Moksoopres

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku MOKSOPRES (MOXOPRES)

Skład:

substancja czynna: moxonidyna;

1 tabletka zawiera 0,2 mg lub 0,4 mg moxonidyny;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, povidon, crospovidon, stearynian magnezu;

otoczka tabletki: hydroksypropylometyloceluloza, polietylenoglikol, tlenek tytanu (E171), tlenek żelaza czerwony (E172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 0,2 mg — tabletki okrągłe, dwuwypukłe, jasnoróżowego koloru;

tabletki 0,4 mg — tabletki okrągłe, dwuwypukłe, ciemnoróżowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwhypertensyjne. Agonisty receptorów imidazolowych. Moxonidyna. Kod ATC C02AC05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Wykazano, że moksonidyna jest skutecznym lekiem przeciwnadciśnieniowym. Dostępne dane eksperymentalne wskazują, że ośrodkowy układ nerwowy (OUN) jest miejscem działania przeciwnadciśnieniowego moksonidyny. Moksonidyna jest selektywnym agonistą receptorów imidazolowych. Receptory wrażliwe na imidazolin są skoncentrowane w przednim odcinku części wентрrolateralnej rdzenia przedłużonego — obszarze uznawanym za centrum regulacji obwodowego układu współczulnego. Stymulacja receptorów imidazolowych prowadzi do zmniejszenia aktywności układu współczulnego i obniżenia ciśnienia tętniczego.

Moksonidyna różni się od innych leków przeciwnadciśnieniowych o działaniu sympatolitycznym stosunkowo niskim powinowactwem do znanych receptorów α2-adrenergicznych w porównaniu z receptorami imidazolowymi. Dzięki temu przy stosowaniu moksonidyny rzadko występują efekt uspokajający i suchość w ustach.

U człowieka stosowanie moksonidyny prowadzi do zmniejszenia oporu naczyń obwodowych i dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego. Działanie przeciwnadciśnieniowe moksonidyny zostało wykazane w podwójnych, ślepych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo. Opublikowane dane wskazują, że stosowanie antagonisty angiotensyny II (AIIA) w połączeniu z moksonidyną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory, przy porównywalnym obniżeniu ciśnienia tętniczego, sprzyjało regresji przerostu lewej komory w porównaniu z wolną kombinacją tiazynu i blokerem kanałów wapniowych.

W badaniach terapeutycznych trwających 2 miesiące, w porównaniu z placebo, moksonidyna zwiększała indeks wrażliwości na insulinę o 21% u pacjentów z umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym, otyłością i opornością na insulinę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym moksonidyna jest szybko (czas do osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu (tmax) — około 1 godziny) i praktycznie całkowicie wchłaniana w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Biologiczna dostępność absolutna wynosi około 88%, co wskazuje na brak istotnego metabolizmu przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę moksonidyny.

Rozkład. Stopień wiązania z białkami osocza krwi, określony in vitro, wynosi około 7,2%.

Biodegradacja. W próbkach osocza krwi człowieka zidentyfikowano jedynie zdehydronizowaną moksonidynę. Aktywność farmakodynamiczna zdehydronizowanej moksonidyny wynosi około 1/10 aktywności moksonidyny.

Eliminacja. W ciągu 24-godzinnego okresu z moczem wydalone jest 78% całkowitej dawki moksonidyny w postaci niezmienionej i 13% w postaci zdehydronizowanej moksonidyny. Inne nieznaczne metabolity w moczu stanowią około 8% dawki. Mniej niż 1% wydalone jest z kałem. Okres półtrwania moksonidyny i jej metabolitu wynosi odpowiednio około 2,5 godziny i 5 godzin.

Farmakokinetyka u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym farmakokinetyka moksonidyny istotnie nie różniła się w porównaniu z zdrowymi ochotnikami.

Farmakokinetyka u pacjentów w wieku podeszłym. Obserwowano zmiany farmakokinetyczne związane z wiekiem, najprawdopodobniej spowodowane obniżonym poziomem metabolizmu i/lub nieco większą biologiczną dostępnością u pacjentów w wieku podeszłym. Jednak te różnice farmakokinetyczne nie są uważane za klinicznie istotne.

Farmakokinetyka u dzieci. Ponieważ moksonidyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci, badania farmakokinetyczne w tej podgrupie nie były prowadzone.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek. Wydalenie moksonidyny w dużym stopniu zależy od klirensu kreatyniny. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy — 30–60 ml/min) stężenie stacjonarne w osoczu i końcowy okres półtrwania są odpowiednio około 2 i 1,5 razy wyższe niż u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek (przepływ kłębuszkowy > 90 ml/min). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy < 30 ml/min) stężenie stacjonarne w osoczu i końcowy okres półtrwania są około 3 razy wyższe. U tych chorych nie obserwowano akumulacji moksonidyny po wielokrotnym podawaniu. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (przepływ kłębuszkowy < 10 ml/min), poddawanych hemodializie, AUC i końcowy okres półtrwania są odpowiednio 6 i 4 razy wyższe w porównaniu z pacjentami z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek maksymalne stężenie moksonidyny w osoczu jest wyższe jedynie o 1,5–2 razy.

