INSTRUKCJA lekarskiego stosowania leku Mirzaten (Mirzaten®)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka powlekana zawiera 30 mg lub 45 mg mirtazapinu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza proszkowa, sodowa glikolan krochmalu (typ A), skrobia żelatynizowana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172) – tylko tabletki 30 mg, tlenek żelaza żółty (E 172) – tylko tabletki 30 mg, talk, makrogol 6000.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 30 mg: pomarańczowo-brązowe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane, z ryflowaniem po jednej stronie.

tabletki 45 mg: białe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. ATX N06A X11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mirtazapina to antagonistyczny wpływ na receptory α2 ośrodkowego układu nerwowego, który zwiększa przekazywanie noradrenergiczne i serotonergiczne. Wzmacnianie przekazywania serotonergicznego odbywa się poprzez receptory 5-HT1, ponieważ mirtazapina blokuje receptory 5-HT2 i 5-HT3. Działanie przeciwdepresyjne leku wynika z wpływu obu jego enancjomerów: enancjomer S(+) blokuje receptory α2 i 5-HT2, a enancjomer R(–) blokuje receptory 5-HT3.

Działanie uspokajające mirtazapiny jest wynikiem jej wpływu antagonistycznego na histaminowe receptory H1. W dawkach terapeutycznych mirtazapina praktycznie nie wykazuje działania antycholinergicznego i prawie nie wpływa negatywnie na układ sercowo-naczyniowy.

Wpływ mirtazapiny na interwał QT oceniano w randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo i moxifloksacyną, z udziałem 54 zdrowych ochotników, którym podawano standardową dawkę 45 mg oraz dawkę supratherapeutyczną 75 mg. Modelowanie liniowe wykazało, że wydłużenie interwału QT pozostaje poniżej wartości progowej dla klinicznie istotnego wydłużenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania***”*** ).

Dzieci. W dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach z udziałem dzieci w wieku od 7 do 18 lat z dużym zaburzeniem depresyjnym (n = 259), z zastosowaniem elastycznego schematu dawkowania w pierwsze 4 tygodnie (15–45 mg mirtazapiny), a następnie dawkowania stałego (15 mg, 30 mg lub 45 mg mirtazapiny) przez kolejne 4 tygodnie, nie zaobserwowano istotnych różnic między mirtazapiną a placebo zarówno w punktach końcowych pierwotnych, jak i wszystkich wtórnych. Istotny wzrost masy ciała (≥7 %) zaobserwowano u 48,8 % pacjentów w grupie leczonych mirtazapiną w porównaniu do 5,7 % w grupie placebo. Obserwowano również pokrzywkę (11,8 % vs 6,8 %) oraz hipertriglicerydiemię (2,9 % vs 0 %).

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym Mirzaten aktywna substancja mirtazapina jest szybko i dobrze wchłaniana (jej biodostępność wynosi ok. 50 %), maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 2 godzinach.

Około 85 % mirtazapiny wiąże się z białkami osocza krwi.

Okres półtrwania wynosi ok. 20–40 godzin; u młodych mężczyzn obserwowano zarówno wydłużenie (do 65 godzin), jak i skrócenie okresu półtrwania.

Tak długi okres półtrwania pozwala na stosowanie leku raz na dobę. Stałe stężenie w osoczu osiągane jest po 3–4 dniach, po czym nie następuje dalsze kumulowanie. Po zastosowaniu mirtazapiny w dawkach zalecanych parametry farmakokinetyczne zmieniają się liniowo. Spożycie pokarmu nie ma żadnego wpływu na farmakokinetykę mirtazapiny.

