Monsetin

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA LEKU MONSETIN (MONSETIN)

Skład:

substancja czynna: atomoksetyna;

1 kapsułka zawiera atomoksetynę w postaci hydrochlorowodoranu atomoksetyny 10 mg, 18 mg, 25 mg, 40 mg lub 60 mg;

substancje pomocnicze: skrobia prażelatynizowana, kapsułka;

skład osłonki kapsułki:

10 mg: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171);

18 mg: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172);

25 mg, 40 mg, 60 mg: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171), barwnik niebieski FD&C nr 2 (E 132), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 10 mg – białe, nieprzezroczyste, twarde żelatynowe kapsułki typu koni-snap, z czarnym oznaczeniem „P” na kapseliku i „ATX” nad „10 mg” na korpusie; kapsułki zawierają biały lub prawie biały proszek;

kapsułki 18 mg – nieprzezroczyste, twarde żelatynowe kapsułki typu koni-snap, z czarnym oznaczeniem „P” na złotym kapseliku i „ATX” nad „18 mg” na białym korpusie; kapsułki zawierają biały lub prawie biały proszek;

kapsułki 25 mg – nieprzezroczyste, twarde żelatynowe kapsułki typu koni-snap, z czarnym oznaczeniem „P” na niebieskim kapseliku i „ATX” nad „25 mg” na białym korpusie; kapsułki zawierają biały lub prawie biały proszek;

kapsułki 40 mg – niebieskie, nieprzezroczyste, twarde żelatynowe kapsułki typu koni-snap, z czarnym oznaczeniem „P” na kapseliku i „ATX” nad „40 mg” na korpusie; kapsułki zawierają biały lub prawie biały proszek;

kapsułki 60 mg – nieprzezroczyste, twarde żelatynowe kapsułki typu koni-snap, z czarnym oznaczeniem „P” na niebieskim kapseliku i „ATX” nad „60 mg” na złotym korpusie; kapsułki zawierają biały lub prawie biały proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki psychostymulujące i nootropowe. Sympatomymetyki o działaniu centralnym. Atomoksetyna. Kod ATC N06B A09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Atomoksetyna jest wysoce selektywnym i silnym inhibitorem presynaptycznego przenośnika noradrenaliny, a jej prawdopodobny mechanizm działania polega na pośrednim wpływie na przenośniki serotoniny i dopaminy. Atomoksetyna ma minimalną powinowactwo do innych noradrenergicznych receptorów lub innych przenośników, czy też receptorów neuroprzekaźników. Atomoksetyna ma dwa główne metabolity oksydacyjne – 4-hydroksyatomoksetynę i N-desmetyloatomoksetynę. 4-hydroksyatomoksetyna ma taką samą skuteczność co atomoksetyna jako inhibitor przenośnika noradrenaliny, jednak w przeciwieństwie do atomoksetyny, ten metabolit wykazuje również pewną aktywność inhibitorową wobec przenośnika serotoniny. Jednak wpływ na ten przenośnik jest zazwyczaj minimalny, ponieważ większość 4-hydroksyatomoksetyny podlega dalszemu metabolizmowi, a więc krąży we krwi w znacznie niższych stężeniach (1% stężenia atomoksetyny u pacjentów będących metabolizatorami szybkimi oraz 0,1% stężenia atomoksetyny u pacjentów będących metabolizatorami powolnymi). N-desmetyloatomoksetyna ma znacznie niższą aktywność farmakologiczną w porównaniu do atomoksetyny. Krąży we krwi we mniejszych stężeniach u metabolizatorów szybkich, a u metabolizatorów powolnych w stężeniach porównywalnych do stężenia leku pierwotnego w stanie stacjonarnym.

Atomoksetyna nie jest środkiem psychostymulującym i nie jest pochodną amfetaminy. W przebiegu randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego badania potencjału uzależniającego u dorosłych, porównując efekty atomoksetyny i placebo, atomoksetyna nie była skojarzona z modelem reakcji wskazującym na właściwości stymulujące lub euforyzujące.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Zastosowanie u dzieci

Wiadomo, że atomoksetynę badano w badaniach klinicznych z udziałem dzieci i nastolatków z zespołem niedostatecznej uwagi z nadpobudliwością (ZAN). Zaobserwowano statystycznie istotną przewagę atomoksetyny nad placebo w zakresie zmniejszania objawów i symptomów ZAN, a także w utrzymaniu odpowiedzi terapeutycznej.

Po roku leczenia atomoksetyną pacjenci byli mniej narażeni na nawrót lub częściowe powrót objawów w porównaniu z pacjentami, którzy przerwali aktywne leczenie i przeszli na placebo. U dzieci i nastolatków należy okresowo oceniać skuteczność trwającej terapii w trakcie długotrwałego leczenia.

Atomoksetyna była skuteczna zarówno przy podawaniu jednokrotnym dziennie, jak i przy podziale dawki na dwa przyjęcia – rano i po południu/wczesnym wieczorem.

Badanie z udziałem aktywnego środka porównawczego

Wiadomo, że w badaniu mającym na celu potwierdzenie nie mniejszej skuteczności atomoksetyny w porównaniu ze standardowym metylofenidatem o przedłużonym uwalnianiu, środek porównawczy był skojarzony z wyższym odsetkiem odpowiedzi niż atomoksetyna.

Zastosowanie u dorosłych

Wiadomo, że zastosowanie atomoksetyny badano w badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów, u których rozpoznanie odpowiadało kryteriom diagnostycznym DSM-IV dotyczącym ZAN. Zaobserwowano statystycznie istotną przewagę atomoksetyny nad placebo w zakresie zmniejszania objawów i symptomów ZAN. W analizie istotnej klinicznie odpowiedzi w badaniach systematycznie odnotowywano statystycznie istotnie wyższe wskaźniki odpowiedzi niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Wiadomo, że w badaniach z udziałem pacjentów z ZAN i współistniejącym alkoholizmem lub zaburzeniem lękowym społecznym obserwowano osłabienie objawów ZAN. W przebiegu badania z udziałem pacjentów nadużywających alkohol nie stwierdzono różnic w spożyciu alkoholu między grupami otrzymującymi atomoksetynę a placebo. W przebiegu badania z udziałem pacjentów z zaburzeniem lękowym społecznym zastosowanie atomoksetyny nie nasiliło przebiegu tego zaburzenia.

