Moksonidyn

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Moksonidyn (MOXONIDINE)

SkÅad:

substancja czynna: moksonidyn (moxonidine);

1 tabletka zawiera moksonidynu 0,2 mg lub 0,4 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydras, povidonum, crospovidonum, magnezu stearynas;

powÅoek:

tabletka 0,2 mg — hipromeloza, tlenek tytanu (E 171), makrogol, propylenoglikol;

tabletka 0,4 mg — alkohol poliwinylowy, tlenek tytanu (E 171), makrogol, talk, tlenek Åelazaw czerwony (E 172), tlenek Åelazaw ÅóÅy (E 172).

PostaÄ leku. Tabletka powlekana.

GÅówne wÅaciwoÅci fizykochemiczne:

tabletka 0,2 mg — tabletka o ksztaÅcie okrÄ gÅym, powierzchni dwuwypukÅej, powÅoÅona powÅokÄ filmowÄ biaÅego koloru;

tabletka 0,4 mg — tabletka o ksztaÅcie okrÄ gÅym, powierzchni dwuwypukÅej, powÅoÅona powÅokÄ filmowÄ róÅowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwcisnieniowe. Agonisty receptora imidazolowego. Moksonidyn. Kod ATC C02AC05.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Wykazano, że Moksonidyn jest skutecznym lekiem przeciwhypertensyjnym. Istniejące dane eksperymentalne wskazują, że ośrodkowy układ nerwowy (OUN) jest miejscem działania przeciwhypertensyjnego moksonidyny. Moksonidyn jest selektywnym agonistą receptorów imidazolinowych. Receptory wrażliwe na imidazoliny są skoncentrowane w przednim odcinku bocznej części jądra podłużastego – obszarze uznawanym za centrum regulacji obwodowego układu nerwowego współczulnego. Stymulacja receptorów imidazolinowych prowadzi do obniżenia aktywności układu współczulnego i obniżenia ciśnienia tętniczego.

Moksonidyn różni się od innych leków przeciwhypertensyjnych o działaniu sympatolitycznym stosunkowo niskim powinowactwem do znanych receptorów α2-adrenergicznych w porównaniu z receptorami imidazolinowymi. Dzięki temu efekt uspokajający i suchość w ustach przy stosowaniu moksonidyny występują rzadko.

U człowieka stosowanie moksonidyny prowadzi do zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego i dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego. Działanie przeciwhypertensyjne moksonidyny zostało wykazane w podwójnych, ślepych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo. Opublikowane dane wskazują, że stosowanie antagonisty angiotensyny II (AIIA) w połączeniu z moksonidyną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca, przy takim samym obniżeniu ciśnienia tętniczego, pozwoliło osiągnąć większą regresję przerostu lewej komory w porównaniu z wolną kombinacją tiazynu i blokera kanałów wapniowych.

W badaniach terapeutycznych trwających 2 miesiące, w porównaniu z placebo, moksonidyn zwiększał indeks wrażliwości na insulinę o 21% u pacjentów z umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym, otyłością i opornością na insulinę.

Farmakokinetyka

Absorpcja. Po podaniu doustnym moksonidyn jest szybko (czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu (tmax) – około 1 godziny) i praktycznie całkowicie wchłaniany w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Biodostępność absolutna wynosi około 88%, co wskazuje na brak istotnego metabolizmu przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę moksonidyny.

Rozkład. Stopień wiązania z białkami osocza, określony in vitro, wynosi około 7,2%.

Biota transformacja. W próbkach osocza krwi człowieka zidentyfikowano jedynie zdehydrogenizowaną moksonidynę. Aktywność farmakodynamiczna zdehydrogenizowanej moksonidyny wynosi około 1/10 aktywności moksonidyny.

Eliminacja. W ciągu 24-godzinnego okresu z moczem wydalone jest 78% całkowitej dawki moksonidyny w postaci niezmienionej i 13% w postaci zdehydrogenizowanej moksonidyny. Inne nieznaczne metabolity w moczu stanowią około 8% dawki. Mniej niż 1% wydala się kałem. Okres półtrwania moksonidyny i jej metabolitu wynosi odpowiednio około 2,5 godziny i 5 godzin.

