniu dawki 1 mg. Wskaźniki ekspozycji na budesonid (Cmax i AUC) po podaniu pojedynczej dawki 1 mg metodą rozpylania u dzieci w wieku 4–6 lat są porównywalne z tymi wskaźnikami u zdrowych dorosłych otrzymujących budesonid w tej samej dawce za pomocą tego samego systemu rozpylania.

Pacjenci z uszkodzeniem wątroby

Działanie budesonidu może być zwiększone u pacjentów z chorobą wątroby.

Klirens osoczowy po podaniu dożylnym budesonidu był taki sam u pacjentów z marskością wątroby i u zdrowych ochotników. Po podaniu doustnym biodostępność systemowa budesonidu wzrastała wskutek pogorszenia funkcji wątroby z powodu zmniejszenia metabolizmu presystemowego. Kliniczne znaczenie tych zmian w leczeniu budesonidem nie zostało jeszcze całkowicie wyjaśnione, ponieważ brakuje danych dotyczących budesonidu do inhalacji, jednak można oczekiwać zwiększenia stężenia leku w osoczu krwi, a tym samym zwiększenia ryzyka wystąpienia niepożądanych reakcji systemowych.

Pacjenci z uszkodzeniem nerek

Farmakokinetyka budesonidu u pacjentów z niewydolnością nerek jest nieznana.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nebulomaks zawiera silny, niehalogenizowany kortykosteroid – budezonid, przeznaczony do leczenia astmy oskrzelowej u pacjentów, u których stosowanie inhalatorów z rozpylaczem ciśnieniowym lub w postaci leku w formie proszku do inhalacji okazuje się nieskuteczne lub nieuzasadnione.

Nebulomaks zaleca się również do stosowania u niemowląt i dzieci chorych na krup (powikłanie ostrej wirusowej infekcji dróg oddechowych górnych, znane również jako zapalenie krtani i tchawicy lub podgłośniowe zapalenie krtani), stanujące wskazanie do hospitalizacji.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku Nebulomaks.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Metabolizm budezonidu odbywa się głównie przy udziale CYP3A4. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A, np. itrakonazolu, ketokonazolu, inhibitorów proteazy HIV, może kilkukrotnie zwiększyć ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych budezonidu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Ze względu na brak danych dotyczących dawkowania, zaleca się unikanie współstosowania tych leków. Jeśli jest to niemożliwe, odstęp czasu między podawaniem tych leków powinien być jak najdłuższy, a ponadto należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budezonidu.

Ograniczone dane dotyczące podobnej interakcji z wysokimi dawkami inhalowanego budezonidu wskazują, że przy współstosowaniu itrakonazolu w dawce 200 mg raz dziennie, podawanie inhalowanego budezonidu (dawka pojedyncza 1000 µg) prowadzi do istotnego wzrostu stężenia substancji we krwi (średnio 4-krotnie).

U kobiet przyjmujących jednocześnie estrogeny lub hormonalne środki antykoncepcyjne obserwowano zwiększenie stężenia budezonidu we krwi i nasilenie działania kortykosteroidów, jednak przy jednoczesnym stosowaniu budezonidu z niskimi dawkami połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych ten efekt nie występował.

Przy jednoczesnym stosowaniu leku Nebulomaks z inhibitorami CYP3A, w tym lekami zawierającymi kobicystat, oczekuje się zwiększenia ryzyka wystąpienia ogólnoustrojowych reakcji niepożądanych. Należy unikać tej kombinacji leków, chyba że korzyści z leczenia przewyższają zwiększone ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów. W takim przypadku pacjenci powinni być poddawani lekarskiemu nadzorowi w celu wykrywania ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów.

Ponieważ funkcja nadnerczy może być zahamowana, test stymulacji wydzielania ACTH, przepisany w celu rozpoznania niedostateczności przysadki, może dawać wyniki fałszywie obniżone (niskie wartości).

Szczególności stosowania.

Nebulomaks nie jest przeznaczony do szybkiego łagodzenia ostrych epizodów astmy oskrzelowej wymagających stosowania leków rozszerzających oskrzela o krótkim czasie działania.

Jeśli u pacjenta leczenie lekami rozszerzającymi oskrzela o krótkim czasie działania jest nieskuteczne lub jeśli pacjent potrzebuje większej liczby inhalacji niż zwykle, konieczne jest interwencja medyczna. W takiej sytuacji należy rozważyć wzmocnienie standardowej terapii, np. przez zwiększenie dawki inhalowanego budezonidu, dodanie długo działającego agonisty β lub podanie cyklu doustnych glikokortykosteroidów.

