Meksiya 20
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA dot. stosowania leku Meksiya 10, Meksiya 20 (MEXIA 10, MEXIA 20)
Skład:
substancja czynna: memantyna;
1 tabletka powlekana zawiera 10 mg lub 20 mg chlorowodorku memantyny;
substancje pomocnicze:
tabletki 10 mg: celuloza mikrokryształowa, laktoza DC (zawiera monohydrat laktozy, powidon); dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearynian magnezu, powłoka Opadry Y-1 7000 White (zawiera hydroksypropylometylocelulozę, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy);
tabletki 20 mg: celuloza mikrokryształowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sodowa sol kroskarboksymetylocelulozy (natrii crosscarmellosum), talk, stearynian magnezu, powłoka Opadry Pink 20 A34056 (zawiera hydroksypropylometylocelulozę, hydroksypropylocelulozę, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172)).
Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.
Główne właściwości fizykochemiczne:
tabletki 10 mg: długie, dwuwypukłe tabletki zwężające się ku środkowi, powlekane powłoką filmową, od białego do prawie białego koloru, z ryflowaną linią po obu stronach;
tabletki 20 mg: długie, owalne tabletki powlekane powłoką filmową, jasnoróżowego koloru z grawerem „20” po jednej stronie.
Grupa farmakoterapeutyczna.
Leki stosowane w demencji. Kod ATC N06D X01.
Właściwości farmakologiczne
Farmakodynamika
W przejawach objawów i postępowaniu demencji neurodegeneracyjnej ważną rolę odgrywa zaburzenie przewodnictwa neuronów glutaminergicznych, szczególnie z udziałem receptorów NMDA (N-metylo-D-asparaginianowych).
Memantyna jest potencjałozależnym, niekonkurencyjnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie. Memantyna moduluje skutki patologicznie podwyższonych poziomów glutaminianu, które mogą prowadzić do dysfunkcji neuronów.
Farmakokinetyka
Wchłanianie
Absolutna biodostępność memantyny wynosi około 100%, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu (Tmax) – od 3 do 8 godzin. Nie stwierdzono wpływu przyjmowania pokarmu na wchłanianie.
Rozkład
Dawka dobową 20 mg powoduje ustalone stężenie memantyny w osoczu krwi w granicach od 70 do 150 ng/ml (0,5-1 µmol) z dużymi różnicami indywidualnymi. Przy dawkach dobowych od 5 do 30 mg stosunek zawartości leku w płynie mózgowo-rdzeniowym do surowicy krwi wynosi 0,52. Oколо 45% memantyny wiąże się z białkami osocza krwi.
Biota transformacja
W organizmie człowieka około 80% memantyny krąży w formie substancji pierwotnej, główne metabolity nie posiadają właściwości antagonistycznych wobec receptorów NMDA. Nie wykazano udziału cytochromu P450 w metabolizmie in vitro.
Eliminacja
Memantyna jest eliminowana jednoekspotencjalnie z okresem półtrwania t1/2 od 60 do 100 godzin. U ochotników z prawidłową funkcją nerek całkowity klirens (Cltot) wynosi 170 ml/min/1,73 m². Nerka etap farmakokinetyki memantyny obejmuje również resorpcję kanalikową.
Szybkość nerkowej eliminacji memantyny w warunkach alkalicznej reakcji moczu może być zmniejszona 7-9 razy. Zasadowienie moczu może wystąpić w wyniku istotnych zmian w diecie, np. zmiany diety bogatej w potrawy mięsne na wegetariańską, lub w wyniku intensywnego przyjmowania leków przeciwwskazowych na żołądek.
Liniowość
Farmakokinetyka ma charakter liniowy w zakresie dawek 10-40 mg.
Związek farmakodynamiczny/farmakokinetyczny
Przy dawce memantyny 20 mg na dobę poziom stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada wartości ki (stała hamowania) memantyny, która wynosi 0,5 µmol w obszarze kory czołowej mózgu człowieka.
Dane kliniczne.
Wskazania.
Choroba Alzheimera od lekkiego do ciężkiego stopnia zaawansowania.
Przeciwwskazania.
Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.
Mechanizm działania sugeruje możliwość wzmocnienia efektów L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz środków antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów NMDA, takich jak memantyna. Możliwe jest również osłabienie działania barbituranów i środków neuroleptycznych.
Należy unikać jednoczesnego stosowania memantyny i amantadyny ze względu na ryzyko wystąpienia psychotycznych skutków toksykologicznych. Oba związki są chemicznie powiązanymi antagonistami NMDA. To samo dotyczy ketaminy i dextrometorfanu. Wspólne stosowanie memantyny ze środkami przeciwwstrząsowymi, dantrolenem lub baklofenem może modyfikować ich działanie, co może wymagać korekty dawek. W jednym z opublikowanych raportów wspomniano również o możliwym ryzyku połączenia memantyny z fenytoiną.