Wiadomo, że w badaniu wykazano skuteczność atomoksetyny w utrzymaniu odpowiedzi na leczenie.

Badanie wpływu na interwał QT/QTc

W przebiegu badania wpływu na interwał QT/QTc z udziałem zdrowych ochotników z powolnym metabolizmem CYP2D6, u osób otrzymujących jednorazową dawkę dobową atomoksetyny do 60 mg, wykazano, że wpływ atomoksetyny na interwał QTc przy najwyższym oczekiwanym stężeniu nie różnił się istotnie statystycznie od wpływu w grupie placebo. Obserwowano niewielkie wydłużenie interwału QTc wraz ze wzrostem stężenia atomoksetyny.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne atomoksetyny u dzieci są podobne do tych u dorosłych. Farmakokinetyki atomoksetyny nie oceniano u dzieci poniżej 6 roku życia.

Absorpcja. Atomoksetyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana po doustnym zaaplikowaniu, osiągając średnią maksymalną stężenie w osoczu (Cmax) około 1–2 godziny po podaniu dawki. Bezpośrednia biodostępność atomoksetyny po podaniu doustnym wynosiła od 63% do 94%, w zależności od różnic między pacjentami w umiarkowanym metabolizmie presystemowym. Atomoksetynę można stosować niezależnie od spożycia pokarmu.

Rozkład. Atomoksetyna szeroko rozkłada się i silnie (98%) wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Biotransformacja. Atomoksetyna podlega biotransformacji głównie drogą enzymu cytochromu P450 2D6 (CYP2D6). Pacjenci z powolnym metabolizmem enzymu cytochromu P450 2D6 (CYP2D6) stanowią około 7% populacji rasy europejskiej i mają wyższe stężenie atomoksetyny w osoczu w porównaniu do pacjentów z normalną aktywnością (metabolizatorów szybkich). U pacjentów z powolnym metabolizmem pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) atomoksetyny jest około 10 razy większe, a Css,max około 5 razy większe niż u pacjentów z szybkim metabolizmem. Głównym metabolitem oksydacyjnym jest 4-hydroksyatomoksetyna, która szybko podlega glukuronidacji.

4-hydroksyatomoksetyna ma taką samą aktywność jak atomoksetyna, ale krąży we krwi w znacznie niższych stężeniach. Choć 4-hydroksyatomoksetyna powstaje głównie dzięki CYP2D6, u osób z niedostateczną aktywnością CYP2D6 może być ona wytwarzana przez kilka innych enzymów cytochromu P450, ale z niższą szybkością. Atomoksetyna w dawkach terapeutycznych nie hamuje ani nie indukuje CYP2D6.

Eliminacja. Średni czas eliminacji atomoksetyny po podaniu doustnym wynosi 3,6 godziny u pacjentów z szybkim metabolizmem i 21 godzin u pacjentów z powolnym metabolizmem. Atomoksetyna jest wydalana głównie jako 4-hydroksyatomoksetyna-O-glukuronid, głównie z moczem.

Linowość/nielinowość farmakokinetyki. Farmakokinetyka atomoksetyny jest liniowa w zbadanym zakresie dawek zarówno u pacjentów z szybkim, jak i z powolnym metabolizmem.

Grupy specjalne pacjentów

Uszkodzenie wątroby prowadzi do obniżenia klirensu atomoksetyny, zwiększenia wpływu atomoksetyny (AUC zwiększa się dwukrotnie przy umiarkowanym uszkodzeniu, czterokrotnie przy ciężkim uszkodzeniu) oraz wydłużenia czasu półtrwania leku pierwotnego w porównaniu do zdrowych ochotników z tym samym genotypem szybkiego metabolizatora CYP2D6. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem wątroby (klasa B i C wg skali Childa-Pugha) wymagane jest dostosowanie dawek początkowych i docelowych.

Średnie stężenie atomoksetyny w osoczu u pacjentów z nerek w stadium zaawansowanym (ESRD) było ogólnie wyższe niż u zdrowych ochotników, zgodnie ze wzrostem wartości Cmax (różnica 7%) i AUC0-∞ (różnica około 65%). Po skorygowaniu względem masy ciała różnice między dwiema grupami są minimalne. Farmakokinetyka atomoksetyny i jej metabolitów u pacjentów z ESRD wskazuje, że nie ma potrzeby dostosowania dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie zespołu niedostateczności uwagi z nadpobudliwością (ADHD) u dzieci od 6. roku życia oraz u dorosłych jako część kompleksowego programu terapeutycznego.

Leczenie powinien rozpoczynać specjalista z doświadczeniem w leczeniu ADHD, np. pediatra, psychiatra dziecięcy/dorosły lub psychiatra. Rozpoznanie powinno być postawione zgodnie z obecnymi kryteriami DSM (Kryteria Diagnostyczne i Statystyczne zaburzeń psychicznych) lub wytycznymi MKN (Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób).

U dorosłych należy potwierdzić występowanie objawów ADHD, które pojawiły się w dzieciństwie. Warto zaangażować w proces decyzyjny niezainteresowaną osobę; nie należy rozpoczynać leczenia atomoksetyną, jeśli nie potwierdzono występowania objawów ADHD w dzieciństwie. Rozpoznanie nie może być postawione wyłącznie na podstawie jednego lub kilku objawów ADHD. Na podstawie oceny klinicznej u pacjentów powinny występować objawy ADHD co najmniej średniego nasilenia, potwierdzone funkcjonalnym upośledzeniem średniego nasilenia przynajmniej w dwóch obszarach (np. społecznym, edukacyjnym i/lub zawodowym), wpływającym na różne aspekty życia człowieka.