Infekcje dróg oddechowych

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z aktywną lub nieaktywną postacią gruźlicy płuc oraz z grzybiczymi lub wirusowymi infekcjami dróg oddechowych.

Pacjenci uzależnieni od steroidów

Należy zachować szczególną ostrożność podczas zmiany terapii z doustnych glikokortykosteroidów na leki do inhalacji. W tym okresie istnieje ryzyko wystąpienia tymczasowej niewydolności nadnerczy.

U pacjentów, którzy wymagali nagłej terapii kortykosteroidami w wysokich dawkach lub długotrwałego leczenia inhalowanymi kortykosteroidami w najwyższej zalecanej dawce, istnieje również ryzyko zaburzeń funkcji nadnerczy. U takich pacjentów w przypadku silnego stresu mogą wystąpić objawy i objawy niewydolności nadnerczy. W sytuacjach stresowych lub w okresie planowanej operacji można podać dodatkową terapię systemową kortykosteroidami.

Podczas zmiany terapii z doustnych steroidów na lek Nebulomaks w większości przypadków obserwuje się zmniejszenie działania systemowego kortykosteroidów, co może prowadzić do pojawienia się objawów alergii lub artretyzmu, takich jak katar, egzema czy ból mięśni i stawów. W związku z tymi stanami należy rozpocząć specyficzną terapię. Zwykle niedostateczny efekt terapii glikokortykosteroidami można podejrzewać, jeśli występują takie objawy jak zmęczenie, ból głowy, nudności, wymioty, choć zdarza się to rzadko. W takich przypadkach czasem może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki doustnych glikokortykosteroidów.

Podczas stosowania dowolnych inhalowanych glikokortykosteroidów mogą wystąpić efekty systemowe, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich efektów jest znacznie mniejsze przy stosowaniu inhalowanych kortykosteroidów niż doustnych. Możliwe efekty systemowe obejmują zespół Cushinga, objawy podobne do zespołu Cushinga, cechy cushingoidowe, hamowanie czynności nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci i nastolatków, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę i jaskrę, rzadziej – zaburzenia psychiczne i behawioralne, w tym nadaktywność psychoruchową, zaburzenia snu, niepokój, depresję lub objawy agresji (szczególnie u dzieci). Dlatego ważne jest, aby dawkę inhalowanego kortykosteroidu dobrać do najniższej dawki, przy której zachowana jest skuteczna kontrola astmy oskrzelowej.

Skurcz oskrzeli

Tak jak w przypadku innych form terapii inhalacyjnych, może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli towarzyszący nasileniu świstów oddechowych bezpośrednio po inhalacji. Jeśli do tego dojdzie, leczenie inhalowanym budezonidem należy natychmiast przerwać, ocenić stan pacjenta i, jeśli to konieczne, rozpocząć terapię alternatywną.

Zaburzenia funkcji wątroby

Obniżenie funkcji wątroby może wpływać na wydalanie glikokortykosteroidów z organizmu, ponieważ zmniejsza się szybkość ich wydalania i zwiększa ekspozycja systemowa. Należy uprzedzić pacjenta o możliwym rozwoju działań niepożądanych.

Stosowanie jednocześnie innych leków

Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A, np. itrakonazolu, ketokonazolu, inhibitorów proteazy HIV oraz leków zawierających kobicystat, zwiększa ryzyko wystąpienia systemowych działań niepożądanych kortykosteroidów. Takiej kombinacji należy unikać, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści przewyższają zwiększone ryzyko; jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, stan pacjentów należy kontrolować pod kątem wystąpienia systemowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kortykosteroidów. Ma to ograniczone znaczenie kliniczne przy krótkotrwałym (1–2 tygodnie) leczeniu itrakonazolem lub ketokonazolem lub innymi silnymi inhibitorami CYP3A, ale należy to uwzględnić podczas długotrwałego leczenia. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki budezonidu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Komorę nebulizera należy czyścić po każdym użyciu. Komorę nebulizera i końcówkę lub maskę oddechową należy płukać gorącą wodą z zastosowaniem delikatnego środka myjącego. Należy dokładnie przepłukać i wysuszyć komorę nebulizera, podłączając ją do kompresora lub zasysacza powietrza.

