Merobak

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku MEROBAC (MEROBAC)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 butelka zawiera 570 mg meropenemu trihydrażu, co odpowiada 500 mg bezwodnego meropenemu;

1 butelka zawiera 1140 mg meropenemu trihydrażu, co odpowiada 1000 mg bezwodnego meropenemu;

substancja pomocnicza: sodu węglan.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek o barwie od białej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Wartości czasu, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T > MIC), wskazują na wysoki stopień korelacji z efektywnością leku. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekracających MIC dla mikroorganizmów przez około 40 % przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku: zmniejszenia przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszeniem produkcji poryn), zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBP, zwiększenia ekspresji składników pomp efliuksyjnych oraz produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska zakażeń wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetrazyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, gdy zaangażowany mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) efliuksyjnej(-nych).

Poniżej przedstawiono graniczne wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Antymikrobiologiczne (EUCAST) w trakcie badań klinicznych.

1Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (oporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż graniczne wartości S/R są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Analizy identyfikacji i wrażliwości na antybiotyki takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych klinicznych dotyczących odpowiedzi na leczenie potwierdzonych izolatów o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności (pochylone), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość bakterii Staphylococcus na karbapenemy przewiduje się na podstawie danych wrażliwości na cefoksym.

4Granice wartości dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg podawanego 3 razy na dobę dożylnie przez 30 minut jako najniższa dawka. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy pośrednich/granicznych wartościach oporności.

6Wrażliwość bakterii z grupy streptokoków A, B, C i G na beta-laktamy przewiduje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Nie zaleca się wykonywania analizy wrażliwości, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapeutycznym dla tego leku. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Zasięg oporności nabytej poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych danych dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczeń klinicznych i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis 7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium 7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Oporność mikroorganizmów

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinooporne bakterie Staphylococcus są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: zastosowanie меропenemu w leczeniu ludzi oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po podaniu infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml przy dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową czynnością nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniu przeprowadzonym u 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania odpowiadające tym u zdrowych ludzi, ale większy objętość rozłożenia (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszczek, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Merobak ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Merobak jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku wydalane jest w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28% wydala się w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Pomiar klirensu nerkowego i efektu probenekidu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Upośledzenie czynności nerek prowadzi do pojawienia się wysokich wartości AUC we krwi i dłuższego okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 raza u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), o 5 razy u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności nerek (KK 4–23 ml/min) i o 10 razy u pacjentów poddawanych hemodializie (KK < 2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK > 80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z upośledzeniem czynności nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Merobak jest usuwany przez hemodializę z klirencem około 4 razy wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z bezmoczem.

Niewydolność wątroby

Badania u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po podaniu powtarzanych dawek.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej czynności nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do wartości u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono zależność między dawką a okresem półtrwania podobną do tej obserwowanej u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy – 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60% dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w postaci меропenemu i dodatkowo 12% w postaci metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% poziomów leku we krwi, choć występuje znaczna międzyosobnicza zmienność tych wartości.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków poddawanych leczeniu antybakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, przy ogólnym średnim okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem modelu PK populacyjnej wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T > MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% przedwcześnie urodzonych noworodków i u 91% noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały obniżenie klirensu osocza skorelowane z wiekiem zależnym obniżeniem klirensu kreatyniny oraz nieznaczne obniżenie klirensu nienierwowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego upośledzenia czynności nerek.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Merobak jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci od 3. miesiąca życia:

• zapalenia płuc, w tym pozaszpitalnego i szpitalnego zapalenia płuc;
• infekcji dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji położniczych i połogowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrego bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Merobak może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzaną o bakteryjne podłoże.

W leczeniu pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego beta-laktamowego (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w odniesieniu do probenecydu.

Probenecyd konkurował z меропenemem o aktywne wydalenie kanalikowe i w ten sposób hamował wydalanie меропenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia stężenia меропenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu z меропenemem.

Potencjalny wpływ меропenemu na wiązanie z białkami osocza innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami osocza jest tak niewielkie, że nie należy oczekiwać takiej interakcji z innymi związkami.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i znaczny stopień obniżenia stężenia jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego / walproanu sodu / walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki przeciwpakrzakowe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwkrzepne. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepnego leków przeciwpakrzakowych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się zmieniać w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, w związku z czym trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w nasileniu poziomu INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego). Zaleca się częste monitorowanie INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwpakrzakowym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko oporności bakterii na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano przypadki poważnych, czasem zakończonych śmiercią reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano wystąpienie ciężkich reakcji skórnych u pacjentów otrzymujących меропenem, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), erytema wielopostaciowe oraz ostrze ogólne egzantematyczne pęcherzykowate. W przypadku wystąpienia objawów i sygnow wskazujących na te reakcje, należy natychmiast odstawić меропenem i rozważyć leczenie alternatywne.

Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa (ostry alergiczny skurcz tętnic wieńcowych), który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zapalenie okrężnicy związane z antybiotykiem

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego z antybiotykiem oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od lekkiej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu меропenemu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość odstawienia меропenemu oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśni

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko zgłaszano drgawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z żółtaczką i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Dawkowanie nie wymaga korekty (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może spowodować pozytywną bezpośrednią / pośrednią reakcję Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego / walproinianu sodu / walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Merobak zawiera około 2,0 mEq na dawkę 500 mg lub 4,0 mEq sodu na dawkę 1 g, co należy uwzględnić przy przepisywaniu pacjentom przestrzegającym diety z ograniczeniem zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania меропenemu u kobiet w ciąży są ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności reprodukcyjnej. Zaleca się unikanie stosowania меропenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Zgłaszano, że niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Meropenem można stosować w okresie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których zgłaszano przy stosowaniu меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Poniżej przedstawiono ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Przyjmowanie Merobaku w dawce do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała od 50 kg

Tabela 1

Merobak należy stosować zazwyczaj w formie wlewu dożylnego trwającego od
15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w formie dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane potwierdzające bezpieczeństwo podania dorosłym leku w dawce 2 g w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Zalecane dawki dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała od 50 kg,
u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min

Tabela 2

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku wymienionych w tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie peritonealnej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz dział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem»).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz dział «Farmakokinetyka»).

Zalecane dawki dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia o masie ciała do 50 kg

Tabela 3

Dzieci o masie ciała od 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku Merobak u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania

Merobak zazwyczaj należy stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od

15 do 30 minut. Ponadto dawki меропenemu do 20 mg/kg można podawać w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego w ciągu około 5 minut. Dane potwierdzające bezpieczeństwo podania dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnego wstrzyknięcia bolusowego są ograniczone.

Wykonywanie dożylnego wstrzyknięcia bolusowego

Roztwór do wstrzyknięcia bolusowego należy przygotować, rozpuszczając lek Merobak w wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wstrzyknięcia bolusowego zachowuje się przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w temperaturze 2–8 °C (w lodówce).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia / odnowienia / rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zakażenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie został od razu użyty, lekarz ponosi odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania po przygotowaniu roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować, rozpuszczając lek Merobak w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu, uzyskując stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu zachowuje się przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C (w lodówce). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie został od razu użyty, lekarz ponosi odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania.

Przygotowany roztwór Merobaku z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka leku nie została skorygowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie z zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem działań niepożądanych (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i zazwyczaj są łagodnego stopnia oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć potrzebę leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Hemodializa usuwa меропenem i jego metabolity z organizmu.

Efekty uboczne.

W wyniku badań najbardziej powszechnymi niepożadanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem меропenemu u 4872 pacjentów były: biegunka (2,3 %), wysypka (1,4 %), nudności/wymioty (1,4 %), zapalenienie w miejscu wstrzyknięcia (1,1 %), trombocytoza (1,6 %) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3 %).

Poniżej przedstawiono efekty uboczne według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania reakcje niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Infekcje i inwazje. Rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwi i chłonny. Często: trombocytemia; rzadko: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ nerwowy. Często: ból głowy; rzadko: parestezje; bardzo rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stan psychiczny. Bardzo rzadko: delirium.

Układ pokarmowy. Często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko: zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wątroba i drogi żółciowe. Często: podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna. Często: wysypka, świąd; rzadko: pokrzywka, toksyczny epidermalny nekroza, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); częstość nieznana: alergiczna reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ostra ogólnoustrojowa pęcherzykowa egzantema (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nerki i drogi moczowe. Rzadko: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Stan ogólny i miejsce podania leku. Często: zapalenie, ból; rzadko: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Opis poszczególnych efektów niepożądanych

Zespół Kounisa

Zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa) po zastosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci

Merobak jest dozwolony do stosowania u dzieci od 3. miesiąca życia. Na podstawie ograniczonych danych nie ma dowodów na zwiększone ryzyko żadnych efektów niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadają efektom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 4 lata.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Nie wykorzystany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Merobak nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Merobak przeznaczony do bolusowych wstrzyknięć dożylnych należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań.

Merobak w fiolkach do infuzji dożylnych można bezpośrednio rozpuścić w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie. 500 mg lub 1000 mg proszku w fiolkach szklanych; 1 lub 10 fiolki w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

ACS DOBFAR S.P.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

NUCLEO INDUSTRIALE S. ATTO (LOC. S. NICOLÒ A TORDINO), 64100 TERAMO (TE), Włochy.