Farmakokinetyka u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym farmakokinetyka moksonidyny nie różniła się istotnie w porównaniu do zdrowych ochotników.

Farmakokinetyka u pacjentów w wieku podeszłym. Obserwowano zmiany związane z wiekiem w farmakokinetyce, najprawdopodobniej spowodowane obniżonym poziomem metabolizmu i/lub nieco większą biodostępnością u pacjentów w wieku podeszłym. Jednak te różnice farmakokinetyczne nie są uważane za klinicznie istotne.

Farmakokinetyka u dzieci. Ponieważ moksonidyn nie jest zalecany do stosowania u dzieci, badań farmakokinetycznych w tej podgrupie nie przeprowadzono.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek. Wydalanie moksonidyny zależy w dużym stopniu od klirensu kreatyniny. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej – 30–60 ml/min) stężenie ustalone w osoczu i końcowy okres półtrwania są odpowiednio około 2 i 1,5 razy wyższe niż u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej > 90 ml/min). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min) stężenie ustalone w osoczu i końcowy okres półtrwania są około 3 razy wyższe. U tych pacjentów nie obserwowano akumulacji moksonidyny po wielokrotnym podawaniu. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (szybkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min) poddawanych hemodializie, AUC i końcowy okres półtrwania są odpowiednio 6 i 4 razy wyższe w porównaniu z pacjentami z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek maksymalne stężenie moksonidyny w osoczu krwi jest wyższe jedynie 1,5–2 razy.

Na podstawie powyższych danych dawkę moksonidyny u pacjentów z niewydolnością nerek należy dobierać indywidualnie. Podczas hemodializy moksonidyn jest usuwany w niewielkim stopniu.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne nie zawierają informacji o jakimkolwiek szczególnym ryzyku dla człowieka na podstawie wyników standardowych badań bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności chronicznej, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksyczności rozrodczej.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój embrionalny przy podawaniu dawek toksycznych dla organizmu matki. Badania toksyczności rozrodczej nie wykazały wpływu na płodność ani potencjału teratogennego. Toksyczny wpływ na rozwój embrionalny obserwowano u szczurów przy dawkach ≥ 9 mg/kg/doba oraz u królików przy dawkach > 0,7 mg/kg/doba. W badaniach peri- i postnatalnego rozwoju u szczurów stwierdzono wpływ na rozwój i żywotność przy dawkach ≥ 3 mg/kg/doba.

Właściwości kliniczne

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania

Moksonidyn jest przeciwwskazany w przypadku:

• nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku;
• zespołu słabości węzła zatokowego;
• bradykardii (prędkość rytmu spoczynkowego poniżej 50 uderzeń/min);
• bloku przedsionkowo-komorowego II i III stopnia;
• niewydolności serca.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Jednoczesne stosowanie leku z innymi lekami przeciwhypertensyjnymi może prowadzić do efektu addytywnego.

Ponieważ trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe mogą zmniejszać skuteczność leków przeciwhypertensyjnych o działaniu centralnym, jednoczesne stosowanie tych leków z moksonidydem nie jest zalecane.

Moksonidyn może nasilać działanie sedytywne trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych (należy unikać jednoczesnego stosowania), tranquilizatorów, alkoholu, środków uspokajających oraz nasennych.

Moksonidyn umiarkowanie nasila zaburzenia funkcji poznawczych u pacjentów przyjmujących lorazepan. Moksonidyn może nasilać działanie sedytywne benzodiazepin przy jednoczesnym stosowaniu.

