Merapin 2000 mg

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MERAPIN 2000 mg

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydrau w przeliczeniu na meropenem 2000 mg;

substancje pomocnicze: sodu węglan.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny od białego do lekko żółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBPs).

Podobnie jak w przypadku innych antybakteryjnych środków β-laktamowych, parametry czasu, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T>MIC), wskazują na wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach we krwi osocza przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Oporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku:

• zmniejszenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszoną produkcją porynów);
• zmniejszenia powinności do docelowych PBPs;
• zwiększonej ekspresji składników pomp eflluksowych;
• produkcji β-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji spowodowane bakteriami opornymi na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do klas chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków antybakteryjnych, gdy zaangażowany mechanizm obejmuje nieprzepuszczalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) eflluksowej(-owych).

Granice wartości MIC, określone podczas badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST), podano pod adresem: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx

Zasięg oporności nabytej może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom zasięgu oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy, na podstawie doświadczeń klinicznych i protokołów terapeutycznych leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis⁷

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)⁸

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Anaerobowe bakterie Gram-dodatnie

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Anaerobowe bakterie Gram-ujemne

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których oporność nabyta może stanowić problem

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecium^7,9

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

⁷ Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

⁸ Wszystkie metycylinoodporne bakterie z rodzaju Staphylococcus są oporne na meropenem.

⁹ Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie meropenemu u ludzi opiera się na danych dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się narodowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg, wprowadzonych w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po przeprowadzeniu infuzji przez 5 minut wartości Cmax wynoszą 52 i 112 μg/ml przy podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie stwierdzono akumulacji meropenemu.

W trakcie badania z udziałem 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości parametrów Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale większy objętość rozłożenia (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania meropenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, faszczii, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropenem metabolizuje się poprzez hydrolizę pierścienia β-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro meropenem wykazuje zmniejszoną wrażliwość na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DGP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem i nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DGP-I.

Wydalanie

Meropenem jest głównie wydalany w niezmienionej formie przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku wydala się w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28% wydala się w formie metabolitu mikrobiologicznie nieaktywnego. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Zmierzony klirens nerkowy oraz efekt probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek powodują pojawienie się wyższych wartości AUC we krwi osocza i dłuższego okresu półtrwania meropenemu. Obserwowano zwiększenie wartości AUC 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5-krotnie – u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i 10-krotnie – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem były również znacznie podwyższone u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób zastrzegania i dawki”).

Meropenem jest usuwany przez hemodializę z klirensiem, który podczas hemodializy był około 4 razy wyższy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wskazują na brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyki przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyki u noworodków i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do wartości stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W trakcie przeprowadzanego porównania stwierdzono charakterystyki farmakokinetyczne między dawkami leku i okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w formie meropenemu i dodatkowo 12% w formie metabolitu. Stężenia meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych poziomów leku we krwi osocza, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka meropenemu u noworodków, którym podawano leczenie antybakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK pokazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% noworodków przedwczesnych i u 91% urodzonych w terminie noworodków.

Pacjenci w wieku podeszłym

Badania farmakokinetyki u zdrowych osób w wieku podeszłym (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, co koreluje ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci od 3. miesiąca życia:

• ciężkiej zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc nabytego w szpitalu i zapalenia płuc związanego z wentylacją;
• infekcji dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• skomplikowanych infekcji dróg moczowych;
• skomplikowanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• infekcji okołoporodowych i połogowych;
• skomplikowanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrej bakteryjnej meningitne.

Lek może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzanej o etiologii bakteryjnej.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, związanej lub potencjalnie związanej z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy β-laktamowych (np. penicylin lub cephalosporyn).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami, z wyjątkiem probenecydu, nie były prowadzone.

Probenecyd konkurować z meropenemem o aktywne wydalenie kanalikowe, co prowadzi do hamowania wydalania meropenemu przez nerki, w efekcie przedłuża się okres półwydalenia i wzrasta stężenie meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu i meropinu.

Nie badano potencjalnego wpływu meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub ich metabolizm. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest bardzo niewielkie, nie należy oczekiwać interakcji z innymi substancjami na podstawie tego mechanizmu.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego po około 2 dniach stężenie kwasu walproinowego obniża się o 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Leki przeciwkrzepliwe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwkrzepliwe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego leków przeciwkrzepliwych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu wartości INR (Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie wartości INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwkrzepliwym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne oraz ryzyko wyboru środka w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter na penemy jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o przypadkach poważnych, a czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), erytema wielopostaciowe oraz ostrze ogólne pustularne u pacjentów leczonych меропenemem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów świadczących o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie меропenemu i rozważyć leczenie alternatywne.

