INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ ce zastosowania leku MELPAMID (MELPAMIDÂ®)

SkÅ ad:

substancja czynna: gliwidyryd;

1 tabletka zawiera 2 mg lub 3 mg gliwidyrydu;

substancje pomocnicze:

tabletki 2 mg: laktoza jednowodna, sodowa sol glikolu krochmalu, celuloza mikrokrysztaÅ‚yczna, powidon K 30, barwnik erytrozyna Lake, stearyna magnezu;

tabletki 3 mg: laktoza jednowodna, sodowa sol glikolu krochmalu, celuloza mikrokrysztaÅ‚yczna, powidon K 30, stearyna magnezu.

PostaÄ‡ leku. Tabletka.

GÅ‚ówne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci:

tabletki 2 mg: okrÄ gÅ‚e, barwy róÅ¼owej, podwórznie wypukÅ‚e tabletki;

tabletki 3 mg: okrÄ gÅ‚e, biaÅ‚e, podwórznie wypukÅ‚e tabletki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å›rodki hipoglikemiczne inne niÅ¼ insulinÄ . Sulfony. Pochodne mocznika. Kod ATC A10B B12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Glimipidyd – to działająca doustnie substancja hipoglikemiczna należąca do grupy pochodnych sulfonylomocznika. Można go stosować w cukrzycy typu II.

Glimipidyd działa głównie poprzez stymulację uwalniania insuliny z komórek β trzustki.

Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy pochodnych sulfonylomocznika, ten efekt opiera się na zwiększeniu wrażliwości komórek trzustki na fizjologiczną stymulację glukozą. Ponadto glimipidyd wykazuje wyraźne działanie pozapankreatyczne, charakterystyczne również dla innych leków z tej grupy.

Uwalnianie insuliny. Leki z grupy pochodnych sulfonylomocznika regulują wydzielanie insuliny poprzez blokadę kanału potasowego zależnego od ATP, znajdującego się w błonie komórek β trzustki. Zamknięcie kanału potasowego prowadzi do depolaryzacji komórki β i, dzięki otwarciu kanałów wapniowych, do zwiększenia napływu wapnia do komórki, co z kolei powoduje uwalnianie insuliny drogą egzocytozy.

Glimipidyd charakteryzuje się wysoką szybkością wypierania przy wiązaniu z białkiem błony komórek β, związanym z kanałem potasowym zależnym od ATP, jednak miejsce jego wiązania różni się od miejsc wiązania innych leków z grupy pochodnych sulfonylomocznika.

Działanie pozapankreatyczne. Do efektów pozapankreatycznych należą m.in. poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie klirensu insuliny przez wątrobę.

Wykorzystywanie glukozy przez tkanki obwodowe (mięśniową i tłuszczową) odbywa się za pomocą specjalnych białek transportujących umieszczonych w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek ograniczony jest szybkością etapu wykorzystania glukozy. Glimipidyd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych cząsteczek transportujących glukozę w błonach plazmatycznych komórek tkanki mięśniowej i tłuszczowej, co prowadzi do stymulacji wychwytu glukozy.

Glimipidyd zwiększa aktywność glikozylfosfotydyloinozytolospecyficznej fosfolipazy C, co w izolowanych komórkach mięśniowych i tłuszczowych może korelować z wywołanym przez lek lipogenezą i glikogenezą.

Glimipidyd hamuje produkcję glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowych stężeń fruktozo-2,6-bisfosforanu, co z kolei hamuje glukoneogenezę.

Ogólne właściwości. Dla osób zdrowych minimalna doustna dawka efektywna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimipidydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna odpowiedź na ostre obciążenie fizyczne, tj. zmniejszenie wydzielania insuliny, w warunkach działania glimipidydu jest zachowana.

Nie stwierdzono istotnej różnicy w działaniu glimipidydu przy przyjmowaniu leku 30 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio przed posiłkiem. U pacjentów z cukrzycą odpowiedni kontrola metaboliczna w ciągu 24 godzin była zapewniana przez jednorazowe dobowe przyjmowanie leku.

