Memok 20

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Memok 10 (MEMОX 10) Memok 20 (MEMОX 20)

Skład:

substancja czynna: memantyna;

1 tabletka zawiera 10 mg lub 20 mg chlorowodorku memantyny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

mieszanka do powleki filmowej: laktoza jednowodna, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 4000 (makrogol); dla tabletek 20 mg: tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne:

„Memok 10”: tabletka o kształcie okrągłym, powierzchnia podwójnie wypukła, powlekana powłoką o barwie białej, z oznaczeniem „M9MN” i „10” po jednej stronie oraz ryflowaniem – po drugiej;

„Memok 20”: tabletka o kształcie owalnym, powierzchnia podwójnie wypukła, powlekana powłoką o barwie czerwono-brązowej, z oznaczeniem „M9MN 20” po jednej stronie oraz ryflowaniem – po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w demencji. Kod ATC N06D X01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

W przejawach objawów i postępowaniu demencji neurodegeneratywnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przekazywania sygnału przez neurony glutaminergiczne, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianowych).

Memantyna jest potencjałozależnym, niekonkurencyjnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie. Memantyna reguluje skutki patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, które mogą prowadzić do dysfunkcji neuronów.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Biologiczna dostępność memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu krwi (tmax) – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu przyjmowania pokarmu na wchłanianie leku.

Rozkład.

Dawka dobowe 20 mg zapewnia stężenie memantyny w osoczu krwi w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5–1 µmol) z istotnymi różnicami indywidualnymi.

Po podawaniu dawek dobowych od 5 do 30 mg stosunek stężenia leku w płynie mózgowo-rdzeniowym do surowicy krwi wynosi 0,52. Średni objętość rozkładu memantyny wynosi 10 l/kg. Memantyna wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 45%.

Biodegradacja.

Około 80% obiegających w organizmie człowieka związków pokrewnych memantynie chlorowodoranu występuje w formie substancji pierwotnej. Głównymi metabolitami u człowieka są: N-3,5-dimetylogludantan, mieszanina izomerów 4- i 6-hydroksymemantyny oraz 1-nitrozo-3,5-dimetyloadamantan. Żaden z tych metabolitów nie wykazuje działania antagonistycznego wobec receptorów NMDA. Nie wykazano udziału cytochromu P450 w metabolizmie in vitro. W badaniu po doustnym podaniu 14C-memantyny średnio 84% dawki zostało wyeliminowane w ciągu 20 dni, ponad 99% dawki wydalone zostało z moczem.

Eliminacja.

Memantyna jest eliminowana według kinetyki jednowykładniczej z okresem półtrwania (t1/2) od 60 do 100 godzin. U osób z prawidłową funkcją nerek całkowity klirens (Cltot) wynosi 170 ml/min/1,73 m². Etap farmakokinetyki memantyny związany z nerkami obejmuje również resorpcję kanalikową.

Szybkość wydalenia nerkowego memantyny przy zasadowym odczynie moczu może być obniżona nawet 7–9-krotnie. Zasadowienie moczu może wystąpić w wyniku istotnych zmian w diecie, np. zmiany diety bogatej w potrawy mięsne na wegetariańską, lub wskutek intensywnego przyjmowania leków przeciwwskrzynowych.

Charakter liniowy.

Farmakokinetyka ma charakter liniowy w zakresie dawek 10–40 mg.

Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny.

Przy dawce memantyny 20 mg na dobę stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości stałej inhibicji (ki) memantyny, która wynosi 0,5 µmol w obszarze kory czołowej mózgu człowieka.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroba Alzheimera od lekkiego do ciężkiego stopnia zaawansowania.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na właściwości farmakologiczne i mechanizm działania chlorowodorku memantyny mogą występować następujące reakcje interakcji:

