INSTRUKCJA LEKARSKIEGO STOSOWANIA LEKU Mirtazapin Sandoz® (Mirtazapin Sandoz®)

Skład:

substancja czynna: mirtazapin;

1 tabletka zawiera mirtazapinu 15 mg lub 30 mg;

substancje pomocnicze: jądro tabletki – laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza, krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu;

tabletki 15 mg: powłoka (Opadry Yellow) – hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 8000, tlenek żelaza żółty (E 172), barwnik chinolinowy żółty (E 104), żółty FCF (E 110);

tabletki 30 mg: powłoka (Opadry Beżowy) – hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 8000, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172);

Postać lekowa. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 15 mg: żółte, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, z ryżką po jednej stronie;

tabletki 30 mg: beżowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, z ryżką po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Kod ATC N06AX11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mirtazapin jest antagonistą presynaptycznych receptorów α2, co nasila centralną przewodność noradrenergiczną i serotonergiczną. Wzmożenie przewodności serotonergicznej zachodzi wyłącznie poprzez receptory 5-HT1, ponieważ mirtazapin blokuje receptory 5-HT2 i 5-HT3. Oba enancjomery mirtazapinu wykazują działanie przeciwdepresyjne, przy czym enancjomer S(+) blokuje receptory α2 i 5-HT2, a enancjomer R(–) blokuje receptory 5-HT3. Mirtazapin blokuje receptory H1, co odpowiada za jego działanie sedytywne. W dawkach terapeutycznych mirtazapin praktycznie nie wykazuje działania antycholinergicznego i nie wpływa na układ sercowo-naczyniowy.

Populacja pediatryczna. W dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach z udziałem dzieci w wieku 7–18 lat z dużym zaburzeniem depresyjnym (n = 259), stosowanych według zmiennej dawkowania w pierwszych 4 tygodniach (15–45 mg mirtazapinu), a następnie z zastosowaniem stałej dawki (15 mg, 30 mg lub 45 mg mirtazapinu) przez kolejne 4 tygodnie, nie zaobserwowano istotnych różnic między mirtazapinem a placebo zarówno w punktach końcowych pierwotnych, jak i wszystkich wtórnych. Istotny wzrost masy ciała (≥7 %) zaobserwowano u 48,8 % pacjentów w grupie leczonych mirtazapinem w porównaniu do 5,7 % w grupie placebo. Zaobserwowano również wysypkę (11,8 % kontra 6,8 %) oraz hipertriglicerydiemię (2,9 % kontra 0 %).

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym mirtazapin jest szybko i dobrze wchłaniany (bio dostępność wynosi około 50 %), osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi po około 2 godzinach. Ponad 85 % mirtazapinu wiąże się z białkami osocza krwi. Średni okres półtrwania wynosi 20–40 godzin; odnotowano przypadki, w których okres półtrwania wynosił 65 godzin; krótszy okres półtrwania zwykle obserwuje się u młodszych pacjentów. Długi okres półtrwania umożliwia podawanie leku raz na dobę. Stężenie stacjonarne osiągane jest po 3–4 dniach, po czym akumulacja ustaje. W zalecanych dawkach farmakokinetyka mirtazapinu jest liniowa. Spożycie pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę mirtazapinu.

Mirtazapin jest intensywnie metabolizowany i wydalany z organizmu z moczem i kałem w ciągu kilku dni. Główne drogi biotransformacji to demetylacja i utlenianie z późniejszą koniugacją. Dane in vitro z mikrosomów wątrobowych wskazują, że enzymy CYP2D6 i CYP1A2 cytochromu P450 są zaangażowane w tworzenie metabolitu 8-hydroksy-mirtazapinu, a CYP3A4 odpowiada za tworzenie metabolitów N-demetylo- i N-tlenku. Metabolit N-demetylo jest farmakologicznie aktywny i najprawdopodobniej wykazuje takie samo działanie farmakologiczne jak substancja wyjściowa.

Clirens mirtazapinu może zmniejszać się przy niewydolności nerek lub wątroby.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie stanów głębokiej depresji.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na mirtazapin lub którykolwiek inny składnik leku.

Jednoczesne stosowanie mirtazapinu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Mirtazapinu nie należy przyjmować jednocześnie z inhibitorami MAO ani w ciągu 2 tygodni po zakończeniu terapii. Po zakończeniu leczenia mirtazapinem musi upłynąć około 2 tygodni, zanim pacjenci będą mogli stosować inhibitory MAO.

