Miolokard

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MIOLOCARD

Skład:

substancja czynna: meldonium;

1 ml roztworu zawiera 3-(2,2,2-trimetylohydrazyniową) propionian meldonium dihydratu (meldonium) 100 mg;

substancje pomocnicze: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy.

Inne leki kardiologiczne. Kod ATC C01EB22.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meldonium jest prekursorem karnityny, strukturalnym analogiem γ-butyrobetainy (GBB), w której jeden atom węgla został zastąpiony przez atom azotu. Działanie na organizm można wyjaśnić na dwa sposoby.

1. Wpływ na biosyntezę karnityny.

Meldonium, odwracalnie hamując γ-butyrobetainę hydroksylazę, obniża biosyntezę karnityny i tym samym przeszkadza w transporcie długich łańcuchów kwasów tłuszczowych przez błony komórkowe, zapobiegając w ten sposób gromadzeniu się silnego detergentu – aktywowanych form nieutlenionych kwasów tłuszczowych w komórkach. W efekcie zapobiega się uszkodzeniu błon komórkowych.

W warunkach niedokrwienia, przy obniżeniu stężenia karnityny, hamowana jest beta-utlenianie kwasów tłuszczowych oraz optymalizowane zużycie tlenu w komórkach, stymuluje się utlenianie glukozy i przywraca transport ATP z miejsc jego biosyntezy (mitochondria) do miejsc zużycia (cytozol). W istocie komórki są zaopatrzone w substancje odżywcze i tlen, a także optymalizowane jest zużycie tych substancji.

Z kolei przy wzroście biosyntezy prekursora karnityny, czyli GBB, aktywuje się syntaza tlenku azotu (NO), co prowadzi do poprawy właściwości reologicznych krwi i zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego.

Przy zmniejszeniu stężenia meldonium biosynteza karnityny ponownie się nasila, a w komórkach stopniowo zwiększa się ilość kwasów tłuszczowych.

Uważa się, że podstawą skuteczności meldonium jest zwiększenie tolerancji komórek na obciążenie (przy zmianie ilości kwasów tłuszczowych).

1. Funkcja mediatora w hipotetycznym układzie GBB-ergicznym.

Wysunięto hipotezę, że w organizmie istnieje system przekazywania sygnałów neuronalnych – układ GBB-ergiczny, który zapewnia przekaz impulsu nerwowego między komórkami. Mediatorem tego układu jest ostatni prekursor karnityny – eter GBB. W wyniku działania GBB-estrasy mediator oddaje komórce elektron, przenosząc w ten sposób impuls elektryczny, i przekształca się w GBB. Następnie zhydrolizowana forma GBB jest aktywnie transportowana do wątroby, nerek i jąder, gdzie przekształca się w karnitynę. W komórkach somatycznych w odpowiedzi na bodziec ponownie syntetyzowane są nowe cząsteczki GBB, zapewniając rozprzestrzenianie się sygnału.

Przy zmniejszeniu stężenia karnityny stymuluje się biosyntezę GBB, w wyniku czego zwiększa się stężenie eteru GBB.

Jak wspomniano wcześniej, meldonium jest strukturalnym analogiem GBB i może pełnić funkcję „mediatora”. W przeciwieństwie do tego, GBB-hydroksylaza „nie rozpoznaje” meldonium, dlatego stężenie karnityny nie wzrasta, a maleje. W ten sposób meldonium, zastępując „mediator” i sprzyjając wzrostowi stężenia GBB, prowadzi do rozwoju odpowiedniej reakcji organizmu. W efekcie wzrasta ogólna aktywność metaboliczna również w innych układach, np. w układzie nerwowym centralnym (UKN).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy.

Badania na zwierzętach wykazały, że meldonium pozytywnie wpływa na kurczliwość mięśnia sercowego, wykazuje działanie miokardiochronne (m.in. przeciwko katecholaminom i alkoholowi), może zapobiegać zaburzeniom rytmu serca oraz zmniejszać obszar zawału mięśnia sercowego.

Choroba niedokrwienna serca (stabilna dławica napadowa).

Analiza danych klinicznych dotyczących stosowania meldonium w leczeniu stabilnej dławicy napadowej wykazała, że lek zmniejsza częstotliwość i nasilenie napadów dławicy, a także ilość stosowanego nitrogliceryny. Preparat wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (CNS) i komorowymi ekstrasystolami, mniejsze działanie obserwuje się u pacjentów z nadkomorowymi ekstrasystolami.

Szczególnie ważną cechą leku jest jego zdolność do zmniejszania zużycia tlenu w stanie spoczynku, co uznaje się za skuteczny kryterium terapii przeciwko dławicy w CNS.