Dodatkowe informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego leku

Kompleksowy program terapeutyczny obejmuje zazwyczaj działania psychologiczne, edukacyjne i społeczne i ma na celu ustabilizowanie stanu pacjentów z zespołem behawioralnym charakteryzującym się objawami, które mogą obejmować przewlekłą niestabilność uwagi, patologiczne rozpraszanie uwagi, niestabilność emocjonalną, impulsywność, umiarkowaną lub ciężką nadpobudliwość, niewielkie objawy neurologiczne oraz odchylenia w EEG. W niektórych przypadkach możliwe jest zaburzenie zdolności do nauki.

Leczenie farmakologiczne nie jest wskazane u wszystkich pacjentów z tym zespołem, dlatego decyzja o stosowaniu leku powinna opierać się na bardzo dokładnej ocenie nasilenia objawów i stopnia zaburzeń z uwzględnieniem wieku pacjenta i czasu trwania objawów.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na atomoksetynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Atomoksetynę nie można stosować w połączeniu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

Atomoksetynę nie należy stosować co najmniej przez 2 tygodnie po zakończeniu leczenia inhibitorami MAO. Leczenie inhibitorami MAO nie można rozpoczynać wcześniej niż po upływie dwóch tygodni od zakończenia przyjmowania atomoksetyny.

Atomoksetynę nie można stosować u pacjentów z drżeniowym zamknięciem kąta jaskry, ponieważ w badaniach klinicznych działanie atomoksetyny było związane ze zwiększeniem częstości występowania midriazy.

Atomoksetynę nie można stosować u pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego lub zaburzeniami mózgowonaczyniowymi. Ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego mogą obejmować ciężką nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obturacyjne uszkodzenie tętnic, dławicę piersiową, hemodynamicznie istotne wrodzone wady serca, kardiomiopatię, zawał mięśnia sercowego, potencjalnie zagrożone dla życia arytmie oraz kanałopatie (zaburzenia spowodowane uszkodzeniem kanałów jonowych). Ciężkie zaburzenia mózgowonaczyniowe mogą obejmować tętniaka naczyń mózgowych lub udar mózgu.

Atomoksetynę nie można stosować u pacjentów z fochromocytomą, również w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na atomoksetynę

Inhibitory MAO. Atomoksetynę nie należy stosować z inhibitorami MAO.

Inhibitory CYP2D6 (inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (np. fluoksetyna, paroksetyna), chinidyna, terbinafina). U pacjentów przyjmujących powyższe leki wpływ atomoksetyny jest około 6–8 razy wyższy, a Css,max około 3–4 razy wyższe, ponieważ atomoksetyna metabolizowana jest głównie drogą CYP2D6. U pacjentów przyjmujących leki będące inhibitorami CYP2D6 zaleca się wolniejsze dawkowanie oraz niższe dawki końcowe atomoksetyny. Jeśli stosowanie inhibitora CYP2D6 jest przepisywane lub odstawiane po ustaleniu odpowiedniej dawki atomoksetyny, należy ponownie ocenić odpowiedź kliniczną i tolerancję leku u każdego pacjenta w celu ustalenia potrzeby dostosowania dawki.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu atomoksetyny z silnymi inhibitorami enzymów cytochromowych P450, innych niż CYP2D6, u pacjentów z powolnym metabolizmem CYP2D6, ponieważ ryzyko klinicznie istotnego wzrostu wpływu atomoksetyny in vivo nie zostało zbadane.

Salbutamol i inne agonisty β2. Atomoksetynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym wysokie dawki salbutamolu (lub innych agonistów β2) w formie aerozolowej lub przez podanie systemowe, ponieważ działanie salbutamolu na układ sercowo-naczyniowy może być nasilone.

W badaniach klinicznych uzyskano sprzeczne dane dotyczące ich wzajemnego oddziaływania. Stosowanie systemowe salbutamolu (600 µg w ciągu 2 godzin dożylnie) w połączeniu z atomoksetyną (60 mg 2 razy dziennie przez 5 dni) powodowało wzrost tętna i ciśnienia tętniczego. Ten efekt najczęściej obserwowano po wcześniejszym jednoczesnym stosowaniu salbutamolu i atomoksetyny, ale parametry wracały do wartości wyjściowych do końca ósmego godziny po podaniu. Z drugiej strony w trakcie innego badania z udziałem zdrowych ochotników rasy mongolskiej, którzy są aktywnymi metabolizatorami atomoksetyny, wpływ na ciśnienie tętnicze i tętno standardowej dawki inhalacyjnej salbutamolu (200 µg) nie był nasilany przy krótkotrwałym jednoczesnym stosowaniu atomoksetyny (80 mg 1 raz dziennie). Podobnie częstość akcji serca po wielokrotnych inhalacjach salbutamolu (800 µg) nie różniła się niezależnie od obecności lub braku stosowania atomoksetyny.

Należy monitorować wskaźniki częstości akcji serca (HR) i ciśnienia tętniczego oraz, jeśli to konieczne, dostosować dawki atomoksetyny lub salbutamolu (lub innych agonistów β2) w przypadku istotnego wzrostu HR i ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu powyższych leków.

Istnieje prawdopodobieństwo zwiększonego ryzyka wydłużenia odcinka QT, jeśli atomoksetyna jest stosowana razem z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT (np. neuroleptykami, lekami przeciwarytmicznymi z klas IA i III, moxifloksacyną, erytromycyną, metadonem, meflochiną, trójcyklicznymi lekami przeciwwpadliwymi, litem lub cyzapyrydą), lekami powodującymi zaburzenia elektrolitowe (np. diuretykami tiazydowymi) oraz lekami hamującymi CYP2D6.

