Maxigra Drive

INSTRUKCJA stosowania leku MАКСІГРА ДРАЙВ (MAXIGRADRIVE)

Skład:

substancja czynna: tadalafil;

1 tabletka powlekana zawiera 2,5 mg lub 5 mg, lub 10 mg, lub 20 mg tadalafilu;

substancje pomocnicze:

jądro tabletu: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, povidon K 30, poloksymer, sodowa laurylosiarczan, sodowa crosskarboksymetyloceluloza, krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu;

powłoka dla tabletów 2,5 mg: alkohol polowinylowy, ditlenek tytanu (E 171), makrogol, talk;

powłoka tabletów 5 mg, 10 mg oraz 20 mg: alkohol polowinylowy, ditlenek tytanu (E 171), makrogol, talk, żelaza tlenek żółty (E 172), żelaza tlenek czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

2,5 mg: tabletki powlekane, białe lub prawie białe, okrągłe, dwuwypukłe, o średnicy 4,9–5,3 mm;

5 mg: tabletki powlekane, jasnobrunatne, owalne, dwuwypukłe, o długości 7,9–8,3 mm, szerokości 3,9–4,3 mm;

10 mg: tabletki powlekane, jasnopomarańczowe, owalne, dwuwypukłe, z ryflowaniem po jednej stronie, o długości 10,9–11,4 mm, szerokości 5,4–5,9 mm;

20 mg: tabletki powlekane, jasnoróżowe, owalne, dwuwypukłe, z ryflowaniem po jednej stronie, o długości 14,9–15,4 mm, szerokości 7,1–7,6 mm. Po rozłupaniu jądro tabletu jest białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji. Kod ATC G04B E08.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Tadalafil jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) — specyficzną fosfodiesterazą typu 5 (PDE5). Gdy podczas stymulacji seksualnej dochodzi do lokalnego uwalniania tlenku azotu, hamowanie PDE5 przez tadalafil prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych. Powoduje to rozkurcz mięśni gładkich i napływ krwi do tkanek penisa, co prowadzi do wystąpienia erekcji. Tadalafil nie wykazuje działania w leczeniu dysfunkcji erektilnej w przypadku braku stymulacji seksualnej.

Efekt hamowania stężenia cGMP w ciałach jamistych obserwuje się również w mięśniach gładkich prostaty, pęcherza moczowego i naczyń krwionośnych doprowadzających krew do tych narządów. Rozkurcz naczyń, który wówczas powstaje, prowadzi do zwiększenia perfuzji krwi i może przyczyniać się do łagodzenia objawów łagodnego przerostu prostaty. Te efekty naczyniowe mogą być wspomagane przez hamowanie aktywności nerwów aferentnych pęcherza moczowego oraz rozkurcz mięśni gładkich prostaty i pęcherza moczowego.

Właściwości farmakodynamiczne

Badania in vitro wykazały, że tadalafil jest selektywnym inhibitorem PDE5. PDE5 to enzym występujący w mięśniach gładkich ciał jamistych, mięśniach naczyniowych i wisceralnych, mięśniach szkieletowych, płytkach krwi, nerkach, płucach i móżdżku. Wpływ tadalafilu na PDE5 jest silniejszy niż na inne fosfodiesterazy. Działanie tadalafilu na PDE5 jest 10000 razy silniejsze niż jego wpływ na enzymy PDE1, PDE2, PDE4 i PDE7, które występują w sercu, mózgu, naczyniach, wątrobie, leukocytach, mięśniach szkieletowych i innych narządach. Tadalafil jest 10000 razy bardziej potężny w stosunku do PDE5 niż do PDE3, który jest enzymem występującym w sercu i naczyniach krwionośnych. Ta selektywność wobec PDE5 w porównaniu do PDE3 jest ważna, ponieważ PDE3 to enzym odgrywający pewną rolę w kurczu mięśnia sercowego. Ponadto, tadalafil jest około 700 razy potężniejszy w stosunku do PDE5 niż do PDE6, który jest enzymem występującym w siatkówce i odpowiedzialnym za fototransdukcję. Tadalafil jest również 10000 razy potężniejszy w stosunku do PDE5 niż do PDE7, PDE8, PDE9 i PDE10.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

U zdrowych ochotników tadalafil nie wykazuje istotnych różnic w porównaniu z placebo pod względem skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej (średnie maksymalne obniżenie odpowiednio 1,6/0,8 mmHg), skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej (średnie maksymalne obniżenie odpowiednio 0,2/4,6 mmHg) oraz istotnej zmiany częstości akcji serca.

W badaniu wpływu tadalafilu na wzrok, wykorzystując test oceny percepcji kolorów Farnsworth-Munsell 100 Hue, stwierdzono, że tadalafil nie pogarsza rozpoznawania kolorów (niebieski-zielony). Uzyskane dane z badań klinicznych potwierdzają niską powinowactwo tadalafilu do PDE6 w porównaniu do PDE5. W trakcie wszystkich badań klinicznych rzadko (< 0,1 %) zgłaszano zmiany w rozpoznawaniu kolorów.

Przeprowadzono trzy badania kliniczne z udziałem mężczyzn w celu oceny potencjalnego wpływu tadalafilu w dawce 10 mg (jedno badanie trwające 6 miesięcy) oraz w dawce 20 mg (jedno badanie trwające 6 miesięcy i jedno trwające 9 miesięcy) przy częstotliwości przyjmowania 1 raz na dobę na spermatogenezę. W dwóch z trzech badań obserwowano klinicznie nieistotne zmniejszenie liczby i stężenia plemników związane z przyjmowaniem tadalafilu. Te efekty nie były związane ze zmianami innych cech, takich jak ruchliwość plemników, morfologia i poziom hormonu folikulotropowego we krwi.