Dodatkowo jednoczesne przyjmowanie mirtazapinu z selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny oraz innymi substancjami o działaniu serotonergicznym (L-tryptofan, trypotany, tramadol, linezolid, wenlafaksyna, lit oraz leki zawierające w składzie nasionka lekarskiego (Hypericum perforatum)) może prowadzić do wystąpienia efektów związanych z działaniem serotoniny. W przypadku stosowania tych substancji w połączeniu z mirtazapinem zaleca się ostrożność i dokładne monitorowanie medyczne.

Mirtazapin może nasilać działanie uspokajające benzodiazepin i innych leków uspokajających (w szczególności większość leków przeciwwąchlawych, antagonistów receptorów H1, opioidów). Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu tych leków razem z mirtazapinem.

Mirtazapin może nasilać depresyjne działanie alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy, dlatego pacjenci powinni powstrzymać się od spożywania alkoholu podczas leczenia tym lekiem.

Mirtazapin w dawce 30 mg raz dziennie powodował niewielkie, ale statystycznie istotne zwiększenie INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego) u pacjentów leczonych warfaryną. Zaleca się kontrolę INR w przypadku jednoczesnego stosowania warfaryny z mirtazapinem ze względu na możliwość jej zwiększenia.

Ryzyko wydłużenia odstępu QT oraz/lub arytmii komorowych (np. torsade de pointes) wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (np. niektóre leki przeciwwąchlawe i antybiotyki).

Interakcje farmakokinetyczne.

Karbamazepina i fenytoina, jako induktory CYP3A4, zwiększają klirens mirtazapinu około dwukrotnie, w konsekwencji średnie stężenie mirtazapinu we krwi zmniejsza się odpowiednio o 60% i 45%. Gdy karbamazepinę lub inny induktor metabolizmu wątrobowego (np. ryfampicynę) dodaje się do terapii mirtazapinem, dawkę ostatniego należy zwiększyć. Jeśli leczenie takim lekiem jest przerywane, może być konieczne zmniejszenie dawki mirtazapinu.

Jednoczesne stosowanie mocnego inhibitora CYP3A4 – ketokonazolu – zwiększało stężenia szczytowe we krwi i AUC (pole pod krzywą „stężenie/czas”) mirtazapinu odpowiednio o około 40% i 50%.

Przy stosowaniu cyklosporyny (słaby inhibitor CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4) z mirtazapinem średnie stężenia mirtazapinu we krwi mogą wzrosnąć o więcej niż 50%. Należy zachować ostrożność i zmniejszyć dawkę przy jednoczesnym stosowaniu mirtazapinu z mocnymi inhibitorami CYP3A4, inhibitorami proteazy HIV, lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli, erytromycyną, cyklosporyną lub nefazodonem.

Nie wykazano żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu mirtazapinu z paroksetyną, amitryptyliną, rysperydonem lub litem.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry. Zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne uogólnione zgorzeliny, reakcję na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), zapalenie pęcherzykowe skóry i zakaźnicę wielopostaciową, które mogą mieć śmiertelny skutek w związku z leczeniem mirtazapinem. W przypadku wystąpienia objawów i objawów świadczących o tych reakcjach, mirtazapin należy natychmiast odstawić. Jeśli u pacjenta rozwinęła się jedna z takich reakcji podczas stosowania leku Mirtazapin Sandoz®, nie można go już nigdy więcej leczyć tym preparatem.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego. Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (przypadki związane z samobójstwem). To ryzyko istnieje do czasu wystąpienia wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić przez pierwsze kilka tygodni leczenia lub dłużej, pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem do czasu poprawy. Zgodnie z ogólnym doświadczeniem klinicznym ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach wyleczenia.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem samobójczych prób lub pacjenci, którzy przed rozpoczęciem leczenia wykazują wyraźny stopień myśli samobójczych, mają większe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych i powinni być pod ścisłą kontrolą przez cały okres leczenia. Analiza badań klinicznych antydepresantów stosowanych u dorosłych z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych podczas stosowania antydepresantów w porównaniu z pacjentami w wieku do 25 lat, którzy otrzymywali placebo.

