Mirapex®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MIRAPEX®

Skład:

substancja czynna: pramipexol;

1 tabletka zawiera pramipeksolu dihydrochloran monohydrat 0,25 mg, co odpowiada 0,18 mg pramipexolu, lub 1 mg, co odpowiada 0,7 mg pramipexolu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobię kukurydzianą, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, povidon, stearynian magnezu.

Postać lekowa. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 0,25 mg – białe, owalne, płaskie z obu stron tabletki z ukośnymi krawędziami oraz oznaczeniem: P7/ głęboka linia podziału /P7 z jednej strony, logo firmy Boehringer Ingelheim/ linia podziału /logo firmy Boehringer Ingelheim z drugiej strony. Tabletki można podzielić na równe połowy;

tabletki 1 mg – białe, okrągłe, płaskie tabletki z ukośnymi krawędziami oraz oznaczeniem: P9/ głęboka linia podziału /P9 z jednej strony, logo firmy Boehringer Ingelheim/ linia podziału /logo firmy Boehringer Ingelheim z drugiej strony. Tabletki można podzielić na równe połowy.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwparkinsonowe. Środki dopaminergiczne. Agonisty dopaminy.

Kod ATC N04B C05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Pramipexol jest agonistą receptorów dopaminowych o wysokiej selektywności i specyficzności wobec podtypu receptorów dopaminowych D2, z największym powinowactwem do receptorów D3 oraz pełną aktywnością wobec nich charakterystyczną.

Pramipexol złagodzi objawy ruchowe parkinsonizmu poprzez stymulację receptorów dopaminowych w prążkowiu (corpus striatum). Badania na zwierzętach wykazały, że pramipexol hamuje synteza, uwalnianie oraz zwrotny zbiór dopaminy.

Dokładny mechanizm działania leku Mirapex® w leczeniu zespołu niespokojnych nóg jest nieznany. Dane neurofarmakologiczne wskazują na zaangażowanie układu dopaminergicznego.

Efekty farmakodynamiczne

U wolontariuszy obserwowano zależne od dawki obniżenie stężenia prolaktyny. W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników, przy szybszym niż zalecane tempo tytryacji dawki Mirapex® PD (co 3 dni) do dawki 4,5 mg pramipexolu w postaci soli (3,15 mg pramipexolu) na dobę, obserwowano wzrost ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca. Ten efekt nie był obserwowany w badaniach na pacjentach.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Pramipexol jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym. Biologiczna dostępność przekracza 90%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest między 1. a 3. godziną po podaniu. Szybkość wchłaniania nie jest zmniejszana przez jednoczesne spożycie pokarmu, ale zmniejsza się ogólny stopień wchłaniania. Pramipexol wykazuje kinetykę liniową oraz niewielką zmienność stężeń w osoczu u różnych pacjentów.

Rozkład

U człowieka zdolność pramipexolu do wiązania z białkami osocza jest bardzo niska (< 20%), natomiast objętość rozkładu jest duża (400 l). U szczurów obserwowano wysokie stężenia w tkance mózgowej (około 8 razy wyższe niż w osoczu).

Biotransformacja

Pramipexol jest u człowieka metabolizowany jedynie w niewielkim stopniu.

Wydalanie

Wydalanie pramipexolu w postaci niezmienionej przez nerki jest główną drogą eliminacji. Około 90% znaczonej dawki 14C wydalane jest z moczem, podczas gdy mniej niż 2% wykrywane jest w kale. Całkowity klirens pramipexolu wynosi około 500 ml/min, a klirens nerkowy – około 400 ml/min. Okres półtrwania (t ½) waha się od 8 godzin u młodych osób do 12 godzin u osób starszych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Mirapex® jest wskazany u dorosłych do leczenia objawów i objawów idiopatycznego choroby Parkinsona, zarówno jako monoterapia (bez lewodopy), jak i w połączeniu z lewodopą, czyli przez cały przebieg choroby aż do późnych stadiów, gdy efekt lewodopy osłabia się lub staje się niestabilny, występuje fluktuacja efektu terapeutycznego (zanik działania dawki lub efekt typu „włączone-wyłączone”).

Mirapex® jest wskazany u dorosłych do leczenia objawowego idiopatycznego zespołu niespokojnych nóg o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu w dawkach nieprzekraczujących 0,75 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,54 mg pramipexolu) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wiązanie z białkami osocza.