Chociaż metabolit hydroksylowany powoduje niewielkie, ale istotne statystycznie obniżenie stężenia glukozy we krwi u osób zdrowych, to jednak stanowi on jedynie niewielką część całkowitego działania leku.

Stosowanie w kombinacji z metforminą. W jednym z badań wykazano poprawę kontroli metabolicznej przy terapii wspomaganej glimipidydem w porównaniu z monoterapią metforminą u pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować przy stosowaniu maksymalnych dawek metforminy.

Stosowanie w kombinacji z insuliną. Dane dotyczące stosowania leku w kombinacji z insuliną są ograniczone. U pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować przy stosowaniu maksymalnych dawek glimipidydu, może być rozpoczęta wspomagająca terapia insuliną. W dwóch badaniach dzięki tej kombinacji osiągnięto taką samą poprawę kontroli metabolicznej jak przy monoterapii insuliną; jednak przy terapii skojarzonej wymagana była mniejsza średnia dawka insuliny.

Osobliwe kategorie pacjentów.

Dzieci i młodzież. W 24-tygodniowym klinicznym badaniu z aktywnym kontrolowaniem (glimipidyd w dawce do 8 mg na dobę lub metformina w dawce do 2000 mg na dobę) wzięło udział 285 dzieci (8–17 lat) z cukrzycą typu II.

Zarówno glimipidyd, jak i metformina spowodowały istotne statystycznie obniżenie HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową [(glimipidyd – 0,95 (SEM 0,41); metformina – 1,39 (SEM 0,40)]. Jednakże glimipidyd nie wykazał większej skuteczności w porównaniu z metforminą pod względem średniej zmiany HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową. Różnica między dwoma rodzajami leczenia wyniosła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla tej różnicy nie była niższa niż 0,3% granicy nie mniejszej skuteczności.

W wyniku leczenia glimipidydem nie stwierdzono żadnych nowych danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu II. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym glimipidyd charakteryzuje się 100% biodostępnością. Spożycie pokarmu nie ma istotnego wpływu na wchłanianie, jedynie nieco opóźnia szybkość wchłaniania. Maksymalne stężenia leku w osoczu (Cmax) osiągane są około 2,5 godziny po podaniu doustnym (średnie stężenie wynosi 0,3 μg/ml przy wielokrotnej dawce dobowej 4 mg). Istnieje zależność liniowa między dawką a Cmax oraz między dawką a AUC (polem pod krzywą „stężenie – czas”).

Rozkład. Glimipidyd charakteryzuje się bardzo niską objętością rozkładu (około 8,8 l), co odpowiada objętości rozkładu albuminy, wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (powyżej 99%) oraz niskim kliremsem (około 48 ml/min).

U zwierząt glimipidyd wydzielany jest z mlekiem matki. Glimipidyd przenika przez łożysko. Przejście przez barierę krew–mózg jest niewielkie.

Biotransformacja i wydalanie. Średni okres półtrwania przy stężeniach leku w osoczu odpowiadających trybowi wielokrotnych dawek wynosi około 5–8 godzin. Po podaniu dużych dawek obserwowano niewielkie wydłużenie okresu półtrwania.

Po podaniu jednorazowej dawki glimipidydu znakowanego izotopem radioaktywnym, 58% substancji radioaktywnej wykryto w moczu, a 35% – w kale. Nie wykryto niezmienionej substancji w moczu. W moczu i kale wykryto dwa metabolity, które najprawdopodobniej powstają w wyniku metabolizmu w wątrobie (główny enzym CYP2C9), z których jeden to związek hydroksy, a drugi – związek karboksylowy. Po podaniu doustnym glimipidydu okresy półtrwania tych metabolitów wynosiły odpowiednio 3–6 i 5–6 godzin.

Porównanie farmakokinetyki po jednorazowym i wielokrotnym podaniu leku raz na dobę nie wykazało istotnych różnic. Zmienność międzysubiektywna była bardzo niska. Nie obserwowano kumulacji mającej znaczenie kliniczne.