Kandydoza jamy ustnej

W trakcie leczenia inhalowanymi kortykosteroidami może rozwinąć się kandydoza jamy ustnej. Ta infekcja może spowodować konieczność zastosowania odpowiednich leków przeciwpłochowych, a u niektórych pacjentów może pojawić się potrzeba przerwania leczenia inhalowanymi kortykosteroidami (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pneumonia u pacjentów z POChP

U pacjentów z POChP otrzymujących inhalowane kortykosteroidy obserwowano zwiększoną częstość występowania zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc wymagającego hospitalizacji.

Istnieją dowody na zwiększone ryzyko zapalenia płuc przy zwiększaniu dawki kortykosteroidu, jednak nie zostało to ostatecznie wykazane w żadnym z badań.

Brak wyczerpujących danych klinicznych potwierdzających różnice wewnątrzklasowe w zakresie ryzyka rozwoju zapalenia płuc dla inhalowanych leków kortykosteroidowych.

Lekarze powinni zachować czujność wobec możliwego rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tych infekcji są podobne do objawów zaostrzeń POChP.

Czynniki ryzyka rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP obejmują palenie tytoniu, wiek starszy, niski wskaźnik masy ciała (BMI) oraz ciężki przebieg POChP.

Zaburzenia wzroku

Podczas stosowania miejscowego i systemowego kortykosteroidów możliwe są zaburzenia wzroku. W przypadku wystąpienia u pacjenta takich objawów jak zamazanie widzenia lub innych zaburzeń wzroku należy skonsultować się z okulistą w celu oceny możliwych przyczyn, wśród których mogą być zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak środkowe samoistne zapalenie siatkówki i naczyniówki (CSR), o których donoszono po stosowaniu miejscowym lub systemowym kortykosteroidów.

Dzieci

Wpływ na wzrost

U dzieci otrzymujących długotrwałe leczenie inhalowanymi glikokortykosteroidami zaleca się regularny monitoring wzrostu. Jeśli tempo wzrostu zwalnia, należy przeanalizować terapię w celu zmniejszenia dawki inhalowanego kortykosteroidu do najniższej możliwej dawki, przy której zachowana jest skuteczna kontrola astmy oskrzelowej. Korzyści z terapii kortykosteroidami należy dokładnie zważyć w kontekście możliwego ryzyka opóźnienia wzrostu. Ponadto ważne jest skierowanie pacjenta na konsultację do pediatrycznego pulmonologa.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Większość wyników badań epidemiologicznych prospektywnych oraz doświadczenie międzynarodowego stosowania budezonidu w okresie po rejestracji wskazuje, że leczenie inhalowanym budezonidem w czasie ciąży nie prowadziło do niepożądanych skutków dla płodu/noworodka.

Dla płodu i ciężarnej ważne jest, aby w czasie ciąży utrzymywać odpowiednie leczenie astmy oskrzelowej. Tak jak w przypadku stosowania innych leków w czasie ciąży, korzyści z zastosowania budezonidu dla ciężarnej należy zważyć w kontekście ryzyka dla płodu. Inhalowane glikokortykosteroidy należy preferować nad doustne glikokortykosteroidy ze względu na mniejsze nasilenie efektów systemowych przy dawkach koniecznych do osiągnięcia takiej samej odpowiedzi ze strony układu oddechowego.

Badania na zwierzętach wykazały, że glikokortykosteroidy mogą powodować zaburzenia rozwoju. Jednak te dane nie są uważane za istotne dla człowieka przy stosowaniu zalecanych dawek.

Badania na zwierzętach wykazały również, że prenatalne nadmierne działanie glikokortykosteroidów może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego, rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego w wieku dorosłym oraz trwałymi zmianami gęstości receptorów glikokortykosteroidowych, przemiany neuroprzekaźników i zachowania przy stosowaniu dawek niższych od teratogennych.

W czasie ciąży należy stosować inhalowany budezonid w najniższej skutecznej dawce, biorąc pod uwagę ryzyko zaostrzenia astmy oskrzelowej.

Karmienie piersią

Budezonid przenika do mleka matki. Jednak przy stosowaniu dawek terapeutycznych Nebulomaksu nie przewiduje się żadnego wpływu na dziecko karmione piersią. Nebulomaks można stosować w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

Nebulomaks nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawkowanie leku Nebulomaks należy dostosować indywidualnie, w zależności od potrzeb pacjenta.