Disfunkcja erektilna

Trzy badania kliniczne przeprowadzono z udziałem 1054 pacjentów w celu wykrycia okresu początku działania tadalafilu, które wykazały istotne statystycznie poprawienie funkcji erektilnej oraz skuteczność przez 36 godzin i efekt już po 16 minutach od przyjęcia dawki w porównaniu z placebo (przyjmowanie tadalafilu w razie potrzeby).

Tadalafil w dawkach od 2 do 100 mg oceniano w 16 badaniach klinicznych z udziałem 3250 pacjentów, w tym pacjentów z dysfunkcją erektilną różnego stopnia nasilenia (łagodna, umiarkowana, znaczna), różnej etiologii, różnego wieku (od 21 do 86 lat) i różnych grup etnicznych. U większości pacjentów dysfunkcja erektilna występowała przez co najmniej rok. W głównych badaniach skuteczności współczynnik poprawy wynosił 81 % w grupie stosowania tadalafilu w porównaniu do 35 % w grupie placebo. Ponadto, u pacjentów z dysfunkcją erektilną różnego stopnia nasilenia obserwowano poprawę stanu podczas przyjmowania tadalafilu (współczynnik udanych prób wynosił odpowiednio 86 %, 83 % i 72 % u pacjentów z łagodną, umiarkowaną i znaczną dysfunkcją erektilną w porównaniu do 45 %, 42 % i 19 % w grupie placebo). W głównych badaniach skuteczności współczynnik udanych prób wynosił 75 % w grupie stosowania tadalafilu w porównaniu do 32 % w grupie placebo.

W badaniu trwającym 12 tygodni z udziałem 186 pacjentów (142 pacjentów otrzymywało tadalafil, 44 pacjentów — placebo) z wtórną dysfunkcją erektilną związaną z urazem rdzenia kręgowego tadalafil wykazywał istotną poprawę funkcji erektilnej, a średni współczynnik udanych prób przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 10 mg lub 20 mg (dobór dawki, stosowanie w razie potrzeby) wynosił 48 % w porównaniu do 17 % w grupie placebo.

Tadalafil w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg 1 raz na dobę oceniano w trzech badaniach klinicznych z udziałem 853 pacjentów różnego wieku (od 21 do 82 lat) i różnych grup etnicznych z dysfunkcją erektilną różnego stopnia nasilenia (łagodna, umiarkowana, ciężka) i różnej etiologii. W dwóch głównych badaniach skuteczności w ogólnej populacji średni współczynnik udanych prób wynosił odpowiednio 57 % i 67 % przy przyjmowaniu tadalafilu 5 mg oraz 50 % przy przyjmowaniu tadalafilu 2,5 mg w porównaniu do 31 % i 37 % w grupie placebo. W badaniach z udziałem pacjentów z wtórną dysfunkcją erektilną związaną z cukrzycą średni współczynnik udanych prób wynosił odpowiednio 41 % i 46 % przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 5 mg i 2,5 mg w porównaniu do 28 % w grupie placebo. Większość pacjentów w powyższych badaniach wcześniej przyjmowała inhibitory PDE5 w razie potrzeby. W kolejnym badaniu 217 pacjentów, którzy wcześniej nie stosowali inhibitorów PDE5, otrzymywało tadalafil w dawce 5 mg 1 raz na dobę i placebo. Średni współczynnik udanych prób wynosił 68 % w grupie przyjmowania tadalafilu w porównaniu do 52 % w grupie placebo.

Łagodny przerost prostaty

Zastosowanie tadalafilu badano w czterech badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z udziałem 1500 pacjentów z objawami łagodnego przerostu prostaty. W tych badaniach klinicznych tadalafil w dawce 5 mg wykazał poprawę stanu pacjenta według Ogólnej Międzynarodowej Skali Objawów Prostatycznych (OMSP) w porównaniu do placebo (oceny poprawy według OMSP przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 5 mg wynosiły –4,8, –5,6, –6,1 i –6,3 w porównaniu do –2,2, –3,6, –3,8, –4,2 przy przyjmowaniu placebo). Poprawa stanu pacjenta według OMSP była obserwowana już po pierwszym tygodniu leczenia. W jednym z badań klinicznych, w którym jako aktywny porównawczy lek uwzględniono również tamsulozyn w dawce 0,4 mg, oceny poprawy według OMSP przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 5 mg, tamsulozynu i placebo wynosiły odpowiednio –6,3, –5,7 i –4,2.

W jednym z tych badań oceniano zarówno poprawę funkcji erektilnej, jak i osłabienie objawów łagodnego przerostu prostaty u pacjentów, którzy mieli oba stany. Poprawa funkcji erektilnej według Międzynarodowego Indeksu Oceny Funkcji Erektylnej oraz według OMSP wynosiła odpowiednio 6,5 i –6,1 przy przyjmowaniu tadalafilu w dawce 5 mg w porównaniu do 1,8 i –3,8 w grupie placebo. Średnio procent udanych prób stosunku seksualnego na osobę w badaniu wynosił 71,9 % w grupie przyjmowania tadalafilu w dawce 5 mg i 48,3 % w grupie placebo.

Utrzymanie efektu tadalafilu oceniano w dodatkowym badaniu otwartym, którego wyniki wykazały, że poprawa według OMSP obserwowana przez 12 tygodni utrzymuje się dodatkowo do 1 roku po leczeniu tadalafilu w dawce 5 mg.

