Mildraleks-Zdorovia

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku leczniczego MILDRALEX-ZDOROVIA (MILDRALEX-ZDOROVYE)

SkÅ ad:

substancja czynna: meldonium;

1 kapsuÅ 1a zawiera meldonium dihydraÅ 1 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: skrobi ziemniaczanej, stearynianu wapnia, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; Å obka kapsuÅ 1y zawiera dwutlenek tytanu (E 171), Å elatyna.

PostaÄ leku. KapsuÅ 1y twarde.

GÅ ówne wÅ asciwoÅ ci fizyko-chemiczne: twarde Å elatynowe kapsuÅ 1y biaÅ e.

ZawartoÅ Ä kapsuÅ 1 – mieszanina zawierajÄ ca granulki i proszek biaÅ y ze sÅ abkim zapachem. Dopuszczalne jest wystÄ powanie aglomeratów. Na kapsuÅ 1e moÅ e byÄ naniesiona znak handlowy przedsiÄ biorstwa – ZT.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne leki kardiologiczne. Kod ATC C01EB22.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meldonium jest prekursorem karnityny, strukturalnym analogiem gamma-butyrobetainy (GBB), w którym jeden atom węgla został zastąpiony atomem azotu. Działanie na organizm można wyjaśnić na dwa sposoby.

Wpływ na biosyntezę karnityny

Meldonium odwracalnie hamuje gamma-butyrobetainohydroksylazę, co prowadzi do obniżenia biosyntezy karnityny, a tym samym przeszkadza transportowi długich łańcuchów kwasów tłuszczowych przez błony komórkowe, zapobiegając tym samym gromadzeniu się w komórkach silnego detergentu – aktywowanych form niespalonych kwasów tłuszczowych. W ten sposób zapobiega się uszkodzeniu błon komórkowych.

W warunkach niedokrwienia, przy zmniejszeniu stężenia karnityny, opóźniona zostaje beta-oksydacja kwasów tłuszczowych oraz optymalizowane jest zużycie tlenu w komórkach, stymuluje się oksydację glukozy i przywraca transport ATP z miejsc jego biosyntezy (mitochondria) do miejsc zużycia (cytozol). Komórki są zatem zaopatrzone w substancje odżywcze i tlen, a także optymalizowane jest zużycie tych substancji.

Z kolei przy zwiększeniu biosyntezy prekursora karnityny, czyli GBB, aktywuje się syntazę tlenku azotu (NO), co poprawia właściwości reologiczne krwi i zmniejsza opór obwodowy naczyń.

Przy zmniejszeniu stężenia meldonium biosynteza karnityny ponownie się nasila, a w komórkach stopniowo zwiększa się ilość kwasów tłuszczowych.

Uważa się, że podstawą skuteczności działania meldonium jest zwiększenie tolerancji komórek na obciążenie (przy zmianie ilości kwasów tłuszczowych).

Funkcja mediatora w hipotetycznym układzie GBB-ergicznym

Wysunięto hipotezę, że w organizmie istnieje układ przekazywania sygnałów neuronalnych – układ GBB-ergiczny, który zapewnia przekaz impulsu nerwowego między komórkami. Mediatorem tego układu jest ostatni prekursor karnityny – eter GBB. W wyniku działania GBB-estrasy mediator oddaje komórce elektron, przekazując w ten sposób impuls elektryczny i przekształca się w GBB. Następnie zhydrolizowana forma GBB jest aktywnie transportowana do wątroby, nerek i jąder, gdzie przekształca się w karnitynę. W komórkach somatycznych w odpowiedzi na bodziec syntetyzowane są nowe cząsteczki GBB, zapewniając rozprzestrzenienie się sygnału.

Przy zmniejszeniu stężenia karnityny stymuluje się synteza GBB, co prowadzi do zwiększenia stężenia eteru GBB.

Jak wspomniano wcześniej, meldonium jest strukturalnym analogiem GBB i może pełnić funkcję „mediatora”. W przeciwieństwie do tego, GBB-hydroksylaza „nie rozpoznaje” meldonium, dlatego stężenie karnityny nie wzrasta, a maleje. W ten sposób meldonium, zarówno sam zastępując „mediator”, jak i sprzyjając wzrostowi stężenia GBB, prowadzi do rozwoju odpowiedniej reakcji organizmu. W rezultacie wzrasta ogólna aktywność metaboliczna również w innych układach, np. w układzie nerwowym środkowym (CNS).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy. Stwierdzono, że meldonium pozytywnie wpływa na kurczliwość mięśnia sercowego, wykazuje działanie miokardioochronne (m.in. przeciwko katecholaminom i alkoholowi), jest zdolny zapobiegać zaburzeniom rytmu serca oraz zmniejszać obszar zawału mięśnia sercowego.

