Montikop

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku MONTICOPE (Montikop)

Skład:

substancja czynna: montelukast sodu, lewocetyryzyny dihydrochloranek;

1 tabletka zawiera montelukast sodu w ilości odpowiadającej 10 mg montelukastu oraz 5 mg lewocetyryzyny dihydrochloranku;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropyloceluloza, sodowa só kroskarboksymetlocelulozy, stearynian magnezu, dwuchlorometan, tlenek żelaza żółty (E 172), butylohydroksytoluen, hipromeloza, woda oczyszczona.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: Dwuwypukłe okrągłe tabletki jasnożółte z jednej strony z plamkami i prawie białe z drugiej strony, dwuwarstwowe, z gładką powierzchnią z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach układu oddechowego. Inne leki stosowane w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych do stosowania ogólnego. Antagoniści receptorów leukotrienowych. Montelukast w kombinacji z innymi lekami. Kod ATC R03D C53.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Levocetyryzyna

Levocetyryzyna, enancjomer R cetyryzyny, jest silnym i selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1. Badania wykazały, że levocetyryzyna ma wysoką powinność do ludzkich receptorów H1 (Ki = 3,2 nmol/l). Powinność levocetyryzyny jest 2-krotnie wyższa niż cetyryzyny (Ki = 6,3 nmol/l). Levocetyryzyna odłącza się od receptorów H1 z okresem półwyprowadzenia wynoszącym 115 ± 38 minut. Po jednorazowym podaniu levocetyryzyna osiąga nasycenie receptorów na poziomie 90% po 4 godzinach i 57% po 24 godzinach.

Badania farmakodynamiczne z udziałem zdrowych ochotników wykazały, że połowa dawki levocetyryzyny wykazuje aktywność porównywalną do cetyryzyny zarówno w przypadku objawów na skórze, jak i na błonie śluzowej nosa.

Montelukast

Cysteiniłolejkoetryeny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi mediatorami zapalnymi pochodzenia eikozanoidowego, uwalnianymi z różnych komórek, w tym komórek tucznych i eozynofili. Te istotne mediatorowe astmy wiążą się z receptorami cysteiniłolejkoetryenowymi (CysLT). Receptor CysLT typu 1 (CysLT1) znajduje się w drogach oddechowych człowieka, w szczególności na komórkach mięśni gładkich dróg oddechowych i makrofagach dróg oddechowych, oraz na innych komórkach prozapalnych (w tym eozynofilach i niektórych mieloidalnych komórkach macierzystych). CysLT są powiązane z patofizjologią astmy i alergicznego nieżytu nosa. W przypadku astmy efekty pośredniczone przez leukotrieny objawiają się skurczem oskrzeli, wydzielaniem śluzu, zwiększeniem przepuszczalności naczyń i wzrostem liczby eozynofili.

W przypadku alergicznego nieżytu nosa CysLT są uwalniane z błony śluzowej nosa po ekspozycji na alergeny w reakcjach fazy wczesnej i późnej, co wiąże się z objawami alergicznego nieżytu nosa. Wykazano, że problem związany z nosowym podaniem CysLT polega na zwiększeniu oporu dróg nosowych i nasileniu objawów zatkania nosa.

Efekty farmakodynamiczne

Montelukast to związek aktywny doustnie, który wiąże się z wysoką powinnością i selektywnością z receptorem CysLT1.

W badaniach klinicznych montelukast hamuje skurcz oskrzeli po inhalacji LTD4 w dawkach od 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano przez 2 godziny po podaniu doustnym. Efekt rozszerzający oskrzela wywołany przez agonistę β był addytywny do efektu wywołanego przez montelukast. Leczenie montelukastem hamowało zwężenie oskrzeli zarówno w fazie wczesnej, jak i późnej, wywołane przez antygen. Montelukast w porównaniu z placebo obniżał liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych i dzieci. W jednym z badań leczenie montelukastem istotnie obniżało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (mierzonych we wytwarzanym śluzie) i we krwi obwodowej, jednocześnie poprawiając kliniczne kontrolowanie astmy.

