Merapin 500 mg

INSTRUKCJA LEKARSKIEGO ZASTOSOWANIA LEKU Merapin 500 mg Merapin 1000 mg (MERAPIN 500 mg MERAPIN 1000 mg)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydrau w przeliczeniu na meropenem 500 mg lub 1000 mg;

substancje pomocnicze: sodu węglan.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek od białego do lekko żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBPs).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy β-laktamów, parametry czasu, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T>MIC), wskazują na wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach przedklinicznych meropenem wykazywał aktywność przy stężeniach w osoczu przekracających MIC dla mikroorganizmów infekcyjnych przez około 40 % przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może wynikać z:

• obniżonej przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej z obniżoną produkcją poryn);
• obniżonego powinowactwa do docelowych PBPs;
• zwiększonej ekspresji komponentów pomp efliuksowych;
• produkcji β-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane bakteriami opornymi na karbapenemy.

Nie występuje krzyżowa oporność między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetralicyn, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) efliuksowej(-owych).

Granice wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST) podczas badań klinicznych znajdują się pod adresem: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx

Zakres nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy lokalny poziom oporności mikroorganizmów jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy, biorąc pod uwagę doświadczenie kliniczne i terapeutyczne protokoły leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Aerobowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis⁷

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)⁸

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Aerobowe Gram-ujemne

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Anaerobowe Gram-dodatnie

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Anaerobowe Gram-ujemne

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Aerobowe Gram-dodatnie

Enterococcus faecium^7,9

Aerobowe Gram-ujemne

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Aerobowe Gram-ujemne

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

⁷ Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

⁸ Wszystkie metycylino-oporne stafilokoki są oporne na meropenem.

⁹ Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie meropenemu u ludzi opiera się na danych dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni opierać się na krajowych i/lub międzynarodowych dokumentach konsensowych dotyczących leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozkładu to około 0,25 l/kg (11-27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg, wprowadzanych w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynoszą 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu dawek leku co 8 godzin pacjentom z normalną funkcją nerek nie obserwowano akumulacji meropenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości parametrów Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale większy objętość rozkładu (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania meropenemu z białkami osocza wynosi około 2 % i nie zależy od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwuwykładnicza, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, faszcz, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia β-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro meropenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DGP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DGP-I.

Wydalanie

Meropenem jest głównie wydalany z moczem w niezmienionej formie; około 70 % (50-75 %) dawki leku jest wydalane w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28 % wydzielane jest w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2 % dawki. Pomierzony klirens nerkowy oraz wpływ probeneklady wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek prowadzą do wyższych wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania meropenemu. Obserwowano wzrost AUC o 2,4 raza u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33-74 ml/min), o 5 razy – u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (KK 4-23 ml/min) i o 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy z klirenskiem około 4 razy wyższym niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po wielokrotnym podawaniu leku.

Dorośli pacjenci

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono charakterystyki farmakokinetyczne dotyczące dawek leku i okresów półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t_1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg (2-5 lat), 5,3 ml/min/kg (6-23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2-5 miesięcy). Oколо 60 % dawki jest wydalane z moczem w ciągu 12 godzin w formie meropenemu i dodatkowo 12 % w formie metabolitu. Stężenia meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20 % jednoczesnych stężeń leku w osoczu, choć występuje znaczna międzyosobnicza zmienność wartości.

Farmakokinetyka meropenemu u noworodków poddawanych leczeniu przeciwbakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy trybie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60 % w odniesieniu do P. aeruginosa u 95 % przedwcześnie urodzonych noworodków i u 91 % urodzonych w terminie noworodków.

Pacjenci w wieku podeszłym

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób w wieku podeszłym (65-80 lat) wykazały obniżenie klirensu osocza skorelowane z wiekiem zależnym obniżeniem klirensu kreatyniny, a także nieznaczne obniżenie klirensu nieniercowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• ciężkiej zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc szpitalnego i zapalenia płuc związanego z wentylacją;
• zakażeń dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych zakażeń dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• zakażeń podczas porodu i zakażeń poporodowych;
• powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich;
• ostrej bakteryjnej oponiaka.

Lek może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzaną o pochodzenie bakteryjne.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny rodzaj leku przeciwbakteryjnego z grupy β-laktamów (np. penicylin lub cephalosporyn).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji leku z innymi lekami, z wyjątkiem probenecydu, nie były prowadzone.