• należy unikać jednoczesnego stosowania memantyny i amantadyny ze względu na ryzyko psychotoksykologicznego działania. Oba związki są chemicznie powiązanymi antagonistami receptora NMDA. To samo może dotyczyć ketaminy i dekstrometorfanu. W jednym opublikowanym raporcie wspomniano również o możliwym ryzyku łączenia memantyny z fenytoiną;
• ze względu na mechanizm działania możliwe jest nasilenie efektów L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest osłabienie działania barbituranów i środków neuroleptycznych. Wspólne stosowanie memantyny ze środkami przeciwwspastycznymi, dantrolenem lub baklofenem może modyfikować ich działanie, co może wymagać korekty dawek;
• inne leki, takie jak cyklosporyna, rytonawir, amantadyna, metformina, cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinina, chinidyna i nikotyna, które wykorzystują ten sam kationowy układ transportowy nerek, mogą również potencjalnie oddziaływać z memantyną, powodując potencjalne ryzyko podwyższenia stężenia tych leków we krwi;
• przy jednoczesnym stosowaniu memantyny z hydrochlorotiazydem lub dowolnym lekiem kombinowanym zawierającym hydrochlorotiazyd może dojść do obniżenia stężenia tego ostatniego w osoczu;
• pojawiały się doniesienia o pojedynczych przypadkach podwyższenia Międzynarodowego Stosunku Znormalizowanego (INR) u pacjentów przyjmujących warfarynę razem z memantyną. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, konieczny jest staranny monitoring czasu protrombinowego lub INR u pacjentów jednoczesnie przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe.

W badaniach farmakokinetyki dawek pojedynczych u młodych zdrowych ochotników nie zaobserwowano istotnych interakcji memantyny z gliburydą/metforminą ani donapezylem.

Zgodnie z dostępnymi danymi badań klinicznych u młodych zdrowych ochotników nie zaobserwowano istotnego wpływu chlorowodorku memantyny na farmakokinetykę galantaminy. Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawinowej monooksygenazy, epoksydohydrolazy ani sulfotransferazy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z padaczką, osobom z wywiadem napadów drgawkowych oraz pacjentom z czynnikami ryzyka rozwoju padaczki.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z antagonistami (NMDA), takimi jak amantadyna, ketamina i dextrometorfan. Te substancje wpływają na ten sam układ receptorowy, co memantyna, dlatego działania niepożądane (głównie związane z układem nerwowym środkowym) mogą występować częściej lub być nasilone.

Niektóre czynniki prowadzące do podwyższenia pH moczu mogą wymagać starannego nadzoru nad pacjentem. Do takich czynników należą istotne zmiany w diecie, np. zmiana diety bogatej w mięso na dietę wegetariańską, lub intensywne stosowanie leków przeciwwskazowych na nadkwasotę żołądka. Ponadto pH moczu może wzrosnąć w przypadku stanów towarzyszących kwasicy kanalikowej nerek lub poważnych zakażeń dróg moczowych wywołanych przez Proteus bacteria.

Dane dotyczące pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, pacjentów z dekompensowaną niewydolnością serca (III–IV stopień według klasyfikacji New York Heart Association) oraz z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym są ograniczone. Dlatego pacjenci z takimi chorobami powinni być poddani starannemu nadzorowi.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących wpływu memantyny stosowanej w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach wskazują na możliwość spowolnienia wzrostu wewnątrzmacicznego pod wpływem stężeń równych lub nieco wyższych niż stosowane u ludzi. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Memantyna nie powinna być stosowana w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy istnieje wyraźna i jasno uzasadniona konieczność.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy memantyna wydzielana jest z mlekiem matki, jednakże ze względu na lipofilowość substancji kobiety stosujące memantynę powinny powstrzymać się od karmienia piersią.

Plodność

Nie zaobserwowano wpływu memantyny na funkcję rozrodczą mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Choroba Alzheimera od umiarkowanego do ciężkiego stopnia nasilenia zazwyczaj powoduje pogorszenie zdolności prowadzenia samochodu i obsługiwanie innych urządzeń. Ponadto memantyna wywiera nieznaczny lub umiarkowany wpływ na szybkość reakcji, dlatego pacjentów ambulatoryjnych należy uprzedzić o konieczności zachowania szczególnej ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać wyłącznie w warunkach obecności opiekuna, który będzie regularnie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.

Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia o tej samej porze. Tabletki można przyjmować razem z posiłkiem lub niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Czas trwania leczenia ustala indywidualnie lekarz posiadający doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu choroby Alzheimera. Rozpoznanie należy ustalać zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi. Tolerancję i dawkowanie leku należy regularnie oceniać, najlepiej w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. W związku z tym korzyści kliniczne stosowania chlorowodorku memantyny oraz tolerancję leku przez pacjenta należy regularnie przeglądać zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi. Leczenie wspierające może trwać tak długo, jak długo efekt terapeutyczny jest uznawany za korzystny, a pacjent dobrze znosi leczenie chlorowodorkiem memantyny. Przeprowadzenie terapii lekiem należy rozważyć w przypadku zaniku efektu terapeutycznego lub gdy pacjent źle znosi leczenie lekiem.

