Metformin-Teva

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA DLA ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO PRODUKTU LECZNICZEGO Metformin-Teva

Skład:

substancja czynna: chlorek metforminy;

1 tabletka powlekana zawiera 500 mg lub 850 mg lub 1000 mg chlorowodorku metforminy;

substancje pomocnicze:

jądro: povidon K30, dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny, stearynian magnezu;

powłoka filmowa: hipromeloza (2910/5), dwutlenek tytanu (E 171), makrogol (400).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki powlekane 500 mg: białe lub prawie białe owalne tabletki powlekane z oznaczeniem tłoczonym „93” po jednej stronie i „48” po drugiej;

tabletki powlekane 850 mg: białe lub prawie białe owalne tabletki powlekane z oznaczeniem tłoczonym „93” po jednej stronie i „49” po drugiej;

tabletki powlekane 1000 mg: białe lub prawie białe owalne tabletki powlekane z ryflowaniem po obu stronach, z oznaczeniem tłoczonym „9” po lewej i „3” po prawej stronie ryflowania po jednej stronie, „72” po lewej i „14” po prawej stronie ryflowania po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na przewód pokarmowy i metabolizm. Leki przeciwdziaconicze. Peroralne środki hipoglikemiczne inne niż insulina. Biguanidy. Kod ATC A10BA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Metformina to biguanid o działaniu antyhiperglikemicznym. Obniża poziom glukozy w osoczu krwi zarówno na czczo, jak i po przyjęciu posiłku. Nie stymuluje sekrecji insuliny i nie wykazuje hipoglikemicznego działania pośrednio związanego z tym mechanizmem.

Metformina działa na trzy sposoby:

• zmniejsza produkcję glukozy w wątrobie poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy;
• poprawia wrażliwość na insulinę w mięśniach, co prowadzi do poprawy pobierania i wykorzystania glukozy w obwodowych tkankach;
• opóźnia wchłanianie glukozy w przewodzie pokarmowym.

Metformina stymuluje wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu poprzez wpływ na glikogen syntazę. Zwiększa zdolność transportową wszystkich znanych typów błonowych przenośników glukozy.

Niezależnie od działania na glikemię, metformina pozytywnie wpływa na metabolizm lipidów. Ten efekt został potwierdzony w trakcie kontrolowanych, średnio- lub długoterminowych badań klinicznych stosowanych w dawkach terapeutycznych: metformina obniża stężenie całkowitego cholesterolu, lipoprotein o niskiej gęstości oraz trójglicerydów.

W trakcie badań klinicznych, podczas stosowania metforminy, masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie się obniżała.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Cmax) wynosi około 2,5 godziny (Tmax). Bezwzględna biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 800 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po przyjęciu doustnym frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%. Po podaniu doustnym wchłanianie metforminy jest nasycalne i niepełne.

Przewiduje się, że farmakokinetyka wchłaniania metforminy ma charakter nieliniowy. Po stosowaniu zalecanych dawek metforminy i przestrzeganiu zaleconych schematów dawkowania stężenie stacjonarne w osoczu osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenia metforminy w osoczu krwi (Cmax) nie przekraczały 5 μg/ml nawet po podaniu maksymalnych dawek.

Współprzyjmowanie posiłku zmniejsza i nieznacznie opóźnia wchłanianie metforminy.

Po doustnym podaniu dawki 850 mg zaobserwowano obniżenie Cmax w osoczu o 40%, zmniejszenie AUC o 25% oraz wydłużenie o 35 minut czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu i osiągane jest w przybliżeniu w tym samym czasie. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią drugą komorę rozkładu. Średni objętość rozkładu (Vd) wynosi 63–276 l.

Metabolizm. Metformina wydalana jest w niezmienionej postaci z moczem. Nie wykazano metabolitów u ludzi.

Wydalanie. Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydzielana jest poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym przyjęciu okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzeń czynności nerek klirens nerkowy maleje proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, wskutek czego okres półtrwania wydłuża się, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi.

Grupy specjalne pacjentów

Niewydolność nerek. Dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek są ograniczone, w związku z czym niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z pacjentami o prawidłowej czynności nerek. W związku z tym konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną/przenoszeniem leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci. Wyniki badania jednorazowej dawki 500 mg chlorowodorku metforminy wskazują, że profil farmakokinetyczny w populacji pediatrycznej był podobny do takiego u zdrowych dorosłych. Dane dotyczące stosowania dawek wielokrotnych są ograniczone jednym badaniem. Po wielokrotnym podawaniu 500 mg metforminy 2 razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej, stężenie szczytowe w osoczu (Cmax) oraz ekspozycja systemowa (AUC0-t) były obniżone o około 33% i 40% odpowiednio, w porównaniu z pacjentami dorosłymi z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg 2 razy dziennie przez 14 dni. Ze względu na indywidualne dopasowanie dawki na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu 2, gdy dieta i aktywność fizyczna nie dają skutku, szczególnie u chorych z nadwagą:

• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi lub z insuliną u dorosłych;
• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną u dzieci od 10. roku życia i u nastolatków.