Probenecyd konkurować z meropenemem o aktywne wydalanie kanalikowe, co prowadzi do hamowania wydalania meropenemu przez nerki, co z kolei powoduje wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest bardzo niewielkie, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami poprzez ten mechanizm.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwwątrobowe

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwkrzepliwe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego doustnych leków przeciwkrzepliwych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowego zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, co utrudnia ocenę wkładu leków przeciwbakteryjnych w zwiększenie poziomów INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego). Zaleca się częste monitorowanie poziomów INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwkrzepliwym.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Przy wyborze меропенemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę racjonalność stosowania antybiotyku z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość zakażenia, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne oraz ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność penemów Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich, a czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować o wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), zakaźna rumień wielopostaciowy oraz ostra ogólnoustrojowa pustulopatia u pacjentów leczonych меропenemem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów świadczących o tych reakcjach, меропenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Podczas stosowania innych antybiotyków β-laktamowych donoszono o reakcjach nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Koyna (ostra alergiczna kurczowa choroba tętnic wieńcowych, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Rhabdomyoliza

Donoszono o przypadkach rhabdomyolizy podczas stosowania меропenemu. W przypadku wystąpienia objawów lub oznak rhabdomyolizy należy przerwać stosowanie меропenemu i rozpocząć odpowiednią terapię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Colitis związany z antybiotykiem

Podczas stosowania praktycznie wszystkich środków antybakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki kolitu związanego z antybiotykiem oraz przypadki kolitu pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu меропenemu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć odstawienie меропenemu oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Uszkodzenie wątroby wywołane lekami (DILI)

Podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby ze względu na ryzyko rozwoju uszkodzenia wątroby wywołanego lekami (DILI) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku rozwoju ciężkiego DILI należy rozważyć odstawienie leczenia, jeśli jest to klinicznie uzasadnione. Powtórne przepisanie меропenemu należy rozważyć tylko wtedy, gdy jego stosowanie uznaje się za klinicznie konieczne.

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie wymaga się (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej bezpośredniej/niepośredniej reakcji Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lek zawiera około 4,0 mEq sodu na 1 g dawki leku, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub ograniczona liczba danych dotyczących stosowania меропenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Meropinem można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono podczas stosowania меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Zastosowanie leku w dawce do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1. Zalecane dawki dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Lekarstwo należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki lekarstwa do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym lekarstwa w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Upośledzenie funkcji nerek

Tabela 2. Zalecane dawki lekarstwa dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego zaleca się podawanie odpowiedniej dawki leku po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie peritonealnej.

Naruszenie funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową czynnością nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Tabela 3. Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia i o masie ciała do 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Lek należy zazwyczaj stosować w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w formie dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu ok. 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować, rozpuszczając lek w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli metoda otwarcia/odnowienia/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować, rozpuszczając lek w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu z użyciem 0,9 % roztworu chlorku sodu została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór leku z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek stosować u dzieci od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest odpowiednio dostosowana, jak opisano w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie z zastosowania leku po wycofaniu z rynku wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem ciężkości objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Niepożądane działania.

W przebiegu przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 spośród 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenienie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej występującymi niepożądanymi zjawiskami laboratoryjnymi związanymi z zastosowaniem meropenemu, o których zgłaszano, były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie niepożądane działania są wymienione według klasy narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości niepożądane działania są wymienione według malejącej częstości występowania.

Infekcje i inwazje ‒ rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego – często: trombocytoza; rzadko: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego ‒ rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia układu nerwowego ‒ często: ból głowy; rzadko: parestezje; bardzo rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia psychiczne – bardzo rzadko: delirium.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego ‒ często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko: zapalenie okrężnicy związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych ‒ często: podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi; rzadko: uszkodzenie wątroby wywołane lekami (DILI)*.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania‒ rzadko: hipokaliemia

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych ‒ często: wysypka, świąd; rzadko: pokrzywka, toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień; częstość nieznana: lekowa alergia z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), ostrze ogólne pustularne egzantematyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia układu ruchu i tkanki łącznej – nieznana częstość: rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych ‒ rzadko: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku ‒ często: zapalenie, ból; rzadko: zapalenie żyły z torem zakrzepu, ból w miejscu wstrzyknięcia.

*DILI obejmuje zapalenie wątroby i niewydolność wątroby.

Nie ma żadnych danych wskazujących na zwiększone ryzyko niepożądanych działań u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały niepożądane reakcje obserwowane u dorosłych pacjentów.

Opis wybranych niepożądanych reakcji

Zespół Kounis

Zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespoł Kounis), który został zaobserwowany przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzeń niepożądanych reakcji

Zgłaszanie podejrzeń niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na ciągły monitoring stosunku korzyści do ryzyka stosowania danego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych reakcji oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie mrozić odtworzonego roztworu.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy aseptycznej.

Roztwór należy potrząsnąć przed użyciem.

Każdy nieużyty produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Niezgodność. Leku nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Lek przeznaczony do doładowań dożylnych (bolus) należy odtwarzać w wodzie do wstrzykiwań sterylnej.

Meropenem w fiolkach do infuzji dożylnej można bezpośrednio odtwarzać w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Venus Remedies Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Hill Top Industrial Estate, Jarmajri, EPIC Phase-I (Ext), Bhatoli Kalan, Baddi, Distt. Solan, Himachal Pradesh, 173205, Indie.