Osobliwe kategorie pacjentów. Parametry farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet, tak jak u młodych i osób starszych (powyżej 65 roku życia), były podobne. U pacjentów z obniżonym kliremsem kreatyniny obserwowano tendencję do zwiększenia klirensu glimipidydu i obniżenia jego średnich stężeń w osoczu, co najprawdopodobniej wynika z szybszego wydalenia spowodowanego mniejszym stopniem wiązania z białkami. Wydalanie obu metabolitów przez nerki było zaburzone. Ogólnie u tych pacjentów nie przewiduje się dodatkowego ryzyka kumulacji leku.

Wskaźniki farmakokinetyczne u pięciu pacjentów, u których wykonano zabiegi chirurgiczne na drogach żółciowych, były podobne do tych u zdrowych ochotników.

Dzieci, w tym młodzież. Badanie oceniające farmakokinetykę, bezpieczeństwo i tolerancję po jednorazowym podaniu 1 mg glimipidydu na czczo u 30 dzieci (4 dzieci w wieku 10–12 lat i 26 dzieci w wieku 12–17 lat) z cukrzycą typu II wykazało, że średnie wartości AUC(0-last), Cmax i T1/2 były podobne do tych obserwowanych u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Efekty obserwowane podczas badań przedklinicznych pojawiały się przy poziomach ekspozycji znacznie przekraczających maksymalne poziomy ekspozycji u ludzi. Wskazuje to na ich niską istotność kliniczną lub na to, że były spowodowane działaniem farmakodynamicznym leku (hipoglikemią). Wyniki te uzyskano w ramach tradycyjnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, testów genotoksyczności, potencjału onkogennego oraz toksyczności rozrodczej. Efekty niepożądane stwierdzone w ostatnich badaniach (obejmujących badania embriotoksyczności, teratogenności i toksycznego wpływu na rozwój organizmu) uznano za skutki hipoglikemicznych efektów wywołanych przez lek u samic i młodych zwierząt.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu II u dorosłych, gdy poziom glukozy we krwi nie może być utrzymywany jedynie za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych i redukcji masy ciała.

Przeciwwskazania.

cukrzyca typu I;
ketoza cukrzycowa;
śpiączka cukrzycowa;
ciężkie zaburzenia funkcji nerek lub wątroby. W przypadku ciężkich zaburzeń funkcji nerek lub wątroby należy przełożyć pacjenta na insulinę;
nadwrażliwość na glimepiryd lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku, pochodne sulfonilomocznika lub inne leki sulfonamidowe (ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości jest zwiększone).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku z niektórymi innymi lekami może powodować zarówno osłabienie, jak i wzmocnienie działania hipoglikemicznego glimepirydu. Dlatego inne leki należy przyjmować wyłącznie na polecenie lekarza. Glimepiryd metabolizowany jest za pośrednictwem cytochromu P450 2C9 (CYP2C9). Wiadomo, że w wyniku jednoczesnego stosowania induktorów (np. ryfampicyny) lub inhibitorów CYP2C9 (np. flu konazolu) ten metabolizm może ulec zmianie. Wyniki badań interakcji in vivo wykazały, że flu konazol, jeden z najpotężniejszych inhibitorów CYP2C9, zwiększa AUC glimepirydu około dwukrotnie. O istnieniu tego typu interakcji świadczy doświadczenie z zastosowania glimepirydu i innych pochodnych sulfonilomocznika.

Wzmacnianie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi, a tym samym w niektórych przypadkach również hipoglikemia, może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu glimepirydu z następującymi lekami: fenylobutazon, azapropyazon i oksysfenbutazon, sulfineprazon, insulinę oraz doustne leki przeciwcukrzycowe, niektóre sulfonamidy o długim działaniu, metforminę, tetracykliny, salicylany i kwas p-aminosalicylowy, inhibitory monoaminooksydazy, sterydy anaboliczne i męskie hormony płciowe, antybiotyki chinolonowe i klaritromycyna, chloramfenikol, probenecyd, pochodne kumaryny, mikonazol, fenfluramina, dysopiramid, pentoksyfilina (wysokie dawki dożylne), fibraty, tritokwalin, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, flu konazol, fluoksetyna, allopurinol, sympatykolityki, cyklo-, tro- i ifosfamidy.