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą jako lek pierwszego wyboru po nieskutecznej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na metforminę lub którykolwiek z pozostałych składników leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mlekowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomę cukrzycową;
• niewydolność nerek ciężkiego stopnia (filtracja kłębuszkowa <30 ml/min);
• ostre stany z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, takie jak: odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs;
• choroby mogące prowadzić do hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenie choroby przewlekłej): dekompenzowana niewydolność serca, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostra zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje, których nie należy stosować

Alkohol. Zatrucie alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mlekowej, szczególnie podczas głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Substancje kontrastowe zawierające jod. U pacjentów stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu czynności nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością

Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej. Na początku leczenia powyższymi lekami lub w przypadku ich stosowania w połączeniu z metforminą konieczna jest staranna kontrola czynności nerek.

Leki wykazujące działanie hiperglikemiczne (glikokortykosteroidy stosowane ogólnie i miejscowo, sympatykomimetyki). Konieczne jest częstsze monitorowanie stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej należy dostosować dawkę metforminy.

Transportery kationów organicznych (OCT)

Metformina jest substratem obu transporterów – OCT1 i OCT2.

Równoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (takimi jak werapamil) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (takimi jak ryfampicyna) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;
• inhibitorami OCT2 (takimi jak cyklosporyna, dolutegravir, ranolazyna, trimetoprim, wandetanib, izavukonazol) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi;
• inhibitorami OCT1 i OCT2 (takimi jak kryzotynib, olaparyb) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu krwi może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktory OCT mogą wpływać na jej skuteczność.

Szczególne środki ostrożności.

Zespoł kwasicy mlekowej jest bardzo rzadkim, ale ciężkim powikłaniem metabolicznym, najczęściej występującym w przypadku ostrego pogorszenia funkcji nerek, choroby sercowo-płucnej lub sepsy. W przypadku ostrego pogorszenia czynności nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mlekowej.

W przypadku odwodnienia (silnej biegunki lub wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia metforminą i skonsultowanie się z lekarzem.

Pacjentom przyjmującym metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą ostro pogorszyć czynność nerek (np. lekami przeciwnadciśnieniowymi, diuretykami i lekami przeciwwątrobowymi). Innymi czynnikami ryzyka rozwoju kwasicy mlekowej są nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowana cukrzyca, ketozoza, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków mogących prowadzić do kwasicy mlekowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentów oraz osoby opiekujące się nimi należy poinformować o ryzyku rozwoju kwasicy mlekowej. Typowymi objawami kwasicy mlekowej są duszność kwasową, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a w dalszym przebiegu możliwe jest rozwoj komatu. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów kwasicy mlekowej pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i skontaktować się z lekarzem.

Kwasica mlekowa charakteryzuje się charakterystycznymi parametrami laboratoryjnymi: obniżenie pH krwi (<7,35), podwyższenie stężenia laktażu w surowicy (>5 mmol/l), zwiększenie przerwy anionowej oraz stosunku laktaż/pirywat.

Czynność nerek. Filtrację kłębuszkową (eGFR) należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR <30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku stanów wpływających na czynność nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Czynność serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę przy regularnym monitorowaniu czynności serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podawanie środków kontrastowych zawierających jod może spowodować nefropatię indukowaną kontrastem, co prowadzi do nagromadzenia metforminy i zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mlekowej. Stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy w czasie zabiegów chirurgicznych wykonywanych pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub znieczuleniem dozorowym. Leczenia metforminą nie należy wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od operacji lub od momentu przywrócenia żywienia doustnego i dopiero po ponownej ocenie oraz potwierdzeniu stabilnej czynności nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki jednorocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak brak danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Wyniki kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i nastolatków. Lek należy przepisywać z dużą ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne ostrzeżenia. Pacjenci powinni przestrzegać diety z równomiernym spożyciem węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni kontynuować stosowanie diety o obniżonej zawartości kalorii. Należy regularnie monitorować parametry gospodarki węglowodanowej pacjentów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko obniżenia poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki metforminy, przedłużaniem czasu leczenia i/lub u pacjentów z czynnikami ryzyka powodującymi niedobór witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy monitorować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. U pacjentów z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 może być konieczne okresowe monitorowanie poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować tak długo, jak jest dobrze tolerowane i nie ma przeciwwskazań, a także należy stosować odpowiednie leczenie w celu korekty niedoboru witaminy B12 zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insulina lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika lub meglitynidami).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Niekontrolowana hiper glikemia w okresie przedpojęciowym i w czasie ciąży wiąże się z zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych, poronień, nadciśnienia ciążowego, preklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków hiper glikemii dla matki i dziecka.

