Lozartan Plus-Teva

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku Lozartan Plus-Teva (LosartanPLUS-Teva)

Skład:

substancje czynne: losartanu potasu, hydrochlorotiazyd;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 50 mg losartanu potasu, 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 100 mg losartanu potasu, 25 mg hydrochlorotiazydu;

substancje pomocnicze:

jądro: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształyczna, skrobia prażelatynizowana, stean magnezu;

powłoka: alkohol polowinylowy częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, talk, tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku.

Tabletki powlekane powłoką filmowÄą.

Główne cechy fizykochemiczne:

tabletki 50/12,5 mg: ÅĽółte, dwuwypukłe, owalne tabletki z oznaczeniem wytłoczonym „5” i „0” z jednej strony oraz linią podziału z obu stron. Linia podziału słuÅĽy wyłącznie ułatwieniu podłamania w celu ułatwienia połknięcia i nie jest przeznaczona do dzielenia na równe dawki;

tabletki 100/25 mg: ÅĽółte, dwuwypukłe, owalne tabletki z oznaczeniem wytłoczonym „1” i „00” z jednej strony oraz linią podziału z obu stron. Linia podziału słuÅĽy wyłącznie ułatwieniu podłamania w celu ułatwienia połknięcia i nie jest przeznaczona do dzielenia na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Antagoniści receptorów angiotensyny II i diuretyki. Kod ATC C09D A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Losartan potasu / hydrochlorothiazid

Wiadomo, że składniki leku losartan potasu / hydrochlorothiazid wykazują efekt addytywny w zakresie obniżania ciśnienia tętniczego, zapewniając razem wyższe działanie hipotensyjne niż każdy składnik oddzielnie. Uważa się, że taki efekt wynika z oddziaływania wzajemnie uzupełniającego się obu składników leku. Ponadto dzięki działaniu moczopędnemu hydrochlorothiazid zwiększa aktywność reniny, zwiększa wydzielanie aldosteronu, obniża zawartość potasu i podnosi poziom angiotensyny II we krwi. Losartan blokuje wszystkie fizjologicznie istotne efekty angiotensyny II oraz dzięki hamowaniu aldosteronu przyczynia się do zmniejszenia utraty jonów potasu spowodowanych przez lek moczopędny.

Stwierdzono, że losartan wykazuje słabe, tymczasowe działanie moczomoczowe. Wiadomo, że hydrochlorothiazid powoduje umiarkowany wzrost poziomu kwasu moczowego we krwi; kombinacja losartanu i hydrochlorothiazidu przyczynia się do zmniejszenia hiperurykemii związanej z przyjmowaniem leku moczopędnego.

Działanie hipotensyjne losartanu potasu / hydrochlorothiazidu trwa przez 24 godziny i utrzymuje się podczas leczenia ciągłego. Lek nie wpływa klinicznie istotnie na częstość skurczów serca. Wiadomo, że po 12 tygodniach stosowania kombinacji losartanu potasu i hydrochlorothiazidu (50 mg / 12,5 mg) minimalny wskaźnik ciśnienia tętniczego rozkurczowego w pozycji siedzącej u pacjentów zmniejszał się średnio o 13,2 mm Hg.

Losartan potasu / hydrochlorothiazid jest skutecznym środkiem do obniżania ciśnienia tętniczego u mężczyzn i kobiet, osób rasy nieczarnej i innych ras, pacjentów młodszych i starszych (>65 lat) w przypadku dowolnego stopnia zaawansowania nadciśnienia tętniczego.

Losartan

Losartan – syntetyczny antagonist receptorów angiotensyny II (typ AT1) do stosowania doustnego. Angiotensyna II jest silnym wazokonstryktorem, głównym aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna i ważnym czynnikiem w patofizjologii nadciśnienia tętniczego. Angiotensyna II wiąże się z receptorami AT1, znajdującymi się w wielu tkankach (np. w mięśniu gładkim naczyń, nadnerczach, nerkach i sercu) i determinuje szereg ważnych efektów biologicznych, w tym wazokonstrykcję i uwalnianie aldosteronu. Angiotensyna II stymuluje również proliferację komórek mięśnia gładkiego. Losartan selektywnie blokuje receptory AT1. W badaniach in vitro i in vivo losartan i jego farmakologicznie aktywny metabolit karboksylowy (E-3174) blokują wszystkie fizjologicznie istotne efekty angiotensyny II niezależnie od źródła lub drogi jej syntezy.

Losartan nie wykazuje działania agonistycznego i nie blokuje innych receptorów hormonów ani kanałów jonowych odgrywających ważną rolę w regulacji układu sercowo-naczyniowego. Ponadto losartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (kinazę II) – enzymu sprzyjającego rozkładowi bradykininy. W związku z tym nie występuje nasilenie niepożądanych efektów spowodowanych bradykininą.