Meldonium korzystnie wpływa na procesy miażdżycowe w naczyniach wieńcowych i obwodowych, obniżając ogólny poziom cholesterolu w surowicy krwi oraz indeks aterogenny.

Przewlekła niewydolność serca.

W wielu badaniach klinicznych analizowano rolę meldonium w leczeniu przewlekłej niewydolności serca wynikającej z CNS i stwierdzono jego zdolność do zwiększania tolerancji na obciążenie fizyczne oraz objętości pracy wykonywanej przez pacjentów z niewydolnością serca.

W przypadku ciężkiej niewydolności serca meldonium należy stosować w połączeniu z innymi tradycyjnymi środkami terapii niewydolności serca.

Wpływ na UKN.

W doświadczeniach na zwierzętach stwierdzono działanie antyhipoksyjne meldonium oraz wpływ na przepływ krwi w mózgu. Lek optymalizuje ponowne rozmieszczenie objętości przepływu krwi w mózgu na rzecz ognisk niedokrwienia, zwiększa odporność neuronów w warunkach hipoksji.

Preparat wykazuje działanie pobudzające na UKN: zwiększenie aktywności ruchowej i wytrzymałości fizycznej, stymulację reakcji behawioralnych, a także działanie antystresowe – stymulację układu sympatoadrenalowego, gromadzenie katecholamin w mózgu i nadnerczach, ochronę narządów wewnętrznych przed zmianami wywołanymi stresem.

Skuteczność w chorobach neurologicznych.

Wykazano, że meldonium jest skutecznym środkiem w kompleksowej terapii ostrych i przewlekłych zaburzeń przepływu krwi w mózgu (udar niedokrwienny, przewlekła niewydolność przepływu krwi w mózgu). Meldonium normalizuje napięcie i oporność naczyń włosowatych i arterioł mózgowych, przywraca ich reaktywność.

Zbadano wpływ meldonium na proces rehabilitacji pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi (po przebytych chorobach naczyń mózgowych, operacjach mózgu, urazach, przebytym zapaleniu mózgu kleszczowym).

Wyniki oceny aktywności terapeutycznej meldonium świadczą o jego zależnym od dawki pozytywnym wpływie na wytrzymałość fizyczną i przywracanie funkcjonalnej niezależności w okresie rekonwalescencji.

Analiza zmian indywidualnych i sumarycznych funkcji intelektualnych po zastosowaniu leku wykazała pozytywny wpływ na proces przywracania funkcji intelektualnych w okresie rekonwalescencji. Stwierdzono, że meldonium poprawia jakość życia w okresie rekonwalescencji (głównie dzięki odnowie funkcji fizycznych organizmu), a także usuwa zaburzenia psychiczne.

Meldonium wykazuje pozytywny wpływ na funkcję układu nerwowego: zmniejsza zaburzenia u pacjentów z deficytem neurologicznym w okresie rekonwalescencji.

Poprawia się ogólny stan neurologiczny pacjentów (zmniejszenie uszkodzeń nerwów mózgowych i patologii odruchów, regresja paraplegii, poprawa koordynacji ruchów i funkcji wegetatywnych).

Farmakokinetyka.

Farmakokinetykę badano u zdrowych ochotników po dożylnej i doustnej aplikacji meldonium.

Wchłanianie

Biologiczna dostępność wynosi 100%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest natychmiast po podaniu. Po wielokrotnym dożylonym podaniu dawek Cmax osiąga 25,5 ± 3,63 μg/ml.

Po dożylnej aplikacji pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) po pojedynczym i powtarzanym podaniu dawek meldonium różni się, co wskazuje na możliwe nagromadzanie się meldonium w osoczu krwi.

Rozkład

Meldonium szybko rozkłada się z krwiobiegu w tkankach o wysokiej powinowactwie do serca. Meldonium i jego metabolity częściowo przenikają przez barierę łożyskową. Badania na zwierzętach wykazały, że meldonium przenika do mleka matki.

Biotransformacja

Badania metabolizmu na zwierzętach doświadczalnych wykazały, że meldonium metabolizuje się głównie w wątrobie.

Wydalanie

Wydalanie meldonium i jego metabolitów z organizmu odbywa się głównie drogą nerkową. Po pojedynczym dożylnym podaniu dawek meldonium 250 mg, 500 mg i 1000 mg, okres półwypływu wczesnego wydalania meldonium wynosi 5,56–6,55 godziny, a końcowy okres wydalania wynosi 15,34 godziny.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek, u których wzrasta dostępność biologiczna, należy zmniejszyć dawkę meldonium.