Moksonidyn wydalany jest drogą kanalikową. Nie można wykluczyć interakcji z innymi lekami wydalanymi drogą kanalikową. Badania z derywacją i hydrochlorotiazydem nie wykazały jednak żadnych dowodów na występowanie interakcji. Biodostępność glibenklamidu po doustnym podaniu była obniżona o 11%.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania

Zgłaszano przypadki blokady przedsionkowo-komorowej w różnym stopniu ciężkości u pacjentów leczonych moksonidynem. Dlatego nie można całkowicie wykluczyć przyczynowej roli moksonidynu w opóźnieniu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z predyspozycją do rozwoju blokady przedsionkowo-komorowej.

Pacjentom z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia należy stosować moksonidyn z szczególną ostrożnością w celu uniknięcia bradykardii. Moksonidynu nie należy stosować pacjentom z blokadą przedsionkowo-komorową wyższego stopnia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Należy stosować moksonidyn z ostrożnością u pacjentów z ciężką chorobą niedokrwienną serca lub niestabilną dławicą piersiową, ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku u tych pacjentów jest ograniczone.

Zaleca się stosowanie moksonidynu z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, ponieważ moksonidyn jest wydalany głównie przez nerki. U tych pacjentów zaleca się ostrożne dozowanie, szczególnie na początku terapii. Leczenie należy rozpocząć od dawki

0,2 mg na dobę; dawkę można zwiększyć maksymalnie do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR > 30 ml/min, ale < 60 ml/min) oraz maksymalnie do 0,3 mg* na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min), jeśli jest to klinicznie wskazane i lek jest dobrze tolerowany.

Jeśli moksonidyn stosuje się w połączeniu z blokerem β-adrenergicznym i konieczne jest odstawienie obu leków, najpierw należy odstawić bloker β-adrenergiczny, a dopiero po kilku dniach – moksonidyn.

Do tej pory nie zaobserwowano objawów odstawienia ze strony ciśnienia tętniczego po zakończeniu stosowania moksonidynu. Jednak nagłe przerywanie terapii moksonidynem nie jest zalecane; zamiast tego dawkę należy stopniowo zmniejszać przez dwa tygodnie.

Pacjenci starsi mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków przeciwhypertensyjnych. Dlatego leczenie należy rozpoczynać od najniższej dawki, a następnie ostrożnie zwiększać dawkę w celu uniknięcia poważnych działań niepożądanych.

Ze względu na zawartość laktozy, leku tego nie powinny przyjmować osoby z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, całkowitym deficytem laktoazy lub malabsorpcją glukozy i galaktozy.

* stosować lek zawierający jako substancję czynną moksonidyn w odpowiedniej dawce.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża.

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania moksonidynu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały działanie embriotoksyczne (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne / Dane dокliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane. Moksonidynu nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje nagląca potrzeba.

Karmienie piersią.

Moksonidyn przenika do mleka matki, dlatego nie należy go stosować w czasie karmienia piersią. Jeśli terapia moksonidynem jest uznawana za absolutnie konieczną, należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Leczenie nadciśnienia tętniczego tym lekiem wymaga regularnej opieki medycznej. Różne reakcje zgłaszane w pojedynczych przypadkach (np. zawroty głowy, senność) mogą wpływać na reakcje w stopniu, który może pogorszyć zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn lub pracy bez środków ochrony. Dotyczy to szczególnie okresów rozpoczęcia leczenia, zwiększania dawki, zmiany leku oraz współistnienia z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki

Standardowa dawka początkowa moksonidynu wynosi 0,2 mg na dobę. Maksymalna pojedyncza dawka to 0,4 mg. Maksymalna dobową dawkę 0,6 mg stosuje się w dwóch dawkach. Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od odpowiedzi pacjenta.

Moksonidyn można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając niewielką ilością płynu.

Zaburzenia funkcji nerek

Dla pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek dawka początkowa moksonidynu wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby i przy dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek oraz do

0,3 mg* na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Dla pacjentów poddawanych hemodializie dawka początkowa moksonidynu wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby i przy dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do

0,4 mg na dobę.

Zaburzenia funkcji wątroby

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ponieważ moksonidyn nie ulega aktywnemu metabolizmowi w wątrobie, nie oczekuje się istotnego wpływu na farmakokinetykę. Z tego względu zalecaną dawkę dla pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby jest dawka zalecana dla dorosłych.