Pramipexol wiąże się z białkami osocza w bardzo niewielkim stopniu (< 20%), a biotransformacja jest nieznaczna u mężczyzn. Dlatego interakcje z innymi lekami wpływającymi na wiązanie leku z białkami osocza lub jego wydalanie poprzez biotransformację są mało prawdopodobne. Ponieważ leki przeciwbłoniopochne są wydalane głównie poprzez biotransformację, potencjalna interakcja jest mało prawdopodobna, choć interakcje z lekami przeciwbłoniopochne nie były badane. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych z selegiliną i lewodopą.

Inhibitory/konkurencyjne substancje wykorzystujące aktywną ścieżkę wydalania nerek

Cymetydyna zmniejsza klirens pramipexolu przez nerki o około 34%, najprawdopodobniej poprzez hamowanie kationowej sekrecyjnej transportowej systemu kanalików nerkowych. Dlatego leki, które są inhibitorami tej aktywnej ścieżki wydalania nerek lub są wydalane tą samą drogą, takie jak cymetydyna, amantadyna, mexyletyna, zidowudyna, cisplatyna, chinina i prokainamid, mogą oddziaływać na pramipexol, powodując obniżenie jego klirensu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków z lekiem Mirapex® należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki pramipexolu.

Połączenie z lewodopą

Podczas zwiększania dawki leku Mirapex® stosowanego w połączeniu z lewodopą zaleca się zmniejszenie dawki lewodopy, natomiast dawki innych leków przeciwparkinsonowych należy pozostawić bez zmian.

Z uwagi na możliwe efekty addytywne należy zalecać pacjentom zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu innych leków uspokajających lub alkoholu w połączeniu z pramipexolem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” oraz „Efekty niepożądane”).

Leki przeciwpsychotyczne.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych z pramipexolem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), na przykład w przypadkach, gdy można oczekiwać efektów antagonistycznych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Przy przepisywaniu leku Mirapex® pacjentom z chorobą Parkinsona i zaburzeniami funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki zgodnie z sekcją „Sposób stosowania i dawki”.

Halucynacje. Halucynacje są znane jako skutek uboczny leczenia agonistami dopaminy i lewodopą. Pacjentów należy poinformować, że mogą występować (głównie wzrokowe) halucynacje.

Diskinezja. W trakcie łączonej terapii z lewodopą, w przypadku postępującej choroby Parkinsona, podczas wstępnego dozowania leku Mirapex® może rozwinąć się dyskinezja. W takim przypadku należy zmniejszyć dawkę lewodopy.

Dystonia.

Dystonia osiowa, w tym antekoliz, kamptokormia i plewrototonus (zespół Pizy), czasem była zgłaszana u pacjentów z chorobą Parkinsona po wstępnym dawkowaniu lub stopniowym zwiększaniu dawki pramipexolu. Choć dystonia może być objawem choroby Parkinsona, objawy dystonii u pacjentów z chorobą Parkinsona ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu pramipexolu.

W przypadku wystąpienia dystonii należy rozważyć przeanalizowanie schematu leczenia lekami dopaminergicznymi oraz dostosowanie dawki pramipexolu.

Nagłe napady snu i senność. Stosowanie pramipexolu wiązano z sennością i nagłymi napadami snu, szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona. Rzadko zgłaszano nagłe napady snu w czasie aktywności dziennej, które w niektórych przypadkach pojawiają się bez świadomości tego stanu lub bez objawów ostrzegawczych. Pacjentów należy o tym poinformować. Należy im zalecić zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń w trakcie leczenia lekiem Mirapex®. Pacjenci, u których wystąpiła senność i/lub nagłe napady snu, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń. Ponadto należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia. Z uwagi na możliwe efekty addytywne, należy zachować ostrożność, jeśli pacjenci stosują inne leki uspokajające w połączeniu z pramipexolem lub spożywają alkohol (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy oddziaływania”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia kontroli impulsów. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju zaburzeń kontroli impulsów. Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni wiedzieć, że w trakcie leczenia agonistami dopaminy, w tym Mirapex®, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, takie jak patologiczna gra w gry hazardowe, zwiększona libido, hiperseksualność, kompulsywne wydatkowanie lub zakupy, przejadanie się i kompulsywne jedzenie. W przypadku pojawienia się takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki/odstawienia leku.

Mania i delirium. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju manii i delirium. Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni wiedzieć, że mania i delirium mogą występować u pacjentów otrzymujących terapię pramipexolem. W przypadku pojawienia się takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki/odstawienia leku.

Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi. Pacjentów z zaburzeniami psychicznymi należy leczyć agonistami dopaminy tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa ryzyko. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych z pramipexolem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy oddziaływania”).

Obserwacja okulistyczna. Zaleca się regularne badania okulistyczne w równych odstępach czasu lub w przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku.

Ciężka choroba układu sercowo-naczyniowego. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego. Zaleca się kontrolę ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia, ze względu na ogólny ryzyko ortostatycznej hipotensji tętniczej związanego z terapią dopaminergiczną.

Zespół neuroleptyczny złośliwy. Objawy sugerujące obecność zespołu neuroleptycznego złośliwego obserwowano po nagłym odstawieniu leczenia dopaminergicznego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zespół odstawienia agonistów dopaminy (DAWS).

Zespół odstawienia agonistów dopaminy obserwowano przy stosowaniu agonistów dopaminy, w tym pramipexolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby przerwać leczenie, dawkę pramipexolu u pacjentów z chorobą Parkinsona należy stopniowo zmniejszać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ograniczone dane wskazują, że pacjenci z zaburzeniami kontroli impulsów oraz pacjenci otrzymujący wysokie dawki dobowe i/lub wysokie dawki kumulacyjne agonistów dopaminy mogą mieć większe ryzyko rozwoju zespołu odstawienia agonistów dopaminy. Zespół odstawienia może obejmować apatię, niepokój, depresję, zmęczenie, potliwość, ból i brak odpowiedzi na stosowanie lewodopy. Przed zmniejszeniem dawki i odstawieniem pramipexolu pacjentów należy poinformować o możliwych objawach zespołu odstawienia. Pacjentów należy dokładnie monitorować podczas zmniejszania dawki i odstawiania pramipexolu. W przypadku silnych i/lub trwających objawów zespołu odstawienia agonistów dopaminy może zostać rozważone tymczasowe ponowne przepisanie pramipexolu w najniższej skutecznej dawce.

Augmentacja zespołu niespokojnych nóg. Leczenie zespołu niespokojnych nóg pramipexolem może prowadzić do augmentacji. Augmentacja objawia się wcześniejszym pojawieniem się objawów wieczorem (lub nawet w ciągu dnia), nasileniem objawów oraz rozprzestrzenieniem się objawów na inne kończyny.

Ryzyko augmentacji może wzrosnąć wraz ze zwiększaniem dawki. Przed rozpoczęciem leczenia pacjenci powinni zostać poinformowani o ryzyku augmentacji i powinni skontaktować się z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów augmentacji. W przypadku podejrzenia augmentacji należy rozważyć możliwość skorygowania dawki do najniższej skutecznej dawki lub rozważyć możliwość odstawienia pramipexolu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Wpływ na ciążę i laktację u ludzi nie był badany. Pramipexol nie wykazywał działania teratogennego w badaniach na szczurach i królikach, ale wywierał działanie embriotoksyczne na szczurach przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic. Mirapex® nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne, tzn. gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią. Ponieważ leczenie pramipexolem hamuje wydzielanie prolaktyny u ludzi, można oczekiwać hamowania laktacji. Przenikanie pramipexolu do mleka matki u kobiet nie było badane. U szczurów stężenie znakowanej radioaktywnie substancji czynnej w mleku było wyższe niż w osoczu. Ze względu na brak odpowiednich danych dotyczących ludzi, Mirapex® nie jest zalecany w okresie karmienia piersią. Jednak jeśli nie można uniknąć stosowania tego leku, należy przerwać karmienie piersią.

Niepłodność. Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach pramipexol wpływał na cykl estrogenny i obniżał płodność samic, co było oczekiwane dla agonisty dopaminy. Jednak te badania nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich szkodliwych wpływow na płodność mężczyzn.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.

Mirapex® może znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami. Mogą występować halucynacje lub senność.

Pacjentów leczonych lekiem Mirapex®, u których w trakcie tego leczenia pojawia się senność i/lub nagłe napady snu, należy poinformować, że powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych lub wykonywania czynności, podczas których osłabiona czujność może narażać ich lub innych na ryzyko poważnych urazów lub śmierci (np. podczas obsługi maszyn), aż do ustąpienia nawrotów i senności. (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy oddziaływania” oraz „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Choroba Parkinsona.