Dzieci

Przeprowadzono jedno badanie z udziałem dzieci z dystrofią mięśniową Duchenne’a (DMD), w którym nie wykazano potwierdzonych dowodów skuteczności. To badanie skuteczności tadalafilu było randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo, z trzema równoległymi grupami z udziałem 331 chłopców w wieku od 7 do 14 lat z DMD, którzy jednocześnie otrzymywali terapię kortykosteroidami. Badanie obejmowało 48-tygodniowy okres podwójnie ślepy, podczas którego pacjenci byli przydzielani do grup przyjmowania tadalafilu 0,3 mg/kg, tadalafilu 0,6 mg/kg lub placebo codziennie. Tadalafil nie wykazał skuteczności w pierwotnym punkcie końcowym dotyczącym spowolnienia spadku szybkości chodu, mierzonego przez zmianę dystansu w teście 6-minutowego chodu (TCH). Zmiana średniej wartości dystansu w TCH, obliczona metodą najmniejszych kwadratów, w 48. tygodniu wynosiła 51,0 m w grupie placebo w porównaniu do 64,7 m w grupie tadalafilu 0,3 mg/kg (p = 0,307) i 59,1 m w grupie tadalafilu 0,6 mg/kg (p = 0,538). Potwierdzonej skuteczności nie wykazano również podczas powtórnego analizowania wyników tego badania. Ogólne wyniki dotyczące bezpieczeństwa uzyskane w tym badaniu odpowiadały ogólnie znanemu profilowi bezpieczeństwa tadalafilu i niepożądanych zjawiskom oczekiwanych u pediatrycznej populacji z DMD podczas leczenia kortykosteroidami.

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Tadalafil jest dobrze wchłaniany po przyjęciu doustnym. Średnie maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od przyjęcia. Absolutna biodostępność tadalafilu po przyjęciu doustnym nie została ustalona.

Szybkość i stopień wchłaniania tadalafilu nie zależą od spożycia pokarmu, dlatego tadalafil można przyjmować niezależnie od posiłku. Czas podania dawki (rano lub wieczorem) nie miał klinicznie istotnego wpływu na szybkość i stopień wchłaniania.

Rozkład. Średni objętość rozkładu wynosi około 63 l, co wskazuje, że tadalafil jest rozprowadzany w tkankach. Przy stężeniach terapeutycznych 94 % tadalafilu we krwi jest związane z białkami. Na wiązanie z białkami nie wpływa zaburzenie funkcji nerek.

Mniej niż 0,0005 % podanej dawki wykryto w nasieniu zdrowych ochotników.

Metabolizm. Tadalafil jest głównie metabolizowany przez izoformę 3A4 cytochromu P450 (CYP). Głównym krążącym metabolitem jest metylokatecholglukuronid. Ten metabolit ma aktywność wobec PDE5 13000 razy mniejszą niż tadalafil. Dlatego oczekuje się, że metabolit nie będzie wykazywał aktywności klinicznej w stężeniach, które są obserwowane.

Wydalanie. Średni klirens doustny tadalafilu wynosi 2,5 l/h, a średni okres półtrwania — 17,5 godziny u zdrowych ochotników. Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przede wszystkim z kałem (około 61 % dawki) i w mniejszym stopniu z moczem (prawie 36 % dawki).

Linowość/nielinowość farmakokinetyki. Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych ochotników jest liniowo proporcjonalna do czasu i dawki. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg ekspozycja (AUC) wzrasta proporcjonalnie do dawki. Stałe stężenie we krwi osiągane jest w ciągu 5 dni przy codziennym przyjmowaniu 1 raz na dobę.

Farmakokinetyka leku jest taka sama u pacjentów z dysfunkcją erektilną i u pacjentów bez niej.

Osobne grupy populacyjne

Osoby starsze. Zdrowi ochotnicy starsi (w wieku od 65 lat) mieli niższe wartości klirensu tadalafilu po przyjęciu doustnym, co prowadziło do zwiększenia AUC o 25 % w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami w wieku 19–45 lat. Ten efekt wiekowy nie jest klinicznie istotny i nie wymaga dostosowania dawki.

Pacjenci z niewydolnością nerek. W badaniach farmakologii klinicznej z zastosowaniem pojedynczej dawki tadalafilu (5–20 mg) AUC tadalafilu prawie podwoiła się u pacjentów ze słabą (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) lub umiarkowaną (klirens kreatyniny od 31 do 50 ml/min) niewydolnością nerek, a także u pacjentów z końcowym stadium choroby nerek na dializie. U pacjentów poddawanych hemodializie Cmax była o 41 % wyższa niż u zdrowych ochotników. Wpływem hemodializy na wydalanie tadalafilu można zaniedbać.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. AUC tadalafilu u pacjentów ze słabą i umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasy A i B według skali Childa-Pugha) jest porównywalna z ekspozycją u zdrowych ochotników przy zastosowaniu dawki 10 mg. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C według skali Childa-Pugha) są ograniczone. Brak danych dotyczących stosowania tadalafilu w dawce 1 raz na dobę u pacjentów z niewydolnością wątroby. Lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko przepisania tadalafilu w dawce 1 raz na dobę.

Pacjenci choriczy na cukrzycę. AUC tadalafilu u chorych na cukrzycę była około 19 % niższa niż AUC u zdrowych ochotników. Ta różnica w ekspozycji nie wymaga dostosowania dawki.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Dawkowanie 2,5 mg. Leczenie zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Lek jest skuteczny w obecności stymulacji seksualnej.