Mirtazapina jest intensywnie metabolizowana i wydalana z moczem i kałem w ciągu kilku dni. Głównymi drogami metabolicznymi są demetylacja i utlenianie, a następnie koniugacja. Dane in vitro z analizy mikrosomów wątroby człowieka wskazują, że enzymy cytochromu P450 CYP2D6 i CYP1A2 biorą udział w tworzeniu metabolitu 8-hydroksy-mirtazapiny, podczas gdy CYP3A4 uważa się za odpowiedzialny za powstawanie metabolitów N-demetylo- i N-tlenku. Metabolit demetylowany wykazuje aktywność farmakologiczną i taki sam profil farmakokinetyczny jak substancja wyjściowa.

Wydalanie mirtazapiny może być opóźnione u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie epizodów depresji głębokiej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Jednoczesne stosowanie mirtazapinu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Mirtazapinu nie wolno stosować jednocześnie z inhibitorami MAO ani w ciągu mniej niż 2 tygodni po odstawieniu inhibitorów MAO. Inhibitory MAO można przyjmować około 2 tygodni po odstawieniu mirtazapinu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
Jednoczesne stosowanie z innymi substancjami działającymi na układ serotonergiczny [L-tryptofan, trypotany, buprenorfina, tramadol, linezolid, selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), wenlafaksyna, lity oraz preparaty z zielą św. Jana (Hypericum perforatum)] może prowadzić do zwiększenia częstości występowania efektów związanych z serotoniną (zespół serotoniny) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Pacjenci powinni zachować ostrożność i być pod ścisłą obserwacją kliniczną podczas stosowania tych substancji w połączeniu z mirtazapinem.
Mirtazapin może nasilać działanie uspokajające benzodiazepin i innych leków uspokajających (zwłaszcza neuroleptyków, antagonistów H1 histaminy, opioidów). Należy ostrożnie przepisywać te leki w połączeniu z mirtazapinem.
Mirtazapin może nasilać działanie depresyjne alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy, dlatego pacjenci powinni unikać nadużywania alkoholu podczas przyjmowania mirtazapinu.
Mirtazapin w dawce 30 mg raz na dobę powodował niewielkie, ale statystycznie istotne zwiększenie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) u podmiotów przyjmujących warfarynę. Ponieważ przy wyższych dawkach mirtazapinu nie można wykluczyć silniejszego efektu, zaleca się kontrolowanie INR podczas jednoczesnego przyjmowania warfaryny i mirtazapinu.

Interakcje farmakokinetyczne.

Karbamazepina i fenytoina, stymulatory CYP3A4, podwajają klirenс mirtazapinu, co prowadzi do obniżenia średniego stężenia mirtazapinu w osoczu o odpowiednio 60 % i 45 %. W przypadku przepisywania karbamazepiny lub innego stymulatora metabolizmu w wątrobie (np. ryfampicyny) podczas terapii mirtazapinem, dawkę mirtazapinu należy zwiększyć. Po odstawieniu leku współlekowanego może być konieczna redukcja dawki mirtazapinu.
Jednoczesne stosowanie silnego inhibitora CYP3A4 ketokonazolu zwiększa stężenia szczytowe w osoczu i AUC mirtazapinu o około 40 % i 50 % odpowiednio.
Jednoczesne stosowanie cyklotydyny (słaby inhibitor CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4) i mirtazapinu może zwiększyć średnie stężenie mirtazapinu w osoczu o ponad 50 %. Należy zachować ostrożność i rozważyć zmniejszenie dawki podczas jednoczesnego stosowania mirtazapinu z silnymi inhibitorami CYP3A4, inhibitorami proteazy HIV, azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi, erytromycyną, cyklotydyną lub nefazodonem.
Badania interakcji nie wykazały istotnych efektów farmakokinetycznych jednoczesnego stosowania mirtazapinu z paroksetyną, amitryptyliną, ryperidolem lub litem.

Szczególne środki ostrożności.

Stosowanie u dzieci.

Mirzaten nie powinien być stosowany u dzieci i nastolatków.

Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i wściekłość) występowały częściej w badaniach klinicznych u dzieci i nastolatków leczonych lekami przeciwdepresyjnym w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli mimo to, z uwagi na konieczność kliniczną, podjęto decyzję o leczeniu, należy dokładnie obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto brak danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa u dzieci i nastolatków w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Zachowania samobójcze / myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego.

