Metaphora®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Metaphora® (METAFORA)

Skład:

substancja czynna: chlorku metforminy;

1 tabletka zawiera chlorku metforminy 500 mg, co odpowiada 390 mg metforminy;

1 tabletka zawiera chlorku metforminy 850 mg, co odpowiada 662,9 mg metforminy;

1 tabletka zawiera chlorku metforminy 1000 mg, co odpowiada 780 mg metforminy;

substancje pomocnicze: povidon; stearynian magnezu;

powłoka: mieszanina do powłoki filmowej Opadry Clear: hipomeloza; polietylenoglikol.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 500 mg i 850 mg: tabletki o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą, powlekane powłoką filmową białego lub prawie białego koloru;

tabletki 1000 mg: tabletki o kształcie wydłużonym, z powierzchnią dwuwypukłą, z ryflowaniem z obu stron, powlekane powłoką filmową białego lub prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ pokarmowy i metabolizm. Leki przeciwdiabetyczne. Peroralne środki hipoglikemiczne, z wyjątkiem insuliny. Biguanidy. Kod ATC A10BA02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Metformina jest biguanidem o działaniu antyhiperglikemicznym zarówno w stanie czczo, jak i po spożyciu pokarmu. Nie stymuluje wydzielania insuliny i nie wywołuje efektu hipoglikemicznego.

Metformina obniża stężenie insuliny we krwi w stanie czczo, a w połączeniu z insuliną zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę.

Działanie antyhiperglikemiczne metforminy wynika z kilku mechanizmów:

• obniżenie produkcji glukozy w wątrobie, poprawa pobierania i wykorzystania glukozy w tkankach obwodowych, częściowo poprzez wzmocnienie działania insuliny;
• wpływ na metabolizm glukozy w przewodzie pokarmowym: zwiększa się jej wychwyt do krwiobiegu, a wchłanianie z pokarmu maleje. Dodatkowe mechanizmy związane z przewodem pokarmowym obejmują zwiększenie uwalniania peptydu podobnego do glukagonu 1 (GLP-1) oraz zmniejszenie resorpcji kwasów żółciowych. Metformina wpływa na mikrobiom jelitowy;
• może poprawiać profil lipidowy u pacjentów z hiperlipidemią.

W trakcie badań klinicznych masa ciała pacjentów przyjmujących metforminę pozostawała stabilna lub umiarkowanie spadała.

Metformina jest aktywatorem kinazy białek zależnej od monofosforanu adenozyny (AMPK) i zwiększa zdolność transportową wszystkich typów błonowych przenośników glukozy (GLUT).

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Po doustnym podaniu metforminy czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynosi około 2,5 godziny (Tmax). Absolutna biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 850 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym podaniu frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym podaniu wchłanianie metforminy jest nasycalne i niepełne.

Przyjmuje się, że wchłanianie metforminy jest nieliniowe. Po podawaniu metforminy w zalecanych dawkach i schematach dawkowania stężenie ustalone w osoczu osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenia metforminy w osoczu (Cmax) nie przekraczały 5 μg/ml nawet po podaniu maksymalnych dawek.

Równoczesne spożycie pokarmu zmniejsza i nieco opóźnia wchłanianie metforminy.

Po doustnym podaniu dawki 850 mg obserwowano 40% spadek maksymalnego stężenia w osoczu, 25% zmniejszenie AUC oraz wydłużenie o 35 minut czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż w osoczu, natomiast czas osiągnięcia maksimum jest zbliżony. Erytrocyty prawdopodobnie stanowią wtórny kompartment rozkładu metforminy. Średni objętość rozkładu (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metabolizm. Metformina wydzielana jest w postaci niezmienionej z moczem. U ludzi nie stwierdzono metabolitów.

Wydalanie. Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydzielana jest poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym podaniu okres półwydalenia wynosi około 6,5 godziny. Przy zaburzonej funkcji nerek klirens nerkowy maleje proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, wskutek czego wydłuża się okres półwydalenia, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu.

Grupy specjalne pacjentów

Niewydolność nerek

Dostępne dane są ograniczone u pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek, dlatego niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę u tej grupy pacjentów w porównaniu z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek. W związku z tym konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektem klinicznym i skutecznością (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Według danych literaturowych, po podaniu pojedynczej dawki 500 mg chlorku metforminy profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był podobny do profilu u zdrowych dorosłych.

Dane dotyczące wielokrotnych dawek są ograniczone do jednego badania.

Po wielokrotnym podawaniu 500 mg metforminy dwa razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej stężenie szczytowe w osoczu (Cmax) oraz ekspozycja systemowa (AUC0-t) były niższe o około 33% i 40% odpowiednio w porównaniu z pacjentami dorosłymi z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni. Ponieważ dawkę dobiera się indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższe informacje mają ograniczone znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Cukrzyca typu 2, gdy dieta i aktywność fizyczna nie dają odpowiedniego efektu, szczególnie u pacjentów z nadwagą:

• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub z insuliną u dorosłych;

• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną u dzieci od 10. roku życia i u młodzieży.