Choroba wieńcowa serca (stabilna dławica wysiłkowa). Analiza danych klinicznych dotyczących cyklicznego stosowania meldonium w leczeniu stabilnej dławicy wysiłkowej wykazała, że lek zmniejsza częstotliwość i nasilenie napadów dławicy oraz ilość stosowanego nitrogliceryny. Preparat wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne u chorych z chorobą niedokrwienną serca (CNS) i ekstrasystolami komorowymi, słabsze działanie obserwuje się u pacjentów z ekstrasystolami nadkomorowymi.

Szczególnie istotna jest zdolność leku do zmniejszania zużycia tlenu w stanie spoczynku, co uznaje się za skuteczny kryterium terapii przeciwko dławicy w CNS.

Meldonium sprzyjająco wpływa na procesy miażdżycowe w naczyniach wieńcowych i obwodowych, zmniejszając ogólny poziom cholesterolu w surowicy krwi oraz indeks aterogenny.

Przewlekła niewydolność serca. Zauważono zdolność meldonium do zwiększania tolerancji na obciążenie fizyczne oraz objętość pracy wykonywanej przez pacjentów z niewydolnością serca.

Zbadano skuteczność meldonium w przypadku niewydolności serca klasy funkcjonalnej NYHA I–III o średnim stopniu ciężkości. Pod wpływem terapii meldonium 59–78 % pacjentów, u których na początku zdiagnozowano niewydolność serca klasy II, zakwalifikowano do klasy I. Stwierdzono, że stosowanie meldonium poprawia funkcję inotropową mięśnia sercowego, zwiększa tolerancję na obciążenie fizyczne, poprawia jakość życia pacjentów i nie powoduje ciężkich działań niepożądanych. Należy jednak zaznaczyć, że meldonium może powodować nieznaczną hipotensję. Inne możliwe działania niepożądane meldonium to reakcje alergiczne skóry, ból głowy, uczucie dyskomfortu w nadbrzuszu.

W przypadku ciężkiej niewydolności serca meldonium należy stosować w połączeniu z innymi tradycyjnymi środkami terapii niewydolności serca.

Wpływ na CNS. Stwierdzono działanie antyhipoksyczne meldonium oraz działanie sprzyjające przepływowi krwi do mózgu. Lek optymalizuje ponowne rozmieszczenie objętości przepływu krwi do mózgu na rzecz ognisk niedokrwiennych, zwiększa odporność neuronów w warunkach hipoksji.

Preparat wykazuje działanie stymulujące na CNS – zwiększenie aktywności ruchowej i wytrzymałości fizycznej, stymulację reakcji behawioralnych, a także działanie antystresowe – stymulację układu sympatoadrenalowego, gromadzenie katecholamin w mózgu i gruczołach nadnerczy, ochronę narządów wewnętrznych przed zmianami wywołanymi stresem.

Skuteczność w chorobach neurologicznych. Udowodniono, że meldonium jest skutecznym środkiem w kompleksowym leczeniu ostrych i przewlekłych zaburzeń przepływu krwi do mózgu (udar niedokrwienny, przewlekła niedostateczność przepływu krwi do mózgu). Meldonium normalizuje napięcie i oporność naczyń włosowatych i arterioł mózgu, przywraca ich reaktywność.

Zbadano proces rehabilitacji pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi (po przebytych chorobach naczyń mózgowych, operacjach mózgu, urazach, przebytym zapaleniu mózgu kleszczowym).

Wyniki oceny aktywności terapeutycznej meldonium świadczą o jego zależnym od dawki pozytywnym wpływie na wytrzymałość fizyczną i przywracanie niezależności funkcjonalnej w okresie rekonwalescencji.

Analiza zmian indywidualnych i sumarycznych funkcji intelektualnych po zastosowaniu leku wykazała pozytywny wpływ na proces przywracania funkcji intelektualnych w okresie rekonwalescencji.

Stwierdzono, że meldonium poprawia jakość życia w okresie rekonwalescencji (głównie dzięki odnowie funkcji fizycznej organizmu), a także usuwa zaburzenia psychiczne.

Meldonium charakteryzuje się pozytywnym wpływem na funkcję układu nerwowego – zmniejszenie zaburzeń u pacjentów z deficytem neurologicznym w okresie rekonwalescencji.