Farmakokinetyka.

Levocetyryzyna

Farmakokinetyka levocetyryzyny jest liniowa, niezależna od dawki i czasu oraz charakteryzuje się niską zmiennością między podmiotami. Profil farmakokinetyczny levocetyryzyny jest taki sam, niezależnie od tego, czy stosowana jest jako pojedynczy enancjomer, czy w postaci cetyryzyny. W trakcie absorpcji i eliminacji nie dochodzi do inwersji chiralnej.

Wchłanianie

Levocetyryzyna po podaniu doustnym jest szybko i intensywnie wchłaniana. U dorosłych maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 0,9 godziny po podaniu dawki. Stan stacjonarny osiągany jest po dwóch dniach. Cmax zazwyczaj wynosi 270 ng/ml i 308 ng/ml po jednorazowym i powtarzalnym podaniu 5 mg raz na dobę, odpowiednio. Stopień wchłaniania nie zależy od dawki i nie zmienia się po spożyciu posiłku, jednak Cmax jest zmniejszone i opóźnione.

Rozkład

Brak danych dotyczących rozkładu w tkankach człowieka. Levocetyryzyna wiąże się w 90% z białkami osocza krwi. Rozkład levocetyryzyny jest ograniczony, objętość rozkładu wynosi 0,4 l/kg.

Biotransformacja

Stopień metabolizmu levocetyryzyny u człowieka wynosi mniej niż 14% dawki, dlatego oczekuje się, że różnice spowodowane polimorfizmem genetycznym lub jednoczesnym przyjmowaniem inhibitorów enzymów są nieistotne. Drogi metabolizmu obejmują utlenianie aromatyczne, dealkilację N- i O- oraz koniugację z tauryną. Dealkilacja jest głównie pośredniczona przez CYP 3A4, podczas gdy utlenianie aromatyczne obejmuje wiele i/lub niezidentyfikowanych izoform CYP. Levocetyryzyna nie wpływała na aktywność izoenzymów CYP 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4 przy stężeniach znacznie przekraczających stężenia szczytowe osiągnięte po dawce doustnej 5 mg.

Ze względu na niski poziom metabolizmu i brak potencjału hamowania metabolizmu, interakcje levocetyryzyny z innymi substancjami lub odwrotnie są mało prawdopodobne.

Eliminacja

Okres półwyprowadzenia z osocza krwi u dorosłych wynosi 7,9 ± 1,9 godziny. Okres półwyprowadzenia u dzieci jest krótszy. Średni pozorny całkowity klirens u dorosłych wynosi 0,63 ml/min/kg. Główną drogą eliminacji levocetyryzyny i jej metabolitów jest wydalanie z moczem (85,4% dawki). Wydalanie z kałem stanowi jedynie 12,9% dawki. Levocetyryzyna wydzielana jest zarówno przez filtrację kłębuszkową, jak i aktywną sekrecję kanalikową.

Grupy specjalne

Zaburzenia funkcji nerek

Pozorny klirens levocetyryzyny w organizmie koreluje z klirensą kreatyniny. Dlatego zaleca się dostosowanie interwałów dawkowania levocetyryzyny w zależności od klirensu kreatyniny u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym i anurią całkowity klirens zmniejsza się o około 80% w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Ilość levocetyryzyny usunięta podczas standardowej 4-godzinnej procedury hemodializy wynosiła < 10%.

Montelukast

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. U dorosłych po podaniu na czczo tabletek powlekanych, 10 mg, Cmax montelukastu w osoczu krwi osiągane jest po 3 godzinach (Tmax). Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 64%. Spożycie posiłku nie wpływało na dostępność biologiczną i Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych podczas stosowania tabletek powlekanych, 10 mg, niezależnie od czasu przyjmowania posiłku.

Po przyjęciu na czczo żuwanych tabletek 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągany był po 2 godzinach. Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 73% i zmniejsza się do 63% przy przyjmowaniu ze standardowym posiłkiem.