Metformina przenika przez łożysko w stężeniu, które może być tak wysokie jak stężenie u matki.

Duża liczba danych dotyczących ciężarnych kobiet (ponad 1000 wyników oddziaływania) z badania kohortowego opartego na rejestrach oraz opublikowanych wyników metaanaliz i badań klinicznych wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności dla płodu/noworodka w wyniku działania metforminy w okresie okołopołożniczym i/lub w czasie ciąży.

Istnieją niepotwierdzone dane dotyczące długotrwałego wpływu metforminy na masę ciała dzieci narażonych na działanie wewnątrzmaciczne. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4 roku życia, które były narażone na działanie wewnątrzmaciczne, choć dane dotyczące długoterminowych skutków są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby stosowania metforminy w czasie ciąży i w okresie przedpojęciowym możliwe jest jej stosowanie jako uzupełnienie lub alternatywa dla insuliny.

Karmienie piersią. Metformina wydzielana jest z mlekiem matki, jednak u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Niemniej ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku karmienie piersią nie jest zalecane w czasie leczenia metforminą. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią i potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dzień, co jest niemal trzykrotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka, przeliczona na powierzchnię ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi maszynami, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina lub meglitynidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjenci dorośli z prawidłową funkcją nerek (CLCr ≥90 ml/min)

Leczenie monoterapią lub w połączeniu z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi

Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg (lek Metformin-Teva, tabletki powlekane, 500 mg lub 850 mg) 2–3 razy dziennie podczas lub po posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi. Powolne zwiększanie dawki przyczynia się do zmniejszenia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

W przypadku leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg dziennie) możliwe jest zastąpienie każdej 2 tabletek leku Metformin-Teva 500 mg jedną tabletką leku Metformin-Teva 1000 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg dziennie, podzielona na 3 dawki. W przypadku przejścia z innego leku przeciwdiabetycznego należy przerwać przyjmowanie tego leku i rozpocząć stosowanie metforminy zgodnie z powyższymi wskazaniami.

Leczenie skojarzone z insuliną

W celu osiągnięcia lepszego kontroli stężenia glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawka początkowa metforminy hydrochloranu wynosi 500 mg lub 850 mg 2–3 razy dziennie, natomiast dawkę insuliny należy dobrać zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy we krwi.

U pacjentów w wieku podeszłym możliwe jest obniżenie funkcji nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Niewydolność nerek. CLCr należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę oraz podczas leczenia co najmniej raz do roku. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym należy przeprowadzać dokładne monitorowanie czynności nerek tak często, jak to możliwe, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci.

Monoterapia lub terapia kombinowana z insuliną

Metforminę stosuje się u dzieci w wieku od 10 lat i u nastolatków. Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg metforminy 1 raz dziennie podczas lub po spożyciu posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi. Powolne zwiększanie dawki sprzyja łagodzeniu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę w 2–3 dawkach.

Przedawkowanie.

Przy podaniu leku w dawce 85 g nie zaobserwowano rozwoju hipoglikemii. Jednak w tym przypadku zaobserwowano rozwój kwasicy mleczanowej. Istotne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą prowadzić do kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa jest stanem nagłym, który należy leczyć w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszą metodą usuwania mleczanu i metforminy z organizmu jest dializa krwi.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te zazwyczaj ustępują samodzielnie. W celu zapobiegania występowaniu wymienionych działań niepożądanych zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (>1/10), często (>1/100 i <1/10), rzadko (>1/1000 i <1/100), bardzo rzadko (>1/10000 i <1/1000), wyjątkowo rzadko (<1/10000). W każdej klasie narządów/układów działania niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Zaburzenia metaboliczne: często – obniżenie/deficyt witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); wyjątkowo rzadko – kwasica mleczanowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – zaburzenia smaku.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Najczęściej występują na początku leczenia i zazwyczaj ustępują samodzielnie. W celu zapobiegania występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po spożyciu posiłku.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: wyjątkowo rzadko – zaburzenia wskaźników funkcji wątroby lub zapalenie wątroby, które ustępują po odstawieniu metforminy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: wyjątkowo rzadko – reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Dzieci. W opublikowanych danych, danych po marketingu oraz kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących ograniczonej populacji pediatrycznej w wieku 10–16 lat, przyjmujących metforminę przez 1 rok, donoszono o działaniach niepożądanych u dzieci, których charakter i nasilenie były podobne do tych obserwowanych u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 15 tabletek w blisterze; po 2, 4, 6 lub 8 blisterów w pudełku kartonowym; po 100 tabletek w butelce.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producenci.

Teva Czech Industries s.r.o.

AT Pharmaceutical Plant Teva.

Miejsce położenia producentów oraz adresy siedzib wykonywania działalności.

ul. Ostrowska 305/29, Komarów, 747 70 Opawa, Republika Czeska.

Działnica 1; H-4042 Debrecen, ul. Pallagi 13, Węgry.