Makpenem

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ za zastosowania leczniczego leku MAKPENEM (MACPENEM)

SkÅ ad:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera meropenemu trihydrau rownoważnego meropenemowi bezwodnemu 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu karbonan bezwodny.

PostaÄ lekowa. Proszek do sporzÄ dzenia roztworu do wstrzykiwaÅ„.

GÅÅ wne fizyko-chemiczne: proszek biaÅ y lub jasnożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Antybiotyki beta-laktamowe. Karbapenemy.

Kod ATX J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Meropenem jest antybiotykiem z grupy karbapenemów do stosowania parenteralnego, stosunkowo stabilnym wobec ludzkiej dipeptydazy-1 (DHP-1), dlatego nie wymaga dodania inhibitora DHP-1.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T>MIC), wskazuje na wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach doklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu krwi, które przekraczały MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40 % przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może wynikać z: (1) obniżonej przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszeniem produkcji poryn), (2) zmniejszonej powinności do docelowych PBP, (3) zwiększonej ekspresji komponentów pompy eflluksowej oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano przypadki chorób zakaźnych wywołanych przez bakterie oporne na karbapenemy.

Brak krzyżowej odporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin w odniesieniu do docelowych mikroorganizmów. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy (pomp) eflluksowej.

Ograniczenia wartości MIC określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na środki przeciwbakteryjne (EUCAST) w trakcie badań klinicznych podano poniżej.

1Ograniczenia меропенemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l.

2Odmiany mikroorganizmów z wartościami MIC wyższymi niż granice S/I są bardzo rzadkie lub nie zostały dotychczas zgłoszone. Badania identyfikacji i wrażliwości na antybiotyki dotyczące każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej na zweryfikowane izolaty z wartościami MIC wyższymi niż obecne granice oporności (pochylone), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość bakterii Staphylococcus na меропenem przewiduje się na podstawie wrażliwości na metycylinę.

4Ograniczenia меропenemu dla Neisseria meningitidis dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Ograniczenia niezależne od gatunków mikroorganizmów zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są one przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach.

„–” Nie zaleca się wykonywania testu wrażliwości, ponieważ dany gatunek jest słabym celem terapii lekiem.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozprzestrzenienia się oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

W poniższej tabeli wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis 6

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)7

Staphylococcus spp. (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freudii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Peptostreptococcus spp. (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, w których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium 6,8

Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter spp.

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Legionella spp.

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

6Gatunki wykazujące naturalną wrażliwość pośrednią.

7Wszystkie metycylinoodporne bakterie Staphylococcus są oporne na меропenem.

8Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w plazmie wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg, podawanych w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×godz./ml. Po przeprowadzeniu infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznej, stwierdzono wartości parametrów Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale z większą objętością rozłożenia (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, faszcz, mięśni i wydzieliny otrzewnowej.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DGP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem i nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DGP-I.

Wydalanie

Meropenem jest wydalany głównie przez nerki w niezmienionej formie; około 70% (50–75%) dawki leku wydala się w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowe 28% wydala się w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Zmierzony klirens nerkowy oraz działanie probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek powodują pojawienie się wysokich wartości AUC we krwi i dłuższy okres półtrwania меропenemu. Obserwowano zwiększenie AUC 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5-krotnie u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacząco wzrastały u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Meropenem jest usuwany przez hemodializę z klirens, który podczas hemodializy był około 4-krotnie wyższy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono charakterystyki farmakokinetyczne między dawkami leku i okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u wszystkich dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t1/2 1,6 godz.). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowe 12% w formie metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych poziomów leku we krwi, mimo znacznej zmienności międzypacjentowej.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków, którym podawano leczenie przeciwbakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem modelu populacyjnego PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% przedwczesnie urodzonych noworodków i u 91% urodzonych w terminie noworodków.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, co koreluje ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Makpenem jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym pozaszpitalnego i szpitalnego;
• zakażeń dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;
• powikłanych zakażeń dróg moczowych;
• powikłanych infekcji wewnątrzbrzusznych;
• zakażeń okołoporodowych i połogowych;
• powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich;
• ostrego bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Makpenem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką przy podejrzeniu zakażenia bakteryjnego.

W leczeniu pacjentów z bakteriemią, związanej lub potencjalnie związanej z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cephalosporyn).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań interakcji leku z innymi lekami, z wyjątkiem probenecydu.

Probenecyd konkurował z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, co prowadzi do hamowania wydzielania meropenemu przez nerki, wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia stężenia meropenemu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu i meropenemu.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami jest na tyle niewielkie, że nie należy oczekiwać interakcji z innymi substancjami poprzez ten mechanizm.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami zaobserwowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około dwóch dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i znaczną wielkość obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwbakteryjne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwkrzepliwe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrzepliwego leków przeciwbakteryjnych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowego zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno ocenić udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu wartości INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego). Zaleca się częste monitorowanie INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekami przeciwkrzepliwymi doustnymi.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przy wyborze меропenum jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania antybakteryjnego środka z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonasaeruginosa oraz Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano przypadki ciężkich, czasem zakończonych śmiercią reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zgłaszano występowanie ciężkich reakcji skórnych u pacjentów otrzymujących меропenem, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), erytrema wielopostaciowa oraz ostra ogólnikowa pustulopatia egzantematyczna. W przypadku pojawienia się objawów i sygnow wskazujących na te reakcje należy natychmiast odstawić меропenem i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania praktycznie wszystkich środków antybakteryjnych, w tym меропenum, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnego do zagrożonego życia. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania меропenum wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia меропenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko zgłaszano drgawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z towarzyszącym cholestazą i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie wymaga się (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Sero-konwersja w bezpośrednim teście antyglobulinowym (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może powodować dodatnią bezpośrednią/pośrednią reakcję Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenum i kwasu walproinowego/walproianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Makpenem zawiera około 2,0 mEq lub 4,0 mEq sodu w dawce 500 mg lub 1 g leku odpowiednio, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom poddawanym diecie z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych lub ich ilość jest ograniczona co do stosowania меропenum u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności reprodukcyjnej. Jako środek zapobiegawczy zaleca się unikanie stosowania меропenum w okresie ciąży. Makpenem nie powinien być stosowany w okresie ciąży lub karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka. W każdym przypadku lek należy stosować pod bezpośrednim nadzorem lekarza.

