Metformina

INSTRUKCJA dot. stosowania leku METFORMINA (METFORMIN)

Skład:

substancja czynna: metformina (metformin);

1 tabletka zawiera chlorowodorek metforminy w przeliczeniu na substancję o stężeniu 100%: 500 mg, 850 mg lub 1000 mg;

substancje pomocnicze: povidonon K 29/32, stearynian magnezu;

skład powłoki filmowej dla dawek 500 mg, 850 mg: hydroksypropyloceluloza;

skład powłoki filmowej dla dawki 1000 mg: hydroksypropyloceluloza, makrogol 400, makrogol 8000.

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• tabletki 500 mg, 850 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, białe lub prawie białe, powlekane powłoką filmową;
• tabletki 1000 mg: białe, owalne, dwuwypukłe tabletki, powlekane powłoką filmową, z ryflowaniem z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ pokarmowy i metabolizm. Leki przeciwdiabetyczne. Przyjmowane doustnie środki hipoglikemiczne z wyłączeniem insuliny. Biguanidy. Kod ATC A10BA02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Metformina jest biguanidem o działaniu antyhiperglikemicznym. Obniża stężenie glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po posiłku. Nie stymuluje wydzielania insuliny i nie powoduje hipoglikemii.

Metformina obniża hipoinsulinemię na czczo, a w połączeniu z insuliną zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę.

Działanie antyhiperglikemiczne metforminy wynika z kilku mechanizmów:

• Metformina obniża produkcję glukozy w wątrobie oraz poprawia pobieranie i wykorzystanie glukozy w tkankach obwodowych, częściowo poprzez wzmocnienie działania insuliny.
• Metformina wpływa na metabolizm glukozy w przewodzie pokarmowym: zwiększa jej wychwyt do krwiobiegu, a zmniejsza wchłanianie z pożywienia. Dodatkowe mechanizmy związane z przewodem pokarmowym obejmują zwiększenie uwalniania peptydu podobnego do glukagonu-1 (GLP-1) oraz zmniejszenie resorpcji kwasów żółciowych. Metformina modyfikuje mikrobiom jelitowy.
• Metformina może poprawić profil lipidowy u pacjentów z hiperlipidemią.

W trakcie badań klinicznych, podczas stosowania metforminy, masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie się zmniejszała.

Metformina jest aktywatorem kinazy białkowej zależnej od adenozynomonofosforanu (AMPK) i zwiększa zdolność transportową wszystkich typów białek przenośników glukozy w błonach.

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynosi około 2,5 godziny (Tmax). Absolutna biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 850 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym podaniu frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym podaniu wchłanianie metforminy jest nasycane i niepełne.

Przyjmuje się, że wchłanianie metforminy jest nieliniowe. Przy stosowaniu metforminy w zalecanych dawkach i schematach dawkowania stężenie stacjonarne we krwi osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych Cmax metforminy we krwi nie przekraczała 5 μg/ml nawet po podaniu maksymalnych dawek.

W przypadku jednoczesnego spożycia pokarmu wchłanianie metforminy jest zmniejszone i nieco opóźnione.

Po doustnym podaniu w dawce 850 mg zaobserwowano obniżenie maksymalnego stężenia we krwi o 40%, zmniejszenie AUC o 25% oraz wydłużenie Tmax we krwi o 35 minut. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza krwi jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu krwi, natomiast czas osiągnięcia stężenia maksymalnego jest zbliżony. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią wtórny kompartment rozdziału metforminy. Średni objętość rozdziału (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metabolizm. Metformina wydalana jest w postaci niezmienionej z moczem. U człowieka nie wykazano metabolitów.

Eliminacja. Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydalana jest poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Okres półtrwania po doustnym przyjęciu wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzonej funkcji nerek klirens nerkowy maleje proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, wskutek czego wydłuża się okres półtrwania, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy we krwi.

Grupy pacjentów szczególnych

Niewydolność nerek. Dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek są ograniczone, dlatego nie można dokładnie oszacować ekspozycji systemowej na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek. W związku z tym konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną / tolerancją (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci. W badaniu jednorazowej dawki chlorku metforminy 500 mg profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był podobny do profilu u zdrowych dorosłych.

Dane dotyczące stosowania dawek wielokrotnych są ograniczone jednym badaniem.

Po wielokrotnym podaniu 500 mg metforminy dwa razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej Cmax oraz ekspozycja systemowa (AUC0–t) były obniżone odpowiednio o około 33% i 40% w porównaniu z pacjentami dorosłymi z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni.

Ponieważ dawkę dobiera się indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Cukrzyca typu 2, gdy dieta i aktywność fizyczna nie dają oczekiwanego efektu, szczególnie u pacjentów z nadwagą:

• stosować jako monoterapię lub w ramach terapii skojarzonej z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub z insuliną w leczeniu dorosłych;
• stosować jako monoterapię lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną w leczeniu dzieci od 10. roku życia oraz młodzieży.