Rozkład

Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem montelukastu znakowanego radioaktywnie przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto, we wszystkich innych tkankach stężenia znakowanego radioizotopem materiału 24 godziny po podaniu dawki były również minimalne.

Biotransformacja

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu krwi u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itrakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie. Zgodnie z wynikami badań in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby ludzkiej, terapeutyczne stężenia w osoczu montelukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Eliminacja

Klirens montelukastu w osoczu krwi u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym przyjęciu montelukastu znakowanego izotopem, 86% wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% z moczem. W połączeniu z dostępnością biologiczną montelukastu po podaniu doustnym, wskazuje to, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Badania z udziałem pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Po przyjmowaniu dużych dawek montelukastu (20 i 60-krotnie przekraczających dawkę zalecaną dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz na dobę.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe sezonowego i rokowego nieżytu alergicznego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na montelukast sodowy, lewocetyryzynę, cetyryzynę, hydroksyzynę, inne pochodne piperazyny lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Ciężka postać przewlekłej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min).

Rzadkie wady wrodzone nietolerancji galaktozy, niedobór laktozy lub zaburzenia wchłaniania glukozy i galaktozy.

Wiek dziecięcy do 15. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montelukast

W badaniach interakcji leków zalecana dawka kliniczna montelukastu nie wywierała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynylestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbital stwierdzono zmniejszenie powierzchni pod krzywą stężenie–czas (AUC) montelukastu o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampycyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących montelukast i rosiglitazon (lek markerowy; lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast in vivo nie jest inhibitorem CYP 2C8. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9) stwierdzono 4,4-krotne zwiększenie ekspozycji systemowej na montelukast. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien brać pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji systemowej na montelukast.

Lewocetyryzyna

Badania interakcji lewocetyryzyny (w tym z induktorami CYP3A4) nie były prowadzone. Badania interakcji cetyryzyny (związek racemiczny) wykazały, że jednoczesne stosowanie z antypiryną, azitromycyną, cyklosporyną, diazepamem, erytromycyną, glipizydem, ketokonazolem lub pseudoefedryną nie wykazuje klinicznie istotnych niekorzystnych efektów. W badaniu wielokrotnego dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu z teofiliną (400 mg/dobę) zaobserwowano niewielki spadek (o 16%) klirensu cetyryzyny (rozkład teofiliny nie ulegał zmianie).

W badaniu wielokrotnego podawania rytonawiru (600 mg 2 razy dziennie) i cetyryzyny (10 mg dziennie) stwierdzono około 40% zwiększenie ekspozycji na cetyryzynę, podczas gdy rozkład rytonawiru ulegał nieco zmniejszeniu (-11%) przy jednoczesnym stosowaniu cetyryzyny.

Spożycie pokarmu nie wpływa na stopień wchłaniania lewocetyryzyny, ale jednoczesne spożycie pokarmu zmniejsza szybkość jej absorpcji.

Brak danych dotyczących nasilenia działania środków uspokajających przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Należy jednak unikać stosowania środków uspokajających podczas przyjmowania preparatu.

Jednoczesne stosowanie cetyryzyny lub lewocetyryzyny z alkoholem lub innymi środkami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego u wrażliwych pacjentów może powodować dodatkowe zmniejszenie uwagi i zdolności do wykonywania pracy.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Montelukast

Nie ma danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki kortykosteroidów doustnych przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących montelukast obserwowano eozynofilię ogólnoustrojową, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga – Straussa, leczony za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki były czasem powiązane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem leku kortykosteroidowego. Nie można wykluczyć ani potwierdzić prawdopodobieństwa, że antagoniści receptorów leukotrienowych mogą być powiązani z wystąpieniem zespołu Churga – Straussa. Lekarze powinni mieć na uwadze możliwość wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek z towarzyszącym zapaleniem naczyń, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Zgłaszano występowanie reakcji psychoneurologicznych u dorosłych i dzieci stosujących montelukast (patrz sekcja „Powikłania uboczne”). Pacjenci i lekarze powinni być czujni na objawy reakcji psychoneurologicznych. Pacjentom i/lub ich opiekunom należy przypomnieć o konieczności powiadomienia lekarza w przypadku wystąpienia takich objawów. Lekarze powinni dokładnie ocenić ryzyko i korzyści związane z kontynuacją stosowania leku w przypadku wystąpienia takich reakcji.