Osłabienie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi może występować, gdy chory jednocześnie przyjmuje estrogeny i progestageny; leki moczopędne z grupy tiazydowych, saluretyki; leki stymulujące funkcję tarczycy, glukokortykosteroidy; pochodne fenylozyny, chloropromazyna; adrenalina i sympatykomimetyki; kwas nikotynowy (w wysokich dawkach) i jego pochodne; środki przeczyszczające (długotrwałe stosowanie); fenytoina, diazoksyd; glukagon, barbiturany i

ryfampicyna; acetoazolamid.

Antagoniści receptorów H2, blokery beta, klonidyna i rezerpina mogą prowadzić zarówno do wzmacniania, jak i osłabiania efektu obniżania poziomu glukozy we krwi.

Pod wpływem sympatykolityków, takich jak blokery beta, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej regulacji zwrotnej hipoglikemii mogą się zmniejszać lub zanikać.

Spożycie alkoholu może nieprzewidywalnie wzmocnić lub osłabić działanie hipoglikemizujące glimepirydu.

Glimepiryd może zarówno zwiększać, jak i zmniejszać wpływ pochodnych kumaryny.

Kolesewelam wiąże się z glimepirydem i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Nie zaobserwowano żadnych interakcji, jeśli glimepiryd był przyjmowany co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu. Z tego powodu glimepiryd należy przyjmować co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu.

Właściwości stosowania.

Lek należy przyjmować krótko przed lub podczas posiłku.

W pierwszych tygodniach leczenia istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia hipoglikemii, dlatego konieczna jest szczególnie staranna obserwacja.

W przypadku nieregularnego odżywiania się lub pominięcia posiłku leczenie lekiem może spowodować hipoglikemię. Możliwe objawy hipoglikemii obejmują ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, apatię, senność, zaburzenia snu, zwiększoną aktywność ruchową, agresję, zaburzenia koncentracji, niepokój i opóźnienie czasu reakcji, stan depresyjny, dezorientację, zaburzenia mowy i wzroku, afazję, drżenie, paralizę, zaburzenia czucia, zawroty głowy, bezradność, utratę samokontroli, delirium, drgawki mózgowe, senność i utratę przytomności aż do śpiączki, płytkie oddychanie oraz bradykardię. Ponadto mogą występować objawy adrenergicznej kontrregulacji, takie jak pocenie się, zimna i wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, dławica piersiowa oraz zaburzenia rytmu serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu.

Objawy hipoglikemii można niemal zawsze szybko wyeliminować poprzez natychmiastowe przyjęcie węglowodanów (cukier). Sztuczne środki słodzące są nieskuteczne.

Z doświadczeń zastosowania innych pochodnych sulfonowych znane jest, że mimo początkowej skuteczności działań eliminujących hipoglikemię, może ona ponownie się pojawić.

Ciężka lub trwała hipoglikemia, która tylko tymczasowo ustępuje po podaniu zwykłych dawek cukru, wymaga natychmiastowego leczenia, a czasem hospitalizacji.

Do czynników sprzyjających rozwojowi hipoglikemii należą:

niechęć lub niemożność (szczególnie u osób starszych) pacjenta do współpracy z lekarzem;
niedożywienie, nieregularne odżywianie się, pomijanie posiłków lub okres głodówki;
zaburzenia diety;
niewspółmierność między obciążeniem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
spożywanie alkoholu, szczególnie w połączeniu z pominięciem posiłku;
zaburzenia funkcji nerek;
ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
przedawkowanie leku;
pewne dekompensowane choroby układu endokrynnego wpływające na metabolizm węglowodanów lub kontrregulację hipoglikemii (np. przy niektórych zaburzeniach funkcji tarczycy lub niedostateczności przysadki mózgowej przedniej lub kory nadnerczy);
jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leczenie lekiem wymaga regularnego monitorowania poziomu glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie zawartości hemoglobiny glikowanej.