Stosować w celu zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą jako lek pierwszego wyboru po nieskutecznej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na metforminę lub którykolwiek inny składnik leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mlekowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomę cukrzycową;
• niewydolność nerek w stopniu ciężkim (filtracja kłębuszkowa < 30 ml/min);
• ostre stany, w przebiegu których istnieje ryzyko zaburzeń czynności nerek, takie jak odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs;
• choroby mogące prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenia chorób przewlekłych): niewydolność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostra alkoholowa intoksykacja, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Kombinacje, których nie zaleca się stosować

Alkohol. Intoksykacja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mlekowej, szczególnie w przypadku głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Substancje kontrastowe zawierające jod. Pacjentom należy przerwać stosowanie metforminy przed lub w trakcie badania i ponownie rozpocząć nie wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu czynności nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób podania i dawki”).

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością

Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, zwiększając ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej. Na początku leczenia powyższymi lekami lub w przypadku ich stosowania w połączeniu z metforminą wymagana jest staranna kontrola czynności nerek.

Leki o działaniu hiperglikemizującym (glikokortykosteroidy o działaniu ogólnym i miejscowym, sympatykomimetyki). Należy częściej kontrolować poziom glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej należy dostosować dawkę leku Metformina.

Transportery kationów organicznych (OCT). Metformina jest substytutem obu transporterów OCT1 i OCT2.

Stosowanie metforminy w połączeniu z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamylem) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampycyną) może zwiększyć wchłanianie przewodu pokarmowego i skuteczność metforminy;
• inhibitorami OCT2 (np. cymetrydyną, dolutegravirem, ranolazyną, trimetoprimem, wandetanibem, izawukonazolem) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi;
• inhibitorami OCT1 i OCT2 (np. kryzotynibem, olaparibem) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu krwi może wzrosnąć. Może być konieczna korekta dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktory OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne środki ostrożności

Laktoacydoza jest bardzo rzadkim, ale ciężkim powikłaniem metabolicznym, najczęściej występującym w przypadku ostrego pogorszenia funkcji nerek, choroby sercowo-płucnej lub sepsy. Ostra niewydolność nerek prowadzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mlekowej.

W przypadku odwodnienia (silnego biegunku, wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) należy tymczasowo przerwać stosowanie metforminy i skonsultować się z lekarzem.

W przypadku stosowania metforminy należy zachować ostrożność przy włączaniu leków, które mogą ostro pogorszyć funkcję nerek (np. leki przeciwnadciśnieniowe, diuretyki i leki przeciwwąpcowe). Do innych czynników ryzyka rozwoju kwasicy mlekowej należą nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowana cukrzyca, ketonuria, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków, które mogą prowadzić do kwasicy mlekowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentów i/lub osoby je opiekujące należy poinformować o ryzyku rozwoju kwasicy mlekowej. Typowymi objawami kwasicy mlekowej są duszność kwasowa, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a następnie możliwe jest rozwoju śpiączki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów kwasicy mlekowej pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i skontaktować się z lekarzem.

Kwasica mlekowa charakteryzuje się następującymi diagnostycznymi parametrami laboratoryjnymi: obniżenie pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia laktażu w surowicy krwi (> 5 mmol/l), podwyższenie przerwy anionowej oraz podwyższenie stosunku laktażu do pirogronianu.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi:

Stosowanie metforminy nie jest zalecane u pacjentów z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z kwasicą mlekową i epizodami przypominającymi udar (zespoł MELAS) oraz mitochondrialnie dziedziczona cukrzyca i głuchota (MIDD), ze względu na ryzyko nasilenia kwasicy mlekowej i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na zespół MELAS lub MIDD po stosowaniu metforminy, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Funkcja nerek. Filtrację kłębuszkową (eGFR) należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR < 30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku chorób, które wpływają na funkcję nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę przy regularnym monitorowaniu funkcji serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może spowodować nefropatię indukowaną kontrastem, co prowadzi do gromadzenia się metforminy i zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mlekowej. Pacjentom należy przerwać stosowanie metforminy przed lub podczas badania i wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy podczas zabiegów chirurgicznych wykonywanych pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczówkowym lub zewnątrzopajęczówkowym, a wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach od operacji lub od momentu przywrócenia żywienia doustnego, i to dopiero po ponownej ocenie oraz potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki jednorocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak brak danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się staranne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Wyniki kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i u młodzieży. Lek należy przepisywać z dużą ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne środki ostrożności. Pacjenci powinni przestrzegać diety, równomiernego spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni nadal przestrzegać diety o obniżonej kaloryczności. Należy regularnie kontrolować parametry gospodarki węglowodanowej pacjentów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko obniżenia poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze wzrostem dawki metforminy, długością leczenia oraz obecnością u pacjenta czynników ryzyka niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy kontrolować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Pacjentom z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 może być potrzebna kontrola poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować tak długo, jak długo jest dobrze tolerowane i nie wystąpiły przeciwwskazania, a odpowiednie leczenie wspomagające niedoboru witaminy B12 należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insulina lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika lub meglitynidami).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Niekontrolowana hiperglikemia w okresie przedkoncepcyjnym i w czasie ciąży wiąże się z podwyższonym ryzykiem wad wrodzonych, poronień, nadciśnienia tętniczego spowodowanego ciążą, preklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków hiperglikemii dla matki i dziecka.