Dawkowanie 5 mg. Leczenie objawów łagodnego powiększenia gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn. Leczenie zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Lek jest skuteczny w leczeniu zaburzeń erekcji w obecności stymulacji seksualnej.

Dawkowanie 10 mg. Leczenie zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Lek jest skuteczny w leczeniu zaburzeń erekcji w obecności stymulacji seksualnej.

Dawkowanie 20 mg. Leczenie zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Lek jest skuteczny w leczeniu zaburzeń erekcji w obecności stymulacji seksualnej.

Tadalafil nie jest wskazany w leczeniu kobiet.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na tadalafil lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

W badaniach klinicznych stwierdzono, że tadalafil może nasilać działanie hipotensyjne nitratów. Uważa się, że jest to skutkiem wspólnego wpływu nitratów i tadalafilu na szlak tlenek azotu / cGMP. Dlatego tadalafil jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących nitraty w jakiejkolwiek postaci leku (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Tadalafilu nie należy stosować u mężczyzn z chorobami serca, u których aktywność seksualna jest niepożądana. Lekarze powinni brać pod uwagę potencjalne ryzyko sercowe związane z aktywnością seksualną u pacjentów z wywiadem chorób układu sercowo-naczyniowego.

Poniżej wymienione grupy pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego nie były objęte badaniami klinicznymi, dlatego stosowanie tadalafilu u nich jest przeciwwskazane:

• pacjenci po zawałcie mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 90 dni;
• pacjenci z niestabilną dławicą piersiową lub dławicą piersiową występującą podczas stosunków seksualnych;
• pacjenci z niewydolnością serca w stopniu II lub wyższym według klasyfikacji New York Heart Association w ciągu ostatnich 6 miesięcy;
• pacjenci z niekontrolowaną arytmią, hipotensją tętniczą (˂ 90/50 mmHg) lub niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym;
• pacjenci po udarze mózgu, który wystąpił w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

Tadalafil jest przeciwwskazany u pacjentów z utratą wzroku w jednym oku spowodowaną niezakrzepową przednią niedokrwienną neuropatią nerwu wzrokowego (NAION), niezależnie od tego, czy była ona związana z wcześniejszym działaniem inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5, w tym tadalafilu, z agonistami cyklazy guanylowej, takimi jak riociguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może to potencjalnie prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono dla dawek 10 mg i 20 mg, wyniki podano poniżej. W przypadku badań interakcji, w których stosowano wyłącznie tadalafil w dawce 10 mg, nie można wykluczyć klinicznie istotnej interakcji przy stosowaniu wyższych dawek.

Wpływ innych leków na tadalafil

Inhibitory cytochromu CYP450

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4. Selektynwy inhibitor CYP3A4 – ketoconazol (200 mg dziennie) – zwiększa AUC tadalafilu (10 mg) dwukrotnie, a Cmax o 15% w porównaniu z wartościami AUC i Cmax samego tadalafilu. Ketoconazol (400 mg na dobę) zwiększa AUC tadalafilu (20 mg) czterokrotnie, a Cmax – o 22%. Ritonawir, inhibitor proteazy (200 mg dwa razy dziennie), który hamuje CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6, zwiększa AUC tadalafilu (20 mg) dwukrotnie, bez zmiany Cmax. Chociaż nie badano specyficznych interakcji, inne inhibitory proteazy, takie jak saquinawir, oraz inne inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna, klaritromycyna, itrakonazol i sok grejpfrutowy, należy stosować ostrożnie, ponieważ przewiduje się, że w połączeniu zwiększają stężenie tadalafilu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W konsekwencji może wzrosnąć częstość występowania działań niepożądanych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Transportery

Wpływ transporterów, np. białka P-glikoproteiny, na dystrybucję tadalafilu jest nieznany. Dlatego istnieje możliwość interakcji lekowej pośredniczonej przez hamowanie transporterów.

Induktory cytochromu CYP450

Induktor CYP3A4 ryfampicyna zmniejsza AUC tadalafilu o 88% w porównaniu z wartością AUC przy przyjmowaniu samego tadalafilu (10 mg). Można założyć, że takie obniżenie stężenia prowadzi do zmniejszenia skuteczności tadalafilu; stopień zmniejszenia skuteczności jest nieznany. Jednoczesne stosowanie innych induktorów CYP3A4, takich jak fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, może również zmniejszać stężenie tadalafilu w osoczu.

Wpływ tadalafilu na inne leki

Nitraty. W badaniach klinicznych tadalafil (5 mg, 10 mg, 20 mg) wykazywał właściwość nasilania działania hipotensyjnego nitratów. W związku z tym stosowanie tadalafilu u pacjentów otrzymujących leczenie nitratami organicznymi w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Na podstawie wyników badania klinicznego z udziałem 150 pacjentów, którzy stosowali tadalafil w dawce 20 mg dziennie przez 7 dni oraz nitroglicerynę w dawce 0,4 mg podjęzykowo (w różnym czasie przyjęcia), interakcja ta trwała ponad 24 godziny i nie występowała po 48 godzinach od ostatniego przyjęcia tadalafilu. Dlatego jeśli dla pacjenta, któremu przepisano tadalafil w dowolnej dawce (2,5–20 mg), stosowanie nitratów jest koniecznością medyczną w przypadku stanu zagrażającego życiu, przed podaniem leków nitratowych musi upłynąć co najmniej 48 godzin od ostatniego przyjęcia tadalafilu. W takim przypadku stosowanie nitratów powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem medycznym z odpowiednim monitorowaniem wskaźników hemodynamicznych.