Dawka podawana pacjentowi zależy od używanego urządzenia do inhalacji. Czas inhalacji oraz dawka dostarczona do płuc zależą od przepływu powietrza, objętości komory nebulizera oraz objętości wypełnienia. Prędkość przepływu powietrza przez urządzenie do inhalacji powinna wynosić 6–8 litrów na minutę. Odpowiednia objętość wypełnienia dla większości nebulizerów to 2–4 ml. Dawkę należy zmniejszyć do minimum niezbędnego do utrzymania odpowiedniej kontroli astmy oskrzelowej. Najwyższą dawkę (2 mg na dobę) dzieciom do 12. roku życia należy stosować wyłącznie w przypadku ciężkiego przebiegu astmy i przez ograniczony czas.

Astma oskrzelowa

Początek terapii

Na początku leczenia, w okresie zaostrzeń astmy oskrzelowej oraz przy zmniejszaniu lub przerywaniu doustnego stosowania glikokortykosteroidów, zalecana dawka leku Nebulomaks wynosi:

Dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku): zazwyczaj 1–2 mg dwa razy na dobę. W bardzo ciężkich przypadkach dawkę można dalej zwiększyć.

Dzieci w wieku od 12. roku życia: dawkowanie takie samo jak u dorosłych.

Dzieci w wieku od 6. miesiąca życia do 12. roku życia: 0,5–1 mg dwa razy na dobę.

Terapia utrzymawcza

Dawkę utrzymującą należy dobrać indywidualnie, ma ona być najniższą możliwą dawką, przy której pacjent nie doświadcza objawów choroby.

Dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku) i dzieci od 12. roku życia: 0,5–1 mg dwa razy na dobę.

Dzieci w wieku od 6. miesiąca życia do 12. roku życia: 0,25–0,5 mg dwa razy na dobę.

Pacjenci stosujący doustne glikokortykosteroidy jako terapię utrzymującą

Nebulomaks umożliwia odstawienie lub znaczne zmniejszenie dawki doustnych glikokortykosteroidów przy zachowaniu kontroli astmy oskrzelowej. Aby rozpocząć przejście z doustnych steroidów, pacjent powinien znajdować się w stosunkowo stabilnym stanie. Przez około 10 dni należy stosować wysoką dawkę leku Nebulomaks w połączeniu z dawką doustnego steroidu, którą stosowano wcześniej. Następnie dawkę doustnych steroidów należy stopniowo zmniejszać do najniższego możliwego poziomu, np. o 2,5 mg prednizolonu lub jego równowartość miesięcznie. Często stosowanie doustnego steroidu można całkowicie odstawić, zastępując go lekiem Nebulomaks. Szczegółowe informacje na temat odstawiania doustnych glikokortykosteroidów znajdują się w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Pacjenci niebiorący doustnych glikokortykosteroidów

Efekt terapeutyczny osiąga się zazwyczaj w ciągu 10 dni. Pacjentom z nadmiernym wydzielaniem śluzu w oskrzelach można początkowo stosować krótkotrwały (około 2 tygodnie) dodatkowy kurs doustnych kortykosteroidów. Po zakończeniu kursu doustnych leków wystarczającym leczeniem może być stosowanie leku Nebulomaks jako monoterapii.

Szczególne wskazania dotyczące dawkowania

Nebulomaks można mieszać z 0,9 % roztworem fizjologicznym oraz z roztworami do inhalacji zawierającymi terbutalina, salbutamol, fenoterol, acetylocysteinę, chromoglikan sodu lub bromek ipratropiumu. Mieszaninę należy użyć w ciągu 30 minut.

Zalecenia dotyczące dawkowania

Tabela 1

Pacjentom, u których zalecane jest wzmocnienie działania terapeutycznego, szczególnie pacjentom bez dużej ilości śluzu w drogach oddechowych, zaleca się zwiększenie dawki leku Nebulomaks zamiast leczenia kombinowanego z kortykosteroidami doustnymi, co wiąże się z mniejszym ryzykiem wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych.

Zapalenie krtani (krup)

Dzieciom chorym na kroup zalecana dawka wynosi 2 mg rozpylonego budezonidu. Dawkę tę należy podać jednorazowo lub podzielić na dwie dawki po 1 mg z odstępem 30 minut. Podawanie leku można powtarzać co 12 godzin, maksymalnie do 36 godzin lub do uzyskania poprawy klinicznej.

Sposób stosowania

Nebulomaks należy stosować wyłącznie za pomocą odpowiednich nebulizatorów.

Należy odłączyć pojemnik od paska, delikatnie potrząsnąć i otworzyć, złamać ucho końcówki. Zawartość pojemnika należy ostrożnie wycisnąć do komory nebulizatora. Pusty pojemnik wyrzucić, a komorę nebulizatora przykryć pokrywką.