Podczas terapii antydepresantami konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem zachowań samobójczych, szczególnie na początku terapii i po zmianie dawkowania. Pacjentów (oraz opiekunów pacjentów) należy uprzedzić o konieczności zwracania uwagi na wszelkie objawy kliniczne, zachowania samobójcze lub myśli oraz nietypowe zmiany w zachowaniu i natychmiast zwracania się o poradę medyczną, jeśli takie objawy wystąpią.

Z uwagi na możliwość samobójstwa, szczególnie na początku leczenia, pacjentowi należy podać minimalną niezbędną ilość tabletek mirtazapinu.

Utrata funkcji szpiku kostnego. Podczas leczenia mirtazapinem zgłaszano utratę funkcji szpiku kostnego, która zwykle objawia się granulocytopenią lub agranulocytozą.

Zgłaszano pojedyncze przypadki agranulocytozy, zazwyczaj odwracalne, ale czasem zakończone śmiercią (głównie u pacjentów w wieku powyżej 65 lat). Lekarz powinien zwracać uwagę na takie objawy jak gorączka, ból gardła, stomatyt lub inne objawy infekcji. W przypadku wystąpienia takich objawów leczenie należy przerwać i wykonać badanie krwi.

Żółtaczka. Leczenie należy przerwać, jeśli wystąpi żółtaczka.

Stan wymagającego nadzoru lekarskiego. Ostrożne dawkowanie oraz regularna i ścisła obserwacja są konieczne u pacjentów z następującymi stanami:

padaczką i organicznymi uszkodzeniami mózgu. Mirtazapin należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z wywiadem napadów padaczkowych. Leczenie należy przerwać u pacjentów, u których występują napady padaczkowe lub obserwuje się zwiększenie częstotliwości napadów padaczkowych;
niewydolnością wątroby: po doustnym podaniu 15 mg mirtazapinu jego klirens zmniejszył się o około 35% u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim lub umiarkowanym stopniu nasilenia w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. Średnie stężenie mirtazapinu w osoczu wzrosło o około 55%. Przy przepisywaniu 30 mg mirtazapinu należy wziąć pod uwagę stosunek korzyści do potencjalnego ryzyka dla pacjenta;
niewydolnością nerek: po jednorazowym doustnym podaniu 15 mg mirtazapinu u pacjentów z niewydolnością nerek o umiarkowanym stopniu nasilenia (10 ml/min ≤ klirens kreatyniny < 40 ml/min) lub ciężkim stopniu nasilenia (klirens kreatyniny < 10 ml/min) klirens mirtazapinu zmniejszył się odpowiednio o około 30% i 50% w porównaniu ze zdrowymi pacjentami. Średnie stężenie mirtazapinu w osoczu wzrosło odpowiednio o 55% i 115%. Nie stwierdzono istotnych różnic u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim stopniu nasilenia (40 ml/min ≤ klirens kreatyniny < 80 ml/min) w porównaniu z grupą kontrolną. Przy przepisywaniu 30 mg mirtazapinu należy wziąć pod uwagę stosunek korzyści do potencjalnego ryzyka dla pacjenta oraz monitorować klirens kreatyniny;
chorobami serca, takimi jak zaburzenia przewodnictwa, choroba wieńcowa i niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. W takich przypadkach wymagane są standardowe środki ostrożności oraz ostrożne przepisywanie terapii wspomagającej;
nadciśnieniem tętniczym;
cukrzycą: u pacjentów z cukrzycą leki przeciwdepresyjne mogą wpływać na poziom glukozy we krwi. Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemicznych oraz zalecana jest ścisła obserwacja.

Przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych należy wziąć pod uwagę następujące ostrzeżenia:

przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych u pacjentów z chorobą schizofreniczną lub innymi zaburzeniami psychicznymi mogą nasilać się objawy psychiczne; mogą nasilić się myśli paranoiczne;
przy leczeniu fazy depresyjnej zaburzeń dwubiegunowych może dojść do przejścia w fazę maniakalną. Należy dokładnie obserwować pacjentów z wywiadem objawów maniakalnych lub hipomaniakalnych. Stosowanie mirtazapinu należy przerwać, jeśli pacjent wejdzie w fazę maniakalną;
choć uzależnienie od mirtazapinu nie występuje, doświadczenia po wprowadzeniu na rynek wskazują, że nagłe przerwanie leczenia po długotrwałym stosowaniu może czasem prowadzić do wystąpienia objawów odstawienia. Większość reakcji odstawienia objawia się niewielkimi objawami klinicznymi i ustępuje samoistnie. Spośród różnych objawów odstawienia, o których zgłaszano, najczęściej występujące to zawroty głowy, pobudzenie, niepokój, ból głowy i nudności. Choć zgłaszano je jako objawy odstawienia, należy pamiętać, że mogą one być związane z przebiegiem choroby podstawowej. Zaleca się stopniowe odstawienie mirtazapinu;
należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu, w tym jako wynik przerostu gruczołu krokowego, pacjentów z ostrą jaskrą kątową i podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym (jednak wpływ mirtazapinu jest mało prawdopodobny ze względu na jego bardzo niską aktywność antycholinergiczną);
akatyzja/ pobudzenie psychomotoryczne: stosowanie leków przeciwdepresyjnych wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzowanej subiektywnie przykrym lub niepokojącym pobudzeniem i potrzebą częstego poruszania się wraz z niemożnością spokojnego siedzenia lub stania. Najprawdopodobniej objawy te mogą wystąpić w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia, dlatego zwiększenie dawki może być szkodliwe dla zdrowia;
zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT, torsade de pointes, tachykardii komorowej i nagłej śmierci. Większość doniesień dotyczy przedawkowania lub pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, w szczególności przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odcinek QT.

Należy ostrożnie przepisywać mirtazapin pacjentom z znanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego lub rodowym wywiadem wydłużenia odcinka QT, a także przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami, które mogą wydłużać odcinek QT.

Hyponatremia. Były pojedyncze doniesienia o wystąpieniu hyponatremii podczas stosowania mirtazapinu, związanej z nieadekwatną sekrecją hormonu antydiuretycznego (ADH). Pacjenci w wieku starszym lub pacjenci stosujący terapię wspomagającą, która może powodować hyponatremię, wymagają środków ostrożności.

Zespół serotonergiczny. Interakcja z substancjami serotonergicznymi: zespół serotonergiczny może wystąpić, gdy inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny stosuje się łącznie z innymi substancjami serotonergicznymi. Objawami zespołu serotonergicznego mogą być hipertermia, sztywność mięśni, mioklonia, niestabilność autonomiczna z możliwymi szybkimi wahaniem wskaźników życiowych. Zmiany stanu psychicznego obejmują dezorientację, drażliwość i silne pobudzenie, które może postępować do delirium i śpiączki. Zespół serotonergiczny występuje bardzo rzadko u pacjentów leczonych wyłącznie mirtazapinem.

Pacjenci w wieku starszym. Przy przepisywaniu mirtazapinu pacjentom w wieku starszym należy wziąć pod uwagę niepożądane skutki stosowania leków przeciwdepresyjnych. Występowanie działań niepożądanych u pacjentów w wieku starszym obserwowano nie częściej niż u pacjentów z innych grup wiekowych.

Laktoza. Preparat zawiera laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem niemożliwości wchłaniania glukozy-galaktozy.

W składzie leku Mirtazapin Sandoz® tabletki powlekane o dawce 15 mg znajduje się żółty barwnik zachodni FCF (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ograniczone dane dotyczące stosowania mirtazapinu u kobiet w ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia wad wrodzonych. Badania na zwierzętach nie wykazały żadnych efektów teratogennych objawiających się objawami klinicznymi, jednak zaobserwowano niekorzystny wpływ na rozwój wewnątrzmaciczny.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w czasie ciąży, szczególnie w późnych etapach ciąży, zwiększa ryzyko wystąpienia trwałej nadciśnienia płucnego u noworodka (PPHN). Choć w żadnych badaniach nie badano związku PPHN z leczeniem mirtazapinem, to potencjalne ryzyko nie może być wykluczone, biorąc pod uwagę odpowiedni mechanizm działania (zwiększenie stężenia serotoniny).

Lek należy przepisywać kobietom w ciąży z szczególną ostrożnością, biorąc pod uwagę stosunek korzyści do potencjalnego ryzyka dla płodu. Jeśli mirtazapin stosuje się przed porodem lub bezpośrednio przed porodem, zaleca się postnatalną obserwację noworodka w celu uwzględnienia możliwych efektów odstawienia.