Dawkę dobową podaje się w 3 dawkach, w równych porcjach.

Leczenie wstępnego etapu.

Dawkę leku należy zwiększać stopniowo, rozpoczynając od 0,375 mg pramipexolu dihydrochloroku monohydratu (0,264 mg pramipexolu) na dobę, a następnie zwiększać co 5–7 dni. Jeśli u pacjentów nie występują nietolerowane działania niepożądane, dawkę należy dopasowywać aż do osiągnięcia maksymalnego efektu terapeutycznego (patrz tabela 1).

Tabela 1

W razie potrzeby dalszego zwiększania dawki dzienną dawkę należy zwiększać o 0,75 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,54 mg pramipexolu) co tydzień, aż do maksymalnej dawki wynoszącej 4,5 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (3,3 mg pramipexolu) na dobę. Należy jednak zaznaczyć, że częstość występowania senności wzrasta przy dawkach powyżej 1,5 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (1,1 mg pramipexolu) na dobę (patrz punkt „Działania niepożądane”).

Terapia utrzymująca.

Indywidualna dawka waha się od 0,375 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,264 mg pramipexolu) do maksymalnej dawki 4,5 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (3,3 mg pramipexolu) na dobę. W badaniach wstępnych skuteczność leczenia obserwowano począwszy od dawki dobowej 1,5 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (1,1 mg pramipexolu). Dalszą korektę dawki należy przeprowadzać z uwzględnieniem reakcji klinicznej i występowania działań niepożądanych. W badaniach klinicznych około 5% pacjentów leczono dawkami niższymi niż 1,5 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (1,1 mg pramipexolu). U pacjentów z postępującą chorobą Parkinsona dawki pramipexolu przekraczające 1,5 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (1,1 mg pramipexolu) na dobę mogą okazać się korzystne, jeśli planowane jest zmniejszenie dawki lewodopy. Zaleca się zmniejszanie dawki lewodopy podczas zwiększania dawki leku Mirapex® oraz w trakcie terapii utrzymującej tym lekiem, w zależności od reakcji poszczególnych pacjentów (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przerywanie leczenia.

Nagłe przerwanie terapii dopaminergicznej może prowadzić do rozwoju złośliwego zespołu neuroleptycznego lub zespołu odstawienia agonistów dopaminy. Dawkę pramipexolu należy stopniowo zmniejszać o 0,75 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,54 mg pramipexolu) na dobę, aż do osiągnięcia dawki dobowej 0,75 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,54 mg pramipexolu). Następnie dawkę należy zmniejszyć do 0,375 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,264 mg pramipexolu) na dobę (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Zespół odstawienia agonistów dopaminy może wystąpić nawet podczas stopniowego zmniejszania dawki. W związku z tym może być konieczne tymczasowe zwiększenie dawki przed wznowieniem procesu zmniejszania dawki (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Wydalanie pramipexolu zależy od funkcji nerek. Proponowany schemat dawkowania w leczeniu wstępnym:

• pacjentom z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie trzeba zmniejszać dawki dobowej ani częstotliwości podawania;
• pacjentom z klirem kreatyniny 20–50 ml/min początkową dawkę dobową leku Mirapex® podaje się w dwóch dawkach, rozpoczynając od 0,125 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,088 mg pramipexolu) dwa razy dziennie (0,25 mg/dzień pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu / 0,176 mg pramipexolu/dzień). Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 2,25 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (1,57 mg pramipexolu);
• pacjentom z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min dawkę dobową leku Mirapex® podaje się w jednej dawce, rozpoczynając od 0,125 mg/dzień pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,088 mg pramipexolu/dzień). Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej pramipexolu 1,5 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (1,1 mg pramipexolu);
• w przypadku pogorszenia funkcji nerek w trakcie terapii utrzymującej dawkę dobową leku Mirapex® należy zmniejszyć o tyle procent, o ile zmniejszył się klirens kreatyniny. Na przykład, przy zmniejszeniu klirensu kreatyniny o 30% dawkę dobową leku Mirapex® należy zmniejszyć o 30%. Dawkę dobową można podawać w dwóch dawkach, jeśli klirens kreatyniny mieści się w przedziale 20–50 ml/min, i w jednej dawce, jeśli klirens kreatyniny jest poniżej 20 ml/min.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Prawdopodobnie nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ około 90% wchłoniętego substancji czynnej jest wydalane przez nerki. Jednak potencjalny wpływ zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę leku Mirapex® nie był badany.