Inne leki, takie jak cyklotydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinyna i nikotyna, które wykorzystują ten sam kationowy system transportowy nerek, co amantadyna, mogą również potencjalnie oddziaływać z memantyną, powodując ryzyko podwyższenia stężenia we krwi.
Przy jednoczesnym stosowaniu memantyny z hydrochlorotiazydem (HCT) lub dowolną kombinacją zawierającą HCT możliwe jest obniżenie stężenia HCT w osoczu.
Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku (MNS) u pacjentów przyjmujących warfarynę wraz z memantyną. Choć związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony, u pacjentów stosujących jednocześnie doustne leki przeciwzakrzepowe należy dokładnie monitorować czas protrombinowy lub MNS.
W badaniach farmakokinetycznych z udziałem zdrowych ochotników nie zaobserwowano istotnych interakcji memantyny z gliburydem/metforminą, donepezylem ani galantaminy.
Memantyna in vitro nie jest inhibitorem CYP 1A2, 2A6, 2C9, 2D6, 2E1, 3A, flawinowej monooksygenazy, epoksyd hydrolazy ani sulfotransferazy.
Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.
Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z epilepsją, z wywiadem napadów drgawkowych, a także u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju epilepsji.
Należy unikać jednoczesnego stosowania z antagonistami receptora N-metylo-D-asparaginianu (NMDA), takimi jak amantadyna, ketamina lub dextrometorfan. Te związki oddziałują na ten sam układ receptorowy, co memantyna, dlatego działania niepożądane (głównie związane z układem nerwowym środkowym – UNS) mogą występować częściej lub być bardziej nasilone.
Niektóre czynniki zwiększające pH moczu mogą wymagać starannego nadzoru nad pacjentem. Do takich czynników należą istotne zmiany w diecie, np. zmiana diety bogatej w potrawy mięsne na dietę wegetariańską, lub intensywne stosowanie leków przeciwwskazowych na żołądek. Ponadto pH moczu może wzrosnąć wskutek stanów takich jak kwasica renalna kanalikowa (kwasica tubularna) lub ciężkie infekcje dróg moczowych wywołane przez Proteus bacteria.
Pacjenci, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, pacjenci z dekompensowaną niewydolnością serca (stopień III–IV) oraz z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym nie byli objęci badaniami klinicznymi, dlatego dane dotyczące tych grup są ograniczone. Pacjenci ci powinni być poddawani starannemu nadzorowi.
Lek zawiera laktozę. Jeżeli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.
Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.
Nie ma danych dotyczących wpływu memantyny podczas stosowania w czasie ciąży. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Badania wskazują na możliwość opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego przy stężeniach równych lub nieco wyższych niż stosowane u ludzi. Memantyny nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy istnieje wyraźna konieczność.
Nie wiadomo, czy memantyna wydzielana jest z mlekiem matki, jednakże jest to możliwe ze względu na lipofilowość substancji. Kobiety stosujące memantynę powinny powstrzymać się od karmienia piersią.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.
Choroba Alzheimera w stopniu od umiarkowanego do ciężkiego zazwyczaj powoduje pogorszenie zdolności prowadzenia samochodu oraz pracy z innymi urządzeniami. Ponadto memantyna wykazuje nieznaczny lub umiarkowany wpływ na szybkość reakcji człowieka, dlatego pacjentów ambulatoryjnych należy uprzedzić o konieczności zachowania szczególnej ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z urządzeniami.*
Sposób stosowania i dawki.
Leczenie należy rozpoczynać i prowadzić pod nadzorem lekarza. Terapię należy rozpoczynać tylko w przypadku, gdy istnieje opiekun, który będzie regularnie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta.
Tabletki należy przyjmować 1 raz dziennie, każdego dnia o tej samej porze. Tabletki można przyjmować razem z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.
Dorośli.
Maksymalna dawka dzienna wynosi 20 mg. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia negatywnych reakcji dawkę utrzymującą należy ustalić poprzez stopniowe zwiększanie dawki o 5 mg tygodniowo w ciągu pierwszych 3 tygodni w następujący sposób:
- tydzień (dni 1–7):
przyjmować ½ tabletki (5 mg dziennie) przez tydzień;
- tydzień (dni 8–14):
przyjmować 1 tabletę (10 mg dziennie) przez tydzień;
- tydzień (dni 15–21):
przyjmować 1½ tabletki (15 mg dziennie) przez tydzień;
od 4. tygodnia:
przyjmować 2 tabletki (20 mg dziennie) każdego dnia.
