Metamin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU METAMIN® (METAMIN®)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek metforminy (metformin hydrochloride);

1 tabletka zawiera chlorowodorek metforminy 500 mg lub 850 mg lub 1000 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, powidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropylometyloceluloza.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 500 mg, 850 mg: tabletki powlekane białe lub prawie białe, o kształcie okrągłym, dwuwypukłe, gładkie po obu stronach;

tabletki 1000 mg: tabletki powlekane białe lub prawie białe, o kształcie owalnym, dwuwypukłe, gładkie po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Peroralne leki hipoglikemizujące, z wyłączeniem insuliny. Biguanidy. Kod ATX A10B A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Metformina – lek z grupy biguanidów o działaniu antyhiperglikemicznym. Obniża stężenie glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po przyjęciu posiłku. Nie stymuluje sekrecji insuliny i nie wywołuje efektu hipoglikemicznego poprzez ten mechanizm.

Metformina działa trzema drogami:

• prowadzi do zmniejszenia produkcji glukozy w wątrobie poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy;
• poprawia wrażliwość na insulinę w mięśniach, co prowadzi do poprawy pobierania i wykorzystania glukozy w tkankach obwodowych;
• opóźnia wchłanianie glukozy w przewodzie pokarmowym.

Metformina stymuluje wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu poprzez wpływ na glikogensyntetazę. Zwiększa zdolność transportową wszystkich znanych typów błonowych przenośników glukozy.

Niezależnie od działania na poziom glukozy we krwi, metformina pozytywnie wpływa na metabolizm lipidów: obniża stężenie cholesterolu całkowitego, lipoprotein o niskiej gęstości oraz trójglicerydów.

W trakcie badań klinicznych podczas stosowania metforminy masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie się obniżała.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynosi około 2,5 godziny (Tmax). Absolutna biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 850 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym podaniu frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym podaniu wchłanianie metforminy jest nasycalne i niepełne.

Przyjmuje się, że wchłanianie metforminy jest nieliniowe. Po zastosowaniu metforminy w zalecanych dawkach i schematach dawkowania stężenie stacjonarne we krwi osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenia metforminy we krwi (Cmax) nie przekraczały 5 μg/ml nawet po zastosowaniu maksymalnych dawek.

Równoczesne przyjmowanie pokarmu zmniejsza i nieco opóźnia wchłanianie metforminy.

Po doustnym podaniu dawki 850 mg zaobserwowano obniżenie maksymalnego stężenia we krwi o 40%, zmniejszenie AUC o 25% oraz wydłużenie o 35 minut czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład.

Łączenie z białkami osocza jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu, natomiast czas osiągnięcia jest zbliżony. Erytrocyty są najprawdopodobniej wtórnym kompartmentem rozkładu metforminy. Średni objętość rozkładu (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metabolizm. Metformina wydalana jest w niezmienionej formie z moczem. Nie wykazano metabolitów u ludzi.

Wydalanie. Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydalana jest poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym przyjęciu dawki okres półwydalania wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzonej funkcji nerek klirens nerkowy zmniejsza się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, wskutek czego okres półwydalania się wydłuża, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy we krwi.

Grupy specjalne pacjentów.

Niewydolność nerek.

Dostępne dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek są ograniczone, dlatego niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek. W związku z tym konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną/przenoszeniem (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci.

W wyniku przeprowadzonego badania jednorazowej dawki 500 mg chlorowodorku metforminy profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był podobny do profilu u zdrowych dorosłych.

Dane dotyczące stosowania dawek wielokrotnych są ograniczone jednym badaniem.

Po wielokrotnym podaniu 500 mg metforminy dwa razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej szczytowe stężenie we krwi (Cmax) oraz ekspozycja systemowa (AUC0-t) były obniżone odpowiednio o około 33% i 40% w porównaniu z wartościami u dorosłych pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni.

Ponieważ dawka jest dostosowywana indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Cukrzyca typu 2, gdy dieta i aktywność fizyczna nie dają oczekiwanego efektu, szczególnie u pacjentów z nadwagą;

• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi lub z insuliną w leczeniu dorosłych;
• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną w leczeniu dzieci od 10. roku życia i młodzieży.

W celu zmniejszenia powikłań cukrzycy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą jako lek pierwszego rzutu po nieefektywnej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na metforminę lub którykolwiek inny składnik leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mlekowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomę cukrzycową;
• niewydolność nerek w ciężkim stopniu (filtracja kłębuszkowa (eGFR) < 30 ml/min);
• ostre stany, w których istnieje ryzyko zaburzeń czynności nerek, takie jak: odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs;
• choroby, które mogą prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenia chorób przewlekłych): niewydolność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostra alkoholowa intoksykacja, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje, których nie zaleca się stosować.

Alkohol. Alkoholowa intoksykacja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mlekowej, szczególnie podczas głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Środki kontrastowe zawierające jod. U pacjentów stosujących metforminę należy przerwać jej podawanie przed lub w czasie badania i nie wznawiać wcześniej niż po upływie 48 godzin od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu czynności nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością.

Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej. Na początku leczenia powyższymi lekami lub w przypadku ich stosowania w połączeniu z metforminą należy dokładnie monitorować czynność nerek.

Leki wywołujące działanie hiperglikemizujące (glikokortykosteroidy stosowane ogólnie i miejscowo, sympatykomimetyki). Konieczne jest częstsze kontrolowanie stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej należy dostosować dawkę Metamin®.

Transportery kationów organicznych (OCT).

Metformina jest substratem obu transporterów – OCT1 i OCT2.

Równoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (takimi jak werapamil) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (takimi jak ryfampicyna) może zwiększyć wchłanianie przewodu pokarmowego i skuteczność metforminy;
• inhibitorami OCT2 (takimi jak cyklotydyna, dolutegraviwr, ranolazyna, trimetoprim, wandetanib, izawukonazol) może zmniejszyć wydalanie metforminy z moczem, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu krwi;
• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (takimi jak kryzotynib, olaparyb) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy z nerek.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy równoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu krwi może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktor OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Laktoacydoza to bardzo rzadkie, ale poważne powikłanie metaboliczne, najczęściej występujące w przypadku nagłego pogorszenia funkcji nerek, chorób układu sercowo-płucnego lub sepsy. Przy ostrym pogorszeniu czynności nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mlekowej.

W przypadku odwodnienia (silnego biegunku lub wymiotów, gorączki lub ograniczenia spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania metforminy i skonsultowanie się z lekarzem.

Pacjentom stosującym metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą nagle pogorszyć czynność nerek (np. leki obniżające ciśnienie, diuretyki i leki przeciwbólowe przeciwzapalne niespecyficzne – NSAID).

Innymi czynnikami ryzyka rozwoju kwasicy mlekowej są: niedostatecznie kontrolowany cukrzyca, ketozoza, długotrwałe głodzenie, nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby i wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków mogących prowadzić do kwasicy mlekowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentów i/lub osoby opiekujące się nimi należy poinformować o ryzyku rozwoju kwasicy mlekowej. Typowymi objawami kwasicy mlekowej są: duszność z towarzyszącym odczuciem kwasicy, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a następnie może dojść do śpiączki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów kwasicy mlekowej pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i skontaktować się z lekarzem.

Kwasica mlekowa charakteryzuje się następującymi diagnostycznymi parametrami laboratoryjnymi: obniżenie pH krwi (˂7,35), podwyższenie stężenia laktażu w surowicy (˃5 mmol/l), zwiększenie przerwy anionowej oraz podwyższenie stosunku laktażu do piruwianu.

Pacjenci z chorobami mitochondrialnymi lub podejrzeniem takich chorób: stosowanie metforminy nie jest zalecane u pacjentów z chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z kwasicą mlekową i epizodami przypominającymi udar (zespoł MELAS) lub mitochondrialna cukrzyca z głuchotą dziedziczoną matczynie (MIDD), ze względu na ryzyko nasilenia kwasicy mlekowej i rozwoju powikłań neurologicznych, które mogą nasilić przebieg choroby.

W przypadku wystąpienia po przyjęciu metforminy objawów i symptomów wskazujących na zespół MELAS lub MIDD, leczenie należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Czynność nerek. Szybkość kreatyninowego klirensu (eGFR) należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR <30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku chorób wpływających na czynność nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Czynność serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom z ustabilizowaną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę pod regularnym nadzorem czynności serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe jodowe. Wewnątrznaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może wywołać nefropatię kontrastową, prowadzącą do gromadzenia się metforminy i zwiększenia ryzyka rozwoju kwasicy mlekowej.

U pacjentów stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznowić wcześniej niż po 48 godzinach od badania, a jedynie po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy podczas zabiegów chirurgicznych wykonywanych pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnątrzopajęczynówkowym i nie wznowić wcześniej niż po 48 godzinach od operacji lub przywróceniu żywienia doustnego, a jedynie po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki jednorocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak brak danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Wyniki kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i nastolatków. Lek należy przepisywać z szczególną ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne środki ostrożności. Pacjenci powinni przestrzegać diety, równomiernie spożywając węglowodany w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni kontynuować stosowanie diety o obniżonej kaloryczności. Należy regularnie monitorować parametry metabolizmu węglowodanów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy. Ryzyko obniżenia poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki metforminy, przedłużaniem czasu leczenia i/lub obecnością u pacjenta czynników ryzyka znanie powodujących niedobór witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy monitorować poziom witaminy B12 w surowicy. Pacjenci z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 mogą wymagać regularnego monitorowania poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować tak długo, jak jest tolerowane i nie jest przeciwwskazane, a odpowiednie leczenie korygujące niedobór witaminy B12 należy dostosować zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insulina lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika lub meglitynidami).

Jeśli pacjent ma nietolerancję niektórych cukrów, powinien skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku, ponieważ produkt zawiera laktozę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Niekontrolowana hiperglikemia w okresie przed poczęciem i w trakcie ciąży wiąże się z zwiększonego ryzykiem wad wrodzonych, poronień, nadciśnienia ciążowego, pre-eklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy w całym okresie ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków hiperglikemii dla matki i dziecka.