Zaburzenia funkcji nerek

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, u których wzrasta dostępność biologiczna, należy zmniejszyć dawkę meldonium. Istnieje interakcja między nerkową resorpcją meldonium lub jego metabolitów (np. 3-hydroksymeldonium) a karnityną, w wyniku czego zwiększa się klirens nerkowy karnityny. Brak bezpośredni wpływu meldonium, GBB oraz kombinacji meldonium/GBB na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Zaburzenia funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, u których wzrasta dostępność biologiczna, należy zmniejszyć dawkę meldonium. W badaniach toksyczności na szczurach po podaniu meldonium w dawce powyżej 100 mg/kg stwierdzono żółte zabarwienie wątroby i denaturację tłuszczów. W badaniach histopatologicznych na zwierzętach po podaniu dużych dawek meldonium (400 mg/kg i 1600 mg/kg) stwierdzono gromadzenie lipidów w komórkach wątroby. U ludzi nie zaobserwowano zmian wskazań funkcji wątroby po podaniu dużych dawek (400–800 mg). Nie można wykluczyć możliwej infiltracji tłuszczowej komórek wątroby.

Dzieci

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meldonium u dzieci (do 18 roku życia), dlatego stosowanie leku u tej grupy pacjentów jest przeciwwskazane.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

W terapii skojarzonej w przypadku następujących chorób:

• choroby serca i układu naczyniowego: stabilna dławica bolesna wysiłkowa, przewlekła niewydolność serca (NYHA, klasy funkcyjne I-III), kardiomiopatia, zaburzenia czynnościowe serca i układu naczyniowego;
• ostrych i przewlekłych niedokrwieniowych zaburzeń krążenia mózgowego;
• zmniejszonej wydolności organizmu, przeciążenia fizycznego i psychoemocjonalnego;
• w okresie rekonwalescencji po zaburzeniach mózgowo-naczyniowych, urazach głowy i encefalicie.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na meldonium, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe (przy zaburzeniach odpływu żylnego, guzach śródczaszkowych), ciężka niewydolność wątroby i/lub nerek (brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania). Wiek dziecięcy. Okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Meldonium można stosować razem z nitratami o przedłużonym działaniu i innymi lekami przeciwko dławicy (stabilna dławica bolesna wysiłkowa), glikozydami nasierdziowymi i lekami moczopędnymi (niewydolność serca). Można je również łączyć z lekami przeciwkrzepliwymi, lekami przeciwzakrzepowymi, lekami przeciwwstrząsowymi i innymi lekami poprawiającymi mikrokrążenie.

Meldonium może nasilać działanie leków zawierających nitroglicerynę, nifedypinę, beta-adrenoblokery oraz inne środki hipotensyjne i naczyniorozkurczające obwodowe.

W wyniku jednoczesnego stosowania leków żelaza i meldonium u pacjentów z anemią spowodowaną niedoborem żelaza poprawiał się skład kwasów tłuszczowych w erytrocytach.

Przy stosowaniu meldonium w połączeniu z kwasem orotowym w celu wyeliminowania uszkodzeń spowodowanych niedokrwieniem/rewaskularyzacją obserwuje się dodatkowy efekt farmakologiczny.

Meldonium pomaga usuwać patologiczne zmiany serca spowodowane azidotymidyną (AZT) oraz pośrednio wpływa na reakcje stresu oksydacyjnego spowodowane AZT, prowadzące do dysfunkcji mitochondriów. Stosowanie meldonium w połączeniu z azidotymidyną lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu AIDS ma pozytywny wpływ na leczenie nabytego zespołu niewydolności odpornościowej (AIDS).

W teście utraty refleksu równowagi spowodowanej etanolem meldonium skracał czas snu. W przypadku drgawek wywołanych pentylentetrazolem stwierdzono wyraźne działanie przeciwdrgawkowe meldonium. Z kolei przy stosowaniu przed terapią meldonium alfa2-adrenoblokera jochiminy w dawce 2 mg/kg oraz inhibitora syntazy tlenku azotu (NO-syntazy) N-(G)-nitro-L-argininy w dawce 10 mg/kg działanie przeciwdrgawkowe meldonium było całkowicie blokowane.

Przedawkowanie meldonium może nasilić kardiotoxyczność spowodowaną cyklofosfamidem.

Niedobór karnityny, który powstaje przy stosowaniu meldonium, może nasilić kardiotoxyczność spowodowaną ifosfamidem.

Meldonium wykazuje działanie ochronne w przypadku kardiotoxyczności spowodowanej indynawirem oraz neurotoksyczności spowodowanej efawirenzem.

Nie należy stosować razem z innymi lekami zawierającymi meldonium, ponieważ może wzrosnąć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Особливости stosowania.

U pacjentów z łagodnym lub średnim zaburzeniem funkcji wątroby i/lub nerek w wywiadzie należy zachować ostrożność podczas stosowania leku (należy kontrolować funkcję wątroby i/lub nerek).