Czas stosowania nie jest ograniczony.

Chociaż w trakcie ograniczonej liczby badań nie zaobserwowano odruchowego podwyższenia ciśnienia tętniczego (efektu odstawienia) po nagłym przerwaniu stosowania moksonidynu, nie zaleca się nagłego przerywania terapii moksonidydem (w razie potrzeby), co dotyczy zazwyczaj wszystkich leków przeciwcieniotwornych. Dawkę moksonidynu należy stopniowo zmniejszać przez dwa tygodnie.

* stosować lek, którego substancją czynną jest moksonidyn, w odpowiednim dawkowaniu.

Dzieci

Moksonidynu nie zaleca się stosować dzieciom i młodzieży (do 18. roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania

W pojedynczych przypadkach przedawkowania moksonidynu, nawet w dawce 19,6 mg podanej jednorazowo, nie odnotowano skutku śmiertelnego. Objawy i objawy przedawkowania obejmują ból głowy, efekt uspokajający, senność, hipotensję tętniczą, zawroty głowy, osłabienie, bradykardię, suchość w ustach, wymioty, zmęczenie, ból w górnej części brzucha. W przypadku ciężkiego przedawkowania zaleca się staranne monitorowanie wystąpienia zaburzeń świadomości i depresji oddychania.

Po przypadkowym przyjęciu przez dwuletnie dziecko nieznanej ilości moksonidynu (prawdopodobnie

14 mg) obserwowano efekt uspokajający, śpiączkę, hipotensję tętniczą, miazę i duszność. Przemywanie żołądka, infuzja glukozy, kontrolowana wentylacja płuc oraz unieruchomienie doprowadziły do całkowitego zniknięcia objawów w ciągu 11 godzin.

Na podstawie badań stosowania wysokich dawek leku u zwierząt dodatkowo można oczekiwać wystąpienia ortostatycznej dysregulacji, tymczasowej nadciśnienia, tachykardii i hiperglikemii.

Środki zaradcze w przypadku przedawkowania

Nie znane są specyficzne antydota. W przypadku hipotensji w celu wspomagania krążenia zaleca się stosowanie dopaminy i podawanie roztworów zastępczych osocza. W przypadku wystąpienia bradykardii można stosować atropinę.

Antagoniści receptorów α-adrenergicznych mogą zmniejszyć lub wyeliminować paradoksalne efekty nadciśnieniowe przedawkowania moksonidynu.

Działania niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane podczas stosowania moksonidynu to suchość w ustach, zawroty głowy, osłabienie i senność. Objawy te często ustępują po pierwszych kilku tygodniach leczenia.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według układów narządów i sklasyfikowane według częstości występowania (bardzo często (1/10), często (1/100 do <1/10), rzadko (1/1000 do <1/100)), obserwowane w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych u 886 pacjentów stosujących moksonidyn.

Zaburzenia ze strony psychiki: często — bezsenność; rzadko — pobudzenie.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często — ból głowy*, zawroty głowy, zawroty typu błędnikowego, senność; rzadko — omdlenia*.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i błędnika: rzadko — szumy w uszach.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko — bradykardia, hipotensja* (w tym hipotensja ortostatyczna).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często — suchość w ustach; często — biegunka, nudności, wymioty, dyspepsja.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często — wysypka, świąd; rzadko — obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często — ból pleców; rzadko — ból szyi.

Zaburzenia ogólne: często — osłabienie; rzadko — obrzęk.

* Częstość nie jest zwiększona w porównaniu z placebo.

Raportowanie podejrzewanych działań niepożądanych

Raportowanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem danego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Tabletki 0,2 mg:

po 10 tabletek w blistrze, po 1 lub 3 blistery w pudełku z tektury.

Tabletki 0,4 mg:

po 10 tabletek w blistrze, po 1 lub 3 blistery w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT „Lubnifarm”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 37500, obwód połtawski, miasto Lubny, ul. Barwińkowa, 16.