Okres karmienia piersią. Badania na zwierzętach oraz istniejące ograniczone dane badań na ludziach wykazały wydzielanie mirtazapinu do mleka matki w bardzo małych ilościach. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu terapii mirtazapinem podejmuje się z uwzględnieniem korzyści dla dziecka i korzyści z leczenia mirtazapinem dla kobiety.

Niepłodność. Dane badań przedklinicznych toksyczności reprodukcyjnej na zwierzętach wskazują na brak wpływu na płodność przy stosowaniu mirtazapinu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych maszyn.

Mirtazapin ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i innych maszyn. Lek może pogarszać koncentrację i uwagę (szczególnie na wczesnym etapie leczenia). Pacjenci stosujący mirtazapin powinni unikać potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających koncentracji i uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Skuteczna dawka dzienna wynosi zazwyczaj od 15 do 45 mg; dawka początkowa – 15 lub 30 mg. Mirtazapin zaczyna wykazywać działanie ogólnie po 1–2 tygodniach leczenia. Leczenie odpowiednią dawką powinno prowadzić do pozytywnej odpowiedzi w ciągu 2–4 tygodni. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi dawkę można zwiększyć. Jeśli w ciągu następnych 2–4 tygodni nie zaobserwuje się efektu, lek należy odstawić.

Pacjenci w podeszłym wieku. Zalecana dawka jest taka sama jak u dorosłych. W celu osiągnięcia satysfakcjonującego i bezpiecznego efektu zwiększenie dawki u pacjentów w podeszłym wieku należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dawkowanie w zaburzeniach funkcji nerek. Klirens mirtazapinu może się zmniejszać u pacjentów z niewydolnością nerek o umiarkowanym lub ciężkim stopniu (klirens kreatyniny < 40 ml/min). Przy przepisywaniu leku tej kategorii pacjentów należy monitorować klirens kreatyniny.

Dawkowanie w niewydolności wątroby. Klirens mirtazapinu może się zmniejszać u pacjentów z niewydolnością wątroby. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu leku tej kategorii pacjentów, szczególnie z niewydolnością wątroby ciężkiego stopnia. Leczenie należy rozpocząć od najniższej dawki, monitorując klirens mirtazapinu, szczególnie w przypadku zwiększania dawki.

Okres półtrwania mirtazapinu wynosi 20–40 godzin, dlatego lek można stosować raz na dobę. Zaleca się jednorazowe stosowanie leku w nocy przed snem. Dobową dawkę leku można również podzielić na dwa przyjęcia (rano i wieczorem; większą dawkę należy przyjmować w nocy).

Tabletki należy przyjmować doustnie, połykając bez żucia; w razie potrzeby – popić wodą.

Pacjentów z depresją należy leczyć przez dłuższy czas, co najmniej 6 miesięcy, aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Zaleca się stopniowe odstawianie leczenia mirtazapinem w celu uniknięcia objawów odstawienia.

Dzieci.

Leku nie należy stosować w leczeniu dzieci. Zjawiska związane z zachowaniami samobójczymi (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) najczęściej obserwowano u dzieci i nastolatków leczonych lekami przeciwdrgawkowymi. Jeśli z uwagi na konieczność kliniczną zaczęto leczenie, należy dokładnie obserwować pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brakuje długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci i nastolatków w zakresie wzrostu, dojrzewania, rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Przedawkowanie.

Istniejące doświadczenia wskazują, że objawy przedawkowania mirtazapinu są zazwyczaj łagodne. Opisywano osłabienie układu nerwowego środkowego z dezorientacją i długotrwałą sedywacją, towarzyszone tachykardią oraz nieznaczną hipotensją lub nadciśnieniem tętniczym. Jednak możliwe są cięższe skutki (w tym śmiertelne) po zażyciu dawki znacznie przekraczającej dawkę terapeutyczną, szczególnie w przypadku przedawkowania mieszanego.

W tych przypadkach opisywano również wydłużenie odcinka QT oraz tachykardię komorową typu torsade de pointes.

W przypadku przedawkowania pacjenci powinni otrzymać odpowiednią terapię objawową w celu utrzymania funkcji życiowych organizmu. Należy prowadzić monitorowanie EKG. Można stosować węgiel aktywowany lub przepłukanie żołądka.