Levocetyryzyna

Z ostrożnością stosować u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (wymagana korekta dawkowania) oraz u pacjentów w podeszłym wieku z niewydolnością nerek (możliwe obniżenie filtracji kłębuszkowej).

Zaleca się ostrożne stosowanie leku podczas jednoczesnego przyjmowania alkoholu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z epilepsją i ryzykiem wystąpienia napadów drgawkowych, ponieważ levocetyryzyna może nasilić napad.

Przy przepisywaniu leku pacjentom z czynnikami sprzyjającymi zatrzymaniu moczu (np. urazy rdzenia kręgowego, przerost gruczołu krokowego) należy wziąć pod uwagę, że levocetyryzyna zwiększa ryzyko zatrzymania moczu.

Leki przeciwhistaminowe tłumią odpowiedź w skórnym teście alergicznym – należy przerwać przyjmowanie leku 3 dni przed wykonaniem testu (okres eliminacji).

Może wystąpić swędzenie po odstawieniu leku, nawet jeśli objaw ten nie występował przed rozpoczęciem leczenia. Objawy mogą ustąpić samorzutnie. W niektórych przypadkach mogą być one nasilone i może pojawić się potrzeba ponownego przyjmowania leku. Zazwyczaj objawy ustępują po ponownym rozpoczęciu leczenia.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Montelukast

Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani na rozwój embrionalny/łożyskowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych, prospektywnych i retrospektywnych, dotyczące stosowania montelukastu przez kobiety w ciąży i oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywny sposób zbierania danych w niektórych przypadkach oraz brak odpowiednich grup porównawczych. Stosowanie montelukastu w czasie ciąży można rozważyć tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Levocetyryzyna

Brak lub ograniczone dane dotyczące stosowania levocetyryzyny u kobiet w ciąży (mniej niż 300 przypadków ciąży). Jednakże w przypadku cetiryzyny, racematu levocetyryzyny, duża liczba danych (ponad 1000 przypadków ciąży) u kobiet w ciąży wskazuje na brak wpływu teratogennego lub toksycznego dla płodu/nówroczonego. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój embrionalny/płodowy, poród ani rozwój poporodowy. Stosowanie levocetyryzyny w czasie ciąży można rozważyć, jeśli jest to konieczne.

Karmienie piersią

Montelukast

Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast wydzielany jest z mlekiem matki. Montelukast można stosować w czasie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Levocetyryzyna

Wykazano, że cetiryzyna, racemat levocetyryzyny, wydzielana jest u ludzi. Dlatego prawdopodobne jest wydzielanie levocetyryzyny z mlekiem matki. Reakcje niepożądane związane z levocetyryzyną mogą występować u niemowląt karmionych piersią. Dlatego należy z ostrożnością przepisywać levocetyryzynę kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Levocetyryzyna

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu leku na płodność.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Montelukast

Nie przewiduje się, że montelukast będzie wpływał na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Jednakże bardzo rzadko zgłaszano senność lub zawroty głowy.

Levocetyryzyna

Należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami w okresie leczenia lekiem.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka dla pacjentów z alergicznym nieżytem nosa wynosi 1 tabletka na dobę. Czas przyjmowania leku w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa dobiera się indywidualnie.

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek stosować lek w dawce standardowej.

Pacjentom w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji nerek od umiarkowanych do ciężkich (patrz sekcja „Niewydolność nerek”) stosować ostrożnie.

Niewydolność nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek dawkę należy dobrać z uwzględnieniem stopnia zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny) zgodnie z tabelą 1.