Długotrwałe doświadczenie leczenia ostrym zawałem mięśnia sercowego i niestabilną chorobą wieńcową w oddziałach kardiologicznych wskazuje, że meldonium nie jest lekiem pierwszego rzutu w ostrym zespole wieńcowym.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania przeprowadzone na zwierzętach nie są wystarczające, aby ocenić wpływ meldonium na przebieg ciąży, rozwój embrionalny/rozwój płodu, poród oraz okres poporodowy. Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane, dlatego meldonium jest przeciwwskazane w okresie ciąży.

Karmienie piersią.

Dostępne dane uzyskane na zwierzętach wskazują na przenikanie meldonium do mleka matki. Nie wiadomo, czy meldonium przenika do ludzkiego mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/maluchów, dlatego meldonium jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dożylnie. Stosowanie leku nie wymaga specjalnego przygotowania przed podaniem. Ze względu na możliwy efekt pobudzający, zaleca się stosowanie leku w pierwszej połowie dnia.

Dorośli

Dawka wynosi 500–1000 mg (5–10 ml) na dobę; dawkę podaje się jednorazowo lub podzielić na 2 dawki. Czas leczenia zwykle wynosi 10–14 dni, po czym leczenie należy kontynuować w postaci doustnej.

Czas trwania cyklu leczenia – 4–6 tygodni. Cykl leczenia można powtórzyć 2–3 razy w ciągu roku.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek można zmniejszyć dawkę meldoniu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Ze względu na to, że lek jest wydalany z organizmu przez nerki, pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek od lekkich do umiarkowanych należy stosować mniejszą dawkę meldoniu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby od lekkich do umiarkowanych należy stosować mniejszą dawkę meldoniu.

Dzieci

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meldoniu u dzieci (do 18. roku życia), dlatego stosowanie meldoniu u tej kategorii pacjentów jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania leku Miolokard. Lek jest małotoksyczny i nie powoduje skutków ubocznych zagrażających życiu.

W przypadku obniżonego ciśnienia tętniczego możliwe są bóle głowy, zawroty głowy, tachykardia, osłabienie ogólne. Leczenie objawowe.

W przypadku ciężkiego przedawkowania należy kontrolować funkcje wątroby i nerek.

Hemodializa nie ma istotnego znaczenia w przypadku przedawkowania meldoniu ze względu na silne wiązanie się z białkami osocza krwi.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania według MedDRA: często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000).

Ze strony układu odpornościowego:

często – reakcje alergiczne;

rzadko – podwyższona wrażliwość, w tym zapalenie skóry alergicznego pochodzenia, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy; reakcje anafilaktyczne aż do szoku.

Ze strony psychiki:

rzadko – pobudzenie, uczucie strachu, myśli natrętne, zaburzenia snu.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

rzadko – parestezje, drżenie, hipestezja, szum w uszach, zawroty głowy, zawroty, zaburzenia chodu, stan przedobrzuczkowy, omdlenie.

Ze strony serca:

rzadko – zmiana rytmu serca, kołatanie serca, tachykardia/sinusowa tachykardia, migotanie przedsionków, arytmia, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej/ból w klatce piersiowej.

Ze strony układu krwiotwórczego:

rzadko – podwyższenie/spadek ciśnienia tętniczego, kryzys nadciśnieniowy, hiperemia, bladość.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

często – infekcje dróg oddechowych;

rzadko – zapalenie gardła, kaszel, duszność, apnea.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – niestrawność;

rzadko – dysgezja (metaliczny smak w ustach), utrata apetytu, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka, ból brzucha, suchość w ustach, nadmierna produkcja śliny.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – wysypka, ogólna/wysypka makularna/papularna, swędzenie.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej:

rzadko – ból pleców, osłabienie mięśni, skurcze mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego:

rzadko – polakiuria.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania:

rzadko – osłabienie ogólne, dreszcze, astenia, obrzęk, obrzęk twarzy, obrzęk nóg, uczucie gorąca, uczucie zimna, zimny pot, reakcje w miejscu podania, w tym ból w miejscu podania.

Badania:

często – dyslipidemia, podwyższenie stężenia białka C-reaktywnego;

rzadko – odchylenia w zapisie EKG, przyśpieszenie pracy serca, eozynofilia.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nieznana. Nie należy mieszać leku w jednej strzykawce z innymi lekami.

Opakowanie. 5 ml w ampułkach szklanych nr 10 (5x2) w blisterach, w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „FARMASEL”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 07408, obwód kijowski, rejon białocerkiewski, wieś Kwitnewe, ul. Prorizna 3.