Leki przeciwhypertensyjne (w tym blokery kanałów wapniowych)

Podczas jednoczesnego przepisywania tadalafilu (w dawkowaniu 5 mg raz dziennie lub jako pojedyncza dawka 20 mg) z blokerem α-adrenoreceptorów – doksazozyną (4–8 mg dziennie) – obserwowano istotne nasilenie działania hipotensyjnego tego ostatniego. Ten efekt trwa do 12 godzin i może objawiać się pojedynczymi objawami, w tym zawroteniami głowy. Kombinacja ta nie jest zalecana do stosowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W badaniach interakcji z udziałem ograniczonej liczby zdrowych ochotników nie zgłoszono powyższych efektów przy jednoczesnym stosowaniu z alfuzozyną lub tamsulozyną. Należy ostrożnie przepisywać tadalafil pacjentom otrzymującym leczenie dowolnymi blokerami α-adrenoreceptorów, szczególnie osobom starszym. Leczenie należy rozpocząć od minimalnej dawki i stopniowo zwiększać dawkę.

W badaniach farmakodynamiki klinicznej badano potencjał tadalafilu do nasilania działania hipotensyjnego leków przeciwhypertensyjnych. Badano główne grupy leków: blokery kanałów wapniowych (amlodypina), inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (enalapryl), blokery β-adrenoreceptorów (metoprolol), diuretyki tiazydowe (bendroflumetiazyna) oraz blokery receptorów angiotensyny II (różne typy i dawki, oddzielnie i w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami kanałów wapniowych, blokerami β-adrenoreceptorów i/lub blokerami α-adrenoreceptorów). Tadalafil (w dawce 10 mg, z wyjątkiem badań interakcji z blokerami receptorów angiotensyny II i amlodypiną, w których badano działanie dawki 20 mg) nie wykazywał istotnej interakcji z powyższymi grupami leków. W innym badaniu farmakologii klinicznej badano jednoczesne stosowanie tadalafilu (w dawce 20 mg) z kilkoma lekami hipotensyjnymi (do czterech). U pacjentów przyjmujących kilka leków przeciwhypertensyjnych zmiany ciśnienia tętniczego zależały od poziomu kontroli ciśnienia tętniczego. W związku z tym u pacjentów z dobrze kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym obniżenie ciśnienia było nieznaczne i odpowiadało takiemu u zdrowych ochotników. U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym obniżenie ciśnienia było większe, choć u większości chorych takie obniżenie ciśnienia nie towarzyszyło objawom hipotensyjnym. U pacjentów otrzymujących jednoczesną terapię lekami przeciwhypertensyjnymi stosowanie tadalafilu w dawce 20 mg może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego, które (z wyjątkiem jednoczesnego stosowania z blokerami α-adrenoreceptorów) jest ogólnie nieznaczne i klinicznie nieistotne. Analiza danych z badań klinicznych III fazy nie wykazała różnic w działaniach niepożądanych występujących u pacjentów leczonych tadalafilu z jednoczesnym stosowaniem leków przeciwhypertensyjnych i leczeniem samym tadalafilu. Mimo to należy udzielać odpowiednich zaleceń dotyczących możliwego obniżenia ciśnienia tętniczego pacjentom leczonym lekami hipotensyjnymi i tadalafilu.

Riociguat

W badaniach przedklinicznych stwierdzono addytywne działanie hipotensyjne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. W badaniach klinicznych stwierdzono, że riociguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. Nie stwierdzono dowodów korzystnego efektu klinicznego tej kombinacji w badanej populacji. Jednoczesne stosowanie riociguatu z inhibitorami PDE5, w tym z tadalafilu, jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory 5-α-reduktazy

W badaniu klinicznym, w którym porównywano jednoczesne stosowanie tadalafilu w dawce 5 mg i finasterydu w dawce 5 mg z przyjmowaniem placebo i finasterydu w dawce 5 mg w celu wyeliminowania objawów łagodnego powiększenia gruczołu krokowego, nie stwierdzono żadnych nowych działań niepożądanych. Jednakże, ponieważ nie przeprowadzono badań interakcji leków w celu oceny efektów tadalafilu i inhibitorów 5-α-reduktazy, należy ostrożnie przepisywać tadalafil pacjentom otrzymującym leczenie inhibitorami 5-α-reduktazy.

Substraty CYP1A2 (np. teofilina)

W badaniu farmakologii klinicznej przyjmowanie tadalafilu (w dawce 10 mg) z teofliną (nieselektywnym inhibitorem fosfodiesterazy) nie wykazało żadnej interakcji farmakokinetycznej. Jedynym efektem farmakodynamicznym było nieznaczne zwiększenie częstości akcji serca. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tego efektu przy jednoczesnym stosowaniu tadalafilu i teofiliny, pomimo że jest on nieznaczny i nie ma znaczenia klinicznego.

Etynoestradiol i terbutamina

Tadalafil zwiększał biodostępność doustnych form leków z etynoestradiolem. Takie zwiększenie biodostępności można oczekiwać przy jednoczesnym stosowaniu z terbutaminą (doustnie), choć kliniczne konsekwencje tej kombinacji są nieznane.