Na podstawie powyższych danych dawkę moksonidyny u pacjentów z niewydolnością nerek należy dobrać indywidualnie. Podczas hemodializy moksonidyna jest usuwana w niewielkim stopniu.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

W wyniku standardowych badań farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności chronicznej, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksyczności rozrodczej nie wykazano żadnego szczególnego ryzyka dla człowieka.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój embrionalny przy stosowaniu dawek toksycznych dla organizmu matki. Badania toksyczności rozrodczej nie wykazały wpływu na płodność ani potencjału teratogennego. Toksyczny wpływ na rozwój embrionalny obserwowano u szczurów przy dawkach ≥ 9 mg/kg/dzień oraz u królików przy dawkach > 0,7 mg/kg/dzień. W trakcie badań peri- i postnatalnego rozwoju u szczurów stwierdzono wpływ na rozwój i przeżycie przy dawkach ≥ 3 mg/kg/dzień.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Moksonidyna jest przeciwwskazana w przypadku:

• nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku;
• zespołu słabości węzła zatokowego;
• bradykardii (częstotliwość rytmu serca (FC) w spoczynku poniżej 50 uderzeń/min);
• bloku przedsionkowo-komorowego (AV) II i III stopnia;
• niewydolności serca.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie moksonidyny z innymi lekami przeciwciśnieniowymi może prowadzić do efektu addytywnego.

Ponieważ tricykliczne leki przeciwdrgawkowe mogą zmniejszać skuteczność leków przeciwciśnieniowych o działaniu centralnym, jednoczesne stosowanie tych leków z moksonidyną nie jest zalecane.

Moksonidyna może nasilać działanie uspokajające tricyklicznych leków przeciwdrgawkowych (należy unikać jednoczesnego stosowania), środków uspokajających, alkoholu, leków uspokajających i nasennych.

Moksonidyna umiarkowanie nasila zaburzenia funkcji poznawczych u pacjentów przyjmujących lorazepan. Moksonidyna może nasilać działanie uspokajające benzodiazepin przy jednoczesnym stosowaniu.

Moksonidyna wydzielana jest drogą wydzielania kanalikowego. Nie można wykluczyć interakcji z innymi substancjami wydzielanymi drogą wydzielania kanalikowego. Badania z zastosowaniem derywatów digitalis i hydrochlorotiazydu nie wykazały jednak żadnych dowodów na istnienie interakcji. Biodostępność glibenklamidu po doustnym podaniu była obniżana o 11%.

Właściwości stosowania.

W okresie po rejestracji leku zgłaszano przypadki blokady przedsionkowo-komorowej w różnym stopniu nasilenia u pacjentów otrzymujących leczenie moksonidyną. Nie można więc całkowicie wykluczyć przyczynowej roli moksonidyny w zaburzeniach przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Dlatego należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z predyspozycją do rozwoju blokady przedsionkowo-komorowej.

Pacjentom z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia należy stosować moksonidynę z szczególną ostrożnością, aby uniknąć bradykardii. Moksonidyny nie należy stosować pacjentom z blokadą przedsionkowo-komorową wyższego stopnia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Należy stosować moksonidynę z ostrożnością u pacjentów z ciężką chorobą niedokrwienną serca lub niestabilną dławicą piersiową, ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku u tych pacjentów jest ograniczone.

Zaleca się stosowanie moksonidyny z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, ponieważ lek wydalany jest głównie z moczem. Takim pacjentom zaleca się ostrożne dopasowanie dawki, szczególnie na początku terapii. Leczenie należy rozpocząć od dawki 0,2 mg na dobę; dawkę można zwiększyć maksymalnie do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (filtracja kłębuszkowa (eGFR) > 30 ml/min, ale < 60 ml/min) oraz maksymalnie do 0,3 mg na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (eGFR < 30 ml/min), jeśli jest to klinicznie uzasadnione i lek jest dobrze tolerowany.

Jeśli moksonidyna jest stosowana w połączeniu z β-blokerem i konieczne jest odstawienie obu leków, najpierw należy odstawić β-bloker, a następnie po kilku dniach – moksonidynę.

Do chwili obecnej nie odnotowano wystąpienia efektów odstawienia ze strony ciśnienia tętniczego po zakończeniu przyjmowania moksonidyny. Jednak nagłe przerywanie terapii moksonidyną nie jest zalecane; dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres dwóch tygodni.

Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków przeciwhypertensyjnych. Dlatego leczenie należy rozpoczynać od najniższej dawki, a dawkę należy zwiększać ostrożnie, aby uniknąć ciężkich działań niepożądanych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania moksonidyny u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach wykazały działanie embryotoksyczne (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane. Moksoopres nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że istnieje pilna potrzeba.

Karmienie piersią.

Moksonidyna przenika do mleka matki, dlatego nie należy jej stosować w okresie karmienia piersią. Jeśli terapia moksonidyną jest uznawana za absolutnie niezbędną, karmienie piersią należy przerwać.