Stosowanie atomoksetyny wiąże się z potencjalnym ryzykiem wystąpienia napadów padaczkowych. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu atomoksetyny z lekami obniżającymi próg napadu (np. trójcyklicznymi lekami przeciwdziałającymi, inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny, neuroleptykami, fenotiazynami lub butyrofenonem, meflochiną, chlorochiną, bupropionem lub tramadolem). Ponadto należy ostrożnie odstawiać terapię towarzyszącą benzodiazepinami ze względu na potencjalną możliwość wystąpienia napadów padaczkowych związanych z zespołem odstawienia.

Leki przeciw nadciśnieniu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu atomoksetyny z lekami przeciw nadciśnieniu. Ze względu na możliwy wpływ na ciśnienie tętnicze atomoksetyna może zmniejszać skuteczność leków przeciw nadciśnieniu/leków stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Należy monitorować ciśnienie tętnicze u pacjentów i w przypadku istotnych zmian dostosować dawki atomoksetyny lub leków przeciw nadciśnieniu.

Leki wazopresyjne i leki zwiększające ciśnienie tętnicze. Ze względu na możliwy wpływ na ciśnienie tętnicze atomoksetynę należy stosować z ostrożnością razem z lekami wazopresyjnymi i lekami, które mogą zwiększać ciśnienie tętnicze (np. salbutamolem). Należy monitorować ciśnienie tętnicze u pacjentów i w przypadku istotnych zmian wskaźników ciśnienia tętniczego należy dostosować dawki atomoksetyny lub leków wazopresyjnych i leków zwiększających ciśnienie tętnicze.

Leki wpływające na noradrenaliny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z atomoksetyną leków wpływających na noradrenaliny ze względu na możliwość dodatkowego lub nasilonego działania farmakologicznego leków. Przykładami takich leków są leki przeciwdepresyjne, takie jak imipramina, wenlafaksyna i mirtazapina, lub środki przeciwobrzękowe – pseudofedryna lub fenyloefryna.

Leki wpływające na pH żołądka. Leki zwiększające pH żołądka (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu, omeprazol) nie wpływały na biodostępność atomoksetyny.

Leki o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi. Przeprowadzono badania in vitro dotyczące wypierania leków dla atomoksetyny i innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami w stężeniach terapeutycznych. Warfaryna, kwas acetylosalicylowy, fenytoina lub diazepam nie wpływały na wiązanie atomoksetyny z ludzkim albuminem. Podobnie atomoksetyna nie wpływała na wiązanie tych leków z ludzkim albuminem.

Enzymy cytochromowe P450. Atomoksetyna nie powodowała klinicznie istotnego hamowania ani indukcji enzymów cytochromowych P450, w tym CYP1A2, CYP3A, CYP2D6 i CYP2C9.

Szczególne środki ostrożności.

Zachowania samobójcze

U pacjentów podczas leczenia atomoksetyną obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójstwa i myśli samobójcze). W podwójnych, ślepych badaniach klinicznych zachowania samobójcze występowały rzadko, ale częściej u dzieci leczonych atomoksetyną w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo, u których przypadki nie występowały. W podwójnych, ślepych badaniach klinicznych z udziałem dorosłych częstość zachowań samobójczych była taka sama zarówno u pacjentów otrzymujących placebo, jak i u tych leczonych atomoksetyną. Pacjentów leczonych z powodu ADHD należy monitorować pod kątem pojawienia się lub pogorszenia się zachowań samobójczych.

Nagła śmierć i istniejące zaburzenia czynności serca

Zgłaszano przypadki nagłej śmierci u pacjentów z wadami strukturalnymi serca, leczonych atomoksetyną w dawkach standardowych. Pomimo że niektóre poważne wady strukturalne mogą zwiększać ryzyko nagłej śmierci, atomoksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów znanymi z wadami strukturalnymi serca i tylko po konsultacji z kardiologiem.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Atomoksetyna może wpływać na tętno i ciśnienie tętnicze (CT). U większości pacjentów przyjmujących atomoksetynę obserwuje się umiarkowane zwiększenie tętna (średnio < 10 uderzeń/min) i/lub wzrost CT (średnio < 5 mmHg).

Jednak dane z badań kontrolowanych i niekontrolowanych ADHD wskazują, że około 8–12% dzieci i młodzieży oraz 6–10% dorosłych doświadcza bardziej wyraźnych zmian tętna (20 uderzeń/min i więcej) i CT (15–20 mmHg i więcej). Analiza danych z tych badań klinicznych wykazała, że u około 15–26% dzieci i młodzieży oraz u 27–32% dorosłych obserwowano takie zmiany poziomów tętna i CT w przypadku kontynuacji leczenia atomoksetyną lub stwierdzano postępowanie choroby. Długotrwałe, trwałe zmiany CT mogą wpływać na takie skutki kliniczne jak hipertrofia mięśnia sercowego. Dane wskazują, że pacjentom wymagającym stosowania atomoksetyny przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić dokładny wywiad i badanie fizykalne w celu wykluczenia choroby serca, a jeśli po wstępnym badaniu podejrzewa się lub potwierdza obecność choroby serca w wywiadzie, konieczna jest dodatkowa konsultacja z kardiologiem.

Zaleca się regularne monitorowanie tętna i CT z notowaniem wyników przed rozpoczęciem leczenia, podczas leczenia i po każdej korekcie dawki, a następnie co najmniej raz na 6 miesięcy w celu wykrycia możliwych klinicznie istotnych wzrostów tych parametrów. U dzieci zaleca się stosowanie metody percentylowej oceny CT. U dorosłych należy przestrzegać obecnych wytycznych dotyczących kontroli nadciśnienia tętniczego.

Atomoksetyny nie należy przepisywać pacjentom z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego lub zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi. Atomoksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których stan choroby podstawowej może się pogorszyć z powodu podwyższonych poziomów CT i tętna, np. u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, tachykardią, chorobami serca lub zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi.