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, krzywdzenia samego siebie i dokonania samobójstwa (zjawiska związane z samobójstwem). To ryzyko utrzymuje się aż do znaczącej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić przez pierwsze kilka tygodni leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować, aż do wystąpienia takiej poprawy. Ogólna doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć na wczesnych etapach rekonwalescencji.

Wiadomo, że pacjentów z wywiadem zdarzeń związanych z samobójstwem lub z dużą liczbą myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia, którzy mają zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych, należy dokładnie obserwować w trakcie leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z placebo. Dokładna obserwacja pacjentów, a zwłaszcza tych z grupy podwyższonego ryzyka, powinna być prowadzona w trakcie terapii lekami przeciwdepresyjnymi, szczególnie na wczesnych etapach leczenia oraz po zmianie dawki. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się pacjentami) należy uprzedzić o konieczności monitorowania wszelkiego pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o natychmiastowym skontaktowaniu się z lekarzem w przypadku pojawienia się takich objawów.

Ze względu na możliwość samobójstwa, szczególnie na początku leczenia, pacjentowi należy podawać minimalną niezbędną ilość tabletek Mirzaten, pokrytych powłoką filmową.

Wydrużenie funkcji szpiku kostnego.

Podczas stosowania mirtazapinu, tak jak i innych leków przeciwdepresyjnych, może występować wydrużenie funkcji szpiku kostnego w postaci granulocytopenii lub agranulocytozy. W większości przypadków te zjawiska są przejściowe i zazwyczaj ustępują po przerwaniu leczenia. W okresie postmarketingowym stosowania mirtazapinu zgłaszano pojedyncze przypadki agranulocytozy, najczęściej odwracalne, ale w niektórych przypadkach zakończone śmiercią. Przypadki śmiertelne dotyczyły głównie pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Należy zwracać uwagę na takie objawy jak podwyższenie temperatury ciała, ból gardła, stomatyt i inne objawy infekcji. W przypadku pojawienia się takich objawów leczenie należy przerwać i wykonać badanie krwi.

Żółtaczka.

W przypadku wystąpienia żółtaczki leczenie należy przerwać.

Stan wymagającego lekarskiego nadzoru.

Dokładne dobrać dawkę i regularna kontrola lekarska są konieczne u pacjentów z:

padaczką i organicznym uszkodzeniem mózgu: choć doświadczenie kliniczne wskazuje, że napady padaczkowe są rzadkie podczas leczenia mirtazapinem, podobnie jak przy innych lekach przeciwdepresyjnych, stosowanie Mirzatenu należy rozpocząć ostrożnie u pacjentów z wywiadem drgawek. Leczenie należy przerwać u każdego pacjenta, u którego wystąpią drgawki lub częstsze ich napady;
zaburzeniami funkcji wątroby: po jednorazowym doustnym podaniu dawki mirtazapinu 15 mg klirens mirtazapinu zmniejsza się o około 35% u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby w porównaniu z osobami z normalną funkcją wątroby. Średnie stężenie mirtazapinu w osoczu krwi zwiększa się o około 55%;
zaburzeniami funkcji nerek: po jednorazowym doustnym podaniu dawki mirtazapinu 15 mg u pacjentów z umiarkowanym (klirens kreatyniny < 40 ml/min) i ciężkim (klirens kreatyniny ≤ 10 ml/min) zaburzeniem funkcji nerek klirens mirtazapinu zmniejszył się odpowiednio o około 30% i 50% w porównaniu ze zdrowymi osobami. Średnie stężenie mirtazapinu w osoczu krwi odpowiednio zwiększyło się o około 55% i 115%. Nie stwierdzono istotnej różnicy u pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) w porównaniu z grupą kontrolną;
chorobami serca towarzyszącymi zaburzeniom przewodnictwa, u pacjentów z chorobą wieńcową i ostrym zawałem mięśnia sercowego – w takich przypadkach należy przestrzegać zwykłych środków ostrożności i dokładnie przestrzegać trybu leczenia towarzyszącego;
niskim ciśnieniem tętniczym;
cukrzycą: u pacjentów z cukrzycą leki przeciwdepresyjne mogą wpływać na poziom glukozy we krwi. Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących, zaleca się dokładne monitorowanie.