Podczas stosowania losartanu obserwuje się hamowanie negatywnego wpływu zwrotnego angiotensyny II na wydzielanie reniny, co prowadzi do wzrostu aktywności reniny we krwi. Wzrost aktywności reniny prowadzi do zwiększenia stężenia angiotensyny II we krwi. Pomimo tego działanie hipotensyjne i obniżenie stężenia aldosteronu we krwi są utrzymywane, co wskazuje na skuteczną blokadę receptorów angiotensyny II. Po zakończeniu leczenia losartanem aktywność reniny we krwi i stężenie angiotensyny II wracają do wartości wyjściowych w ciągu 3 dni.

Losartan i jego główny aktywny metabolit wykazują wyższe powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2. W przeliczeniu na masę aktywny metabolit jest 10–40 razy bardziej aktywny niż losartan.

Wiadomo, że częstość występowania kaszlu u pacjentów przyjmujących losartan lub hydrochlorothiazid była podobna i znacznie niższa niż przy stosowaniu inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE).

U niechorych na cukrzycę z nadciśnieniem tętniczym i proteinurią podczas stosowania losartanu potasu obserwowano istotne zmniejszenie poziomu proteinurii, frakcyjnej ekspresji albuminy i IgG we krwi. Losartan utrzymuje poziom filtracji kłębuszkowej i obniża frakcję filtracji. Ogólnie losartan przyczynia się do obniżenia stężenia kwasu moczowego we krwi (zazwyczaj <0,4 mg/dl), co utrzymuje się w trakcie długotrwałej terapii.

Losartan nie wpływa na odruchy autonomiczne i nie ma trwałego wpływu na poziom noradrenaliny we krwi.

U pacjentów z niewydolnością lewej komory serca podczas stosowania dawek losartanu 25 mg i 50 mg obserwowano pozytywny efekt hemodynamiczny i neurohormonalny, charakteryzujący się wzrostem indeksu sercowego i obniżeniem ciśnienia wstrzyknięcia w naczyniach płucnych, oporu naczyniowego ogólnego, średniego ciśnienia tętniczego i częstości skurczów serca, a także zmniejszeniem poziomu krążącego aldosteronu i noradrenaliny. Występowanie hipotensji tętniczej u chorych z niewydolnością serca zależy od dawki.

W dwóch dużych badaniach z randomizacją i kontrolą placebo (ONTARGET i NEPHRON-D) badano korzyści jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II. Z badań wiadomo, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z antagonistami receptorów angiotensyny II u pacjentów z wywiadem chorób sercowo-naczyniowych lub mózgowonaczyniowych lub cukrzycą typu 2 z objawami uszkodzenia narządów docelowych nie wykazywało istotnego pozytywnego wpływu na funkcję nerek i/lub układu sercowo-naczyniowego oraz wskaźniki śmiertelności, przy jednoczesnym zwiększeniu ryzyka wystąpienia hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. W związku z tym nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

W badaniu ALTITUDE, przeprowadzonym w celu sprawdzenia korzyści dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorami ACE lub antagonistami receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek i/lub chorobą sercowo-naczyniową, stwierdzono wysokie ryzyko niekorzystnych skutków i badanie zostało zakończone. Śmiertelność sercowo-naczyniowa i udary były znacznie częstsze w grupie, w której stosowano aliskiren, niż w grupie placebo, a ponadto niepożądane zdarzenia i poważne działania niepożądane, takie jak hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i dysfunkcja nerek, również były częstsze w grupie leczonej aliskirenen niż w grupie placebo.

Hydrochlorothiazid

Hydrochlorothiazid należy do grupy diuretyków tiazydowych, mechanizm działania hipotensyjnego nie został w pełni poznany. Tiazydy wpływają na nerkowy tubularny mechanizm resorpcji elektrolitów, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chloru w przybliżenie w takich samych ilościach. Dzięki działaniu moczopędnemu hydrochlorothiazidu zmniejsza się objętość osocza krwi, zwiększa się aktywność reniny we krwi i wydzielanie aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia wydalania potasu i wodorowęglanu z moczem oraz obniżenia poziomu potasu w osoczu krwi. Prawdopodobnie dzięki blokadzie układu renina-aldosteron współlekowanie antagonistów receptorów angiotensyny II zmniejsza utratę potasu związaną z zastosowaniem diuretyków tiazydowych.

Po doustnym przyjęciu działanie moczopędne rozpoczyna się w ciągu dwóch godzin, osiąga szczyt około 4 godziny później i trwa około 6–12 godzin. Działanie hipotensyjne utrzymuje się do 24 godzin.