Podczas stosowania innych antybiotyków β-laktamowych donoszono o reakcjach nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa (ostry alergiczny skurcz tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Rhabdomyoliza

Donoszono o przypadkach rhabdomyolizy podczas stosowania меропenemu. W przypadku wystąpienia objawów lub oznak rhabdomyolizy należy przerwać stosowanie меропenemu i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Chłoniak, związany ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia меропenemem wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie leczenia меропenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Uszkodzenie wątroby wywołane lekami (DILI)

Podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby ze względu na ryzyko uszkodzenia wątroby wywołanego lekami (DILI) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku rozwoju ciężkiego DILI należy rozważyć przerwanie leczenia, jeśli jest to klinicznie uzasadnione. Powtórne przepisanie меропenemu należy rozważyć tylko wtedy, gdy jego zastosowanie uznaje się za uzasadnione i konieczne.

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie trzeba dokonywać (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sero-konwersja wprost testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej bezpośredniej/pośredniej reakcji Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Lek zawiera około 4,0 mEq sodu na 1 g dawki leku, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brakuje danych lub dostępne dane dotyczące stosowania меропenemu u ciężarnych kobiet są ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności reprodukcyjnej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Niewielka ilość меропenemu przenika do mleka kobiecego. Meropin 2000 mg można stosować w okresie karmienia piersią tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Badania wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów nie były prowadzone.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, mrowienia lub drgawek, o których donoszono podczas stosowania меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu oraz długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Zastosowanie leku w dawce do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1. Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Lek stosuje się zazwyczaj w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawa muc w formie dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2. Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi poniżej 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku wskazanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Upośledzenie funkcji wątroby

U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3 miesięcy życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci poniżej 3 miesięcy życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Tabela 3. Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat o masie ciała poniżej 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Lek należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować poprzez rozpuszczenie środka leczniczego w wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie eliminuje ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, środek leczniczy należy użyć natychmiast.

Jeśli środek leczniczy nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie dożylnej infuzji

Roztwór do infuzji należy przygotować poprzez rozpuszczenie środka leczniczego w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu, uzyskując stężenie 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do infuzji przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia środek leczniczy należy użyć natychmiast. Jeśli środek leczniczy nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór leku z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest odpowiednio korygowana, jak opisano w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie zastosowania leku po wycofaniu z rynku wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu występują niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem ciężkości objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć potrzebę leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany z organizmu przez nerki.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Efekty uboczne.

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi niepożadanymi zjawiskami laboratoryjnymi związanymi z zastosowaniem meropenemu były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie efekty uboczne podano według klasy układu narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Infekcje i inwazje ‒ rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwi i chłonny – często: trombocytoza; rzadko: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy ‒ rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ nerwowy ‒ często: ból głowy; rzadko: parestezje; bardzo rzadko: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stan psychiczny – bardzo rzadko: delirium.

Układ pokarmowy ‒ często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko: zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wątroba i drogi żółciowe ‒ często: podwyższenie poziomu transaminaz, fosfatazy alkalicznej i dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi; rzadko: uszkodzenie wątroby wywołane lekami (DILI)*.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania ‒ rzadko: hipokaliemia.

Skóra i tkanka podskórna ‒ często: wysypka, świąd; rzadko: pokrzywka, toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy; częstość nieznana: alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ostra ogólna egzantematyczna pęcherzyca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łączne – nieznana częstość: rabdomioliza.

Nerki i drogi moczowe ‒ rzadko: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku ‒ często: stan zapalny, ból; rzadko: zapalenie żył z zakrzepem (tromboflebitis), ból w miejscu wstrzyknięcia.

*DILI obejmuje zapalenie wątroby i niewydolność wątroby.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko wystąpienia efektów ubocznych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały efektom ubocznym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Opis wybranych efektów ubocznych

Zespół Kounisa

Zgłoszono przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa), który obserwowano podczas stosowania innych antybiotyków z grupy beta-laktamów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie pierwotnym w temperaturze nie przekraczającej 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie mrozić roztworu po rekonstytucji.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne.

Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.

Każdy nieużyty produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Niezgodność. Leku nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Lek przeznaczony do dożylnych wstrzyknięć bolusowych należy rekonstytuować w wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach do dożylnej infuzji można bezpośrednio rekonstytuować w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do przewlekania.

Opakowanie. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Venus Remedies Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Hill Top Industrial Estate, Jarmajri, EPIC Phase-I (Ext), Bhatoli Kalan, Baddi, Distt. Solan, Himachal Pradesh, 173205, Indie.