Tak jak przy innych lekach przeciwdepresyjnych, należy wziąć pod uwagę następujące:

przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych u pacjentów z schizofrenią lub innymi zaburzeniami psychicznymi mogą nasilać się objawy psychotyczne i myśli paranoiczne;
podczas leczenia fazy depresyjnej psychozy maniakalno-depresyjnej może dojść do przejścia fazy depresyjnej w manię. Pacjentów z wywiadem manii/hipomanii należy dokładnie obserwować. Stosowanie mirtazapinu należy przerwać u każdego pacjenta, który wpadnie w fazę maniakalną;
choć Mirzaten nie powoduje uzależnienia, doświadczenie postmarketingowe wskazuje, że nagłe przerwanie stosowania po długotrwałym leczeniu może czasem prowadzić do objawów odstawienia. Większość objawów odstawienia jest łagodna i samoistnie ustępuje. Spośród różnych objawów odstawienia zawroty głowy, pobudzenie, lęk, ból głowy i nudności są najczęstsze. Choć o tych objawach zgłaszano jako o objawach odstawienia, należy pamiętać, że mogą one być związane z podstawową chorobą. Zaleca się stopniowe kończenie leczenia mirtazapinem (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”);
należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu, takimi jak przerośnięcie prostaty, oraz u pacjentów z ostrą kątową jaskrą i podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym (choć prawdopodobieństwo wystąpienia problemów przy stosowaniu Mirzatenu jest małe ze względu na bardzo słabe działanie antycholinergiczne);
akatyzja / pobudzenie psychoruchowe: stosowanie leków przeciwdepresyjnych wiązano z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie przykrym lub patologicznym pobudzeniem i potrzebą poruszania się, często towarzyszącym niemożności siedzenia lub stania. Zjawisko to najprawdopodobniej pojawia się w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki u pacjentów z takimi objawami może być szkodliwe;
w trakcie badań postmarketingowych zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT, torsade de pointes, tachykardię komorową i nagłe zgon. Większość przypadków wiązana była z przedawkowaniem lub innymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, w szczególności przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających interwał QT (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Przedawkowanie”). Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu mirtazapinu pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub z wywiadem wydłużenia interwału QT w rodzinie, a także przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami, które mogą wydłużać interwał QT.

Hiponatremia.

Hiponatremia, prawdopodobnie w związku z zespołem nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNS ADH), zgłaszana była bardzo rzadko przy stosowaniu mirtazapinu. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zwiększone ryzykiem, np. u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki powodujące hiponatremię.

Zespół serotoniny.

Interakcja z substancjami działającymi serotonierycznie: zespół serotoniny może wystąpić, gdy inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) stosuje się razem z innymi substancjami działającymi serotonierycznie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Objawami zespołu serotoniny mogą być hipertermia, sztywność, mioklonus, niestabilność autonomiczna z szybkimi wahnięciami parametrów życiowych, zmiany stanu psychicznego, w tym dezorientacja, drażliwość i nadmierne pobudzenie, które może postępować do delirium i śpiączki. Należy ostrożnie stosować te substancje w połączeniu z mirtazapinem. Leczenie mirtazapinem należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów zespołu serotoniny i rozpocząć leczenie objawowe. Z doświadczenia postmarketingowego wynika, że zespół serotoniny występuje bardzo rzadko u pacjentów leczonych wyłącznie mirtazapinem.