Pacjentom, u których podczas przyjmowania atomoksetyny rozwijają się objawy wskazujące na chorobę serca, takie jak przyspieszone bicie serca, ból brzucha spowodowany obciążeniem fizycznym, bezobjaśnione omdlenia, duszność i inne, należy natychmiast skonsultować się z kardiologiem.

Atomoksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wrodzonym lub nabytym zespołem wydłużonego interwału QT lub z wydłużeniem interwału QT w wywiadzie rodzinnym.

Ze względu na doniesienia o przypadkach ortostatycznej hipotensji atomoksetynę należy stosować z ostrożnością w przypadku każdego stanu, w którym pacjent może rozwinąć skłonność do hipotensji tętniczej, lub w stanie związanym z nagłym wzrostem CT lub tętna.

Zaburzenia mózgowo-naczyniowe

Należy monitorować objawy neurologiczne u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka rozwoju zaburzeń mózgowo-naczyniowych (choroba serca w wywiadzie, współistniejąca terapia lekami podnoszącymi ciśnienie tętnicze) przy każdej wizycie u lekarza po rozpoczęciu leczenia atomoksetyną.

Zaburzenia ze strony wątroby

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki uszkodzenia wątroby, objawiające się podwyższeniem poziomu enzymów wątrobowych, bilirubiny i rozwojem żółtaczki. Również bardzo rzadko obserwowano przypadki ciężkiego uszkodzenia wątroby, w tym ostrej niewydolności wątroby. Stosowanie atomoksetyny należy przerwać u pacjentów z żółtaczką lub laboratoryjnie potwierdzonym uszkodzeniem wątroby i nie należy go wznowić.

Objawy psychiczne i mania

Podczas leczenia w dawkach standardowych możliwe jest wystąpienie objawów psychicznych i manii, takich jak halucynacje, urojenia, mania i pobudzenie, u pacjentów, którzy nie mieli ich w wywiadzie. W przypadku pojawienia się takich objawów należy rozważyć możliwość związku przyczynowego z atomoksetyną i przerwanie leczenia. Nie można wykluczyć możliwości nasilenia istniejących zaburzeń psychicznych i manii związanego z leczeniem atomoksetyną.

Zachowanie agresywne, wrogość, niestabilność emocjonalna

Wrogość (głównie agresja, opór i gniew) występowała częściej w badaniach klinicznych z udziałem dzieci przyjmujących atomoksetynę w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali placebo. Niestabilność emocjonalna występowała częściej w badaniach klinicznych z udziałem dzieci przyjmujących atomoksetynę w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali placebo. Pacjentów należy monitorować pod kątem pojawienia się lub pogorszenia się zachowań samobójczych, wrogości i niestabilności emocjonalnej.

Możliwe reakcje alergiczne

U pacjentów przyjmujących atomoksetynę rzadko zgłaszano wystąpienie reakcji alergicznych, w tym reakcje anafilaktyczne, świąd, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę.

Udar epileptyczny

Atomoksetyna wiązana jest z potencjalnym ryzykiem napadów epileptycznych. Atomoksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem napadów. Przerwanie stosowania atomoksetyny jest wskazane u każdego pacjenta, u którego rozwija się napad lub zwiększa się częstotliwość napadów, jeśli nie ustalono innej przyczyny.

Wzrost i rozwój

Wzrost i rozwój u dzieci i młodzieży należy monitorować podczas leczenia atomoksetyną. U pacjentów wymagających długotrwałej terapii należy prowadzić obserwację; może być wskazane zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia u pacjentów, którzy nie rosną lub nie przybywają odpowiednio na wadze.

Dane kliniczne nie wskazują na szkodliwy wpływ atomoksetyny na zdolności poznawcze ani dojrzewanie płciowe, choć dane z długotrwałych badań są ograniczone. Dlatego pacjentów wymagających długotrwałej terapii należy dokładnie monitorować.

Rozwój lub pogorszenie współistniejących stanów depresyjnych, lękowych lub tiku

W trakcie kontrolowanych badań z udziałem dzieci z ADHD i współistniejącym przewlekłym tikiem ruchowym lub zespołem Tourette’a pacjenci przyjmujący atomoksetynę nie doświadczyli pogorszenia tiku w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. W trakcie kontrolowanych badań z udziałem dorosłych z ADHD i współistniejącym dużym zaburzeniem depresyjnym pacjenci przyjmujący atomoksetynę nie doświadczyli depresji w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. W trakcie dwóch badań kontrolowanych placebo (jedno z udziałem dzieci i młodzieży, drugie z udziałem dorosłych) z udziałem pacjentów z ADHD i współistniejącym zaburzeniem lękowym pacjenci przyjmujący atomoksetynę nie doświadczyli pogorszenia lęku w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.

W zgłoszeniach po wprowadzeniu na rynek rzadko zgłaszano lęk i depresję lub obniżony nastrój, bardzo rzadko przypadki tiku u pacjentów przyjmujących atomoksetynę. Należy monitorować pacjentów z ADHD pod kątem pojawienia się lub pogorszenia się objawów lęku, obniżenia nastroju i depresji lub tiku.

Pacjentów leczonych z powodu ADHD należy monitorować pod kątem pojawienia się lub pogorszenia się objawów lęku, pogorszenia nastroju i depresji lub tiku.

Stosowanie u dzieci poniżej 6 roku życia

Nie należy stosować atomoksetyny pacjentom poniżej 6 roku życia, ponieważ skuteczność i bezpieczeństwo stosowania tego leku w tej grupie wiekowej nie zostały ustalone.