Alkohol

Alkohol (średnie maksymalne stężenie 0,08%) nie wpływał na jednoczesne stosowanie tadalafilu (w dawce 10 lub 20 mg). Nie zaobserwowano również zmian stężenia tadalafilu w ciągu następnych 3 godzin po jednoczesnym przyjęciu alkoholu z tadalafilu. Alkohol podawano w taki sposób, aby osiągnąć maksymalny poziom wchłaniania alkoholu (przyjmowanie na czczo po nocnym głodzeniu i bez przyjmowania pokarmu przez 2 godziny po spożyciu alkoholu). Przyjmowanie tadalafilu (w dawce 20 mg) nie prowadziło do statystycznie istotnego obniżenia średnich wartości ciśnienia tętniczego na tle spożycia alkoholu (0,7 g/kg lub około 180 ml 40% alkoholu (wódki) przez mężczyznę o masie ciała 80 kg), jednak u niektórych pacjentów obserwowano zawroty głowy ortostatyczne i hipotensję ortostatyczną. Przyjmowanie tadalafilu na tle niższych dawek alkoholu (0,6 g/kg) nie powodowało hipotensji tętniczej, a zawroty głowy występowały z taką samą częstością, jak przy przyjmowaniu samego alkoholu. Wpływ alkoholu na funkcje poznawcze nie był nasilany przy jednoczesnym stosowaniu tadalafilu (w dawce 10 mg).

Leki metabolizowane z udziałem cytochromu P450

Nie oczekuje się, że tadalafil będzie powodował klinicznie istotne hamowanie lub indukcję klirensu leków metabolizowanych przez izoformy CYP450. W badaniach klinicznych udowodniono, że tadalafil nie hamuje ani nie indukuje izoform CYP450, w tym CYP3A4, CYP1A2, CYP2D6, CYP2E1, CYP2C9 i CYP2C19.

Substraty CYP2C9 (np. R-warfaryna)

Tadalafil (w dawce 10 mg i 20 mg) nie miał klinicznie istotnego wpływu na AUC S-warfaryny lub R-warfaryny (substraty CYP2C9), ani nie wpływał na czas protrombinowy indukowany warfaryną.

Kwas acetylosalicylowy

Tadalafil (w dawce 10 mg i 20 mg) nie nasilał wydłużenia czasu krwawienia spowodowanego kwasem acetylosalicylowym.

Leki przeciwcukrzycowe

Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji tadalafilu z lekami przeciwcukrzycowymi.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Maxigra Drive

Przed zastosowaniem leku lekarz powinien przeprowadzić wywiad medyczny i badanie fizykalne pacjenta, ustalić potencjalne przyczyny dysfunkcji erektylnej i łagodnego przerostu gruczołu krokowego oraz odpowiednio dobrać terapię.

Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek terapii dysfunkcji erektylnej lekarze powinni uwzględnić stan układu sercowo-naczyniowego pacjentów, ponieważ istnieje pewien stopień ryzyka sercowego związanego z aktywnością seksualną. Tadalafil wykazuje działanie rozszerzające naczynia, co może prowadzić do nieznacznej i przemijającej hipotensji (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) oraz może nasilać działanie obniżające ciśnienie leków nitrylowych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przed rozpoczęciem terapii tadalafilu w celu leczenia objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego należy przeprowadzić badanie w celu wykluczenia możliwego raka gruczołu krokowego oraz dokładnie ocenić stan układu sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ocena dysfunkcji erektylnej powinna obejmować ustalenie potencjalnej przyczyny i odpowiednie leczenie po odpowiednim badaniu medycznym. Nie wiadomo, czy tadalafil jest skuteczny u pacjentów, którzy przeszli operację miednicy lub radykalną prostatektomię bez zachowania nerwów.

Układ sercowo-naczyniowy

W okresie posprzedażowym oraz/lub w trakcie badań klinicznych zgłaszano poważne zdarzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, nagłą śmierć sercową, niestabilną dławicę piersiową, arytmie komorowe, zaburzenia krążenia mózgowego, przemijające ataki niedokrwienne, ból w klatce piersiowej, przyspieszone tętno oraz tachykardię. Większość pacjentów, u których zaobserwowano takie reakcje niepożądane, miała w wywiadzie czynniki ryzyka ze strony układu sercowo-naczyniowego. Jednocześnie obecnie niemożliwe jest jednoznaczne ustalenie, czy powyższe zjawiska są związane z czynnikami ryzyka, stosowaniem tadalafilu, aktywnością seksualną pacjentów czy z kombinacją tych lub innych czynników.

U pacjentów otrzymujących równolegle leki przeciwnadciśnieniowe tadalafil może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego. Jeśli zainicjowano codzienną terapię tadalafilu, należy rozważyć kliniczną potrzebę dostosowania dawki leczenia przeciwnadciśnieniowego.

Tadalafil należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących blokery α1, ponieważ u niektórych chorych jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do objawowej hipotensji (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania tadalafilu i doksazozyny.

Oczy

Zgłoszono przypadki pogorszenia wzroku, w tym środkowego seroznego zapalenia naczyniówki (ŚSZN) oraz niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NPNIN) podczas stosowania tadalafilu i innych inhibitorów PDE5. W większości przypadków objawy ŚSZN ustępowały spontanicznie po zaprzestaniu przyjmowania tadalafilu. Analiza danych z badań obserwacyjnych wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej NPNIN u mężczyzn z dysfunkcją erektyczną po zastosowaniu tadalafilu lub innych inhibitorów PDE5. Ponieważ zwiększone ryzyko może dotyczyć wszystkich pacjentów stosujących tadalafil, lekarz powinien uprzedzić pacjenta o konieczności natychmiastowego zaprzestania stosowania tadalafilu i skorzystania z pomocy medycznej w przypadku nagłej utraty wzroku, zaburzeń ostrości widzenia i/lub zniekształcenia obrazu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pogorszenie lub nagła utrata słuchu

Zgłoszono przypadki nagłej utraty słuchu po zastosowaniu tadalafilu. Niezależnie od tego, czy występowały inne czynniki ryzyka (takie jak wiek, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze lub wywiad utraty słuchu), pacjentów należy uprzedzić o konieczności zaprzestania stosowania tadalafilu i skorzystania z pomocy medycznej w przypadku nagłego pogorszenia lub utraty słuchu.