Dorośli.

Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę, którą należy stopniowo zwiększać w ciągu pierwszych 4 tygodni leczenia, osiągając zalecaną dawkę utrzymania w następujący sposób:

1. tydzień (1–7 dzień):

pacjent powinien przyjmować 5 mg na dobę przez tydzień;

2. tydzień (8–14 dzień):

pacjent powinien przyjmować 10 mg na dobę przez tydzień;

3. tydzień (15–21 dzień):

pacjent powinien przyjmować 15 mg na dobę przez tydzień;

od 4. tygodnia:

pacjent powinien przyjmować 20 mg na dobę każdego dnia.

Zalecana dawka utrzymania wynosi 20 mg na dobę.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zalecana dawka dla pacjentów w wieku 65 lat i więcej wynosi 20 mg na dobę, jak wspomniano powyżej.

Zaburzenia funkcji nerek.

Dla pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny – 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. Pacjentom z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny – 30–49 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg. Dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę według standardowego schematu, jeśli nie wystąpiły negatywne reakcje przynajmniej po 7 dniach leczenia. Pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny – 5–29 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Dla pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (Child-Pugh A, B) korekta dawki nie jest wymagana. Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest zalecane.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności jego stosowania.

Przedawkowanie.

Doświadczenie jest ograniczone.

Objawy.

Relatywnie duże przedawkowania (200 mg i 105 mg na dobę przez 3 dni) towarzyszyły objawy zwiększonej zmęczalności, osłabienia i/lub biegunki lub przebiegały bezobjawowo. Przy przedawkowaniu do 140 mg lub nieustalonej dawce obserwowano objawy zaburzeń układu nerwowego środkowego, takie jak dezorientacja, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, halucynacje, zaburzenia chodu i/lub zaburzenia przewodu pokarmowego (wymioty i biegunka).

Po przyjęciu 2000 mg memantyny u pacjenta rozwinęła się śpiączka (10 dni), diplopia boczna oraz pobudzenie. Po leczeniu objawowym oraz plazmaferezie pacjent wyzdrowiał bez następstw.

W innym przypadku po przyjęciu 400 mg memantyny u pacjenta pojawiły się objawy zaburzeń układu nerwowego środkowego, takie jak niepokój, psychota, halucynacje wzrokowe, spowolnienie ruchów, senność, stupor oraz utrata przytomności.

Leczenie.

Objawowe, nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zastosować standardowe procedury kliniczne w celu usunięcia substancji czynnej z organizmu, np. przemywanie żołądka, przyjmowanie węgla aktywnego, zakwaszanie odczynu moczu, wymuszone moczowanie. W przypadku nadmiernej ogólnoustrojowej stymulacji układu nerwowego środkowego działania lecznicze objawowe należy prowadzić ostrożnie.

Niepożądane działania.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych memantyny ogólna częstość niepożądanych zjawisk nie różniła się od częstości występującej przy stosowaniu placebo, a negatywne zjawiska były zazwyczaj łagodne lub umiarkowanej ciężkości.

W tabeli wymieniono zaobserwowane działania niepożądane, podane zgodnie z następującą klasyfikacją częstości ich występowania: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 do < 1/10), rzadko (> 1/1000 do < 1/100), rzadko (> 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

1 Halucynacje obserwowano głównie u pacjentów z ciężką postacią choroby Alzheimera.

2 Odrębne doniesienia po zastosowaniu leczniczym.

Choroba Alzheimera wiązana jest z depresją, myślami samobójczymi i samobójstwami. Takie przypadki są znane podczas stosowania memantynu w praktyce lekarską.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Memok 10: po 10 tabletów w blisterze; 3 lub 6 blisterów w kartonowej paczce.

Memok 20: po 10 tabletów w blisterze; 3 lub 6 blisterów w kartonowej paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Farma Start” (porcjowanie i pakowanie z formy bulk firmy Synthon Hiszpania, S.L., Hiszpania).

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Gavela, 8.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt z działem farmakonadzoru spółki ASINO UKRAINA pod adresem: bulwar Wacława Gavela, 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333.