INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku meloksikam (meloxicam)

Sk³ad:

substancja czynna: meloxicam;

1 tabletka zawiera meloksikamu 7,5 mg lub 15 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydzy, stearynian magnezu, kwas stearynowy, powidon.

Postaæ leku. Tabletka.

G³ówne w³aœciwoœci fizyko-chemiczne: tabletki od œwiat³o-¿ó³tego do œwiat³o-¿ó³tego z odcieniem zieleni koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwzêdzne niesteroidowe (NLPZ) i œrodki przeciwreumatyczne. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meloksikam to niesteroidowy lek przeciwzapalny z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksikamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami zapalenia.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksikam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego po doustnym podaniu, a całkowita biodostępność wynosi 90%. Po pojedynczym podaniu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 5–6 godzinach dla postaci doustnych stałych.

Po wielokrotnym dawkowaniu stężenia stacjonarne osiągane są w ciągu 3–5 dni. Dawkowanie raz na dobę prowadzi do średniego stężenia w osoczu z niewielkimi wahaniami szczytów: w zakresie 0,4–1,0 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8–2,0 μg/ml dla dawki 15 mg (odpowiednio Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym). Średnie stężenie meloksikamu w osoczu w stanie stacjonarnym osiągane jest po 5–6 godzinach.

Jednoczesne spożycie pokarmu lub stosowanie nieorganicznych środków przeciwwskazowych nie wpływa na absorpcję leku.

Rozkład. Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Przenika do płynu maziowego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 litrów po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym doustnym podawaniu dawek meloksikamu (od 7,5 mg do 15 mg) wynosi 16 litrów z współczynnikiem odchylenia w granicach 11–32%.

Biortransformacja. Meloksikam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksikamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit – 5’-karboksimeloksikam (60% dawki) – powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylowego meloksikamu, który jest wydzielany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro wskazują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w metabolizmie, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 przyczyniają się w mniejszym stopniu. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, stanowiące odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksikamu następuje głównie w postaci metabolitów w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość – z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin po doustnym, domięśniowym i dożylnym podaniu. Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie terapeutycznym dawek od 7,5 mg do 15 mg po doustnym i domięśniowym podaniu.

Osoby z grup szczególnych.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksikamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U pacjentów w wieku podeszłym płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrytu.

Długotrwałe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na meloksikam lub inne składniki leku, albo na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak leki przeciwwijączkowe niesteroidowe (LZWS), kwas acetylosalicylowy. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych LZWS wystąpiły objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
Trzeci trymestr ciąży (zob. rozdział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
Wiek dziecięcy do 16. roku życia;
Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią LZWS w wywiadzie;
Aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
Ciężka niewydolność wątroby;
Ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
Krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
Ciężka niewydolność serca.

Leczenie bólu przedoperacyjnego w zabiegu przeszczepienia aorty wieńcowej (KSH).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji prowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Ryzyka związane z hiperkaliemią. Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II, LZWS, (niskocząsteczkowy lub niefrakcjonowany) heparyna, cyklosporyna, tarkolimus i trimetoprim.

Rozpoczęcie hiperkaliemii może zależeć od czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli wspomniane wyżej leki stosowane są równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne leki przeciwzapalne niesteroidowe (LZWS) i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się łączenia z innymi LZWS (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥500 mg na raz lub ≥3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądkowo-jelitowej. LZWS mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepnących, takich jak warfaryna (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania LZWS i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji konieczna jest staranna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Leki trombolityczne i przeciwpłytkowe: Zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądkowo-jelitowej.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II. LZWS mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub starsi pacjenci z zaburzoną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii wspólnej i okresowo później (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Inne leki przeciwnadciśnieniowe (np. β-blokery). Podobnie jak w przypadku niżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie działania przeciwnadciśnieniowego β-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalsynekryny (np. cyklosporyna, tarkolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalsynekryny może być nasilana przez LZWS w wyniku wpływu na działanie prostaglandyn nerkowych. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferaziroks. Równoczesne stosowanie meloksikam i deferaziroksu może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikam na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące LZWS, które zwiększają stężenie litu w osoczu krwi (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i LZWS nie jest zalecane (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”). Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. LZWS mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu krwi. Z tego powodu nie zaleca się równoległego stosowania LZWS u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”). Ryzyko interakcji między LZWS a metotreksatem należy również wziąć pod uwagę u pacjentów z niską dawką metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry morfologii krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy stosowanie LZWS i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Chociaż farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływana przez równoległe leczenie meloksikamem, należy zakładać, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia LZWS (zob. informacje podane powyżej) (zob. rozdział „Efekty niepożądane”).

Pemetreksed. Przy równoczesnym stosowaniu meloksikam i pemetreksed u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie meloksikam należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz na 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikam i pemetreksed jest konieczna, pacjentów należy starannie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) równoczesne stosowanie meloksikam i pemetreksed nie jest zalecane.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min) dawka 15 mg meloksikam może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania efektów niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikam jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikam.

