Melox

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku leczniczego MELOX (MELOX)

Skład:

substancja czynna: meloksykam;

1,5 ml roztworu (1 ampułka) zawiera meloksykam 15 mg;

substancje pomocnicze: meglumin, glikofofol, poloksymer 188, chlorek sodu, glicyna, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty żółty lub zielonkawo-żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Melox to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NSAID, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksikam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśni. Względna biodostępność w porównaniu z podaniem doustnym wynosi prawie 100%. Dlatego nie jest konieczna korekta dawki przy przejściu z drogi wewnątrzmięśniowej na doustną. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym dawki 15 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest po około 1–6 godzinach.

Rozkład. Meloksikam bardzo silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksikam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksikamu wynosi 16 l, z współczynnikiem odchylenia od 11% do 32%.

Biotransformacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie. W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Głównym metabolitem jest 5’-karboksymeloksikam (60% dawki), który powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylmeloksikamu, który również jest wydzielany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Meloksikam jest wydalany głównie w postaci metabolitów w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem w ciągu 13–25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, wewnątrzmięśniowej lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Linowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i wewnątrzmięśniowym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Lekka do umiarkowanej niewydolność wątroby i nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium. W przypadku niewydolności nerek końcowego stadium zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) jest wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osocza w stanie stacjonarnym u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe napadu ostrego reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa, gdy nie można zastosować drogi doustnej lub doodbytniczej.

Przeciwwskazania.

• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• wiek pacjenta poniżej 18 lat;
• nadwrażliwość na meloksykam lub inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak LZNSSP (kwas acetylosalicylowy); meloksykam nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych LZNSSP pojawiały się objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią LZNSSP, w wywiadzie;
• aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek (bez stosowania dializy);
• krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwwstrząsowych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
• ciężka niewydolność serca;
• leczenie bólu w okresie okołooperacyjnym po by-passie tętnicy wieńcowej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędy zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEA), antagoniści receptora angiotensyny II, LZNSSP, heparyny (niskocząsteczkowe lub niefrakcjonowane), cyklosporyna, takerolimus i trimetoprim. Początek hiperkaliemii może zależeć od towarzyszących jej czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii rośnie, gdy powyższe leki są stosowane równocześnie z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne LZNSSP i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Nie zaleca się łączenia z innymi LZNSSP (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg (dawka pojedyncza) lub ≥ 3 g (całkowita dawka dzienna).

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. LZNSSP mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania LZNSSP i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Ze względu na wstrzykiwanie wewnętrzniemuszkowe roztwór do wstrzykiwania meloksykamu jest przeciwwskazany pacjentom leczonym antykoagulantami (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy stosowaniu dawek profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny należy zachować ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i leki przeciwzakrzepowe. Zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Moczopędy, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. LZNSSP mogą zmniejszać działanie moczopędne i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów oraz kontrolować funkcję nerek po rozpoczęciu terapii skojarzonej i okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Inne leki przeciwnadciśnieniowe (np. blokery beta-adrenergiczne). Tak jak przy stosowaniu poniżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie działania przeciwnadciśnieniowego blokerów beta.

Inhibitory kalcynekryny (np. cyklosporyna, takerolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcynekryny może być nasilana przez LZNSSP w wyniku wpływu na prostaglandyny nerkowe. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasirok. Jednoczesne stosowanie meloksykamu i deferasiroku może zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksykamu na farmakokinetykę innych leków

Lit. Istnieją dane dotyczące LZNSSP, które zwiększają stężenie litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i LZNSSP nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykamem.

Metylotreksat. LZNSSP mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metylotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania LZNSSP u pacjentów przyjmujących wysoką dawkę metylotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Ryzyko interakcji LZNSSP i metylotreksatu należy również uwzględnić u pacjentów przyjmujących niską dawkę metylotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W przypadku konieczności leczenia skojarzonego należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie LZNSSP i metylotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ poziom metylotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metylotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksykamem, uważa się, że toksyczność hematologiczna metylotreksatu może wzrastać podczas leczenia LZNSSP (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu z pemetreksedem u pacjentów z klirensem kreatyniny od 45 do 79 ml/min przyjmowanie meloksykamu należy przerwać 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksykamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie meloksykamu z pemetreksedem nie jest zalecane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min).

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawki 15 mg meloksykamu mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksykamu jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykamu

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksykamu w wyniku zaburzenia krążenia wewnątrzwątrobowego, dlatego klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godzin. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksykamu i innych leków na farmakokinetykę

Orale leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid)

Melox jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jedną trzecią – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w kombinacji z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do wzrostu stężenia tych leków i meloksykamu w osoczu. Stan pacjentów przyjmujących meloksykam i leki pochodne sulfonamidu lub nateglinid należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zobojętniającymi kwas, cyklotydyną i digoksyną.

