Meropenem - VistA

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Meropenem - VistA (Meropenem-Vista)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydretu 570 mg, co odpowiada 500 mg meropenemu w przeliczeniu na substancję bezwodną;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydretu 1140 mg, co odpowiada 1000 mg meropenemu w przeliczeniu na substancję bezwodną;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydretu 2280 mg, co odpowiada 2000 mg meropenemu w przeliczeniu na substancję bezwodną;

substancja pomocnicza: sodu węglan.

Postać leku. Proszyk do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, stwierdzono silną korelację między czasem, w którym stężenie meropenemu przekraczało minimalne stężenie hamujące (MIC), a skutecznością leczenia. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekracających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% okresu dawkowania. Cel ten nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku:

• zmniejszenia przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszoną produkcją porynów);
• zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBP;
• zwiększonej ekspresji składników pompy eflluksowej;
• produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

Zarejestrowano przypadki chorób zakaźnych wywołanych bakteriami opornymi na karbapenemy.

Nie stwierdzono krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetrazyklin w odniesieniu do mikroorganizmów docelowych. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pompy) eflluksowej(-ych).

Tabela 1

Granice wartości MIC ustalone podczas badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST)

1Graniczne wartości meropenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Drobnoustroje o wartościach MIC wyższych niż granice S/R są bardzo rzadkie lub dotąd nie zostały zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć; w przypadku potwierdzenia wyniku izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej na potwierdzone izolaty o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności (pochylone), izolaty należy klasyfikować jako odporne.

3Wrażliwość gronkowców na karbapenemy przewiduje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wartości meropenemu dla Neisseria meningitidis dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niepowiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych (FK)/farmakodynamicznych (FD) i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są one przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli 1 i przypisach. Granice wartości niepowiązane z gatunkami oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST dotyczą meropenemu w dawce 1000 mg 3 razy na dobę dożylne przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy pośrednich/granicy odporności.

6Wrażliwość grupy streptokoków A, B, C i G na beta-laktamy przewiduje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapeutycznym dla tego leku. Izolaty mogą być klasyfikowane jako odporne bez wcześniejszego testowania.

Rozpowszechnienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się uwzględnianie lokalnych danych dotyczących oporności drobnoustrojów, szczególnie w leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozpowszechnienia oporności drobnoustrojów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej przedstawiono patogenne drobnoustroje, określone na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

7Widomości, które wykazały naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach Unii Europejskiej.

Sap i melioidoza: stosowanie meropenemu u ludzi opiera się na danych dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników średni okres półtrwania (t1/2) wydalania z osocza wynosi około 1 godziny, średni objętość rozprowadzenia – około 0,25 l/kg (11–27 l), średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg, podanych w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości maksymalnego stężenia (Cmax) wynosiły odpowiednio około 23 μg/ml, 49 μg/ml i 115 μg/ml; odpowiednie wartości pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wynosiły 39,3 μg×godz./ml, 62,3 μg×godz./ml i 153 μg×godz./ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 μg/ml i 112 μg/ml po podaniu dawek 500 mg i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie obserwowano akumulacji meropenemu.

W badaniu przeprowadzonym u 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, wartości Cmax i t1/2 odpowiadały tym u zdrowych ochotników, natomiast objętość rozprowadzenia (27 l) była większa.

Rozprowadzenie.

Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosi około 2 % i nie zależy od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka ma charakter dwuskładnikowy, ale jest to znacznie mniej wyrażone po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm.

Meropenem ulega metabolizmowi przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro meropenem wykazuje zmniejszoną wrażliwość na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) u ludzi w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie.

Meropenem jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki; około 70 % (50–75 %) dawki leku wydalane jest w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28 % wydzielane jest w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem wynosi tylko około 2 % dawki. Klirens nerkowy oraz wpływ probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Zaburzenia czynności nerek.

Zaburzenia czynności nerek prowadzą do wzrostu AUC w osoczu i wydłużenia t1/2 meropenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 raza u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy – u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK < 2 ml/min), w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK > 80 ml/min). Wskaźnik AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastał u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Korekta dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz sekcja „Sposób założenia i dawki”).

Meropenem jest usuwany przez hemodializę z klirensiem około 4 razy wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z anurią.

Zaburzenia czynności wątroby.

Badania przeprowadzone u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po wielokrotnym podaniu leku.

Pacjenci dorośli.

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej czynności nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku pacjenta.

Dzieci.

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10 mg/kg, 20 mg/kg i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych obserwowanych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono zależność farmakokinetyczną między dawką leku a okresem półtrwania, podobną do tej obserwowanej u dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy, t1/2 wynosił 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60 % dawki wydzielane jest z moczem w ciągu 12 godzin w postaci meropenemu i dodatkowo 12 % w postaci metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowych wynosi około 20 % jednoczesnego stężenia w osoczu, choć występuje znaczna zmienność międzyosobnicza. Farmakokinetyka meropenemu u noworodków poddawanych leczeniu przeciwbakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, ze średnią całkowitą wartością okresu półtrwania wynoszącą 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem modelu farmakokinetycznego populacyjnego wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60 % wobec P. aeruginosa u 95 % przedwcześnie urodzonych noworodków i u 91 % urodzonych w terminie noworodków.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (65–80 lat) wykazały obniżenie klirensu osocza, co koreluje ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanych i ciężkich zaburzeń czynności nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Meropenem - VistA jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia pozaszpitalne i szpitalne;

• infekcje oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy;

• skomplikowane infekcje dróg moczowych;

• skomplikowane infekcje wewnątrzbrzuszne;

• infekcje okołoporodowe i infekcje poporodowe;

• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;

• ostry bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Meropenem - VistA może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką w przypadku podejrzenia infekcji bakteryjnej.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy rozważyć konieczność wydania oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leków przeciwbakteryjnych beta-laktamowych (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z poszczególnymi lekami przeprowadzono wyłącznie w odniesieniu do probenecydu.