Metformina przenika przez łożysko w ilościach mogących osiągać stężenia takie jak u matki.

Duża liczba danych z badań kohortowych opartych na rejestrach oraz opublikowanych wyników metaanaliz i badań klinicznych (ponad 1000 przypadków ekspozycji) wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności dla płodu/noworodka w wyniku działania metforminy w okresie okołopłodowym i/lub w trakcie ciąży.

Istnieją niepotwierdzone dane dotyczące długoterminowego wpływu metforminy na wagę dzieci narażonych na działanie leku w życiu płodowym. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4 roku życia narażonych na działanie leku w życiu płodowym, choć dane dotyczące długoterminowych skutków są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby stosowania metforminy w trakcie ciąży i w okresie okołopłodowym możliwe jest jej zastosowanie jako uzupełnienie lub alternatywa dla insuliny.

Karmienie piersią. Metformina wydzielana jest z mlekiem matki, jednak u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Niemniej jednak, ze względu na niewystarczającą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku, karmienie piersią nie jest zalecane w trakcie terapii metforminą. Decyzja o przerwaniu karmienia piersią powinna uwzględniać korzyści płynące z karmienia piersią oraz potencjalne ryzyko działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność u zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dobę, co jest niemal trzykrotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka, przeliczona na powierzchnię ciała.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii.

Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina lub meglitydyny) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjenci dorośli z normalną funkcją nerek (eGFR ≥ 90 ml/min).

Monoterapia lub terapia skojarzona z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi.

Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg (Metamin®, tabletki powlekane, 500 mg lub 850 mg) 2–3 razy dziennie podczas lub po posiłku.

Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego.

Podczas leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg dziennie) możliwe jest zastąpienie co 2 tabletek leku Metamin®, 500 mg, 1 tabletą leku Metamin®, 1000 mg.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg dziennie podzielona na 3 dawki.

W przypadku przejścia z innego środka przeciwcukrzycowego należy przerwać stosowanie tego środka i rozpocząć podawanie metformyny zgodnie z powyższym opisem.

Terapia skojarzona z insuliną.

W celu osiągnięcia lepszego kontroli poziomu glukozy we krwi metformynę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg leku Metamin® 2–3 razy dziennie, natomiast dawkę insuliny należy dobrać zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy we krwi.

Niewydolność nerek. eGFR należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metformynę oraz podczas leczenia co najmniej raz w roku. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy przeprowadzać dokładne monitorowanie funkcji nerek tak często, jak to możliwe, np. co 3–6 miesięcy.

U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest zmniejszenie funkcji nerek, dlatego dawkę metformyny należy dobrać na podstawie oceny funkcji nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Monoterapia lub terapia łączna z insulina.

Preparat Metamin® stosuje się u dzieci od 10. roku życia oraz u młodzieży. Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg preparatu Metamin® 1 raz na dobę podczas lub po posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy skorygować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w surowicy krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę, podzielona na 2–3 dawki.

Dzieci.

Preparat Metamin® stosować w leczeniu dzieci od 10. roku życia.

Przedawkowanie.

Przy zastosowaniu dawki 85 g nie zaobserwowano rozwoju hipoglikemii. Jednak w tym przypadku zaobserwowano rozwój kwasicy mleczanowej. Znaczne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą prowadzić do kwasicy mleczanowej. Kwasica mleczanowa jest stanem nagłym i powinna być leczona w szpitalu. Najskuteczniejszą metodą usuwania mleczanu i metforminy z organizmu jest hemodializa.

Efekty niepożądane.

Najczęstsze niepożądane reakcje na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania występowaniu wymienionych działań niepożądanych zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Poniżej wymieniono działania niepożądane obserwowane podczas stosowania leku, pogrupowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W każdej klasie układów narządów działania niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Zaburzenia przemiany materii.

Często: obniżenie poziomu/deficyt witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Bardzo rzadko: kwasica mleczna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu nerwowego.

Często: zaburzenia w smaku.

Ze strony układu pokarmowego.

Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Najczęściej występują one na początku leczenia i w większości przypadków ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po posiłku.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia wskaźników czynności wątroby lub zapalenia wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Bardzo rzadko: reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Dzieci.

W opublikowanych danych, danych po rejestracji oraz kontrolowanych badaniach klinicznych w ograniczonej populacji pediatrycznej w wieku 10–16 lat, która otrzymywała metforminę przez rok, donoszono o działaniach niepożądanych u dzieci, których charakter i nasilenie były podobne do tych obserwowanych u dorosłych.

Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych.

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 500 mg, tabletki 850 mg: po 10 tabletek w blistrze. Po 3, 6 lub 10 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Tabletki 1000 mg: po 15 tabletek w blistrze. Po 2, 4 lub 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka z o.o. „KUSUM FARM”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54.

lub

Producent.

Spółka z o.o. „GLEDFARM LTD”.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.