Merobak

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MERBAK (MEROBAC)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera 570 mg meropenemu trihydrażu, co odpowiada 500 mg bezwodnego meropenemu;

1 fiolka zawiera 1140 mg meropenemu trihydrażu, co odpowiada 1000 mg bezwodnego meropenemu;

substancja pomocnicza: sodu węglan.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Wartości czasu, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T > MIC), wskazywały na wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach dокlinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi przekraczających MIC dla mikroorganizmów około 40% przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku: zmniejszenia przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszeniem produkcji poryn), zmniejszenia powinowactwa do docelowych PBP, zwiększenia ekspresji składników pompy eflluksowej oraz produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Nie stwierdzono krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do klas chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin w odniesieniu do mikroorganizmów docelowych. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pompy) eflluksowej.

Wartości progowe MIC, ustalone podczas badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na leki przeciwbakteryjne (EUCAST), podano poniżej.

1Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż graniczne wartości S/R są bardzo rzadkie lub nie zostały dotąd zgłoszone. Badania identyfikacji i wrażliwości na antybiotyki dla każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych izolatów o wartościach MIC wyższych niż obecne granice odporności (wyróżnione kursywą), izolaty należy klasyfikować jako odporne.

3Wrażliwość stafilokoków na karbapenemy przewiduje się na podstawie danych wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wartości dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg 3 razy dziennie dożylnie przez 30 minut jako najniższej dawki. Rozważano dawki 2 g 3 razy dziennie w przypadku ciężkich infekcji oraz przy granicach wartości pośrednich/odpornych.

6Wrażliwość paciorkowców grup A, B, C i G na beta-laktamy przewiduje się na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badania wrażliwości nie są zalecane, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapii tym środkiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako odporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis 7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium 7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Oporność mikroorganizmów

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki o naturalnej pośredniej wrażliwości.

8Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są odporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu w leczeniu ludzi opiera się na danych wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min przy dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min przy dawce 2 g. Po podaniu dawek 500, 1000 i 2000 mg w postaci infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 µg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 µg×godz/ml. Po 5-minutowej infuzji wartości Cmax wynosiły 52 i 112 µg/ml przy dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu dawek co 8 godzin pacjentom z prawidłową czynnością nerek nie stwierdzono akumulacji меропenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale większy objętość rozłożenia (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2 % i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale to zjawisko jest znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono dobrą penetrację меропenemu do różnych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropemem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro меропenem wykazuje mniejszą podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropemem jest głównie wydalany przez nerki w niezmienionej formie; około 70 % (50–75 %) dawki leku wydala się w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28 % wydala się w formie metabolitu mikrobiologicznie nieaktywnego. Wydalanie z kałem wynosi jedynie około 2 % dawki. Zmierzony klirens nerkowy oraz wpływ probenekwidy wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Upośledzenie czynności nerek prowadzi do wyższych wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano 2,4-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5-krotne – u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności nerek (KK 4–23 ml/min) i 10-krotne – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK < 2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK > 80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem były również znacznie podwyższone u pacjentów z upośledzeniem czynności nerek. Korekta dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem czynności nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropemem jest usuwany przez hemodializę z klirensiem około 4 razy wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po wielokrotnym podawaniu leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne z udziałem pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej czynności nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do wartości u dorosłych po dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W porównaniu zaobserwowano zależność między dawką a okresem półtrwania podobną do tej u dorosłych we wszystkich grupach oprócz najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy – 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60 % dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowo 12 % w formie metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20 % poziomu leku w osoczu, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków leczonych antybiotykiem wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, przy ogólnym średnim okresie półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T > MIC 60 % w odniesieniu do P. aeruginosa u 95 % wcześniaków i u 91 % noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały obniżenie klirensu osocza, skorelowane z wiekiem spadkiem klirensu kreatyniny, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego upośledzenia czynności nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Merobak jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapaleń płuc, w tym zapaleń płuc pozaszpitalnych i szpitalnych;
• zakażeń dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą;
• powikłanych zakażeń dróg moczowych;
• powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych;
• zakażeń okołoporodowych i zakażeń poporodowych;
• powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich;
• ostrej bakteryjnej oponiacy.

Merobak może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się, że są spowodowane infekcją bakteryjną.

W leczeniu pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na dowolny inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na dowolny inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cefalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w odniesieniu do probenecydu.

Probenecyd konkurował z meropenemem o aktywną sekrecję kanalikową, co prowadzi do hamowania wydalenia meropenemu przez nerki, co z kolei powoduje wydłużenie okresu półtrwania i podwyższenie stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami osocza innych leków lub jego metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne, nie należy oczekiwać takiej interakcji z innymi związkami.

Zarejestrowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z karbapenemami, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Z powodu szybkiego początku działania i znacznego stopnia obniżenia stężenia jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego / sodu walproinianu / walpromidu z karbapenemami uważa się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwpakrzepne doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele przypadków nasilenia działania przeciwzakrzepowego leków przeciwpakrzepnych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, co utrudnia ocenę wkładu leków przeciwbakteryjnych w podwyższenie poziomu INR (międzynarodowego wskaźnika normalizowanego). Zaleca się częste monitorowanie INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyku z lekiem przeciwpakrzepnym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę takie czynniki jak ciężkość zakażenia, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko rozwoju oporności bakterii na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano przypadki ciężkich, czasem zakończonych śmiercią reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejszych reakcjach nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać leczenie i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano występowanie ciężkich reakcji skórnych u pacjentów otrzymujących меропenem, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), erytema wielopostaciowe oraz ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustuloza. W przypadku wystąpienia objawów i sygnałów wskazujących na te reakcje należy natychmiast odstawić меропenem i rozważyć leczenie alternatywne.

Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kuniya (ostra alergiczna koronarospazma), który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zapalenie jelita związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania praktycznie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia jelita związanego ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki pseudobłoniastego zapalenia jelita, których ciężkość może wahać się od łagodnej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest rozważenie możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania меропenemu wystąpił biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie leczenia меропenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelita.

Upadki

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko zgłaszano napady padaczkowe (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z żółcią i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie trzeba (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może powodować pozytywną bezpośrednią / pośrednią reakcję Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego / soli sodowej walproinianu / walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Merobak zawiera około 2,0 mEq na dawkę 500 mg lub 4,0 mEq sodu na dawkę 1 g, co należy uwzględnić przy przepisywaniu pacjentom przestrzegającym diety z ograniczeniem zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania меропenemu u kobiet w ciąży są ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności reprodukcyjnej. Zaleca się unikanie stosowania меропenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Zgłaszano, że niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Możliwe jest stosowanie меропenemu w okresie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z maszynami.

Podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub napadów padaczkowych, o których zgłaszano podczas stosowania меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Poniżej przedstawiono ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Stosowanie Merobaku w dawce do 2 g trzy razy dziennie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów zakażeń wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich zakażeniach.

Należy przestrzegać szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała od 50 kg

Tabela 1

Merobak należy stosować zazwyczaj w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w formie dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane potwierdzające bezpieczeństwo podawania dorosłym dawki 2 g leku w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała od 50 kg,
w których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min

Tabela 2

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w tabeli 2, skorygowanych do dawki odniesienia 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt „Szczególne środki ostrożności”).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenu w leczeniu dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Zalecane dawki dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia o masie ciała poniżej 50 kg

Tabela 3

Dzieci o masie ciała od 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku Merobak u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Merobak należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki меропenemu do 20 mg/kg można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane potwierdzające bezpieczeństwo podania dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku Merobak w wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej zachowana jest przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w temperaturze 2–8 °C (w lodówce).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia / odtworzenia / rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zakażenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, lekarz ponosi odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania po przygotowaniu roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku Merobak w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu, uzyskując stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu zachowana jest przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C (w lodówce). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, lekarz ponosi odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania.

Roztwór Merobaku przygotowany z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawka leku nie została skorygowana zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie postmarketingowe wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem działań niepożądanych (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i zazwyczaj są łagodne oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany z organizmu drogą nerkową.

Hemodializa usuwa меропenem i jego metabolity z organizmu.

Efekty uboczne.

W wyniku badań najbardziej powszechnymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem меропenemu u 4872 pacjentów były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%), stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%), trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

Poniżej przedstawiono efekty uboczne według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania efekty uboczne wymienione są w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Infekcje i inwazje. Rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwi i układ limfatyczny. Często: trombocytoemia; rzadko: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy. Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Układ nerwowy. Często: ból głowy; rzadko: parestezje; niezwykle rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Stan psychiczny. Niewykluczone: delirium.

Układ pokarmowy. Często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko: zapalenie okrężnicy związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Wątroba i drogi żółciowe. Często: podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna. Często: wysypka, swędzenie; rzadko: pokrzywka, toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); częstość nieznana: alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Nerki i drogi moczowe. Rzadko: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku. Często: stan zapalny, ból; rzadko: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Opis poszczególnych efektów ubocznych

Zespół Kounisa

Zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespoł Kounisa) po zastosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci

Merobak jest dozwolony do stosowania u dzieci od 3. miesiąca życia. Na podstawie ograniczonych dostępnych danych nie ma dowodów na zwiększone ryzyko wystąpienia jakichkolwiek efektów ubocznych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały efektom ubocznym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 4 lata.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użycia.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy aseptycznej.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Nie wykorzystany produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Merobak nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Merobak przeznaczony do bolusowych wstrzyknięć dożylnych należy rozpuszczać w sterylnej wodzie do wstrzykiwań.

Merobak w fiolkach do infuzji dożylnej można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do infuzji.

Opakowanie. 500 mg lub 1000 mg proszku w fiolkach szklanych; 1 lub 10 fiolki w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

ACS DOBFAR S.P.A.

Miejsce położenia producenta i adres siedziby prowadzącego działalność.

NUCLEO INDUSTRIALE S. ATTO (LOC. S. NICOLÒ A TORDINO), 64100 TERAMO (TE), Włochy.

Data ostatniego przeglądu.