Probenecyd konkurował z меропenemem o aktywne wydalenie kanalikowe i w ten sposób hamuje wydzielanie меропenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia stężenia меропenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu z меропenemem. Potencjalny wpływ меропenemu na wiązanie z białkami osocza innych leków lub metabolizm nie został zbadany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami poprzez ten mechanizm. W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, które w przybliżeniu po 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproanu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Leki przeciwpłytkowe doustne. Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić jej działanie przeciwkrzepne. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepnego doustnych leków przeciwpłytkowych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno ocenić rolę leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu poziomu Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku (INR). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i zaraz po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwkrzepnym.

Dzieci. Wszystkie badania interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przy wyborze meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania antybiotyku z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne, jak również ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Odporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter. W Unii Europejskiej odporność penemów Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Podczas przepisywania leku zaleca się uwzględnienie lokalnej odporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Zarejestrowano, podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, poważne, a czasem śmiertelne reakcje nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na meropenem. Przed rozpoczęciem terapii meropenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano występowanie ciężkich reakcji skórnych u pacjentów stosujących meropenem, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), erytema wielopostaciowe oraz ostrze ogólne wypryskowe pęcherzykowe. Jeśli pojawiają się objawy i znaki wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich środków antybakteryjnych, w tym meropenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest bycie czujnym wobec pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania meropenemu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie leczenia meropenemem oraz włączenie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśniowe.

Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, rzadko zgłaszano drżenie mięśniowe (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby.

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z żółcią i cytolizą) podczas leczenia meropenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie u pacjentów z chorobami wątroby.

Podczas leczenia meropenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie należy stosować (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa).

Leczenie meropenemem może powodować pozytywny wynik bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa.

Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Lek Meropenem - VistA zawiera odpowiednio około 2,0 mEq, 4,0 mEq lub 8,0 mEq sodu dla dawek 500 mg, 1 g lub 2 g w jednej fiolce, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych lub dostępne dane dotyczące stosowania meropenemu u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania meropenemu w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią.

Zgłaszano, że niewielka ilość meropenemu przenika do mleka matki. Meropenem można stosować w czasie karmienia piersią tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami.

Podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których zgłaszano przy stosowaniu meropenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Poniższe tabele 2–4 zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka meropenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Meropenem w dawce do 2 g trzy razy dziennie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie u dzieci najlepiej nadaje się do leczenia niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 2

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Meropenem należy stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek.

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg,

klirens kreatyniny mniejszy niż 51 ml/min.

Dane dotyczące stosowania dawek leku wymienionych w tabeli 3, skorygowanych do dawki 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego zalecane jest podanie odpowiedniej dawki leku po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Tabela 4

Zalecane dawki leku Meropenem - VistA dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia o masie ciała do 50 kg.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.Sposób stosowania.

Meropenem stosuje się zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej trwającej około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Stosowanie iniekcji bolusowej dożylnej.

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku Meropenem - VistA w wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej zachowywana była przez 3 godziny w temperaturze pokojowej do 25°C lub przez 12 godzin w temperaturze 2–8°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, lekarz ponosi odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania po przygotowaniu.

Stosowanie wlewu dożylnego.

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku Meropenem - VistA w 0,9% roztworze chlorku sodu do wlewów lub w 5% roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewów, uzyskując stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu z użyciem 0,9% roztworu chlorku sodu zachowywana była przez 3 godziny w temperaturze pokojowej do 25°C lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Przygotowany roztwór meropenemu z 5% roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast. Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawkę leku nie skorygowano.

Objawy. Ograniczone doświadczenie z okresu po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że reakcje niepożądane po przedawkowaniu są zgodne z opisanym profilem reakcji niepożądanych i zazwyczaj mają charakter łagodny oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki.

Leczenie. Należy rozważyć potrzebę leczenia objawowego. U osób z prawidłową funkcją nerek następuje szybkie wydalanie leku z organizmu przez nerki. Meropenem i jego metabolity są usuwane z organizmu podczas hemodializy.

Niepożądane reakcje.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 spośród 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem меропenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęstsze niepożądane reakcje laboratoryjne to trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%). W Tabeli 5 wszystkie niepożądane reakcje podano według klas narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy niepożądane reakcje podano według częstości, w kolejności malejącej według nasilenia.

Tabela 5

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych informacji. Wszystkie zgłoszone doniesienia odpowiadają działaniom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/

Okres ważności.

4 lata.

3 lata (dla dawki 2000 mg).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C (dla dawki 2000 mg). Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów leku Meropenem - VistA do wstrzykiwań i infuzji dożylnych.

Każdy fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu oraz jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy w warunkach jałowych.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Nieużywany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Niezgodność.

Meropenem - VistA nie powinno się mieszać ani dodawać do innych leków. Meropenem - VistA przeznaczony do bolusowych wstrzykiwań dożylnych należy rozpuścić w wodzie sterylnej do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do infuzji dożylnej można bezpośrednio rozpuścić w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub w 5 % roztworze glukozy do przeprowadzania infuzji.

Opakowanie.

Po 500 mg lub 1000 mg proszku w fiolkach szklanych. Po 1 lub 10 fiolki w tekturowym pudełku.

Po 2000 mg proszku w fiolce; po 6 fiolki w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent. ACS DOBFAR S.p.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Nucleo Industriale S. Atto (lok. S. Nicola a Tordino), 64100, Teramo (TE), Włochy.