Dzieci. Badania interakcji prowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Niepożądane reakcje mogą być zminimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej). Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NSAID), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksykamem z innymi NSAID, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksykam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu. W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka w wywiadzie medycznym w celu zapewnienia ich pełnego leczenia przed rozpoczęciem terapii meloksykamem. Należy stale brać pod uwagę możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksykamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego. Jak przy stosowaniu innych NSAID, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, niezależnie od obecności lub braku wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NSAID u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla takich pacjentów należy rozważyć terapię łączną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom w podeszłym wieku, należy przekazać informację o wszystkich nietypowych objawach brzusznym (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksykamem pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna jako terapia zastępcza lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulantom, takim jak warfaryna lub inne NSAID, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg za jednym razem lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów przyjmujących meloksykam, należy przerwać leczenie.

NSAID należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ stany te mogą się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia wątroby. U około 15% pacjentów przyjmujących NSAID (w tym Melox) może wystąpić wzrost jednego lub więcej testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, mogą pozostać niezmienione lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Istotne wzrosty ALAT lub ASAT (około trzy lub więcej razy powyżej normy) zaobserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych z NSAID. Ponadto, podczas badań klinicznych z NSAID odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, śmiertelny zapalenie wątroby typu błyskawicowego, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Stan pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub odchyleniami wyników testów wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby w trakcie stosowania leku Melox. Jeśli objawy kliniczne i objawy wskazują na rozwój chorób wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka), należy przerwać stosowanie tego leku.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe. Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NSAID obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksykamem.

Dane badań i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksykamem.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy prowadzić terapię meloksykamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, paleniem tytoniu).

NSAID mogą zwiększyć ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia skóry. Zgłaszano śmiertelne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz przy stosowaniu meloksykamem. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i uważnie monitorować reakcję skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępujące wysypki skóry, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksykamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania jakichkolwiek leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. Z tym związany jest lepszy rognostyk przy ciężkich uszkodzeniach skóry. Jeśli u pacjenta stwierdzono zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz przy stosowaniu meloksykamem, nie można ponownie stosować tego leku w przyszłości.

Podczas stosowania meloksykamem zgłaszano przypadki ustalonego wypadowego lekowego (UWL). Melox nie powinien być ponownie przepisywany pacjentom, u których w wywiadzie wystąpiły przypadki UWL związanych z meloksikamem. Możliwa jest reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne. Jak przy stosowaniu innych NSAID, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na lek Melox. Melox nie powinien być stosowany pacjentom z trzema objawami aspirynowymi. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których zgłaszano rinit z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID. Należy podjąć działania ratunkowe w przypadku wykrycia reakcji anafilaktycznych.

Parametry wątroby i funkcja nerek. Jak przy leczeniu większości NSAID, opisano pojedyncze przypadki wzrostu poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, wzrostu kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, a także inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamem i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek. NSAID z powodu hamowania rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka: podeszły wiek; jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”); hipowolemia (każdego pochodzenia); niewydolność serca; niewydolność nerek; zespół nerczy; nefropatia toczeń; ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugh).

W pojedynczych przypadkach NSAID mogą prowadzić do zapalenia nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzeniowej nerek lub zespołu nerczy.

Dawka meloksikamem dla pacjentów z niewydolnością nerek końcową, którzy są poddawani dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (poziom klirensu kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody. NSAID mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody i wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu hipotensyjnego leków przeciwnadciśnieniowych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą nasilić się lub nasilić obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się prowadzenie monitoringu klinicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia. Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem. U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności. Reakcje niepożądane są często gorzej tolerowane przez pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych lub osłabionych pacjentów, którzy wymagają starannego monitorowania. Jak przy leczeniu innymi NSAID, należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci w podeszłym wieku mają wyższe ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych do NSAID, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, jak każdy inny NSAID, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Jak przy wstrzykiwaniu w mięsie innych NSAID, w miejscu wstrzyknięcia może dojść do powstania ropnia lub martwicy. Meloksikam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dla kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania przyjmowania meloksikamem (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki. Działanie farmakologiczne leku Melox skierowane jest na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami. Melox nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne. Anemia może wystąpić u pacjentów przyjmujących NSAID, w tym Melox. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub krwawieniem makroskopowym, lub niepełnie opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NSAID, w tym Melox, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NSAID hamują agregację płytek krwi i mogą prowadzić do wydłużenia czasu krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjentów, którym przepisano Melox i u których mogą wystąpić reakcje niepożądane związane ze zmianami funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z astmą. Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z powodu reakcji krzyżowej, w tym skurczu oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NSAID, Melox nie powinien być stosowany pacjentom wrażliwym na kwas acetylosalicylowy i należy go stosować ostrożnie u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność. Dla kobiety próbującej zajść w ciążę, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najniższe.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/rozwój płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Bezpośrednie ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia.

Stosowanie meloksikamem od 20. tygodnia ciąży może spowodować oligohydramnios z powodu dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić niedługo po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu stosowania leku. Ponadto, po przyjęciu leku w drugim trymestrze ciąży zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego u płodu, które w większości przypadków ustępuje po przerwaniu leczenia. Dlatego w pierwszym i drugim trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany bez konieczności.

Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego u płodu w przypadku wpływu meloksikamem przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Ciężarne powinny przerwać stosowanie meloksikamem, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego u płodu.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

• toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek.

Możliwe ryzyka w późnych terminach ciąży dla kobiety i płodu:

• wydłużenie czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących Melox, wiadomo, że NSAID mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie leku nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych działań niepożądanych, meloksikam ma tendencję do nie wpływu lub ma niewielki wpływ na tę aktywność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosowanie do wewnątrzmięśniowe. Jedna iniekcja 15 mg raz dziennie.

NIE PRZEKROCZYĆ DAWKI 15 mg/24 h.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, z maksymalnym czasem trwania do 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (np. gdy stosowanie drogą doustną lub doodbytniczą jest niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być minimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w łagodzeniu objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Pacjenci w wieku podeszłym (patrz rozdział „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka dla pacjentów w wieku podeszłym wynosi 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml) (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki” – „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych” oraz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”). U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek. Środek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). U pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa ampułki o pojemności 1,5 ml). U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz rozdział „Przeciwwskazania”.

Szczegóły wstrzykiwania. Preparat należy wstrzykiwać powoli, drogą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji do górnego zewnętrznego kwadrantu pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku ponownego wstrzykiwania zaleca się naprzemienne stosowanie lewego i prawego pośladka. Przed wstrzyknięciem należy upewnić się, że koniuszek igły nie znajduje się w naczyniu. Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania. W przypadku protezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladk. W celu kontynuacji leczenia należy stosować formy doustne leku (tabletki).

Dzieci.

Melox, roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml, jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18. roku życia (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do letargu, senności, nudności, wymiotów i bólu epiwastrycznego, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapii NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania NSAID zaleca się działania objawowe i wspierające. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu 4 dawek doustnych cholestyraminy 3 razy dziennie.

Efekty uboczne.

Dane z badań klinicznych i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Obrzęk, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca obserwowano podczas leczenia NLPZ. Większość efektów ubocznych ma charakter przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiennicze, perforacja lub krwawienie żołądkowo-jelitowe, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w starszym wieku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Po zastosowaniu leku obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie się zapalenia jelita grubego i choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka. Donoszono o ciężkich uszkodzeniach skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Z układy krwi i chłonnego: rzadkie – anemia, pojedyncze – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Donoszono o bardzo rzadkich przypadkach agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste efekty uboczne”).

Z układu odpornościowego: rzadkie – reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilakto-idowych; częstotliwość nieznana – wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne: pojedyncze – zaburzenia nastroju, koszmary nocne; częstotliwość nieznana – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Z układu nerwowego: częste – ból głowy; rzadkie – zawroty głowy, senność.

Z narządów wzroku: pojedyncze – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Z narządów słuchu i układu przedsionkowego: rzadkie – zawroty głowy; pojedyncze – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: pojedyncze – uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Donoszono o niewydolności serca związanej ze stosowaniem NLPZ.

Zaburzenia naczyniowe: rzadkie – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”), napływy gorąca.

Z układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersza: pojedyncze – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ; częstotliwość nieznana – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Z przewodu pokarmowego: bardzo częste – dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; rzadkie – utajone lub makroskopowe krwawienie żołądkowo-jelitowe, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; pojedyncze – zapalenie jelita grubego, wrzody żołądkowo-czczoszowe, zapalenie przełyku; rzadkie – perforacja przewodu pokarmowego; częstotliwość nieznana – zapalenie trzustki.

Krwawienie żołądkowo-jelitowe, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w starszym wieku (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Z układu wątrobowo-pęcherzowego: rzadkie – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie aminotransferaz lub bilirubiny); rzadkie – zapalenie wątroby; częstotliwość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Z skóry i tkanki podskórnej: rzadkie – obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka; pojedyncze – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, pokrzywka; rzadkie – zapalenie skóry bąblowe, zakaźna czerwona róża; częstotliwość nieznana – reakcje fotouczulenia, egzfoliatywne zapalenie skóry; ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Z układu moczowego: rzadkie – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”), zmiany wyników badań funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika w surowicy); rzadkie – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”); częstotliwość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Z układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: częstotliwość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: częste – stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia; rzadkie – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych; częstotliwość nieznana – objawy podobne do grypy.

Układ mięśniowo-szkieletowy: częstotliwość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne i/lub częste efekty uboczne. Donoszono o bardzo rzadkich przypadkach agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloxikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Efekty uboczne, które nie są kojarzone ze stosowaniem leku, ale są typowe dla innych związków tej klasy. Urazy nerek organiczne, które mogą prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zanotowano bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek międzykomórkowych, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Ampułki po 15 mg/1,5 ml: po 5 ampułek w formowanym blisterze, po 1 lub 2 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Medokemí Limited/Medochemie Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby przedsiębiorstwa.

Agios Athanassios Industrial Area, Iapetou 48, Limassol, 4101, Cypr /
Agios Athanassios Industrial Area, Iapetou 48, Limassol, 4101, Cyprus.