Makpenem 1000

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leczniczego leku Makpenem 1000 (Macpenem 1000)

SkÅ ad:

substancja czynna: meropenem;

1 butelka zawiera meropenemu trihydrau w przeliczeniu na meropenem 1000 mg;

substancja pomocnicza: sodu wÄ glan bezwodny.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÅ„.

GÅ ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: krysztaÅ y lub proszek krystaliczny od bezbarwnego do biaÅ ego lub jasnoÅ zóÅ tego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy β-laktamów, czas przekraczania stężenia meropenemu powyżej minimalnego stężenia hamującego (MIC) (T>MIC) wykazuje silną korelację z efektywnością terapii. W modelach przedklinicznych meropenem wykazywał aktywność przy stężeniach we krwi przekraczających MIC dla patogenu przez około 40% przedziału dawkowania. Cel ten nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może rozwijać się w wyniku:

• zmniejszenia przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (z powodu obniżonej produkcji porynów);
• obniżenia powinowactwa do docelowych PBP;
• zwiększenia ekspresji składników pomp eflluksyjnych;
• produkcji β-laktamaz zdolnych do hydrolizy karbapenemów.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska zakażeń wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Nie obserwuje się krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje niewnikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy (pomp) eflluksyjnej.

Ograniczenia wartości MIC określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwinfekcyjne (EUCAST) w trakcie badań klinicznych podano poniżej.

1Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae oraz Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż graniczne wartości S/R są bardzo rzadkie lub nie zostały dotychczas zgłoszone. Badania identyfikacji i wrażliwości na antybiotyki dotyczące każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a w przypadku potwierdzenia wyniku izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej na potwierdzone izolaty o wartościach MIC wyższych niż obecne graniczne wartości oporności (wytłuszczone kursywą), izolaty należy klasyfikować jako odporne.

3Wrażliwość bakterii Staphylococcus na karbapenemy można przewidzieć na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wartości odnoszą się wyłącznie do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych (PK/PD) i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST mają zastosowanie do меропenemu w dawce 1000 mg podawanego w sposób dożylny 3 razy na dobę przez okres 30 minut jako najniższa dawka. Dawkowanie 2 g 3 razy na dobę rozważa się w przypadku ciężkich infekcji oraz przy pośrednich/wartościach granicznych odporności.

6Wrażliwość β-laktamowa paciorkowców grupy A, B, C i G może być przewidywana na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Nie zaleca się wykonywania badań w celu określenia wrażliwości, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapeutycznym dla danego leku. Izolaty mogą być klasyfikowane jako odporne bez wcześniejszego testowania.

Rozpowszechnienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozpowszechnienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczeń klinicznych i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Beztlenowce Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis 7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Beztlenowce Gram-ujemne

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Beztlenowce Gram-dodatnie

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Beztlenowce Gram-ujemne

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Beztlenowce Gram-dodatnie

Enterococcus faecium 7,9

Beztlenowce Gram-ujemne

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Odporne naturalnie mikroorganizmy

Beztlenowce Gram-ujemne

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące naturalną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne bakterie Staphylococcus są odporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei in vitro oraz ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozkładu to około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×godz/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po wielokrotnym podawaniu leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie obserwowano akumulacji меропenemu.

W badaniu przeprowadzonym u 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych osób, ale większy objętość rozkładu (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka była dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, faszcz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropenem ulega metabolizmowi poprzez hydrolizę pierścienia β-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest wydalany głównie w niezmienionej formie przez nerki; około 70% (50–75%) dawki leku wydalane jest w niezmienionej formie w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28% wydaje się w formie mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Pomiar klirensu nerkowego i efektu probenecydu wskazuje, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek prowadzą do pojawienia się wyższych wartości AUC we krwi i dłuższego okresu półtrwania меропenemu. Obserwowano 2,4-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (CK) 33–74 ml/min), 5-krotne – u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (CK 4–23 ml/min) i 10-krotne – u pacjentów poddawanych hemodializie (CK <2 ml/min) w porównaniu do zdrowych osób (CK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastały u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Korekcja dawki leku jest zalecana u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób zażycia i dawki”).

Meropenem jest usuwany przez hemodializę z kliresem około 4 razy wyższym podczas hemodializy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania przeprowadzone u pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po wielokrotnym podaniu leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu do zdrowych osób o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych obserwowanych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne charakterystyki między dawkami leku a okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (<6 miesięcy, t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60% dawki wydaje się z moczem w ciągu 12 godzin w formie меропenemu i dodatkowo 12% w formie metabolitu. Stężenia меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych stanowią około 20% jednoczesnych stężeń leku we krwi, choć występuje znaczna zmienność międzypacjentowa.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków leczonych antybiotykiem wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem modelu farmakokinetycznego populacyjnego wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% w odniesieniu do P. aeruginosa u 95% noworodków przedwczesnych i u 91% noworodków urodzonych w terminie.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyczne u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza skorelowane ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, a także nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek wskazany jest w leczeniu następujących infekcji u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenia płuc;
• infekcje oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• skomplikowane infekcje wewnątrzbrzuszne;
• infekcje w czasie porodu i infekcje połogowe;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• ostry bakteryjny meningitis.