Cholestyramina. Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikam w wyniku zaburzenia obiegu wątrobowego, wskutek czego klirens meloksikam wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godziny. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wzajemny wpływ meloksikam i innych leków na farmakokinetykę.

Leki przeciwcukrzycowe doustne (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid). Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, z czego dwie trzecie są pośredniczone przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga – CYP 2C9 oraz pomocnicza droga – CYP 3A4), a jedna trzecia odbywa się innymi drogami, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikam i leków, które są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4 lub wyraźnie je hamują. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać przy stosowaniu meloksikam w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikam w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki z grupy sulfonilomoczników lub nateglinid należy starannie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy, cyklotidyną i cyfostyną.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Niepożądane działania mogą być minimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego podane poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani nie należy stosować dodatkowo innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie są udokumentowane. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie jest odpowiedni do leczenia pacjentów wymagających ulgi w bólu ostrym.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie medycznym w celu zapewnienia ich pełnego leczenia przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności lub braku wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u starszych pacjentów. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla takich pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacje podane poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie starszym pacjentom, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących jednocześnie leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę jako terapię zastępczą lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancy takie jak warfaryna lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych (≥500 mg dawka pojedyncza lub ≥3 g całkowita dawka dobową) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby.

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksikam) może wystąpić wzrost jednego lub więcej testów wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenia ALAT lub ASAT (około 3 razy lub więcej powyżej normy) obserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami lub podejrzeniem zaburzeń czynności wątroby lub u których stwierdzono odchylenia testów wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy korespondują z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka i inne), stosowanie meloksikamu należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca w stopniu od łagodnego do umiarkowanego w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniowo-mózgową należy leczyć meloksikamem tylko po starannym rozważeniu. Takie rozważenie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NLPZ mogą zwiększać ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko takich powikłań.

Zaburzenia ze strony skóry.

Zgłaszano śmiertelnie niebezpieczne ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz po stosowaniu meloksikamu. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i należy dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu (np. postępujące wysypki skórne, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolyzu. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz po zastosowaniu meloksikamu, nie można wznowić stosowania leku w przyszłości. Podczas stosowania meloksikamu zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Możliwa jest reakcja krzyżowa z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Leku nie należy stosować pacjentom z trzaskiem aspirynowym. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których stwierdzono rinitę z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po zastosowaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, podwyższenia poziomu bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny we krwi i azotu moczanego we krwi oraz inne odchylenia wskaźników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwałych potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NLPZ, poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
hipowolemia (każdego rodzaju);
przewlekła niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczyniowy;
nerczyna SLE;
ciężkie zaburzenia czynności wątroby (albumina surowicy <25 g/l lub ≥10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapaleń nerek, zapaleń kłębuszków nerkowych, martwicy rdzeniowej nerek lub zespołów nerczyniowych.

Dawka meloksikamu dla pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny >25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekt natriuretyczny diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków przeciwhypertensyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów może dochodzić do nasilenia lub nasilenia obrzęków, niewydolności serca lub nadciśnienia tętniczego. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem.

U pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego, którzy otrzymują pemetreksed, leczenie meloksikamem należy przerwać co najmniej 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz co najmniej 2 dni po jego podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niepożądane działania często gorzej tolerowane są przez starszych pacjentów, osłabionych lub chorujących, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u starszych pacjentów, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie czynności nerek, wątroby i serca. Starsi pacjenci mają wyższe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Tabletki meloksikamu w dawkach 7,5 mg i 15 mg zawierają laktozę, dlatego leku nie należy stosować pacjentom z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy i galaktozy.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne meloksikamu polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzenia stanu bólowego niezakaźnego.

Leczenie kortykosteroidami.

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów otrzymujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego nieznanego lub makroskopowego pochodzenia lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Należy starannie monitorować stan pacjentów przyjmujących meloksikam, u których możliwe są niepożądane działania związane ze zmianami funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzeniami krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać go pacjentom z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroszysy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długością leczenia. U zwierząt ustalono, że podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia utrat przed- i poimplantacyjnych oraz do zwiększenia śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić niedługo po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, które w większości przypadków ustępuje po przerwaniu leczenia. W I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem przypadków ekstremalnej konieczności. Dla kobiet próbujących zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży dawkowanie i długość leczenia meloksikamem powinny być minimalne. Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać ryzyko dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
dysfunkcja nerek (patrz wyżej).

Ryzyka w późnych etapach ciąży dla matki i noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia meloksikamu.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych działań niepożądanych można przypuszczać, że meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na te czynności. Jednak pacjentom, u których występują zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymanie się od kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować doustnie.

Całkowitą dzienne dawkę leku należy przyjmować jednorazowo podczas posiłku, popijając wodą lub innym płynem.