Ciężkie reakcje niepożądane ze strony skóry

Podczas leczenia mirtazapinem zgłaszano ciężkie reakcje niepożądane ze strony skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliozy, reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), dermatozę pęcherzową i erythema multiforme, które mogą zagrażać życiu. Jeśli pojawiają się oznaki i objawy tych reakcji, stosowanie mirtazapinu należy natychmiast przerwać.

Jeśli u pacjenta rozwinęła się jedna z tych reakcji podczas stosowania mirtazapinu, pacjent ten nie powinien więcej nigdy być leczony mirtazapinem.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku są często bardziej wrażliwi na działanie leku, głównie pod względem efektów niepożądanych. W trakcie badań klinicznych mirtazapinu efekty niepożądane u osób starszych nie występowały częściej niż u pacjentów innych grup wiekowych.

Specjalne ostrzeżenia dotyczące niektórych substancji nieczynnych.

Mirzaten zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ograniczone dane dotyczące stosowania mirtazapinu u ciężarnych kobiet nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych. Badania na zwierzętach nie wykazały żadnych teratogennych efektów klinicznie istotnych, jednak zaobserwowano toksyczny wpływ na rozwój wewnątrzmaciczny. Lek należy przepisywać ostrożnie kobietom w ciąży. Jeśli Mirzaten był stosowany w czasie ciąży lub bezpośrednio przed porodem, zaleca się obserwację noworodka po porodzie w celu monitorowania możliwych skutków odstawienia leku.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnych jej etapach, zwiększa ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (PPHN). Choć nie przeprowadzono badań dotyczących związku między leczeniem mirtazapinem a wystąpieniem PPHN, potencjalne ryzyko nie może być wykluczone, biorąc pod uwagę podobny mechanizm działania (zwiększenie stężenia serotoniny).

Badania na zwierzętach oraz niektóre dane u ludzi wykazały, że mirtazapin przenika do mleka matki w bardzo małych ilościach. Decyzję o kontynuacji/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuacji/przerwaniu terapii Mirzateneem należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z przyjmowania Mirzatenu dla matki.

Plodność: brak wpływu na zdolność rozrodczą lub płodność.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Mirzaten ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania samochodem i innymi środkami mechanicznymi. Mirzaten może pogorszyć koncentrację i uwagę (szczególnie na wczesnym etapie leczenia). Pacjenci powinni unikać wykonywania potencjalnie niebezpiecznych zadań wymagających skupienia i dobrej koncentracji, takich jak kierowanie samochodem lub maszynami, podczas przyjmowania leku.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Skuteczna dawka dobową wynosi zazwyczaj 15–45 mg; dawka początkowa wynosi 15 mg (½ tabletka 30 mg) lub 30 mg.

Zazwyczaj mirtazapina zaczyna działać po 1–2 tygodniach leczenia. Po zastosowaniu odpowiedniej dawki pozytywną reakcję terapeutyczną można oczekiwać po 2–4 tygodniach. W przypadku braku odpowiedniej reakcji u pacjenta, dawkę można zwiększyć do maksymalnej dopuszczalnej dawki. Jeśli po 2–4 tygodniach nie obserwuje się odpowiedniej reakcji, leczenie należy przerwać.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zalecana dawka dla pacjentów w wieku podeszłym jest taka sama jak u dorosłych. W celu osiągnięcia zadowalającego i bezpiecznego efektu, zwiększanie dawki u pacjentów w wieku podeszłym powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarza.

Upośledzenie funkcji nerek.

Clirens mirtazapiny może być zmniejszony u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 40 ml/min). Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu Mirzatenu tej kategorii pacjentów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Upośledzenie funkcji wątroby.

Clirens mirtazapiny może być zmniejszony u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby. Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu Mirzatenu tej kategorii pacjentów, szczególnie z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby, ponieważ pacjenci z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby nie brali udziału w badaniach (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Lek należy przepisywać począwszy od najniższej dawki i kontrolować clirens mirtazapiny, szczególnie w przypadku zwiększania dawki.