Zespół niespokojnych nóg.

Zalecana początkowa dawka leku Mirapex® wynosi 0,125 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,088 mg pramipexolu) raz dziennie, 2–3 godziny przed snem. U pacjentów wymagających dodatkowego złagodzenia objawów dawkę można zwiększać co 4–7 dni aż do maksymalnej dawki 0,75 mg pramipexolu dihydrochlorowodoru monohydratu (0,54 mg pramipexolu) na dobę (patrz tabela 2). Należy stosować najniższą skuteczną dawkę (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania, Zespół niespokojnych nóg”).

Tabela 2

* W razie potrzeby

Należy ocenić odpowiedź pacjenta na leczenie po 3 miesiącach i przeanalizować konieczność kontynuacji terapii. Jeśli leczenie zostaje przerwane na więcej niż kilka dni, należy ponownie rozpocząć leczenie od dawki początkowej, zgodnie z zaleceniami podanymi powyżej.

Przestanie leczenia.

Ponieważ dawka dobową stosowaną w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie przekracza 0,75 mg pramipexolu dihydrochlorowodoranu monohydratu (0,54 mg pramipexolu), leczenie lekiem Mirapex® można przerywać bez stopniowego zmniejszania dawki. W trakcie 26-tygodniowego badania klinicznego kontrolowanego placebo obserwowano nawrót objawów zespołu niespokojnych nóg (nasilenie objawów w porównaniu z poziomem wyjściowym) u 10% pacjentów (14 z 135 pacjentów) po nagłym przerwaniu stosowania pramipexolu. Efekt ten był podobny przy wszystkich dawkach.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Wydalanie leku Mirapex® zależy od funkcji nerek. U pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 20 ml/min nie ma potrzeby zmniejszania dawki dobowej.

Stosowanie leku Mirapex® nie było badane u pacjentów poddawanych hemodializie oraz u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest konieczne zmniejszanie dawki, ponieważ niemal 90% pochłoniętego leku jest wydalane przez nerki.

Sposób stosowania.

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając wodą, podczas lub poza posiłkiem.

Dzieci.

Choroba Parkinsona. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Mirapex® u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone. Brak podstaw do stosowania leku Mirapex® u dzieci w chorobie Parkinsona.

Zespół niespokojnych nóg. Stosowanie leku Mirapex® nie jest zalecane u dzieci (do 18 roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Zespół Tourette’a. Mirapex® nie jest zalecany do stosowania u dzieci (do 18 roku życia) z zespołem Tourette’a ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności oraz niekorzystny stosunek korzyści do ryzyka w przypadku tej choroby.

Przedawkowanie.

Nie ma doświadczenia klinicznego związanego z dużym przedawkowaniem. Oczekiwanymi reakcjami ubocznymi mogą być objawy związane z profilu farmakodynamicznym agonisty dopaminy, w tym nudności, wymioty, hiperkineza, halucynacje, lęk i hipotensja tętnicza. Nie istnieje żaden uznany antydot na przedawkowanie agonisty dopaminy. W przypadku objawów stymulacji ośrodkowego układu nerwowego może być wskazane podanie neuroleptyku. Leczenie przedawkowania może wymagać podjęcia ogólnych środków wspierających, w tym przepłukania żołądka, podania płynów dożylnie, przyjęcia węgla aktywnego oraz kontroli elektrokardiogramu.

Efekty uboczne.

Analiza połączonych badań kontrolowanych placebo, w których wzięło udział łącznie 1923 pacjentów przyjmujących pramipexol oraz 1354 pacjentów przyjmujących placebo, wykazała, że reakcje niepożądane były często zgłaszane w obu grupach. U 63% pacjentów przyjmujących pramipexol i u 52% pacjentów przyjmujących placebo zgłoszono co najmniej jedną reakcję niepożądaną.

Większość reakcji niepożądanych zwykle występuje na początku terapii, a znaczna część z nich ustępuje, nawet jeśli leczenie jest kontynuowane.

Reakcje niepożądane są przedstawione według klas układów narządów i częstości występowania (liczba pacjentów, u których można oczekiwać wystąpienia reakcji), z wykorzystaniem następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), pojedyncze (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznana (niemożliwe do ustalenia na podstawie dostępnych danych).

Choroba Parkinsona.