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycy u dorosłych z cukrzycą typu 2 i nadwagą jako lek pierwszego wyboru po nieskutecznej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na metforminę lub którykolwiek inny składnik leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mleczanowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomowa cukrzycowa;
• niewydolność nerek ciężkiego stopnia (filtracja kłębuszkowa < 30 ml/min);
• ostre stany z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, takie jak: odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs;
• choroby mogące prowadzić do hipoksji tkanek (szczególnie ostre stany lub zaostrzenia przewlekłych chorób): niedostateczność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Leki, których nie należy stosować łącznie

Alkohol. Intoksykacja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadku głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Środki kontrastowe zawierające jod. U pacjentów stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania, a jedynie po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu czynności nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki, które należy stosować z ostrożnością

Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Na początku leczenia tymi lekami lub w przypadku ich stosowania w połączeniu z metforminą konieczna jest staranna kontrola czynności nerek.

Leki wykazujące działanie hiperglikemizujące (glikokortykosteroidy stosowane ogólnie i miejscowo, sympatykomimetyki). Konieczne jest częstsze monitorowanie poziomu glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej należy dostosować dawkę leku.

Transportery organicznych kationów (OCT)

Metformina jest substratem obu transporterów – OCT1 i OCT2.

Równoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamilem) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampicyną) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;
• inhibitorami OCT2 (np. cymetydyną, dolutegravirom, ranolazyną, trimetoprimem, wandetanibem, izawukonazolem) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu;
• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (np. kryzotynibem, olaparibem) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy równoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktory OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania

Odrodzenie kwasu mlekowego to bardzo rzadkie, ale poważne powikłanie metaboliczne, które najczęściej pojawia się w przypadku nagłego pogorszenia funkcji nerek, chorób układu sercowo-płucnego lub sepsy. Przy ostrym pogorszeniu czynności nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju odródzenia kwasu mlekowego.

W przypadku odwodnienia (silnego biegunku lub wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania metforminy i skonsultowanie się z lekarzem.

Pacjentom przyjmującym metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą nagle pogorszyć czynność nerek (np. lekami obniżającymi ciśnienie, moczopędnymi lub NLPZ).

Innymi czynnikami ryzyka rozwoju odródzenia kwasu mlekowego są nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowana cukrzyca, ketonemia, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków, które mogą prowadzić do odródzenia kwasu mlekowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentów oraz osoby opiekujące się nimi należy poinformować o ryzyku rozwoju odródzenia kwasu mlekowego. Typowe objawy odródzenia kwasu mlekowego to duszność kwasowa, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a w dalszym ciągu może dojść do śpiączki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów sugerujących odródzenie kwasu mlekowego pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i skontaktować się z lekarzem.

Odrodzenie kwasu mlekowego charakteryzuje się diagnostycznymi wynikami badań laboratoryjnych: obniżenie pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia mleczanu w surowicy krwi (> 5 mmol/l), zwiększenie odstępu anionowego oraz podwyższenie stosunku mleczan / pirogronian.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi:

Pacjentom z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z odródzeniem kwasu mlekowego i epizodami podobnymi do udaru (zespoł MELAS) oraz mitochondrialna dziedziczna cukrzyca i głuchota (MIDD), nie zaleca się stosowania metforminy ze względu na ryzyko nasilenia odródzenia kwasu mlekowego i powikłań neurologicznych, które mogą pogorszyć przebieg choroby.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na zespół MELAS lub MIDD po zastosowaniu metforminy, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Czynność nerek. Filtrację kłębuszkową (eGFR) należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR < 30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku chorób wpływających na czynność nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Czynność serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę pod regularnym monitorowaniem czynności serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może spowodować nefropatię kontrastową, prowadzącą do gromadzenia się metforminy i zwiększenia ryzyka odródzenia kwasu mlekowego. U pacjentów należy przerwać stosowanie metforminy przed lub podczas badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy podczas zabiegów chirurgicznych wykonywanych pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnąrzopajęczynówkowym i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od operacji lub od momentu przywrócenia żywienia doustnego, a jedynie po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki jednorocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak brakuje danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Wyniki kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i nastolatków. Lek należy przepisywać z szczególną ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne środki ostrożności. Pacjenci powinni przestrzegać diety, równomiernego spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni nadal przestrzegać diety o obniżonej kaloryczności. Należy regularnie kontrolować parametry gospodarki węglowodanowej pacjentów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko niskiego poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze wzrostem dawki metforminy, długością leczenia i/lub obecnością u pacjenta czynników ryzyka prowadzących do niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy kontrolować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Pacjentom z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 może być potrzebna kontrola poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować, o ile jest tolerowane i nie jest przeciwwskazane, a odpowiednie leczenie korygujące niedobór witaminy B12 należy podawać zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insuliną lub innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. pochodnymi sulfoniliomocznika lub meglitynidami).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Niekontrolowana hiperglikemia w okresie przedzapołonowym i w czasie ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych, poronień, nadciśnienia ciążowego, pre-eklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie stężenia glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków hiperglikemii dla matki i jej dziecka.