W tym celu należy określić klirens kreatyniny (KLkr) pacjenta w ml/min na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy krwi (mg/dl), stosując następujący wzór:

Tabela 1

Korekta dawki leku u chorych z zaburzeniami funkcji nerek

Dzieciom z zaburzeniami funkcji nerek dawkowanie leku należy dostosować indywidualnie, uwzględniając klirens nerkowy pacjenta oraz jego masę ciała.

Nie ma specyficznych danych dotyczących stosowania u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Zaburzenia wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawkowania. U pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek należy dostosować dawkowanie zgodnie z powyższą tabelą 1.

Sposób stosowania

Tabletkę należy przyjmować doustnie, niezależnie od spożycia pokarmu. Tabletkę należy połykać całą, popijając niewielką ilością wody.

Dzieci. Lek jest wskazany u dzieci od 15. roku życia.

Przedawkowanie.

Zgodnie z opublikowanymi danymi z badań u dorosłych pacjentów z przewlekłą astmą, montelukast stosowano w dawkach do 200 mg na dobę przez 22 tygodnie, a w krótkotrwałych badaniach – do 900 mg na dobę przez około jeden tydzień, bez pojawienia się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Zarejestrowano przypadki ostrego przedawkowania montelukastu u dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych.

Objawy przedawkowania montelukastu

Najczęściej obserwowane działania niepożądane to: ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychomotoryczna.

Objawy przedawkowania lewocytryzyny

Objawy przedawkowania u dorosłych mogą obejmować senność. U dzieci mogą początkowo występować pobudzenie i podwyższona drażliwość, a następnie senność.

Leczenie

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastu. Brak danych dotyczących wydalania montelukastu za pomocą dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Nie istnieje specyficzny antydotum na lewocytryzynę. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Można rozważyć konieczność przepłukania żołądka krótko po zażyciu leku. Hemodializa w celu usunięcia lewocytryzyny z organizmu jest nieskuteczna.

Efekty uboczne.

Montelukast

Montelukast oceniano podczas badań klinicznych:

• tabletki powlekane powłoką filmową, 10 mg – u około 4000 pacjentów z astmą w wieku od 15 lat;
• tabletki powlekane powłoką filmową, 10 mg – u około 400 pacjentów z astmą i sezonowym nieżytm nosa alergicznym w wieku od 15 lat;
• tabletki żuwane, 5 mg – u około 1750 pacjentów z astmą w wieku od 6 do 14 lat.

Podczas badań klinicznych donoszono często (częstość ≥ 1/100 do < 1/10) o niżej wymienionych efektach ubocznych u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 2

Podczas badań klinicznych u niewielkiej liczby dorosłych pacjentów leczonych przez okres 2 lat oraz u dzieci w wieku od 6 do 14 lat leczonych przez 12 miesięcy nie zaobserwowano zmian w profilu bezpieczeństwa.

Okres po wyrejestrowaniu

Skutki uboczne zgłaszane w okresie po wyrejestrowaniu wymieniono według klas układów narządów i przy użyciu specjalistycznych terminów w tabeli 3. Częstotliwość ustalono na podstawie danych z odpowiednich badań klinicznych.

Tabela 3

Lewocetyryzyna

Badania kliniczne

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

W badaniach terapeutycznych z udziałem kobiet i mężczyzn w wieku od 12 do 71 roku, co najmniej jedna reakcja niepożądana wystąpiła u 15,1 % pacjentów w grupie przyjmującej 5 mg lewocetyryzyny, w porównaniu do 11,3 % w grupie placebo. 91,6 % tych reakcji niepożądanych było łagodnego lub umiarkowanego nasilenia.

W badaniach terapeutycznych odsetek wycofanych z powodu reakcji niepożądanych wyniósł 1,0 % (9/935) przy stosowaniu 5 mg lewocetyryzyny i 1,8 % (14/771) przy stosowaniu placebo.