Inne zastosowania terapeutyczne

Atomoksetyna nie jest wskazana do leczenia ciężkiej depresji i/lub lęku, ponieważ wyniki badań klinicznych przeprowadzonych na dorosłych z tymi stanami nie wykazały żadnego działania leku w porównaniu z placebo.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach ogólnie nie wskazują na bezpośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój embrionalny, poród i rozwój poporodowy. Dane kliniczne dotyczące wpływu atomoksetyny na ciążę są ograniczone. Dane te są niewystarczające, aby potwierdzić lub wykluczyć związek między przyjmowaniem atomoksetyny a niekorzystnymi skutkami w czasie ciąży i/lub laktacji. Atomoksetyny nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że oczekiwana korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią. Atomoksetyna i/lub jej metabolity przenikały do mleka u szczurów. Nie wiadomo, czy atomoksetyna wydzielana jest do mleka matki. Ze względu na niedostateczną ilość danych należy unikać stosowania atomoksetyny w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Dane dotyczące wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub innych urządzeń są ograniczone. Atomoksetyna wywiera nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. U dzieci i dorosłych stosowanie atomoksetyny wiązano z większym nasileniem zmęczenia, senności i zawrotów głowy w porównaniu z placebo. Pacjentom zaleca się zachowanie ostrożności podczas prowadzenia samochodu i obsługi urządzeń, dopóki nie upewnią się, że atomoksetyna nie wpływa na ich uwagę i sprawność.

Sposób stosowania i dawki

Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego.

Lek można stosować 1 raz dziennie rano, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Pacjentom, u których stosowanie atomoksetyny 1 raz dziennie nie daje zadowalającego efektu klinicznego (tolerancji [nudności lub senność] lub skuteczności), można zalecić stosowanie leku 2 razy dziennie – rano oraz po południu lub wcześnie wieczorem – z równym podziałem dobowej dawki.

Dzieci

Dozowanie u dzieci o masie ciała do 70 kg. Leczenie należy rozpocząć od całkowitej dobowej dawki – około 0,5 mg/kg masy ciała. Dawkę tę należy przyjmować przez co najmniej 7 dni przed zwiększeniem dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Zalecana dawka utrzymaniowa wynosi około 1,2 mg/kg/24 godz. (w zależności od masy ciała pacjenta i dostępnych dawek atomoksetyny). Nie obserwuje się dodatkowego efektu przy dawkach wyższych niż 1,2 mg/kg/24 godz. Bezpieczeństwo pojedynczych dawek przekraczających 1,8 mg/kg/24 godz. oraz całkowitych dobowych dawek przekraczających 1,8 mg/kg nie było systematycznie oceniane. W niektórych przypadkach może być wskazane kontynuowanie leczenia w okresie dorosłym.

Dozowanie u dzieci o masie ciała powyżej 70 kg. Leczenie należy rozpocząć od dawki dobowej 40 mg. Dawkę tę należy przyjmować przez co najmniej 7 dni przed zwiększeniem dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Zalecana dawka utrzymaniowa wynosi 80 mg dziennie. Nie obserwuje się dodatkowego efektu przy dawkach wyższych niż 80 mg. Maksymalna zalecana dawka dzienna wynosi 100 mg. Bezpieczeństwo pojedynczych dawek przekraczających 120 mg oraz dobowych dawek przekraczających 150 mg nie było systematycznie oceniane.

Dozowanie u dorosłych. Leczenie należy rozpocząć od dawki dobowej 40 mg. Dawkę tę należy utrzymywać przez co najmniej 7 dni przed zwiększeniem dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Zalecana dawka utrzymaniowa wynosi od 80 mg do 100 mg dziennie. Maksymalna zalecana dawka dzienna wynosi 100 mg. Bezpieczeństwo pojedynczych dawek przekraczających 120 mg oraz dobowych dawek przekraczających 150 mg nie było systematycznie oceniane.

Dodatkowe informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego leku

Ocena pacjentów przed leczeniem. Przed przepisaniem leku należy przeanalizować wywiad oraz przeprowadzić wstępną ocenę stanu układu sercowo-naczyniowego pacjentów, w tym pomiar ciśnienia tętniczego (CT) i częstości akcji serca (CChS) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Regularny monitoring. Pacjenci powinni podlegać regularnej kontroli układu sercowo-naczyniowego, ciśnienia tętniczego i tętna, których wyniki należy odnotować po każdej korekcie dawki oraz następnie nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy. U dzieci zaleca się stosowanie metody percentylowej oceny ciśnienia tętniczego. U dorosłych należy przestrzegać obowiązujących wytycznych dotyczących kontroli nadciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Przestanie leczenia

W programach badań nie opisano wyraźnych objawów abstynencji. W przypadku znaczących niepożądanych skutków stosowania atomoksetyny można przerwać leczenie natychmiastowo lub stopniowo zmniejszając dawkę.

Leczenie atomoksetyną nie powinno być dożywotnie. Należy przeprowadzić ponowną ocenę konieczności kontynuowania leczenia po okresie dłuższym niż 1 rok, szczególnie jeśli pacjent osiągnął stabilną i zadowalającą odpowiedź.

Dodatkowe informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego leku

Kompleksowy program leczenia zwykle obejmuje działania psychologiczne, edukacyjne i społeczne i ma na celu stabilizację stanu pacjentów z zespołem zaburzeń behawioralnych, charakteryzujących się objawami, do których mogą należeć przewlekły i długotrwały niedostateczny poziom uwagi, skłonność do rozpraszania, niestabilność emocjonalna, impulsywność, umiarkowana lub znaczna nadaktywność, nieznaczne objawy neurologiczne oraz odchylenia w zapisie EEG. Zaburzenia uczenia się nie są obowiązkowe.