Podczas leczenia należy regularnie kontrolować wskaźniki funkcji wątroby oraz parametry hematologiczne (szczególnie liczbę leukocytów i płytek krwi).

W sytuacjach stresowych (np. uraz, nieplanowane zabiegi chirurgiczne, infekcje towarzyszące podwyższonej temperaturze ciała) może być wskazane tymczasowe przejście pacjenta na insulinę.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby lub u pacjentów poddawanych dializie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby wskazane jest przejście na insulinę.

Leczenie pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy lekami z grupy pochodnych sulfonowych może prowadzić do rozwoju anemii hemolitycznej. Ponieważ glimepetyd należy do klasy leków pochodnych sulfonowych, należy ostrożnie przepisywać go pacjentom z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy. Takim pacjentom należy przepisać leki alternatywne niezawierające pochodnych sulfonowych.

Lek zawiera monohydrat laktozy. Nie należy przyjmować tego leku pacjentom cierpiącym na rzadką dziedziczną nietolerancję galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub malabsorpcję glukozy-galaktozy. Ponieważ lek zawiera sodową solę krotyloglikolanu skrobi, należy zachować ostrożność u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ryzyko związane z cukrzycą. Odchylenia od normalnych poziomów glukozy we krwi w czasie ciąży zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Dlatego należy dokładnie kontrolować poziom glukozy we krwi ciężarnej, aby uniknąć ryzyka teratogennego. Kobiety ciężarne z cukrzycą powinny być przełożone na insulinę. Kobiety cierpiące na cukrzycę powinny informować lekarza o planowanej ciąży w celu skorygowania leczenia i przejścia na insulinę.

Ryzyko związane z glimepetydem. Brak danych dotyczących stosowania glimepetydu u kobiet w ciąży. Według wyników badań na zwierzętach lek wykazuje toksyczność rozrodczą, prawdopodobnie związaną z działaniem farmakologicznym glimepetydu (hipoglikemią). Dlatego w całym okresie ciąży glimepetyd jest przeciwwskazany. Jeśli pacjentka przyjmująca glimepetyd planuje ciążę lub zajście w ciążę, należy jak najszybciej przełożyć ją na leczenie insuliną.

Okres karmienia piersią.

Aby uniknąć przenikania glimepetydu z mlekiem matki do organizmu dziecka i możliwego szkodliwego wpływu na niego, nie należy przyjmować tego leku kobietom w okresie karmienia piersią. W razie potrzeby pacjentka powinna przejść na stosowanie insuliny lub całkowicie zrezygnować z karmienia piersią.

Plodność.

Brak dostępnych danych dotyczących wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ leku na zdolność do kierowania pojazdami i pracy z maszynami.

Zdolność do koncentracji i szybkość reakcji mogą być obniżone w wyniku hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. pogorszenia wzroku. Stanowi to ryzyko w sytuacjach, gdy zdolność ta ma szczególne znaczenie (np. kierowanie samochodem lub praca z maszynami).

Pacjentów należy ostrzec, że nie powinni dopuszczać do rozwoju u siebie hipoglikemii podczas kierowania pojazdem. Dotyczy to szczególnie osób, które słabo lub wcale nie potrafią rozpoznać u siebie objawów zapowiadających hipoglikemię, oraz osób, u których napady hipoglikemii występują często. Należy poważnie rozważyć, czy w takich okolicznościach warto siadać za kierownicą lub pracować z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Skuteczne leczenie cukrzycy zależy od przestrzegania odpowiedniej diety, regularnej aktywności fizycznej oraz ciągłego monitorowania poziomu glukozy we krwi i w moczu. Nieprzestrzeganie diety przez chorego nie może być skompensowane przyjmowaniem tabletek ani insuliny.

Dawkowanie zależy od wyników analiz stężenia glukozy we krwi i w moczu.