Niewydolność nerek i wątroby

Codzienne stosowanie leku Maxigra Drive nie jest zalecane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek ze względu na zwiększoną ekspozycję na tadalafil, ograniczone doświadczenie kliniczne oraz słabe możliwości wpływu na klirens za pomocą dializy.

Dane kliniczne dotyczące stosowania tadalafilu w dawkach codziennych u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) są ograniczone.

Codziennego stosowania leku, zarówno w leczeniu dysfunkcji erektylnej, jak i łagodnego przerostu gruczołu krokowego, nie oceniano u pacjentów z niewydolnością wątroby. Przed zastosowaniem tadalafilu lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści i ryzyko związane z terapią.

Pripizm i anatomiczne zniekształcenie prącia

Jeśli u pacjenta wystąpi erekcja trwająca 4 godziny lub dłużej, powinien on natychmiast skontaktować się z lekarzem. Jeśli nie zostanie natychmiast leczony pripizm, może to prowadzić do uszkodzenia tkanek prącia i trwałej utraty potencji.

Tadalafil należy stosować z ostrożnością u pacjentów z anatomicznym zniekształceniem prącia (takim jak skrzywienie, włóknienie jamiste lub choroba Peyroniego) lub u pacjentów z chorobami predysponującymi do pripizmu (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4

Tadalafil należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inhibitory CYP3A4 (rytonawir, saquinawir, ketoconazol, itrakonazol, erytromycyna), ponieważ przy jednoczesnym stosowaniu z tadalafilu obserwuje się zwiększenie AUC tadalafilu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tadalafilu w połączeniu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej nie zostały zbadane, dlatego należy informować pacjentów, że nie powinni przyjmować tadalafilu w takich kombinacjach.

Laktoza

Lek zawiera laktozę monohydrat. Lek Maxigra Drive nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy i niedoborem laktozy Lapp.

Sód

1 tablet tego leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Lek Maxigra Drive nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Ciąża. Dane z badań dotyczących stosowania tadalafilu u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny lub płodowy, poród oraz rozwój poporodowy. Z powodu środków ostrożności należy unikać stosowania tadalafilu w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Dane farmakodynamiczne/toksykologiczne na zwierzętach wskazują na wydzielanie tadalafilu do mleka. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Lek Maxigra Drive nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Niepłodność. Efekty sugerujące pogorszenie płodności obserwowano u psów. W dwóch badaniach klinicznych stwierdzono, że taki efekt nie jest oczekiwany u ludzi, choć u niektórych mężczyzn zaobserwowano zmniejszenie stężenia nasienia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). W badaniach klinicznych stwierdzono, że zaburzenia płodności nie są oczekiwane u ludzi, choć u niektórych mężczyzn zaobserwowano zmniejszenie stężenia nasienia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Wpływ tadalafilu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jest niewielki. Chociaż częstość występowania zawrotów głowy w badaniach klinicznych z zastosowaniem placebo i tadalafilu była podobna, pacjenci powinni wiedzieć, jak lek Maxigra Drive wpływa na ich organizm, zanim zaczną prowadzić pojazdy lub pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Do stosowania doustnego. Należy przyjmować tabletki leku w zalecanej dawce czynnej substancji.

Disfunkcja erektylna u dorosłych mężczyzn

Zalecana dawka to 10 mg przed przewidywaną aktywnością seksualną, niezależnie od przyjęcia pokarmu. U pacjentów, u których tadalafil w dawce 10 mg nie powoduje wystarczającego efektu, można stosować dawkę 20 mg.

Lek można przyjmować 30 minut przed aktywnością seksualną.

Maksymalna zalecana częstotliwość przyjmowania to 1 raz na dobę.

Tadalafil w dawkach 10 mg i 20 mg przeznaczony jest do stosowania przed przewidywaną aktywnością seksualną i nie jest zalecany do codziennego stosowania.

Jeśli przewiduje się częste stosowanie tadalafilu (co najmniej dwa razy w tygodniu), tryb codziennego stosowania niższych dawek tadalafilu może być bardziej odpowiedni, w zależności od wyboru pacjenta i decyzji lekarza. U takich pacjentów zalecana dawka to 5 mg/dobę przyjmowana mniej więcej o tej samej porze. Dawkę można zmniejszyć do 2,5 mg/dobę, w zależności od indywidualnej tolerancji. Celowość długotrwałego codziennego stosowania należy okresowo oceniać ponownie.

Łagodne przerostowe powiększenie gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn

W przypadku codziennego stosowania zalecana dawka to 5 mg/dobę przyjmowana mniej więcej o tej samej porze, niezależnie od przyjęcia pokarmu. U dorosłych mężczyzn z disfunkcją erektylną i objawami łagodnego przerostowego powiększenia gruczołu krokowego zalecana dawka do codziennego stosowania to 5 mg/dobę przyjmowana mniej więcej o tej samej porze. U pacjentów z nietolerancją tadalafilu w dawce 5 mg/dobę w leczeniu łagodnego przerostowego powiększenia gruczołu krokowego należy rozważyć zastosowanie terapii alternatywnej, biorąc pod uwagę, że skuteczność tadalafilu w dawce 2,5 mg/dobę w leczeniu łagodnego przerostowego powiększenia gruczołu krokowego nie była oceniana.