Kliniczne badania terapeutyczne z udziałem lewocetyryzyny obejmowały 935 osób przyjmujących lek w zalecanej dawce 5 mg na dobę. Zgłaszano przypadki reakcji niepożądanych występujących z częstością 1 % lub więcej (często ≥ 1/100 do < 1/10) przy stosowaniu 5 mg lewocetyryzyny lub placebo.

Tabela 4

Obserwowano dalsze rzadkie przypadki działań niepożądanych (nieczęsto ≥ 1/1000 do < 1/100), takie jak osłabienie lub ból brzucha.

Częstość działań niepożądanych o charakterze uspokajającym, takich jak senność, zmęczenie i osłabienie, była ogólnie wyższa (8,1%) przy stosowaniu 5 mg lewocetyryzyny niż przy placebo (3,1%).

Dzieci

W dwóch badaniach kontrolowanych placebo, w których uczestniczyły dzieci w wieku od 6 do 11 miesięcy oraz w wieku od 1 do 6 lat, 159 pacjentów stosowało lewocetyryzynę w dawce 1,25 mg raz na dobę oraz 1,25 mg dwa razy na dobę przez 2 tygodnie, a 83 pacjentów otrzymywało placebo. O działaniach niepożądanych wymienionych w tabeli 5 zgłaszano z częstością 1% lub wyższą przy stosowaniu lewocetyryzyny lub placebo.

Tabela 5

Przeprowadzono podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badania z udziałem dzieci w wieku od 6 do 12 lat, w których 243 dzieci przyjmowało 5 mg lewocetyryzyny raz dziennie przez różne okresy od mniej niż 1 tygodnia do 13 tygodni. O wymienionych w tabeli 6 reakcjach niepożądanych zgłaszano z częstością 1% lub większą przy stosowaniu lewocetyryzyny lub placebo.

Tabela 6

Okres po marketingowy

Niepożądane reakcje zgłaszane w trakcie doświadczenia po marketingowego zostały pogrupowane według klas narządów i układów oraz częstości występowania. Częstość określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

• Zaburzenia układu odpornościowego

Nieznane: nadwrażliwość, w tym anafilaksja.

• Zaburzenia odżywiania i przemiany materii

Nieznane: zwiększony apetyt.

• Zaburzenia psychiczne

Nieznane: agresja, pobudzenie, halucynacje, depresja, bezsenność, myśli samobójcze, koszmary sennne.

• Zaburzenia układu nerwowego

Nieznane: drgawki, mrowienie, zawroty głowy, omdlenia, drżenie, dysgezja.

• Zaburzenia narządu słuchu i równowagi

Nieznane: zawroty głowy.

• Zaburzenia narządu wzroku

Nieznane: zaburzenia wzroku, nieostre widzenie, okulogiracja.

• Zaburzenia serca

Nieznane: kołatanie serca, tachykardia.

• Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia

Nieznane: duszność.

• Zaburzenia przewodu pokarmowego

Nieznane: nudności, wymioty, biegunka.

• Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Nieznane: zapalenie wątroby.

• Zaburzenia nerek i układu moczowego

Nieznane: zaburzenia mikcji, zatrzymanie moczu.

• Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Nieznane: obrzęk naczynioruchowy, trwałe wypryski lekowe, świąd, wysypka, pokrzywka.

• Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości

Nieznane: mialgia, artalgia.

• Zaburzenia ogólne i reakcje niepożądane związane z przyjmowaniem leku

Nieznane: obrzęk.

• Wyniki badań

Nieznane: przyrost masy ciała, odchylenia od normy badań funkcji wątroby.

Opis wybranych niepożądanych reakcji

Po zaprzestaniu stosowania lewocetyryzyny zgłaszano świąd.

Zgłaszanie niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych reakcji oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w miejscu chronionym przed światłem i wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blistrze, 3 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. MANCIND PHARMA LIMITED, UNIT-II.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Village Kishanpura, P.O. Jamniwala, Tehsil Paonta Sahib, District Sirmaur 173025, Himachal Pradesh, Indie.