Nebulomaks należy podawać za pomocą nebulizatora strumieniowego z odpowiednią końcówką lub odpowiednią maską oddechową. Nebulizator należy podłączyć do sprężarki powietrza zapewniającej odpowiedni przepływ powietrza (6–8 l/min), a objętość napełnienia powinna wynosić 2–4 ml.

Uwaga. Ważne jest, aby pacjent:

• dokładnie zapoznał się z instrukcją stosowania zamieszczoną w ulotce dla pacjenta dołączanej do opakowania każdego nebulizatora;
• rozumiał, że nebulizatory ultradźwiękowe nie nadają się do podawania leku Nebulomaks, dlatego ich stosowanie nie jest zalecane;
• został poinformowany o możliwości mieszania leku Nebulomaks z 0,9 % roztworem fizjologicznym oraz z roztworami do inhalacji zawierającymi terbutamina, salbutamol, fenoterol, acetylocysteinę, kromoglikan sodu i bromek ipratropium, a także o konieczności użycia mieszaniny w ciągu 30 minut;
• płukał jamę ustną wodą po inhalacji przepisanej dawki, aby zminimalizować ryzyko rozwoju kandydozy gardła i jamy ustnej;
• mył wodą skórę twarzy po zastosowaniu maski oddechowej, aby zapobiec podrażnieniu skóry;
• odpowiednio płukał i przechowywał nebulizator zgodnie z instrukcjami producenta.

Dzieci.

Nebulomaks należy stosować dzieciom zgodnie z wskazaniami (patrz sekcje „Wskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Przedawkowanie Nebulomaksu, nawet przy stosowaniu dawek nadmiernych, nie będzie stanowić klinicznie istotnego problemu. Jednak długotrwałe stosowanie Nebulomaksu w wysokich dawkach może powodować ogólne działanie glikokortykosteroidów, takie jak hiperkortyzolizm i supresja czynności nadnerczy.

Efekty uboczne.

Do oceny częstości występowania działań niepożądanych stosowano następujące określenia: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (od ≥1/1 000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000).

Działania niepożądane sklasyfikowane według klas narządów i częstości występowania

Tabela 2

* Patrz poniżej opis poszczególnych działań niepożądanych; podrażnienie skóry twarzy.

** Patrz poniżej sekcja „Dzieci”.

*** Na podstawie częstości zarejestrowanej podczas badań klinicznych.

**** Rzadko u dzieci.

Czasami przy stosowaniu inhalacyjnych glikokortykosteroidów mogą wystąpić objawy lub symptomy działań niepożądanych glikokortykosteroidów systemowych, co prawdopodobnie zależy od dawki, czasu ekspozycji, ekspozycji współistniejącej i poprzedniej na kortykosteroidy, a także indywidualnej wrażliwości (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Kandydoza gardła i jamy ustnej pojawia się w wyniku osadzania się leku. Pacjenta należy poinstruować o konieczności płukania jamy ustnej wodą po każdej inhalacji dawki utrzymującej, aby zminimalizować to ryzyko.

Tak jak w przypadku każdej terapii inhalacyjnej, bardzo rzadko może wystąpić rozwój paradoxycznego skurczu oskrzeli (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Czasami, przy stosowaniu nebulizera z maską oddechową, zgłaszano reakcję nadwrażliwości w postaci podrażnienia skóry twarzy. W celu zapobiegania podrażnieniu, po zastosowaniu maski należy umyć twarz.

W badaniach kontrolowanych placebo rzadko również zgłaszano zaćmę w grupie placebo.

W połączonych badaniach klinicznych 13119 pacjentów otrzymywało inhalacyjny budezonid, a 7278 pacjentów – placebo. Częstość niepokoju wynosiła 0,52% przy stosowaniu inhalacyjnego budezonidu i 0,63% przy placebo; częstość depresji wynosiła 0,67% przy stosowaniu inhalacyjnego budezonidu i 1,15% przy placebo.

Dzieci

Ze względu na ryzyko opóźnienia wzrostu u dzieci należy kontrolować wzrost, jak opisano w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie poskrejlowym stosowania leku. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Specjaliści w dziedzinie ochrony zdrowia są zobowiązani do zgłaszania wszelkich przypadków podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności. 2 lata.

Po otwarciu opakowania, zawarte w nim pojemniki należy wykorzystać w ciągu 3 miesięcy.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Lek nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

Nie mrozić. Przechowywać pojemniki w opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2 ml w pojemniku jednorazowym. Po 5 pojemników w opakowaniu. Po 4 opakowania w kartonie.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kiriłowska 74.