Dzieci. W przypadku przedawkowania należy podjąć działania opisane dla dorosłych.

Efekty uboczne.

Pacjenci w stanie depresji mają liczne objawy, które mogą być związane z samą chorobą. Jednak czasami trudno określić, które dokładnie objawy są przejawem choroby, a które – wynikiem leczenia mirtazapinem.

Najczęstsze reakcje niepożądane występujące u ponad 5% pacjentów leczonych lekiem to senność, osłabienie, suchość w ustach, przyrost masy ciała, zwiększone apetyt, zawroty głowy oraz zwiększone zmęczenie. Zgłaszano ciężkie reakcje niepożądane ze strony skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolyz, reakcję na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), zapalenie pęcherzykowe skóry oraz wielopostaciową czerwienicę, związane z leczeniem mirtazapinem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niepożądane skutki zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (efekty zgłoszone spontanicznie).

Ze strony krwi i układu chłonnego: częstość nieznana – zahamowanie funkcji szpiku kostnego (granolicytopenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, trombocytopenia), eozynofilia.

Ze strony układu endokrynnego: częstość nieznana – zaburzenia wydzielania hormonu przeciwmoczniczego, hiperprolaktynemia (w tym objawy towarzyszące – galaktoreę i ginekomastię).

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: bardzo często – przyrost masy ciała, zwiększenie apetytu; częstość nieznana – hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne: często – nietypowe sny, dezorientacja, niepokój, bezsenność, amnezja*; rzadko – noce bolesne, mania, wzburzenie, halucynacje, pobudzenie psychomotoryczne (w tym akatyzję, hiperkinezę); bardzo rzadko – agresja; częstość nieznana – myśli samobójcze, zachowania samobójcze.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – senność, osłabienie, ból głowy; często – spowolnienie, zawroty głowy, drżenie; rzadko – parestezje, zespół niespokojnych nóg, omdlenia; bardzo rzadko – mioklonia; częstość nieznana – drgawki (krwawienia), zespół serotonergiczny, parestezje jamy ustnej, dysartria.

Ze strony układu krążenia: często – ortostatyczne obniżenie ciśnienia; rzadko – hipotensja tętnicza.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – suchość w ustach; często – nudności, biegunka, wymioty, zaparcia; rzadko – hipozestezja jamy ustnej; bardzo rzadko – zapalenie trzustki; częstość nieznana – obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, zwiększone wydzielanie śliny.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – podwyższenie aktywności aminotransferaz w surowicy.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – egzantema; częstość nieznana – zespół Stevensa-Johnsona, zapalenie pęcherzykowe skóry, wielopostaciowa czerwienica, toksyczny epidermalny nekrolyz, reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból stawów, ból mięśni, ból pleców; częstość nieznana – rabdomioliza.

Ze strony nerek i układu moczowego: częstość nieznana – zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne: często – obrzęki obwodowe, zwiększone zmęczenie; częstość nieznana – somnambulizm, obrzęk ogólny, obrzęk zlokalizowany.

Badania laboratoryjne: częstość nieznana – podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej.

* W większości przypadków pacjenci wyzdrowieli po odstawieniu leku.

Zmniejszenie dawki zazwyczaj nie prowadzi do zmniejszenia senności/osłabienia, ale może obniżyć skuteczność leku przeciwdepresyjnego.

Pobudzenie oraz bezsenność, które mogą być objawami depresji, mogą się rozwinąć lub nasilić w wyniku leczenia lekami przeciwdepresyjnymi, w tym mirtazapinem.

Zgłoszono przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii mirtazapinem lub bezpośrednio po jej zakończeniu.

Ocena wyników badań laboratoryjnych w badaniach klinicznych wskazywała na tymczasowy wzrost poziomu aminotransferaz i gamma-glutamylotransferazy (jednak nie zgłoszono reakcji niepożądanych związanych z mirtazapinem, które występowały częściej podczas leczenia mirtazapinem niż pod placebo).

Populacja pediatryczna.

W badaniach klinicznych u dzieci obserwowano następujące niepożądane zjawiska: przyrost masy ciała, pokrzywkę oraz hipertriglicerydiemię (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 2 (10 × 2) blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

SALUTAS Pharma GmbH, Niemcy.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Otto-von-Guericke-Allee 1, 39179 Barleben, Niemcy.