Lek może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, gdy podejrzewa się, że są spowodowane infekcją bakteryjną.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka podwyższona wrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy β-laktamowych (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji leku z innymi lekami, z wyjątkiem probeneku, nie były prowadzone.

Probenekyd konkurować z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe i w ten sposób hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i wzrostu stężenia meropenemu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probeneku z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami osocza krwi innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami osocza krwi jest tak niewielkie, że nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu.

W przypadku jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów uważa się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać takiej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwpakrzakowe doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego leków przeciwzakrzepowych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, w związku z czym trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w nasileniu poziomów INR (Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie poziomów INR podczas i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwzakrzepowym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej oporność penemów Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich, a czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki β-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), wielopostaciowa rumień, oraz ostra ogólna egzantematyczna pustuloza u pacjentów leczonych меропenemem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku pojawienia się objawów i sygnałów świadczących o tych reakcjach, меропenem należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne.

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy, których ciężkość może wahać się od łagodnej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu меропenemu wystąpił biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia меропenemem i zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenie mięśni

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątroby (zaburzenia funkcji wątroby z obtorem i cytolizą) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Korekty dawki leku nie wymaga się (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej bezpośredniej/nieprawdziwej reakcji Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Lek zawiera około 4,0 mEq sodu na 1 g dawki leku, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone co do stosowania меропenemu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich skutków toksyczności reprodukcyjnej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania меропenemu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Meropenem można stosować w okresie laktacji tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono przy stosowaniu меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka меропenemu i długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Zastosowanie leku w dawce do 2 g trzy razy dziennie u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy dziennie u dzieci może być szczególnie wskazane w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania przy leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Tabela 1

Lekarstwo należy zazwyczaj stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki lekarstwa do 1 g można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej trwającej około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym lekarstwa w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia czynności nerek

Zalecane dawki lekarstwa dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg,
gdy klirens kreatyniny u pacjentów wynosi poniżej 51 ml/min

Tabela 2

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie peritonealnej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirens kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci w wieku do 3 miesięcy

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności meroponemu u dzieci w wieku do 3 miesięcy, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meroponemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku

od 3 miesięcy do 11 lat i o masie ciała do 50 kg

Tabela 3

• Dzieci o masie ciała od 50 kg *

Należy stosować dawkę, jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Lek zazwyczaj należy stosować w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg można podawać w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu została potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie natychmiast użyty, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Roztwór leku przygotowany z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody pracy w warunkach jałowych.

Roztwór należy potrząsnąć przed użyciem.

Nie wykorzystany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

• Dzieci. *

Lek stosuje się dzieciom w wieku od 3 miesięcy.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawkę leku nie skorygowano zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie z zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem nasilenia objawów oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany z organizmu przez nerki.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Działania niepożądane.

W przebiegu przeglądu danych dotyczących 4872 z 5026 pacjentów poddanych leczeniu meropenemem najczęściej występującymi reakcjami niepożądanymi związanymi z zastosowaniem meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz stan zapalny w miejscu wstrzymania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem meropenemu dotyczącymi badań laboratoryjnych były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane są wymienione według klasyfikacji układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Infekcje i inwazje – rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwionośny i chłonny – często: trombocytoza; rzadko: eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy – rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje «Przeciwwskazania» i «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Układ psychiczny – niezwykle rzadko: delirium.

Układ nerwowy – często: ból głowy; rzadko: parestezje; niezwykle rzadko: drgawki (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Układ pokarmowy – często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; rzadko: zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Wątroba i drogi żółciowe – często: podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna – często: wysypka, świąd; rzadko: pokrzywka, toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, zakaźna czerwona plamistość (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»); częstość nieznana: alergiczna reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), ostrze ogólne pustulotyczne (AGEP) (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania»).

Nerki i drogi moczowe – rzadko: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Stan ogólny i miejsce podania leku – często: stan zapalny, ból; rzadko: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzymania.

Nie ma żadnych danych wskazujących na zwiększenie ryzyka działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy mieszać lub dodawać leku do innych środków leczniczych.

Preparat przeznaczony do dożylnego wstrzykiwania bolusowego należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do dożylnej infuzji można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie. 1 fiolka w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Brook Sterisains Limited

Adres miejsca produkcji i adres działalności.

Unit-II, Village Mangledj, Nareswar Road, Off NH-8, Taluka-Karjan, Vadodara, Gujarat, 391210, Indie.