Początkowa dawka wynosi 1 mg (1/2 tabletu 2 mg) glikometydy na dobę. Jeśli taka dawka pozwala na kontrolowanie choroby, należy ją stosować w terapii utrzymawczej. Jeśli kontrola glikemii nie jest optymalna, dawkę należy stopniowo zwiększać do 2, 3 lub 4 mg glikometydy na dobę, z odstępami 1–2 tygodnie.

Dawka wyższa niż 4 mg na dobę przynosi lepsze efekty tylko w pojedynczych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka to 6 mg leku na dobę.

Jeśli maksymalna dobową dawką metforminy nie zapewnia wystarczającego poziomu kontroli glikemii, można rozpocząć terapię wspomagającą glikometydą.

Przy zachowaniu poprzedniego dawkowania metforminy, przyjmowanie glikometydy należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać do maksymalnej dawki dobowej, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej. Terapia kombinowana musi być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarza.

Jeśli maksymalna dobową dawką leku nie zapewnia wystarczającego poziomu kontroli glikemii, w razie potrzeby może zostać rozpoczęta terapia wspomagająca insuliną. Przy zachowaniu poprzedniego dawkowania glikometydy, leczenie insuliną należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można zwiększać, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej.

Terapia kombinowana musi być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarza.

Zazwyczaj jedna dawka glikometydy na dobę jest wystarczająca. Zaleca się przyjmowanie jej krótko przed lub podczas obfitego śniadania albo – jeśli śniadanie nie jest spożywane – krótko przed lub podczas pierwszego głównego posiłku. Błędów w stosowaniu leku, np. pominięcia dawki, nigdy nie wolno nadrobić poprzez przyjęcie następnego razu wyższej dawki. Tabletkę należy połknąć nie żując, wypijając wodę.

Jeśli u chorego występuje reakcja hipoglikemiczna po przyjęciu dawki 1 mg glikometydy na dobę, oznacza to, że cukrzyca może być kontrolowana wyłącznie poprzez przestrzeganie diety.

Poprawa kontroli cukrzycy wiąże się ze wzrostem wrażliwości na insulinę, dlatego w trakcie leczenia zapotrzebowanie na glikometydę może się zmniejszać. Aby uniknąć hipoglikemii, należy stopniowo zmniejszać dawkę lub całkowicie odstawić leczenie. Potrzeba ponownego przeanalizowania dawkowania może również pojawić się, jeśli u chorego zmienia się masa ciała lub styl życia, albo gdy działają inne czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii lub hiperlipidemii.

Przejście z innych doustnych leków hipoglikemicznych na glikometydę.

Zazwyczaj możliwe jest przejście z innych doustnych leków hipoglikemicznych na glikometydę. Przy takiej zmianie należy uwzględnić siłę działania i okres półwydalenia poprzedniego leku. W niektórych przypadkach, szczególnie jeśli lek przeciw cukrzycy ma długi okres półwydalenia (np. chlorpropamid), przed rozpoczęciem przyjmowania glikometydy zaleca się przerwę kilkudniową. Pozwoli to zmniejszyć ryzyko reakcji hipoglikemicznych spowodowanych działaniem addytywnym obu leków.

Zalecana dawka początkowa to 1 mg glikometydy na dobę. Jak wspomniano wcześniej, dawkę można stopniowo zwiększać, uwzględniając reakcje na lek.

Przejście z insulinoterapii na glikometydę.