Metformina przenika przez łożysko w ilościach, które mogą być tak samo wysokie jak stężenia u matki.

Duża liczba danych dotyczących ciężarnych kobiet (ponad 1000 wyników oddziaływania) z badania kohortowego opartego na rejestrach oraz opublikowanych wyników metaanaliz i badań klinicznych wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności dla płodu/noworodka w wyniku oddziaływania metforminy w okresie przedzapołonowym i/lub w czasie ciąży.

Istnieją niepotwierdzone dane dotyczące długoterminowego wpływu metforminy na masę ciała dzieci narażonych na działanie leku w okresie wewnątrzmacicznym. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4. roku życia narażonych na działanie leku w okresie wewnątrzmacicznym, choć dane dotyczące długoterminowych skutków są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby stosowania metforminy w czasie ciąży i w okresie przedzapołonowym możliwe jest jej zastosowanie jako uzupełnienie lub alternatywa dla insuliny.

Karmienie piersią. Metformina wydzielana jest z mlekiem matki, jednak u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Niemniej jednak, ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku, karmienie piersią nie jest zalecane w czasie leczenia metforminą. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści płynących z karmienia piersią oraz potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność u zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dzień, co jest niemal trzykrotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka, obliczona na podstawie powierzchni ciała.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemizującymi (pochodne sulfoniliomocznika, insulina lub meglitynidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki

Dorośli pacjenci z prawidłową funkcją nerek (CLCr ≥ 90 ml/min)

Leczenie monoterapią lub terapią skojarzoną z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi

Zwykle dawkę początkową stanowi 500 mg lub 850 mg (Metaphora® , tabletki powlekane, 500 mg lub 850 mg) 2–3 razy dziennie podczas lub po posiłku.

Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego.

Podczas leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg na dobę) możliwe jest zastąpienie każdych 2 tabletek leku Metaphora® 500 mg jedną tabletką leku Metaphora® 1000 mg.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg na dobę, podzielona na 3 dawki.

W przypadku przejścia z innego leku przeciwdiabetycznego należy przerwać przyjmowanie tego leku i rozpocząć stosowanie metformyny zgodnie z powyższymi wskazaniami.

Terapia skojarzona z insuliną

W celu osiągnięcia lepszego kontrolowania stężenia glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawkę początkową metforminy hydrochloranu stanowi 500 mg lub 850 mg 2–3 razy dziennie, natomiast dawkę insuliny należy dobrać zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy we krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest obniżenie funkcji nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Niewydolność nerek. CLCr należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę oraz podczas leczenia – co najmniej raz do roku. Pacjentom z wysokim ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz pacjentom w podeszłym wieku należy przeprowadzać staranne monitorowanie czynności nerek jak najczęściej, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci

Leczenie monoterapią lub terapią skojarzoną z insuliną

Lek Metaphora® należy stosować u dzieci od 10. roku życia oraz u młodzieży. Dawkowanie początkowe wynosi zazwyczaj 500 mg lub 850 mg leku 1 raz na dobę podczas lub po spożyciu posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy skorygować w zależności od wyników pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki przyczynia się do zmniejszenia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę w 2–3 dawkach.

Dzieci

Lek Metaphora® należy stosować w leczeniu dzieci od 10. roku życia.

Przedawkowanie

W przypadku stosowania leku w dawce 85 g nie zaobserwowano wystąpienia hipoglikemii. Jednak w tym przypadku zaobserwowano rozwój kwasicy mleczanowej. Znaczne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą prowadzić do rozwoju kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa jest stanem nagłym i powinna być leczona w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszą metodą usuwania mleczanu i metforminy z organizmu jest hemodializa.

Działania niepożądane

Najczęstsze działania niepożądane na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec wystąpieniu wymienionych działań niepożądanych, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania do następujących kategorii:

bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

W każdej klasie układowo-orga­nowej działania niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Zaburzenia metaboliczne

Często: obniżenie poziomu / niedobór witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Bardzo rzadko: kwasica mleczna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Często: zaburzenia smaku.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego

Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Najczęściej te działania niepożądane pojawiają się na początku leczenia i w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec wystąpieniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po posiłku.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych

Bardzo rzadko: zaburzenia wskaźników czynności wątroby lub zapalenie wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Bardzo rzadko: reakcje skórne, w tym rumień, swędzenie, pokrzywka.

Dzieci

W opublikowanych danych, danych po marketingu oraz kontrolowanych badaniach klinicznych u ograniczonej populacji dziecięcej w wieku 10–16 lat, przyjmującej metforminę przez 1 rok, donoszono o działaniach niepożądanych u dzieci, które pod względem charakteru i nasilenia były podobne do tych obserwowanych u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistery w pudełku.

Po 10 tabletek w blisterze; po 6 blisterów w pudełku.

Kategoria użycia. Na receptę.

Producent

AT „KIJEWSKI ZAKŁAD WITAMINOWY”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopiływska 38.