Farmakokinetyka.

Losartan

Wchłanianie. Po doustnym zażyciu losartan jest dobrze wchłaniany i ulega metabolizmowi przedukładowemu z tworzeniem aktywnego metabolitu karboksylowego i kilku innych nieaktywnych metabolitów. Biodostępność systemowa tabletek losartanu wynosi około 33%. Średnie maksymalne stężenie losartanu i jego aktywnego metabolitu osiągane jest odpowiednio w ciągu 1 godziny i 3–4 godzin. Podczas stosowania leku razem z posiłkiem nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu na stężenie losartanu we krwi.

Rozkład. Ponad 99% losartanu i jego aktywnego metabolitu wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą. Objętość rozkładu losartanu wynosi 34 litry. Z badań na zwierzętach wiadomo, że losartan przenika w niewielkich ilościach przez barierę krew-mózg lub wcale.

Biopreparacja. Oколо 14% dawki losartanu podanej dożylnie lub przyjętej doustnie przekształca się w aktywny metabolit. Po doustnym i dożylnym podaniu znaczonego radioaktywnie 14C-losartanu potasu radioaktywność krążącego osocza była głównie związana z obecnością losartanu i jego aktywnego metabolitu. Oprócz aktywnego metabolitu powstają nieaktywne metabolity, w tym dwa główne powstające w wyniku hydroksylacji bocznego łańcucha butylowego oraz jeden metabolit wtórny – N-2-tetrazolo-glukuronid.

Eliminacja. Klirens osoczowy losartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio około 600 ml/min i 50 ml/min. Klirens nerkowy losartanu i jego aktywnego metabolitu wynosi odpowiednio prawie 74 ml/min i 26 ml/min. Po doustnym podaniu około 4% dawki wydala się z moczem w niezmienionej postaci, a około 6% – w postaci aktywnego metabolitu. Losartan i jego aktywny metabolit mają kinetykę liniową po doustnym przyjmowaniu losartanu potasu w dawkach do 200 mg. Stężenia osoczowe losartanu i jego aktywnego metabolitu po przyjęciu doustnym zmniejszają się wieloekspotencjalnie z końcowym okresem półtrwania odpowiednio około 2 godziny i 6–9 godzin. Po podaniu w dawce 100 mg raz dziennie nie obserwuje się istotnego nagromadzenia losartanu ani jego aktywnego metabolitu w osoczu. Wydalanie losartanu i jego metabolitów z organizmu odbywa się z moczem i żółcią. Po doustnym podaniu znaczonego radioaktywnie 14C-losartanu u człowieka około 35% dawki radioaktywnej wykrywa się w moczu, a około 58% – w stolcu.

Hydrochlorothiazid

Rozkład. Hydrochlorothiazid przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, ale nie przenika przez barierę krew-mózg.

Eliminacja. Hydrochlorothiazid nie ulega metabolizmowi i szybko wydala się z nerek w niezmienionej postaci. Analiza poziomu leku w osoczu krwi przez co najmniej 24 godziny wykazała, że okres półtrwania z osocza waha się od 5,6 do 14,8 godziny. Po przyjęciu doustnym co najmniej 61% dawki wydala się z moczem w niezmienionej postaci w ciągu 24 godzin.

Grupy specjalne pacjentów

Stężenie losartanu i jego aktywnego metabolitu we krwi oraz stopień wchłaniania hydrochlorothiazidu u pacjentów starszych i młodszych z nadciśnieniem tętniczym istotnie się nie różnią.

Po doustnym przyjęciu stężenie losartanu i jego aktywnego metabolitu we krwi pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem alkoholowego zapalenia wątroby było odpowiednio 5 i 1,7 razy wyższe niż u młodych ochotników.

Badania farmakokinetyczne wykazały, że AUC losartanu u zdrowych mężczyzn pochodzenia japońskiego i niemającego pochodzenia japońskiego nie różni się. Jednak AUC metabolitu karboksylowego (E-3174) w obu grupach było różne: obserwowano 1,5-krotne zwiększenie ekspozycji u osób pochodzenia japońskiego w porównaniu z osobami pochodzenia niemającego pochodzenia japońskiego. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Losartan i jego aktywny metabolit nie są usuwane z organizmu podczas hemodializy.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u pacjentów, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorothiazydem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na losartan, pochodne sulfonamidów (takie jak hydrochlorothiazyd) lub którykolwiek składnik leku.
• Odporność na leczenie hipokaliemia lub hiperkalcemia.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza oraz zaburzenia związane z obturacją dróg żółciowych.
• Refrakterna hiponatremia.
• Hipermocznica objawowa/podagra.
• Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min).
• Anuria.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).
• Karmienie piersią.
• Wiek dziecięcy.
• Jednoczesne stosowanie leku z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (GFR [szybkość filtracji kłębuszkowej] <60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Losartan

Donoszono, że stosowanie ryfampicyny i flukenazolu obniża poziom aktywnego metabolitu losartanu w osoczu. Kliniczne konsekwencje tej interakcji nie zostały zbadane.