Można zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres niezbędny do kontrolowania objawów (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”). Należy okresowo oceniać potrzebę łagodzenia objawów oraz odpowiedź na leczenie.

Zaostrzenie osteoartrozy.

Stosować 7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Reumatoidalne zapalenie stawów, sztywne zapalenie stawów kręgosłupa.

Stosować 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Zobacz również rozdział „Szczególne kategorie pacjentów” poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg).

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg/dobę.

Osobne kategorie pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych.

Zalecaną dawką w długotrwałym leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i sztywnego zapalenia stawów kręgosłupa u pacjentów w podeszłym wieku jest 7,5 mg na dobę. Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych należy rozpocząć leczenie od dawki 7,5 mg na dobę (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Niewydolność nerek.

Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek o łagodnym i średnim nasileniu (czyli u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie ma potrzeby zmniejszania dawki (u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez dializy patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i średnim nasileniu nie ma potrzeby zmniejszania dawki (u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania.

Do stosowania doustnego.

Meloksikam, tabletki, należy przyjmować popijając wodą lub innym płynem podczas posiłku.

Dzieci. Meloksikam, tabletki 7,5 mg i 15 mg, jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16. roku życia (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. W trakcie terapeutycznego stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych opisywano reakcje anafilaktyczne, które mogą również wystąpić w przypadku przedawkowania.

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Działania niepożądane.

Dane z badań klinicznych i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych (LZP) (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk tromboembolicznych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia LZP.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody peptyczne, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Po zastosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melene, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze odlanie nabłonka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Częstość poniżej wymienionych działań niepożądanych ustalono na podstawie zgłoszeń dotyczących działań niepożądanych, które zostały zarejestrowane w 27 badaniach klinicznych trwających co najmniej 14 dni. Badania kliniczne przeprowadzono u 15197 pacjentów, którzy doustnie przyjmowali meloksikam w postaci tabletek lub kapsułek w dawce dobowej 7,5 lub 15 mg przez okres do jednego roku.

Dołączono również działania niepożądane znane z doświadczeń po rejestracji.

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Z udziałem układu krwiotwórczego i limfatycznego: rzadko – anemia, niezwykle rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki agranulocytozy (patrz Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane).

Z udziałem układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktycznopodobnych; nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznopodobna, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne: niezwykle rzadko – zaburzenia nastroju, koszmary nocne; nieznane – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Z udziałem układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność.

Z udziałem narządów wzroku: niezwykle rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Z udziałem narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: rzadko – zawroty głowy; niezwykle rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia serca: niezwykle rzadko – uczucie przyspieszonego rytmu serca. Zgłaszano niewydolność serca związaną z leczeniem LZP.

Z udziałem układu naczyniowego: rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), napływy gorąca.

Z udziałem układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: niezwykle rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne LZP; nieznane – infekcje górnych dróg oddechowych, kaszel.

Z udziałem przewodu pokarmowego: bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka; rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie; niezwykle rzadko – zapalenie okrężnicy, wrzód żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku; bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego; nieznane – zapalenie trzustki. Krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Z udziałem układu wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – zaburzenia wyników badań czynności wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny); bardzo rzadko – zapalenie wątroby; nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Z udziałem skóry i tkanki podskórnej: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka; niezwykle rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze odlanie nabłonka, pokrzywka; bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, zmiennobarwna rumień; nieznane – reakcje fotouczulenia, odłuszczające zapalenie skóry, stała wysypka lekowa (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Z udziałem układu moczowego: rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany wyników czynności nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika w surowicy); bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Z udziałem układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Ogólne zaburzenia: rzadko – obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych; nieznane – objawy podobne do grypy.

Z udziałem układu mięśniowo-szkieletowego: nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Odrębne poważne działania niepożądane. Zgłaszano przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksikamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, których nie obserwowano podczas stosowania leku, ale które są powszechnie uważane za charakterystyczne dla innych związków tej klasy. Uszkodzenie nerek organiczne, które prawdopodobnie prowadzi do ostrej niewydolności nerek: zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zapalenia wątrobicy, ostrej martwicy kanalików, zespołu nerczynowego i martwicy brodawek (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Dla dawki 0,015 g:

dla producenta Spółka Akcyjna Prywatna „Lekhim-Charków”:

Po 10 tabletek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w opakowaniu.

dla producenta Spółka Akcyjna Prywatna „Technologia”:

Po 10 tabletek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w opakowaniu.

Po 1 tabletce w blisterze, po 100 blisterów w opakowaniu.

Dla dawki 0,0075 g: po 10 tabletek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna Prywatna „Lekhim-Charków”. Spółka Akcyjna Prywatna „Technologia”.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Seweryna Potockiego 36.

Ukraina, 20300, obwód czerkaski, miasto Uman, ul. Stara Prorzyna 8.