Poprawia się ogólny stan neurologiczny pacjentów (zmniejszenie uszkodzenia nerwów mózgowych i patologii odruchów, regresja porażenia, poprawa koordynacji ruchów i funkcji wegetatywnych).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po pojedynczej dawce doustnej Cmax wynosi 2,23–2,43 μg/ml, a po zastosowaniu dawek powtarzanych – 2,77 μg/ml. Tmax wynosi 1–3 godziny. Bio dostępność po podaniu doustnym wynosi 78%. Jedzenie nieco opóźnia wchłanianie.

Rozkład. Meldonium szybko rozkłada się z krwiobiegu do tkanek. Objętość rozkładu wynosi 88,07±8,56 l, wiązanie z białkami osocza wynosi 78%. Meldonium i jego metabolity częściowo przechodzą przez barierę łożyskową.

Biotransformacja. Stwierdzono, że meldonium metabolizuje się głównie w wątrobie.

Wydalanie. W wydalaniu meldonium i jego metabolitów z organizmu istotne znaczenie ma wydalanie nerkowe. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki okres półtrwania wczesnego wydalania meldonium wynosi około 3,5–4 godziny. Przy stosowaniu dawek powtarzanych okres półtrwania wydalania się różni. Wyniki te świadczą o możliwym gromadzeniu się meldonium w osoczu krwi.

Grupy pacjentów specjalnych

Pacjenci w podeszłym wieku. Pacjentom w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, u których wzrasta dostępność biologiczna, należy zmniejszyć dawkę meldonium.

Zaburzenia funkcji nerek. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, u których wzrasta dostępność biologiczna, należy zmniejszyć dawkę meldonium. Istnieje interakcja między nerkową resorpcją meldonium lub jego metabolitów (np. 3-hydroksymeldonium) a karnityną, w wyniku której zwiększa się klirens nerkowy karnityny. Meldonium, GBB oraz kombinacja meldonium/GBB nie wywierają bezpośredniego wpływu na układ renina-angiotensyna-aldosteron.

Zaburzenia funkcji wątroby. Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, u których wzrasta dostępność biologiczna, należy zmniejszyć dawk游戏副本

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

W terapii skojarzonej w następujących przypadkach:

• choroby serca i układu naczyniowego: stabilna dławica wysiłkowa, przewlekła niewydolność serca (klasa czynnościowa NYHA I–IIІ), kardiomiopatia, czynnościowe zaburzenia czynności serca i układu naczyniowego;
• ostry i przewlekły niedokrwienie mózgu;
• zmniejszona wydolność, przeciążenie fizyczne i psychoemocjonalne;
• w okresie rekonwalescencji po zaburzeniach naczyniowo-mózgowych, urazach głowy i zapaleniu mózgu.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na meldonium i/lub dowolny składnik pomocniczy leku;
• podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (przy zaburzeniu odpływu żylnej, guzach wewnątrzczaszkowych);
• ciężka niewydolność wątroby i/lub nerek (brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Meldonium można stosować razem z nitratami o przedłużonym działaniu i innymi lekami przeciwdławicowymi (stabilna dławica wysiłkowa), glikozydami naparstnicy i lekami moczopędnymi (niewydolność serca). Można go również łączyć z lekami przeciwkrzepliwymi, lekami przeciwzakrzepowymi, lekami przeciwdrgawkowymi i innymi lekami poprawiającymi mikrokrążenie.
Meldonium może nasilać działanie leków zawierających nitroglicerynę, nifedypinę, blokery β-adrenergiczne oraz inne leki obniżające ciśnienie tętnicze i naczynia obwodowe.

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, stosujących meldonium i lizynopril w celu zmniejszenia nasilenia objawów, stwierdzono pozytywne działanie terapii skojarzonej (wazodylatacja głównych arterii, poprawa krążenia obwodowego i jakości życia, zmniejszenie stresu psychicznego i fizycznego).

W wyniku jednoczesnego stosowania leków żelaza i meldonium u pacjentów z anemią spowodowaną niedoborem żelaza, poprawiał się skład kwasów tłuszczowych w erytrocytach.

Podczas stosowania meldonium w połączeniu z kwasem orotowym w celu wyeliminowania uszkodzeń spowodowanych niedokrwieniem/repierfuzją, obserwowano dodatkowy efekt farmakologiczny.