Mirtazapina ma końcowy okres półtrwania 20–40 godzin, dlatego Mirzaten nadaje się do stosowania w trybie jednorazowego dawkowania w ciągu doby. Zaleca się przyjmowanie leku 1 raz dziennie przed snem. Dobową dawkę Mirzatenu można również podzielić na dwa przyjęcia (raz rano i raz wieczorem).

Tabletki należy połykać całkowicie, nie żując, i zapijać niewielką ilością płynu.

Pacjentów z depresją należy leczyć przez odpowiedni okres czasu, co najmniej przez 6 miesięcy, aż do całkowitego zniknięcia objawów klinicznych u pacjenta.

Zaleca się stopniowe odstawianie leczenia mirtazapiną w celu uniknięcia objawów odstawienia.

Dzieci

Nie zaleca się stosowania w leczeniu dzieci.

Przedawkowanie.

Aktualne doświadczenia dotyczące przedawkowania samej mirtazapiny wskazują, że objawy są zazwyczaj łagodne. Zgłaszano osłabienie układu nerwowego środkowego z dezorientacją i przedłużonym stanem sedyacyjnym, towarzyszone tachykardią oraz lekką nadciśnieniem lub hipotensją. Jednak możliwe są poważniejsze skutki (w tym śmiertelne) przy dawkach znacznie wyższych niż dawka terapeutyczna, szczególnie przy przedawkowaniu mieszanym. W tych przypadkach obserwowano również wydłużenie odcinka QT oraz komorową tachykardię typu torsade de pointes.

W przypadku przedawkowania wymagane jest odpowiednie leczenie objawowe i wspierające w celu zapewnienia funkcji życiowych organizmu. Należy prowadzić monitorowanie EKG.

Zaleca się również podanie węgla aktywowanego oraz przemywanie żołądka.

Dzieci. W przypadku przedawkowania u dzieci należy natychmiast podjąć takie same działania, jak u dorosłych.

Niepożądane działania.

U pacjentów z depresją występuje duża liczba objawów związanych z samą chorobą. Dlatego czasem trudno określić, które objawy są wynikiem samej choroby, a które są wynikiem leczenia Mirzatenem.

Niepożądane działania występujące u ponad 5 % pacjentów: senność, stan sedytywny, suchość w ustach, przyrost masy ciała, zwiększony apetyt, zawroty głowy oraz zwiększona uczucie zmęczenia.

Podczas leczenia mirtazapinem odnotowano ciężkie niepożądane działania ze strony skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, lekową reakcję z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), zapalenie pęcherzowe skóry oraz eritemę wielopostaciową (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Wszystkie wyniki randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo (w tym wskazania inne niż zaburzenia depresyjne) zostały ocenione pod kątem wystąpienia niepożądanych działań.

W ramach metaanalizy oceniono 20 badań 12-tygodniowego leczenia, w których 1501 pacjentów (134 pacjentów rocznie) otrzymywało dawkę mirtazapinu do 60 mg, a 850 pacjentów (79 pacjentów rocznie) otrzymywało placebo. Fazy rozszerzone tych badań zostały wykluczone w celu zachowania stosunku do leczenia placebo.

Podczas badań klinicznych oraz po rejestracji stosowania mirtazapinu obserwowano poniższe niepożądane działania z częstotliwością występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); nieznana częstotliwość (nie można określić na podstawie dostępnych informacji).

Ze strony krwi i układu chłonnego: nieznana częstotliwość — zahamowanie szpiku kostnego (grudkowica, anemia aplastyczna, trombocytopenia), eozynofilia.

Ze strony układu endokrynnego: nieznana częstotliwość — niedostateczna sekrecja hormonu antydiuretycznego, hiperprolaktynemia (oraz powiązane objawy: galaktoreę, ginekomację).

Ze strony metabolizmu i odżywiania: bardzo często — przyrost masy ciała*, zwiększony apetyt*, nieznana częstotliwość — hiponatremia.