Wpływ na zdolność sterowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu moksonidyny na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie innych maszyn.

Leczenie nadciśnienia tętniczego tym lekiem wymaga regularnej opieki medycznej. Różne działania niepożądane zgłaszane w pojedynczych przypadkach (np. zawroty głowy, senność) mogą wpływać na reakcje, pogarszając zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie innych maszyn. Dotyczy to szczególnie początkowego okresu leczenia, zwiększania dawki, zmiany leku oraz wzajemnego wpływu z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki.

Standardowa dawka początkowa moksonidyny wynosi 0,2 mg na dobę. Maksymalna pojedyncza dawka to 0,4 mg. Maksymalna dawka dobową wynosi 0,6 mg – podawana w 2 dawkach. Dawka powinna być dobrane indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta.

Moksonidynę można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając niewielką ilością płynu.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek dawka początkowa moksonidyny wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby, przy dobrej tolerancji leku, dawkę można zwiększyć do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek oraz do 0,3*mg na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

U pacjentów poddawanych hemodializie dawka początkowa moksonidyny wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby, przy dobrej tolerancji leku, dawkę można zwiększyć do 0,4 mg na dobę.

Zaburzenia funkcji wątroby

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ponieważ moksonidyna nie ulega aktywnemu metabolizmowi w wątrobie, nie oczekuje się istotnego wpływu na farmakokinetykę. Z tego powodu zalecana dawka u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem wątroby odpowiada standardowej dawce zalecanej dla dorosłych.

Czas trwania stosowania nie jest ograniczony.

Chociaż w trakcie ograniczonej liczby badań nie zaobserwowano odbicia ciśnienia tętniczego (efektu odstawienia) po nagłym przerwaniu stosowania moksonidyny, nagłe kończenie terapii moksonidyną (w razie potrzeby) nie jest zalecane, co dotyczy zazwyczaj wszystkich leków przeciw nadciśnieniu tętniczym. Dawkę moksonidyny należy stopniowo zmniejszać przez okres dwóch tygodni.

* Stosować moksonidynę w odpowiedniej dawce.

Dzieci.

Moksonidyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania.

W pojedynczych przypadkach przedawkowania moksonidyny, nawet przy dawce 19,6 mg podanej jednorazowo, nie zaobserwowano śmiertelnych skutków. Objawy i objawy przedawkowania obejmują: ból głowy, działanie sedytywne, senność, hipotensję tętniczą, zawroty głowy, osłabienie, bradykardię, suchość w ustach, wymioty, zmęczenie, ból w górnej części brzucha. W przypadku ciężkiego przedawkowania zaleca się dokładne monitorowanie wystąpienia zaburzeń świadomości oraz depresji oddechowej.

Po przypadkowym przyjęciu przez dwuletnie dziecko nieznanej ilości moksonidyny (prawdopodobnie 14 mg) zaobserwowano działanie sedytywne, śpiączkę, hipotensję tętniczą, miazgę i duszność. Przemywanie żołądka, infuzja glukozy, kontrolowana wentylacja płuc oraz unieruchomienie przyczyniły się do całkowitego ustąpienia objawów w ciągu 11 godzin.

Ze względu na badania stosowania wysokich dawek leku u zwierząt, dodatkowo można spodziewać się wystąpienia ortostatycznej dysregulacji, tymczasowej hipertensji, tachykardii oraz hiper-glikemii.

Środki zaradcze w przypadku przedawkowania.

Nie znane są specyficzne antydoty. W przypadku hipotensji w celu wspomagania krążenia zaleca się stosowanie dopaminy oraz podanie roztworów zastępczych osocza. W przypadku wystąpienia bradykardii można stosować atropinę.

Antagoniści receptorów α-adrenergicznych mogą zmniejszyć lub wyeliminować paradoksalne efekty hipertensyjne przedawkowania moksonidyny.

Efekty uboczne.

Najczęstsze działania niepożądane występujące podczas stosowania moksonidyny to suchość w ustach, zawroty głowy, osłabienie i senność. Objawy te często zmniejszają się po kilku pierwszych tygodniach leczenia.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według układów organizmu i podzielone według częstości występowania [bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do <1/100)], obserwowane podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych u 886 pacjentów stosujących moksonidynę.

Zaburzenia ze strony psychiki: często — bezsenność; rzadko — pobudzenie.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często — ból głowy*, zawroty głowy, zawroty głowy rotacyjne, senność; rzadko — omdlenia*.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i labiryntu: rzadko — szumy w uszach.

Zaburzenia ze strony układu krążenia: rzadko — bradykardia, hipotensja* (w tym hipotensja ortostatyczna).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często — suchość w ustach; często — biegunka, nudności, wymioty, dyspepsja.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często — wysypka, świąd; rzadko — obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często — ból pleców; rzadko — ból szyi.

Zaburzenia ogólne: często — osłabienie; rzadko — obrzęk.

* Częstość nie była zwiększona w porównaniu z placebo.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

W opakowaniu oryginalnym. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, 3 blistery w pudełku.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Ośrodek Naukowo-Warsztatowy „Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny w Borczagowie”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.