Meldonium pomaga wyeliminować patologiczne zmiany serca spowodowane azidotymidyną (AZT) i pośrednio wpływa na reakcje stresu oksydacyjnego spowodowane AZT, prowadzące do dysfunkcji mitochondriów. Stosowanie meldonium w połączeniu z azidotymidyną lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu zespołu nabytego niedoboru odporności (ZON) wykazuje pozytywny wpływ w leczeniu ZON.
W teście utraty refleksu równowagi spowodowanej etanolem, meldonium skracał czas snu. Podczas drgawek wywołanych pentylentetrazolem stwierdzono wyraźne działanie przeciwdrgawkowe meldonium. Z kolei stosowanie przed terapią meldonium alfa2-adrenoblokera johimbinu w dawce 2 mg/kg oraz inhibitora syntazy tlenku azotu (NO) N-(G)-nitro-L-argininy w dawce 10 mg/kg całkowicie blokuje działanie przeciwdrgawkowe meldonium.

Przedawkowanie meldonium może nasilić kardiotoxyczność spowodowaną cyklofosfamidem.

Niedobór karnityny, powstający przy stosowaniu meldonium, może nasilić kardiotoxyczność spowodowaną ifosfamidem.

Meldonium wykazuje działanie ochronne w przypadku kardiotoxyczności spowodowanej indynawirem i neurotoksyczności spowodowanej efawirenzem.

Nie stosować razem z innymi lekami zawierającymi meldonium, ponieważ może wzrosnąć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Szczególne środki ostrożności.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek o lekkim lub średnim nasileniu w wywiadzie należy zachować ostrożność podczas stosowania leku (należy kontrolować funkcję wątroby i/lub nerek).

Wieloletnie doświadczenie leczenia ostrego zawału mięśnia sercowego i niestabilnej dławicy piersiowej w oddziałach kardiologicznych wskazuje, że meldonium nie jest lekiem pierwszego rzutu w ostrym zespole wieńcowym.

Z uwagi na możliwość wystąpienia efektu pobudzającego, zaleca się stosowanie leku w pierwszej połowie dnia.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono wystarczających badań na zwierzętach w celu oceny wpływu meldonium na przebieg ciąży, rozwój embrionu/płodu, poród oraz rozwój poporodowy. Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane, dlatego meldonium jest przeciwwskazane w okresie ciąży.

Karmienie piersią.

Dostępne dane z badań na zwierzętach wskazują na przenikanie meldonium do mleka matki. Nie wiadomo, czy meldonium przenika do ludzkiego mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt, dlatego meldonium jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego przed lub po posiłku. Kapsułkę połknąć, popijając wodą. Ze względu na możliwy efekt pobudzający zaleca się stosowanie leku w pierwszej połowie dnia.

Dorośli.

Choroby serca i układu krążenia, zaburzenia krążenia mózgowego.

Dawka wynosi 500–1000 mg na dobę. Dawkę dobową można podać jednorazowo lub podzielić na 2 dawki. Maksymalna dawka dobowa wynosi 1000 mg.

W przypadku obniżonej wydolności, przeciążenia, w okresie rekonwalescencji.

Nie należy przekraczać dawki dobowej wynoszącej 500 mg.

Czas trwania leczenia wynosi 4–6 tygodni. Leczenie można powtórzyć 2–3 razy w ciągu roku.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami funkcji wątroby i/lub nerek może wystąpić konieczność zmniejszenia dawki meldonidu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Ze względu na to, że lek jest wydalany z organizmu przez nerki, pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek o lekkim i średnim stopniu ciężkości należy stosować mniejszą dawkę meldonidu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim stopniu ciężkości należy stosować mniejszą dawkę meldonidu.

Dzieci.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meldonidu u dzieci w wieku do 18 lat, dlatego stosowanie meldonidu u tej grupy pacjentów jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania meldonidu. Lek jest małotoksyczny i nie powoduje wystąpienia groźnych działań niepożądanych.

Przy obniżonym ciśnieniu tętniczym możliwe są bóle głowy, zawroty głowy, tachykardia, osłabienie ogólne. Leczenie objawowe.

W przypadku ciężkiego przedawkowania należy kontrolować funkcje wątroby i nerek.

Hemodializa nie ma istotnego znaczenia w przypadku przedawkowania meldonidu ze względu na silne wiązanie się z białkami osocza.

Niepożądane reakcje.

Niepożądane reakcje sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania wg MedDRA: często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/10000, <1/100), bardzo rzadko (<1/10000).

Niepożądane reakcje obserwowane w badaniach klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnym:

* Reakcje niepożądane, które obserwowano w wcześniej przeprowadzonych niekontrolowanych badaniach klinicznych.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Kapsułki 250 mg № 10×4 w blistrach w pudełku lub 500 mg № 10×6 w blistrach w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmaceutyczna firma „Zdorovia”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, budynek 22.