Ze strony psychiki: często — zaburzenia snu, dezorientacja, niepokój\²,\⁵, bezsenność\³,\⁵, rzadko — koszmary nocne\², mania, pobudzenie\², halucynacje; napięcie psychomotoryczne, w tym akatyzję i hiperkinezę; rzadko — agresja, nieznana częstotliwość — myśli samobójcze\⁶, zachowania samobójcze\⁶, somnambulizm.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często — senność\¹,\⁴, stan sedytywny\¹,\⁴, ból głowy\², często — stan letargiczny\¹, amnezja (w większości przypadków pacjenci wyzdrowieli po zaprzestaniu stosowania leku), zawroty głowy, drżenie, rzadko — parestezje\², zespół niespokojnych nóg, utrata przytomności, bardzo rzadko — mioklonus, nieznana częstotliwość — drgawki (udary), zespół serotoniny, parestezje okołoustne, dysartria.

Ze strony układu naczyniowego: często — hipotensja ortostatyczna, rzadko — hipotensja\².

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często — suchość w ustach, często — nudności\³, biegunka\², wymioty\², zaparcia\¹, rzadko — hipozestezja okołoustna, bardzo rzadko — zapalenie trzustki, nieznana częstotliwość — obrzęk jamy ustnej, zwiększona produkcja śliny.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: rzadko — wzrost aktywności transaminaz w surowicy.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: często — egzantema\², nieznana częstotliwość — zespół Stevensa-Johnsona, zapalenie pęcherzowe skóry, eritema wielopostaciowa, toksyczny epidermalny nekrolioza, nieznana częstotliwość — lekowa reakcja z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często — artralgia, mialgia, ból pleców\¹; nieznana częstotliwość — rabdomioliza (ostry nekroz mięśni szkieletowych).

Ze strony nerek i układu moczowego: nieznana częstotliwość — zatrzymanie moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: nieznana częstotliwość — priapizm.

Zaburzenia ogólne: często — obrzęk obwodowy\¹, zwiększona uczucie zmęczenia, ogólny obrzęk, obrzęk lokalizowany.

Badania laboratoryjne: nieznana częstotliwość — wzrost poziomu kreatynokinazy.

Niepożądane działania, które zazwyczaj obserwowano w badaniach klinicznych z udziałem dzieci: przyrost masy ciała, pokrzywka, hipertriglicerydemia.

\¹ Podczas badań klinicznych te objawy występowały częściej u pacjentów przyjmujących mirtazapin niż u pacjentów przyjmujących placebo.
\² Podczas badań klinicznych te objawy występowały częściej w grupie przyjmującej placebo niż w grupie przyjmującej mirtazapin.
\³ Podczas badań klinicznych te objawy występowały częściej przy stosowaniu placebo niż przy stosowaniu mirtazapinu.
\⁴ Zmniejszenie dawki zazwyczaj nie prowadzi do zmniejszenia senności/sedacji, ale może zagrozić skuteczności leku przeciwdrgawkowego.
\⁵ Po leczeniu lekami przeciwdrgawkowymi mogą się rozwinąć lub nasilić niepokój i bezsenność (które mogą być objawami depresji). Podczas stosowania mirtazapinu zgłaszano rozwój lub nasilenie niepokoju i bezsenności.
\⁶ Podczas terapii lub bezpośrednio po zakończeniu leczenia mirtazapinem zgłaszano przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W analizach laboratoryjnych podczas badań klinicznych obserwowano tymczasowy wzrost poziomu transaminaz oraz gammaglutamylotranspeptydazy (jednak nie stwierdzono istotnie większej częstotliwości powiązanych z tym niepożądanych działań przy stosowaniu mirtazapinu w porównaniu z placebo).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3, 6 lub 9 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia /
KRKA, d.d., Novo mesto, Słowenia.

Miejsce i adres siedziby producenta.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia /
Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.