Nie wiadomo, czy меропenem przenika do mleka matki. Meropepenem wykrywano w bardzo niskich stężeniach w mleku zwierząt. Biorąc pod uwagę korzyści terapii dla kobiety, należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy odstawić leczenie меропenemem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Badania wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów nie były prowadzone.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których zgłaszano podczas stosowania меропenum.

Sposób stosowania i dawki.

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenum i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Makpenem w dawce do 2 g trzykrotnie na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzykrotnie na dobę u dzieci może szczególnie nadawać się do leczenia niektórych rodzajów infekcji, takich jak infekcje szpitalne wywołane przez Pseudomonas aeruginosa lub Acinetobacter spp.

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Makpenem należy stosować zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi mniej niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku wymienionych w Tabeli 2, skorygowane do dawki 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializy otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z wartością klirensu kreatyniny powyżej 50 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i z masą ciała poniżej 50 kg

Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Makpenem należy zazwyczaj stosować w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki меропenemu do 20 mg/kg można podawać w formie dożylnej iniekcji bolusowej trwającej około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku Makpenem w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Chemiczna i fizyczna stabilność przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej zachowywana była przez 3 godziny w temperaturze pokojowej (15–25 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, lekarz ponosi odpowiedzialność za warunki i czas przechowywania po przygotowaniu.

Wykonywanie dożylnej infuzji

Roztwór do infuzji należy przygotować przez rozpuszczenie leku Makpenem w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Chemiczna i fizyczna stabilność przygotowanego roztworu do infuzji przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu zachowywana była przez 6 godzin w temperaturze pokojowej (15–25 °C) lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C. Przygotowany roztwór, jeśli był chłodzony, należy użyć w ciągu 2 godzin po przechowywaniu w lodówce. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, lekarz ponosi odpowiedzialność za warunki i czas przechowywania po przygotowaniu.

Przygotowany roztwór Makpenemu z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy natychmiast użyć, tj. w ciągu 1 godziny od przygotowania.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów Makpenemu do wstrzykiwań i infuzji dożylnej.

Podczas przygotowywania roztworu należy stosować standardowe techniki aseptyczne.

Przed zastosowaniem przygotowany roztwór należy wstrząsnąć.

Wszystkie fiolki przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci poniżej 3. miesiąca życia oraz u dzieci z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Brak doświadczenia w stosowaniu u dzieci z neutropenią lub pierwotnym lub wtórnym niedoborem odporności.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek w przypadku, gdy dawka leku nie jest skorygowana. Ograniczone doświadczenie postmarketingowe wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu występują niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych i zazwyczaj są łagodne co do ciężkości objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek następuje szybkie wydalanie leku z organizmu drogą nerek.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Reakcje niepożądane.

W wyniku badań najbardziej powszechnymi reakcjami niepożądanymi związanymi z zastosowaniem meropenemu u 4872 pacjentów były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%), stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia (1,1%), trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

Poniżej wymieniono reakcje niepożądane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezbyt często (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy reakcje niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Infekcje i inwazje — rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwionośny i chłonny — często: trombocytoza; rzadko: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy — rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Układ nerwowy — często: ból głowy; rzadko: parestezje; niezbyt często: drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Delirium.

Układ pokarmowy — często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko: zapalenie okrężnicy związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Wątroba i drogi żółciowe — często: podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna — często: wysypka, świąd; rzadko: pokrzywka, toksyczny nekrolizy epidermalny, zespół Stevensa–Johsona, rumień wielopostaciowy; częstość nieznana: alergiczna reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulka.

Układ moczowy — rzadko: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Stan ogólny i miejsce podania leku — często: stan zapalny, ból; rzadko: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych świadczących o zwiększeniu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane reakcje niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Niezgodność. Makpenem nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Makpenem przeznaczony do dożylnej iniekcji bolusowej należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań sterylnej.

Makpenem w fiolkach przeznaczonych do dożylnej infuzji można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub w 5% roztworze glukozy do wlewu.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1 lub 10 fiolki z proszkiem w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Producent odpowiedzialny za wydanie serii:

ACS Dobfar S.P.A., Włochy / ACS Dobfar S.P.A., Italy.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Nukleo Industriale S. Atto (loc. S. Nicolo’ A Tordino), 64100 Teramo (TE) Włochy / Nucleo Industriale S. Atto (loc. S. Nicolo’ A Tordino), 64100 Teramo (TE) Italy.