Leczenie farmakologiczne nie jest wskazane dla wszystkich pacjentów z tym zespołem, dlatego decyzja o stosowaniu leku powinna opierać się na bardzo dokładnej ocenie nasilenia objawów i patologii u pacjenta, z uwzględnieniem wieku dziecka i trwałości objawów.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasa B według skali Childa-Pugha) dawki początkowe i końcowe należy zmniejszyć do 50% standardowej dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C według skali Childa-Pugha) dawki początkowe i końcowe należy zmniejszyć do 25% standardowej dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z niewydolnością nerek. Pacjenci z nerek w stadium końcowym wykazywali wyższe stężenie atomoksetyny w organizmie w porównaniu do zdrowych ochotników (wzrost o około 65%), jednak nie zaobserwowano różnic, jeśli wpływ był korygowany w odniesieniu do dawki na jednostkę masy ciała. W związku z tym atomoksetynę można stosować pacjentom z ADHD z nerek w stadium końcowym lub z niższym stopniem niewydolności nerek, stosując standardowy schemat dawkowania. Atomoksetyna może nasilać nadciśnienie tętnicze u pacjentów z nerek w stadium końcowym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Około 7% osób rasy kaukaskańskiej posiada genotyp odpowiadający niemal nieczynnej postaci enzymu CYP2D6 (tzw. wolni metabolizatorzy CYP2D6). Pacjenci z tym genotypem wykazują kilkukrotnie wyższe stężenie atomoksetyny w porównaniu z pacjentami z czynnym enzymem. W związku z tym wolni metabolizatorzy są bardziej narażeni na wystąpienie niepożądanych zjawisk (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Niepożądane działania”). U pacjentów z genotypem odpowiadającym wolnym metabolizatorom zaleca się niższą dawkę początkową oraz powolniejsze zwiększanie dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym. Stosowanie atomoksetyny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie było systematycznie oceniane.

Dzieci w wieku do 6 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania atomoksetyny u dzieci w wieku do 6 lat nie zostały ustalone, dlatego lek nie powinien być stosowany w leczeniu pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego. Lek Monsetin można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Kapsułki z atomoksetyną należy połykać całe, nie wolno ich otwierać. Atomoksetyna jest substancją drażniącą oczy. W przypadku przypadkowego dostania się zawartości kapsułki na błonę śluzową oka należy natychmiast przemyć porażone oko wodą i skontaktować się z lekarzem. Ręce oraz potencjalnie skażone powierzchnie należy przemyć wodą.

Przedawkowanie.

Objawy. W trakcie badań pozarejestrowych zgłaszano przypadki nieśmiertelnych ostrych i przewlekłych przedawkowań wyłącznie atomoksetyny. Najczęściej występującymi objawami towarzyszącymi ostrym i przewlekłym przedawkowaniom były zaburzenia przewodu pokarmowego, senność, zawroty głowy, drżenie, zaburzenia zachowania. Zgłaszano również nadaktywność i niepokój. Obserwowano objawy i objawy odpowiadające łagodnej lub umiarkowanej aktywacji układu współczulnego (np. tachykardię, podwyższenie ciśnienia tętniczego, midriazę, suchość w ustach) oraz zgłaszano świąd i wysypkę. Większość przypadków była łagodna lub umiarkowana. W niektórych przypadkach przedawkowania związanego z atomoksetyną zgłaszano napady padaczkowe, bardzo rzadko – wydłużenie odcinka QT. Zgłoszono również przypadki śmiertelne w wyniku ostrego przedawkowania związanego z jednoczesnym przyjmowaniem atomoksetyny i co najmniej jednego innego leku.

Doświadczenie z badań klinicznych dotyczących przedawkowania atomoksetyny jest ograniczone.

Leczenie. Należy zapewnić wentylację płuc. W ciągu 1 godziny po przedawkowaniu można zastosować węgiel aktywowany w celu zmniejszenia wchłaniania. Zaleca się monitorowanie czynności serca i podstawowych parametrów życiowych oraz stosowanie odpowiednich zabiegów objawowych i wspomagających. Pacjentów należy obserwować przez co najmniej 6 godzin. Atomoksetyna charakteryzuje się wysokim powinowactwem do białek osocza krwi, dlatego leczenie przedawkowania za pomocą dializy najprawdopodobniej będzie nieskuteczne.

Niepożądane działania.

Dzieci i młodzież. W badaniach placebo kontrolowanych z udziałem dzieci najczęściej występującymi niepożądanymi działaniami były ból głowy, ból brzucha1 i osłabione uczucie głodu, które były często związane z przyjmowaniem atomoksetyny i obserwowane odpowiednio u około 19 %, 18 % i 16 % pacjentów, ale rzadko prowadziły do konieczności przerwania leczenia (częstość przerwania terapii wynosiła 0,1 % w przypadku bólu głowy, 0,2 % – bólu brzucha i 0,0 % – osłabionego uczucia głodu). Przypadki bólu brzucha i osłabionego uczucia głodu miały zazwyczaj charakter przejściowy.

W wczesnych stadiach terapii obserwowano opóźnienie średnich temp przyrostu masy ciała i wzrostu u osób leczonych atomoksetyną, spowodowane osłabionym uczuciem głodu. W dalszym ciągu długotrwałej terapii po wstępnym spowolnieniu przyrostu masy ciała lub wzrostu obserwowano niewielki wzrost do średnich wartości normy przy leczeniu długoterminowym.

Nudności, wymioty i senność2 mogą występować odpowiednio u około 10 % i 11 % pacjentów, głównie w pierwszym miesiącu terapii. Jednak te epizody były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane, miały charakter przejściowy i nie były przyczyną przerwania leczenia w znacznej liczbie przypadków (poziom przerwania leczenia ≤ 0,5 %).

W trakcie badań placebo kontrolowanych z udziałem zarówno dzieci, jak i dorosłych obserwowano wzrost częstości akcji serca oraz wzrost ciśnienia tętniczego (skurczowego i rozkurczowego) u pacjentów przyjmujących atomoksetynę (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Ze względu na wpływ na tonus noradrenergiczny u pacjentów przyjmujących atomoksetynę obserwowano hipotensję ortostatyczną (0,2 %) i omdlenia (0,8 %). Atomoksetynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z predyspozycją do stanów mogących prowadzić do hipotensji ortostatycznej.