Zalecana dawka utrzymująca wynosi 20 mg dziennie.
Czas trwania leczenia określa indywidualnie lekarz z doświadczeniem w diagnozowaniu i leczeniu choroby Alzheimera. Należy regularnie oceniać tolerancję i dawkowanie memantyny, szczególnie w ciągu pierwszych 3 miesięcy leczenia. W dalszym ciągu efekt kliniczny memantyny i reakcję pacjenta na leczenie należy regularnie oceniać zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi. Leczenie utrzymujące można kontynuować, dopóki efekt terapeutyczny pozostaje korzystny, a tolerancja memantyny – dobra. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia memantyną, jeśli ustępują oznaki efektu terapeutycznego lub pogarsza się tolerancja leczenia.
Pacjenci w wieku podeszłym.
Na podstawie wyników badań klinicznych zalecaną dawką dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat jest 20 mg dziennie (2 tabletki po 10 mg 1 raz dziennie), jak wspomniano powyżej.
Obniżona funkcja nerek.
Dla pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana redukcja dawki leku. Pacjentom z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–49 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg. Dawkę można zwiększyć do 20 mg dziennie według standardowego schematu, jeśli po co najmniej 7 dniach leczenia nie wystąpią negatywne reakcje. Pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 5–29 ml/min) dawkę dzienną należy zmniejszyć do 10 mg.
Obniżona funkcja wątroby.
Dla pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (Child Pugh A, B) korekta dawki nie jest wymagana. Stosowanie memantyny u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie jest zalecane.
Dzieci.
Nie stosować u dzieci ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.
Przedawkowanie.
Doświadczenie jest ograniczone.
Objawy
Stosunkowo znaczne przedawkowania (200 mg i 105 mg dziennie przez 3 dni odpowiednio) były albo związane z objawami zwiększonej zmęczalności, osłabienia i/lub biegunki, albo przebiegały bezobjawowo. Po przedawkowaniu dawką do 140 mg lub nieustaloną dawką obserwowano objawy zaburzeń układu nerwowego środkowego (dezorientacja, osłabienie, senność, zawroty głowy, pobudzenie, agresja, halucynacje, zaburzenia chodu) i/lub zaburzenia przewodu pokarmowego (wymioty i biegunka).
Po przyjęciu 2000 mg memantyny u pacjenta rozwinęła się śpiączka trwająca 10 dni, a następnie podwójne widzenie i pobudzenie. Po leczeniu objawowym oraz plazmaferezie pacjent wyzdrowiał bez niepożądanych skutków.
Leczenie
Objawowe, nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zastosować standardowe procedury kliniczne w celu usunięcia substancji czynnej z organizmu, np. przemywanie żołądka, przyjmowanie węgla aktywowanego, zakwaszanie odczynu moczu, wymuszone moczowanie.
W przypadku nadmiernej ogólnoustrojowej stymulacji OUN środki lecznicze objawowe należy stosować z ostrożnością.
Działania niepożądane.
Zakażenia i inwazje: choroby grzybicze.
Ze strony układu odpornościowego: nadwrażliwość.
Ze strony psychiki: senność, dezorientacja, halucynacje (obserwowane głównie u pacjentów z ciężką formą choroby Alzheimera), reakcje psychotyczne (pojedyncze doniesienia).
Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, zaburzenia równowagi, zaburzenia chodu, napady padaczkowe.
Ze strony układu sercowo-naczyniowego: niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, zakrzepica żył/tromboembolia.
Ze strony układu oddechowego: duszność.
Ze strony przewodu pokarmowego: zaparcia, wymioty, zapalenie trzustki (pojedyncze doniesienia).
Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: podwyższone wskaźniki czynności wątroby, zapalenie wątroby.
Ogólne zaburzenia: ból głowy, zwiększona zmęczalność.
Choroba Alzheimera wiąże się z depresją, myślami samobójczymi i samobójstwami. Takie przypadki odnotowano przy stosowaniu memantyny.
Okres ważności. 3 lata.
Warunki przechowywania.
Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Opakowanie.
Tabletki 10 mg: 10 tabletek w blistrze, 5 lub 10 blisterów w opakowaniu kartonowym;
25 tabletek w blistrze, 2 lub 4 blistry w opakowaniu kartonowym;
14 tabletek w blistrze, 2 blistry w opakowaniu kartonowym.
Tabletki 20 mg: 14 tabletek w blistrze, 2 lub 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.
Kategoria receptury. Na receptę.
Producent.
NOBEL ILAC SANAYI VE TICARET A.S.
Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.
Osiedle Sankaklar, ul. Eski Akcakoca, nr 299, 81100 miasto Duzce, Turcja.