W wyjątkowych przypadkach chorym z cukrzycą typu II, którzy przyjmują insulinę, może być wskazane przejście na glikometydę. Takie przejście należy przeprowadzać pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dzieci. Nie stosować.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii, która może trwać od 12 do 72 godzin i po pierwszym złagodzeniu objawów może ponownie się nasilać. Objawy mogą pojawić się w ciągu doby po przyjęciu leku. Zazwyczaj takich chorych należy umieścić pod obserwacją kliniczną. Mogą wystąpić nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu. Hipoglikemia często może towarzyszyć objawy neurologiczne, takie jak niepokój, drżenie, zaburzenia widzenia, zaburzenia koordynacji, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie przedawkowania. Leczenie polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłanianiu leku. W tym celu należy wywołać wymioty, a następnie wypić wodę lub napój gazowany z węglem aktywnym (adsorbent) oraz siarczanem sodu (środek przeczyszczający). Jeśli przyjęto dużą ilość glikometydy, wskazane jest przemywanie żołądka, po którym stosuje się węgiel aktywny i siarczan sodu. W przypadku ciężkiego przedawkowania konieczna jest hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii. Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie glukozy: w razie potrzeby – początkowo jednorazowa dożylne wstrzyknięcie bolusowe 50 ml roztworu 50%, a następnie – wlew 10% roztworu, przy jednoczesnym stałym monitorowaniu poziomu glukozy we krwi. Dalsze leczenie – objawowe.

Podczas leczenia hipoglikemii spowodowanej przypadkowym przyjęciem leku u niemowląt i małych dzieci dawkę glukozy należy szczególnie starannie dostosować ze względu na ryzyko wystąpienia niebezpiecznej hiperlipidemii, przy jednoczesnej uwadze na poziom glukozy we krwi.

Działania niepożądane.

Podczas badań klinicznych z udziałem gliburidydu i innych pochodnych sulfonamidów sulfonylomocznikowych obserwowano następujące działania niepożądane:

Z udziałem krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, anemia hemolityczna i pancytopenia, które zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku.

Częstość nieznana: odnotowano przypadki ciężkiej trombocytopenii z liczbą płytek krwi mniejszą niż 10 000/μl oraz z trombocytopeniczną purpurą.

Z udziałem układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: leukoklastyczny zapalenie naczyń, umiarkowane reakcje nadwrażliwości, które mogą postępować do ciężkich form, towarzyszone dusznością, spadkiem ciśnienia tętniczego i czasem wstrząsem.

Częstość nieznana: możliwe reakcje krzyżowe z sulfonamidami sulfonylomocznikowymi, sulfonamidami lub podobnymi substancjami.

Zaburzenia metaboliczne i odżywcze.

Rzadko: hipoglikemia.

Reakcje hipoglikemiczne pojawiają się przeważnie natychmiast, mogą być ciężkie i nie zawsze łatwo je wyeliminować. Pojawienie się takich reakcji, podobnie jak w przypadku leczenia innymi lekami hipoglikemizującymi, zależy od czynników indywidualnych, takich jak nawyki żywieniowe i dawka (szczegóły w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kliniczny obraz ciężkiego przebiegu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu.

Z udziałem narządów wzroku.

Częstość nieznana: przemijające zaburzenia wzroku, szczególnie na początku leczenia, spowodowane zmianą poziomu glukozy we krwi.

Z udziałem przewodu pokarmowego.

Bardzo rzadko: nudności, wymioty, biegunka, uczucie ciężkości i dyskomfortu w jamie brzusznej, ból brzucha. Takie objawy nie mają intensywnego charakteru i rzadko prowadzą do konieczności przerwania leczenia.

Rzadko: dysgezja.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe.

Częstość nieznana: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby (np. cholestaza lub żółtaczka), zapalenie wątroby i niewydolność wątroby.

Z udziałem skóry i tkanki podskórnej.

Częstość nieznana: reakcje alergiczne i pseudoalergiczne, w tym świąd, wysypka, pokrzywka i nadwrażliwość na światło.

Rzadko: łysienie.

Wskazania laboratoryjne.

Bardzo rzadko: obniżenie poziomu sodu w osoczu krwi.

Rzadko: przyrost masy ciała.

Personel medyczny, pacjentów i farmaceutów prosimy o zgłaszanie wszelkich podejrzeń wystąpienia działań niepożądanych lub braku efektu terapeutycznego na adres e-mail przedstawicielstwa firmy Bosnalijek d.d.: [email protected].

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Nr 30 (15×2): po 15 tabletek w blisterze, po 2 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Bosnalijek d.d.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

71 000, Sarajewo, Yukicheva 53, Bośnia i Hercegowina

Adres wnioskodawcy.