Meropenem

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku MEROPEM (MEROPENEM)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydriat w przeliczeniu na 0,5 g lub 1 g meropenemu bezwodnego;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek biały lub o lekko żółtawym odcieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwmikrobowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T>MIC), wykazuje silną korelację z efektywnością działania. W modelach doklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekracających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję o około 40% w przedziale dawkowania. Wartość docelowa ta nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku: zmniejszenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (spowodowanego obniżoną produkcją porynów); zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBP; zwiększonej ekspresji składników pomp eflluksowych; produkcji beta-laktamaz zdolnych do hydrolizy karbapenemów. Zanotowano przypadki chorób zakaźnych wywołanych przez bakterie oporne na karbapenemy.

Nie stwierdza się krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje niewrażliwość błony komórkowej i/lub obecność pompy (pomp) eflluksowej.

Granice wartości MIC ustalone podczas badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwbakteryjne (EUCAST).

1 Graniczne wartości meropenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2 Odmiany mikroorganizmów z wartościami MIC wyższymi niż graniczne wartości S/I są bardzo rzadkie lub nie są obecnie zgłaszane. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej dotyczące każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej na zweryfikowane izolaty z wartościami MIC wyższymi niż obecne granice odporności, izolaty należy rejestrować jako odporne.

3 Wrażliwość bakterii z rodzaju Staphylococcus na karbapenemy można przewidywać na podstawie danych dotyczących wrażliwości na cefoksytynę.

4 Graniczne wartości meropenemu dla Neisseria meningitidis dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5 Graniczne wartości niepowiązane z gatunkami mikroorganizmów zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Te wartości należy stosować w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Graniczne wartości niepowiązane z gatunkami oparte są na następujących dawkach: graniczne wartości EUCAST dotyczą meropenemu w dawce 1000 mg podawanego 3 razy dziennie dożylnie przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy dziennie w przypadku ciężkich infekcji oraz przy granicznych wartościach pośrednich/odpornych.

6 Wrażliwość bakterii z grupy A, B, C i G na beta-laktamy można przewidywać na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Nie zaleca się wykonywania badań wrażliwości, ponieważ dany gatunek jest słabym celem terapii lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako odporne bez wcześniejszego testowania.

Zakres nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozpowszechnienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej przedstawiono patogenne mikroorganizmy określone na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki patogennych mikroorganizmów

Aerobowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis⁷, Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)⁸, gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis, Streptococcus agalactiae (grupa B), grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius), Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes (grupa A).

Aerobowe Gram-ujemne: Citrobacter freundii, Citrobockter koseri, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaerobowe Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptoniphilus asaccharolyticus, gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus).

Anaerobowe Gram-ujemne: Bacteroides caccae, grupa Bacteroides fragilis, Prevotella bivia, Prevotella disiens.

Gatunki, w których nabyta oporność może stanowić problem

Aerobowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecium^7,9.

Aerobowe Gram-ujemne: gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia, Pseudomonas aeruginosa.

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Aerobowe Gram-ujemne: Stenotrophomonas maltophilia, gatunki Legionella.

Inne mikroorganizmy: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Coxiella burnetii, Mycoplasma pneumoniae.

7 Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8 Wszystkie metycylinoodporne bakterie z rodzaju Staphylococcus są odporne na meropenem.

9 Wskaźnik oporności >50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników średni okres półwydalenia z osocza wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg, wprowadzonych w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po infuzji przez 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podaniu dawek leku co 8 godzin pacjentom z normalną czynnością nerek nie obserwowano akumulacji meropenemu.

W trakcie badania z udziałem 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznej, wartości Cmax i okres półwydalenia odpowiadały tym u zdrowych ochotników, ale objętość rozłożenia (27 l) była większa.

Rozkład

Średnia wartość wiązania meropenemu z białkami osocza wynosi około 2 % i nie zależy od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro meropenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem wydzielany jest głównie w niezmienionej formie przez nerki; około 70 % (50–75 %) dawki leku wydzielane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowe 28 % wydzielane jest w formie metabolitu mikrobiologicznie nieaktywnego. Wydalanie z kałem wynosi tylko około 2 % dawki. Pomiar klirensu nerkowego i działanie probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia czynności nerek powodują wysokie wartości AUC w osoczu i dłuższy okres półwydalenia meropenemu. Obserwowano zwiększenie wartości AUC o 2,4 raza u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy – u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem były również znacznie podwyższone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Korekta dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem wydzielany jest podczas hemodializy z kliresem około 4 razy wyższym niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne z udziałem pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej czynności nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku pacjenta.

Dzieci

Wartości Cmax u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg zbliżają się do wartości stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. Charakterystyki farmakokinetyczne zależne od dawek i okresy półwydalenia były podobne do tych obserwowanych u wszystkich dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (<6 miesięcy – t_1/2=1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60 % dawki wydzielane jest z moczem w ciągu 12 godzin w formie meropenemu i dodatkowe 12 % w formie metabolitu. Stężenia meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20 % jednoczesnych poziomów leku w osoczu, choć występuje znaczna indywidualna zmienność wyników.

Farmakokinetyka meropenemu u noworodków poddawanych leczeniu antybakteryjnemu wykazała wysoki klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średnim okresem półwydalenia 2,9 godziny.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu nieniercowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia czynności nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Meropenem jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym społecznościowe i szpitalne;
• infekcji dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji okołoporodowych i poporodowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrej bakteryjnej oponiówki mózgowej.