Metformina przenika przez łożysko w ilościach, które mogą być tak samo wysokie jak stężenia u matki.

Duża liczba danych z badań kohortowych opartych na rejestrach oraz opublikowanych wyników metaanaliz i badań klinicznych (ponad 1000 wyników ekspozycji) wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności dla płodu/noworodka w wyniku działania metforminy w okresie przedkoncepcyjnym i/lub w czasie ciąży.

Istnieją niepotwierdzone dane dotyczące długoterminowego wpływu metforminy na masę ciała dzieci narażonych na działanie leku w okresie wewnątrzmacicznym. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4 roku życia, które były narażone na działanie leku w okresie wewnątrzmacicznym, choć dane dotyczące długoterminowych skutków są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby stosowania metforminy w czasie ciąży i w okresie przedkoncepcyjnym może być stosowana jako dodatek lub alternatywa dla insuliny.

Karmienie piersią. Metformina wydostaje się do mleka matki, ale u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Jednakże, ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku, nie zaleca się karmienia piersią w czasie terapii metforminą. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią i potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność u zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dzień, co jest niemal 3 razy wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka, obliczona na podstawie powierzchni ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi maszynami, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii. Jednak należy zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina lub meglitynidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki

Pacjenci dorośli z prawidłową funkcją nerek (eGFR ≥ 90 ml/min)

Leczenie monoterapią lub w połączeniu z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi

Zwykle dawkę początkową chlorku metforminy ustala się na 500 mg lub 850 mg (Metformina, tabletki powlekane o dawce 500 mg lub 850 mg) 2–3 razy na dobę podczas lub po spożyciu posiłku.

Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki pomaga zmniejszyć występowanie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

W przypadku leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg na dobę) możliwe jest zastąpienie każdej 2 tabletek leku Metformina 500 mg jedną tabletką leku Metformina 1000 mg.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg na dobę, podzielona na 3 dawki.

W przypadku przejścia z innego leku przeciwdiabetycznego należy przerwać przyjmowanie tego leku i rozpocząć stosowanie metforminy zgodnie z powyższymi wskazaniami.

Leczenie łączone z insuliną

W celu osiągnięcia lepszego kontroli poziomu glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawkę początkową metforminy chlorku ustala się na 500 mg lub 850 mg 2–3 razy na dobę, natomiast dawkę insuliny należy dobrać zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy we krwi.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest obniżenie funkcji nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Czynność nerek należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę oraz podczas leczenia – co najmniej raz w roku. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem postępującej niewydolności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy przeprowadzać dokładne badanie czynności nerek jak najczęściej, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci

Leczenie monoterapią lub terapią skojarzoną z insuliną

Preparat leczniczy Metformina można stosować u dzieci od 10. roku życia oraz u młodzieży.

Zwykle dawkę początkową metforminy hydrochloranu wynosi 500 mg lub 850 mg 1 raz na dobę podczas lub po spożyciu pokarmu. Po upływie 10–15 dni dawkę należy skorygować zgodnie z wynikami pomiarów poziomu glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę w 2–3 dawkach.

Przedawkowanie

W przypadku podania metforminy w dawce 85 g nie zaobserwowano rozwoju hipoglikemii. Jednak w tym przypadku zaobserwowano rozwój kwasicy mlekowej. Istotne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą prowadzić do kwasicy mlekowej. Kwasica mlekowa jest stanem nagłym i powinna być leczona w szpitalu. Najskuteczniejszą metodą usuwania mleczanu i metforminy z organizmu jest hemodializa.

Efekty niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec wystąpieniu tych działań niepożądanych, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Częstość występowania działań niepożądanych określono według następujących kategorii: bardzo często (>1/10), często (>1/100 i <1/10), rzadko (>1/1000 i <1/100), bardzo rzadko (>1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

W każdej klasie układowo-organowej działania niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Zaburzenia przemiany materii

Często: obniżenie poziomu/deficyt witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Bardzo rzadko: kwasica mleczanowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Ze strony układu nerwowego

Często: zaburzenia smaku.

Ze strony układu pokarmowego

Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Najczęściej występują na początku leczenia i w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po posiłku.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych

Bardzo rzadko: zaburzenia wskaźników czynności wątroby lub zapalenia wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Bardzo rzadko: reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Dzieci

Zgodnie z opublikowanymi danymi, danymi po wyrejestrowaniu oraz wynikami kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzonych na ograniczonej populacji pediatrycznej pacjentów w wieku 10–16 lat, którzy przyjmowali metforminę przez okres jednego roku, działania niepożądane u dzieci były podobne pod względem charakteru i nasilenia do objawów obserwowanych u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać we wkładzie oryginalnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Tabletki powlekane o działaniu 500 mg: po 10 tabletek w blistrze, po 6 blisterów w pudełku.

Tabletki powlekane o działaniu 850 mg: po 10 tabletek w blistrze, po 6 blisterów w pudełku.

Tabletki powlekane o działaniu 1000 mg: po 10 tabletek w blistrze, po 3 lub 5, lub 6 blisterów w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijówmedpreparat”.

Miejsce produkcji i adres działalności

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.