Tabela 1 z niepożądanymi działaniami została sporządzona na podstawie doniesień o niepożądanych działaniach i badań laboratoryjnych przeprowadzonych w trakcie badań klinicznych, a także spontanicznych doniesień po wprowadzeniu na rynek od dzieci.

Wykaz niepożądanych działań w formie tabeli

Ocena częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), niezbyt często (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

Tabela 1

1Obejmuje również ból w górnej części brzucha, dyskomfort żołądka, dyskomfort brzuszny oraz dyskomfort w nadbrzuszu.

2Obejmuje również sedyację.

3Obejmuje trudności z zasypianiem, przerywany sen w nocy oraz przebudzenia (wczesne poranne przebudzenia).

4Wyniki dotyczące tętna i ciśnienia tętniczego podano zgodnie z podstawowymi parametrami życiowymi.

*Zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

**Zobacz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

Osoby powoli metabolizujące (PM) CYP2D6. Poniższe niepożądane zdarzenia wystąpiły u co najmniej 2% pacjentów z powolnym metabolizmem (PM) CYP2D6 i występowały istotnie częściej u pacjentów PM niż u pacjentów z ekstensywnym metabolizmem (EM) CYP2D6: obniżony apetyt (24,1% PM, 17% EM); bezsenność w ujęciu ogólnym (w tym bezsenność, umiarkowana bezsenność, wczesna poranna bezsenność, 14,9% PM, 9,7% EM); depresja w ujęciu ogólnym (w tym depresja, ciężki zaburzenie depresyjne, objawy depresji, przygnębienie nastroju i dysforia, 6,5% PM, 4,1% EM); spadek masy ciała (7,3% PM, 4,4% EM); zaparcia (6,8% PM, 4,3% EM); drżenie (4,5% PM, 0,9% EM); sedyacja (3,9% PM, 2,1% EM); ekskoriacja (3,9% PM, 1,7% EM); enureza (3% PM, 1,2% EM); zapalenie spojówek (2,5% PM, 1,2% EM); utrata przytomności (2,5% PM, 0,7% EM); wczesne poranne przebudzenie (2,3% PM, 0,8% EM); midriaza (2% PM, 0,6% EM). Poniższe zdarzenie nie spełniło określonych kryteriów, ale o jego wystąpieniu zgłaszano: uogólnione zaburzenie lękowe (0,8% PM, 0,1% EM). Ponadto w badaniach trwających do 10 tygodni utrata masy ciała była bardziej widoczna u pacjentów PM (średnio 0,6 kg u EM i 1,1 kg u PM).

Dorośli

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

W trakcie badań klinicznych u dorosłych z zaburzeniem hiperkinetycznym (ADHD) najczęściej występujące reakcje niepożądane podczas leczenia atomoksetyną dotyczyły następujących układów narządów: przewodu pokarmowego, układu nerwowego oraz zaburzeń psychicznych. Najczęściej (≥ 5%) zgłaszano następujące zdarzenia niepożądane: obniżony apetyt (14,9%), bezsenność (11,3%), ból głowy (16,3%), suchość w ustach (18,4%) oraz nudności (26,7%). Większość tych reakcji niepożądanych miała charakter łagodny lub umiarkowany. Reakcjami niepożądanymi ciężkiego nasilenia, o których zgłaszano najczęściej, były: nudności, bezsenność, zmęczenie i ból głowy. Objawy opóźnienia oddawania moczu lub trudności z mikcją u dorosłych należy rozpatrywać jako potencjalnie związane z zastosowaniem atomoksetyny.

Tabela 2 reakcji niepożądanych została sporządzona na podstawie zgłoszeń o reakcjach niepożądanych i badań laboratoryjnych przeprowadzonych w trakcie badań klinicznych oraz spontanicznych zgłoszeń po wprowadzeniu na rynek u dorosłych.

Wykaz tabelaryczny reakcji niepożądanych

Ocena częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

Tabela 2

1Obejmuje również ból w górnej części brzucha, dyskomfort żołądka, dyskomfort brzuszny oraz dyskomfort w nadbrzuszu.

2Obejmuje trudności ze zasypianiem, przerywany sen w nocy oraz przebudzenia (wczesne poranne przebudzenia).

3Wyniki dotyczące tętna i ciśnienia tętniczego przedstawiono zgodnie z podstawowymi parametrami życiowymi.

4W tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy.

*Zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”

**Zobacz sekcje „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Powolni metabolizatorzy (PM) CYP2D6. Poniższe niepożądane zdarzenia wystąpiły u co najmniej 2 % pacjentów z powolnym metabolizmem (PM) CYP2D6 i miały istotnie większą częstość u pacjentów PM w porównaniu z pacjentami z ekspresyjnym metabolizmem (EM) CYP2D6: nieostre widzenie (3,9 % PM, 1,3 % EM); suchość w ustach (34,5 % PM, 17,4 % EM); zaparcia (11,3 % PM, 6,7 % EM); dreszcze (4,9 % PM, 1,9 % EM); obniżony apetyt (23,2 % PM, 14,7 % EM); drżenie (5,4 % PM, 1,2 % EM); bezsenność (19,2 % PM, 11,3 % EM); zaburzenia snu (6,9 % PM, 3,4 % EM); zaburzenia podczas snu (5,4 % PM, 2,7 % EM); wczesne poranne przebudzenia (3 % PM, 0,9 % EM); zatrzymanie moczu (5,9 % PM, 1,2 % EM); dysfunkcja erekcyjna (20,9 % PM, 8,9 % EM); zaburzenia ejakulacji (6,1 % PM, 2,2 % EM); nadmierne pocenie się (14,8 % PM, 6,8 % EM); uczucie zimna kończyn (3 % PM, 0,5 % EM).

Zgłaszanie niepożądanych zdarzeń po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzenia niepożądanych zdarzeń oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 15 °C do 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 15 kapsułek w blisterze, 2 blistry w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Pharmascience Inc.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Kanada /
6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Canada.