Meropenem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką w przypadku podejrzenia infekcji bakteryjnej.

Należy rozważyć konieczność wydania oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny rodzaj leków przeciwbakteryjnych beta-laktamowych (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji lekowych z poszczególnymi lekami, z wyjątkiem probenecydu.

Probenecyd konkurować z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe i w ten sposób hamuje wydzielanie meropenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami jest na tyle niewielkie, że nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu.

W trakcie jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około dwóch dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproanu sodu/walpromidu i karbapenemów uważa się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić działanie przeciwkrzepne warfaryny. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepnego doustnych leków przeciwkrzepnych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko zależy od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno jest ocenić rolę leków przeciwbakteryjnych w nasileniu poziomu INR (międzynarodowego znormalizowanego stosunku). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i wkrótce po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwkrzepnym.

Dzieci.

Wszystkie badania dotyczące interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne środki ostrożności.

Przy wyborze meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę racjonalność stosowania antybakteryjnego środka z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosai Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosai Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Zarejestrowano poważne, czasem zakończone śmiercią reakcje nadwrażliwości, jak również przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Efekty niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na meropenem. Przed rozpoczęciem terapii meropenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano występowanie ciężkich reakcji skórnych u pacjentów przyjmujących meropenem, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), erytema wielopostaciowe oraz ostrze ogólne pustulowate. Jeśli pojawiają się objawy i oznaki świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast odstawić meropenem i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Przy stosowaniu praktycznie wszystkich środków antybakteryjnych, w tym meropenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania meropenemu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia meropenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia

Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, rzadko zgłaszano drżenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątroby (zaburzenia funkcji wątroby z żółcią i cytolizą) podczas leczenia meropenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie leku pacjentom z chorobami wątroby: podczas leczenia meropenemem u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie trzeba (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Leczenie meropenemem może spowodować pojawienie się dodatniego bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu.

Meropenem zawiera około 2 mEq lub 4 mEq sodu na dawkę leku 500 mg lub 1 g odpowiednio, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przebywającym na diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych lub ich ilość jest ograniczona co do stosowania meropenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania meropenemu w okresie ciąży.

Nie wiadomo, czy meropenem przenika do mleka matki. Meropenem występuje w bardzo niskich stężeniach w mleku zwierząt. Biorąc pod uwagę korzyści z terapii dla kobiet, należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie meropenemem.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z urządzeniami.

Przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami należy zachować szczególną ostrożność, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drżeń, o których zgłaszano przy stosowaniu meropenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka meropenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Meropenem w dawce do 2 g 3 razy na dobę dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg 3 razy na dobę dla dzieci szczególnie nadaje się do leczenia niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. gatunki Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Meropenem należy stosować zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek.

Tabela 2

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, u których klirens kreatyniny wynosi poniżej 51 ml/min

Dane dotyczące stosowania dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego zalecaną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt „Szczególne wskazania”).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek i klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia.

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia; optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia i o masie ciała poniżej 50 kg

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Meropenem należy stosować w postaci wlewów dożylnych trwających od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg.

Należy stosować dawkę taką jak u dorosłych pacjentów.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej zachowywała się przez 3 godziny w temperaturze pokojowej (15–25 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zakażenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, lekarz ponosi odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania po przygotowaniu.

Wykonywanie wlewu dożylnej infuzji

Roztwór do infuzji należy przygotować przez rozpuszczenie leku w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do infuzji przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu zachowywała się przez 6 godzin w temperaturze pokojowej (15–25 °C) lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C. Przygotowany roztwór, jeśli został schłodzony, należy użyć w ciągu 2 godzin po przechowywaniu w lodówce. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, lekarz ponosi odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania po przygotowaniu.

Przygotowany roztwór meropenemu z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast, tj. w ciągu 1 godziny od przygotowania.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów meropenemu do iniekcji i infuzji dożylnej.

Tabela 4

Podczas przygotowywania roztworu należy stosować standardowe techniki jałowe.

Przed zastosowaniem przygotowany roztwór należy wstrząsnąć.

Wszystkie fiolki przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użycia.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest korygowana. Niepożądane reakcje po przedawkowaniu odpowiadają profilowi wymienionych działań niepożądanych, zazwyczaj są one łagodne i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek następuje szybkie wydalanie leku z organizmu drogą nerek.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Niepożądane działania.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemem były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęstsze niepożądane reakcje laboratoryjne to trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie niepożądane działania są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do <1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy niepożądane działania są wymienione według częstości w kolejności zmniejszającej się powagi.

Tabela 5

Nie ma żadnych danych świadczących o zwiększeniu ryzyka działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie otrzymane doniesienia odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby sprawujące zawód lekarza powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Niezgodność.

Meropenem nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Meropenem przeznaczony do dożylnego podania bolusowego należy rozpuścić w sterylnej wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach do infuzji dożylnej można bezpośrednio rozpuścić w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie. Po 0,5 g lub 1 g w fiolkach; po 1 lub 50 fiolki w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Lekhim-Charków”.

Produkcja z opakowaniem in bulk firmy produkcyjnej Shenzhen Haiyan Pharmaceutical Co., Ltd., Chiny.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.