Najczęściej zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi u pacjentów z chorobą Parkinsona (≥ 5%), które występowały częściej podczas leczenia pramipexolem niż placebo, były: nudności, dyskineza, hipotensja ortostatyczna, zawroty głowy, senność, bezsenność, zaparcia, halucynacje, ból głowy i zmęczenie. Częstość występowania senności zwiększa się przy dawkach przekraczających 1,5 mg pramipexolu dihydrochloranu monohydratu na dobę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Najczęstszą reakcją niepożądaną przy stosowaniu w połączeniu z lewodopą była dyskineza. Hipotensja ortostatyczna może wystąpić na początku leczenia, szczególnie jeśli titerowanie pramipexolu odbywa się zbyt szybko.

Tabela 3. Choroba Parkinsona

1 Ta reakcja niepożądana była obserwowana w okresie pogabinetowym. Z 95 % wiarygodnością kategorię częstości określono jako rzadką, ale może być niższa. Ustalenie dokładnej częstości jest niemożliwe, ponieważ reakcja niepożądana nie była obserwowana podczas badań klinicznych wśród 2 762 pacjentów z chorobą Parkinsona leczonych pramipexolem.

Zespół niespokojnych nóg, najczęściej występujące reakcje niepożądane

U pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem najczęściej występującymi reakcjami niepożądanymi (≥ 5 %) były nudności, ból głowy, zawroty głowy i nasilone zmęczenie. Nudności i nasilone zmęczenie występowały częściej u kobiet (20,8 % i 10,5 % odpowiednio) niż u mężczyzn (6,7 % i 7,3 % odpowiednio) podczas leczenia lekiem Mirapex®.

Tabela 4. Zespół niespokojnych nóg

1 Ta reakcja niepożądana była obserwowana w okresie pogwarancyjnym. Z 95 % pewnością kategoria częstości została określona jako rzadka, ale może być niższa. Nie jest możliwe ustalenie dokładnej częstości, ponieważ reakcja niepożądana nie była obserwowana podczas badań klinicznych wśród 1 395 pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem.

Opis wybranych reakcji niepożądanych

Senność. Stosowanie pramipexolu jest często związane ze sennością oraz rzadziej – z nadmierną sennością w ciągu dnia i nagłymi napadami snu (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia libidum. Stosowanie pramipexolu może rzadko wiązać się z zaburzeniami libidum (wzrost lub spadek).

Zaburzenia kontroli impulsów. Podczas leczenia agonistami dopaminy, w tym Mirapex®, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, w tym patologiczna gra w gry hazardowe, nasilenie libidum, hiperseksualność, kompulsywne wydatki lub zakupy, przejadanie się oraz kompulsywne spożywanie pokarmu (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W trakcie krzyżowego retrospektywnego badania przesiewowego i badania typu „przypadek-kontrola”, w którym wzięło udział 3 090 pacjentów z chorobą Parkinsona, u 13,6 % wszystkich pacjentów leczonych terapią dopaminergiczną lub niedopaminergiczną stwierdzono objawy zaburzeń kontroli impulsów w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Obserwowane objawy obejmowały patologiczną skłonność do gier hazardowych, nieodpartą potrzebę robienia zakupów, nadmierną potrzebę jedzenia oraz kompulsywne zachowanie seksualne (hiperseksualność). Możliwe niezależne czynniki ryzyka wystąpienia zaburzeń kontroli impulsów obejmują terapię dopaminergiczną i wyższe dawki tej terapii, młodszy wiek (≤ 65 lat), brak związku małżeńskiego oraz przypadki patologicznej gry w gry hazardowe w rodzinie zgłaszane przez pacjenta.

Zespół odstawienia agonistów dopaminy. W przypadku zmniejszenia dawki lub zaprzestania stosowania agonistów dopaminy (w tym pramipexolu) mogą wystąpić niemotoryczne reakcje niepożądane. Objawy obejmują apatię, lęk, depresję, zmęczenie, pocenie się i ból (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność serca. W trakcie badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym obserwowano niewydolność serca u pacjentów stosujących pramipexol. W jednym z badań farmakoepidemiologicznych stosowanie pramipexolu wiązało się ze zwiększonym ryzykiem niewydolności serca w porównaniu z brakiem jej stosowania (stosunek ryzyka 1,86; 95 % CI, 1,21–2,85).

Zgłaszanie podejrzeń o reakcje niepożądane

Zgłaszanie podejrzeń o reakcje niepożądane po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Binger Strasse 173, 55216 Ingelheim am Rhein, Niemcy.