Osobliwe grupy pacjentów

Mężczyźni w wieku podeszłym. Korekta dawki nie jest wymagana.

Mężczyźni z niewydolnością nerek. Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek maksymalna zalecana dawka to 10 mg (stosowanie tadalafilu w razie potrzeby). Codzienne stosowanie tadalafilu w dawce 2,5 mg lub 5 mg nie jest zalecane w leczeniu pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i łagodnym przerostowym powiększeniem gruczołu krokowego lub disfunkcją erektylną (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Mężczyźni z niewydolnością wątroby

W leczeniu disfunkcji erektylnej zalecana dawka tadalafilu to 10 mg przed przewidywaną aktywnością seksualną, niezależnie od przyjęcia pokarmu (stosowanie tadalafilu w razie potrzeby). Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) są ograniczone; w przypadku przepisania lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko. Brak danych dotyczących stosowania tadalafilu w dawkach powyżej 10 mg u pacjentów z niewydolnością wątroby. Codziennego stosowania tadalafilu, zarówno w leczeniu pacjentów z łagodnym przerostowym powiększeniem gruczołu krokowego, jak i z disfunkcją erektylną, nie oceniano u pacjentów z uszkodzeniem wątroby, dlatego lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko takiej terapii (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Mężczyźni z cukrzycą. Korekta dawki nie jest wymagana.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące utylizacji

Nieużywany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dzieci

Brak danych dotyczących stosowania tadalafilu u dzieci w leczeniu disfunkcji erektylnej.

Przedawkowanie

Objawy. Po jednorazowym stosowaniu przez zdrowych ochotników tadalafilu w dawce do 500 mg oraz po wielokrotnym stosowaniu tadalafilu przez pacjentów w dawce do 100 mg na dobę, działania niepożądane były podobne do tych, które obserwowano po stosowaniu mniejszych dawek leku.

Leczenie. W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, należy stosować standardową terapię objawową. Hemodializa miała nieistotny wpływ na eliminację tadalafilu.

Niepożądane działania

Streszczenie profilu bezpieczeństwa leku

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane podczas leczenia zaburzeń erekcji lub łagodnego przerostu gruczołu krokowego to ból głowy, dyspepsja, ból pleców, mialgia, których częstość wzrastała wraz ze wzrostem dawki tadalafilu. Reakcje niepożądane były krótkotrwałe i ogólnie łagodne lub umiarkowane. Większość przypadków bólu głowy przy codziennym przyjmowaniu tadalafilu obserwowano w pierwszych 10–30 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Dane tabelaryczne dotyczące działań niepożądanych

Poniższa tabela zawiera dane dotyczące działań niepożądanych ze zgłoszeń spontanicznych oraz z randomizowanych badań klinicznych kontrolowanych placebo (łącznie 8022 pacjentów przyjmujących tadalafil oraz 4422 pacjentów przyjmujących placebo), dotyczących stosowania tadalafilu na żądanie oraz codziennego stosowania w leczeniu zaburzeń erekcji i codziennego stosowania w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych danych).

1Większość pacjentów, u których zaobserwowano takie działania niepożądane, miała w wywiadzie czynniki ryzyka ze strony układu sercowo-naczyniowego (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

2Działania niepożądane z badań po wprowadzeniu na rynek, których nie obserwowano w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych.

3Częściej zgłaszane w przypadku stosowania tadalafilu w połączeniu ze środkami przeciwnadciśnionymi.

Odrębne działania niepożądane. Zgłaszano nieco wyższą częstość zaburzeń w zapisie EKG, przede wszystkim zatkanie zatokowe, u pacjentów przyjmujących tadalafil raz dziennie w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Większość tych zaburzeń w zapisie EKG nie była związana z wystąpieniem działań niepożądanych.

Grupy pacjentów szczególnej uwagi. Dane dotyczące stosowania tadalafilu u pacjentów powyżej 65. roku życia w trakcie badań klinicznych, zarówno w leczeniu zaburzeń erekcji, jak i w leczeniu łagodnego przerostu prostaty, są ograniczone. W trakcie badań klinicznych stosowania tadalafilu na żądanie (w dawce 20 mg) w leczeniu zaburzeń erekcji częściej występowała biegunka u pacjentów powyżej 65. roku życia. W trakcie badań klinicznych stosowania tadalafilu w dawce 5 mg raz dziennie w leczeniu łagodnego przerostu prostaty zawroty głowy i biegunka częściej występowały u pacjentów powyżej 75. roku życia.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Dla dawki 2,5 mg i 5 mg: po 14 tabletek w blistrze; po 2 blistery w pudełku kartonowym.

Dla dawki 10 mg: po 1 lub po 2 tabletki w blistrze; po 1 blistrze w pudełku kartonowym.

Dla dawki 20 mg: po 1 lub 2 tabletki w blistrze; po 1 blistrze w pudełku kartonowym;

po 4 tabletki w blistrze; po 1, 2 lub 3 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

Zakład Farmaceutyczny „POLPHARMA” S.A.

Pharmaceutical Works “POLPHARMA” S.A.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności

Oddział produkcyjny w Nowej Dębie, ul. Metalowca 2, 39-460 Nowa Dęba, Polska /
Production Department in Nowa Deba, 2 Metalowca Str., 39-460 Nowa Deba, Poland.