Tak jak przy stosowaniu innych leków blokujących angiotensynę II lub jej działanie, jednoczesne stosowanie z diuretykami zatrzymującymi potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementami lub substytutami soli zawierającymi potas, lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu w osoczu (np. leki zawierające trimetoprym), może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w osoczu. Jednoczesne stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Tak jak przy stosowaniu innych leków wpływających na wydalanie sodu z organizmu, możliwe jest zmniejszenie szybkości wydalenia litu. Dlatego konieczna jest staranna kontrola stężenia litu w osoczu w przypadku konieczności jednoczesnego stosowania soli litu z antagonistami receptora angiotensyny II.

Podczas przepisywania antagonistów receptora angiotensyny II razem z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi [NLPZ] (np. z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 [COX-2], kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych) oraz nieselektywnymi NLPZ możliwe jest osłabienie działania przeciwciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II lub diuretyków i NLPZ może prowadzić do wzrostu ryzyka pogorszenia funkcji nerek z możliwym rozwojem ostrej niewydolności nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów z istniejącymi na początku terapii zaburzeniami funkcji nerek. Należy ostrożnie stosować powyższą kombinację leków osobom starszego wieku. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjentów oraz kontrolować funkcję nerek po rozpoczęciu terapii skojarzonej i okresowo później.

U poszczególnych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, którzy otrzymują leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek. Ten efekt jest zazwyczaj odwracalny.

Wyniki badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się ze zwiększonym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z monoterapią dowolnym blokerem RAAS.

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, takimi jak tricykliczne leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpadaczkowe, baklofen, amifostyna, których działanie podstawowe lub uboczne polega na obniżeniu ciśnienia tętniczego, zwiększa się ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej.

Hydrochlorothiazyd

Przy jednoczesnym stosowaniu z diuretykami tiazydowymi możliwe są poniższe interakcje.

Alkohol, barbiturany, środki odurzające lub leki przeciwdepresyjne

Możliwe wzmocnienie hipotensji ortostatycznej.

Leki przeciwcukrzycowe (doustne lub insulina)

Leki z grupy tiazydów mogą zaburzać tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leków przeciwcukrzycowych. Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko rozwoju kwasicy mlecznej w wyniku możliwej niewydolności nerek funkcjonalnej związanej z hydrochlorothiazydem.

Inne leki przeciwciśnieniowe

Działanie addytywne.

Żywice cholestryraminy i kolestypolu

Wchłanianie hydrochlorothiazydu jest pogorszone pod wpływem żywic wymieniających aniony. Jednorazowe dawki cholestryraminy lub kolestyplolu wiążą hydrochlorothiazyd i zmniejszają jego wchłanianie z przewodu pokarmowego o około 85% i 43% odpowiednio.

Kortykosteroidy, hormon adrenokortykotropowy (ACTH)

Wzmocnienie dysbalansu elektrolitowego, w szczególności wystąpienie hipokaliemii.

Aminy presorowe (np. adrenalina)

Możliwe zmniejszenie skuteczności amin presorowych, jednak nie na tyle istotne, aby przerywać ich stosowanie.

Niedepolaryzujące leki rozkurczające mięśnie (np. tubokuraryna)

Możliwe wzmocnienie działania miorelaksantów.

Preparaty litu

Diuretyki zmniejszają klirens nerkowy litu i dodatkowo zwiększają ryzyko zatrucia litem. Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Leki stosowane w leczeniu podagry (probencyd, sulfinpirazon i allopurinol)

Może wystąpić potrzeba korekty dawki leków moczopędnych, ponieważ hydrochlorothiazyd może zwiększać poziom kwasu moczowego w osoczu. Może być konieczne zwiększenie dawki probencydu lub sulfinpirazonu. Częstość reakcji nadwrażliwości na allopurinol może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu tiazydów.

Leki antycholinergiczne (np. atropina, biperidyna)

Z powodu osłabienia motoryki przewodu pokarmowego i zmniejszenia szybkości opróżniania żołądka biodostępność diuretyków tiazydowych wzrasta.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Salicylany

Przy stosowaniu wysokich dawek salicylanów pod wpływem hydrochlorothiazydu możliwe jest wzmocnienie ich toksycznego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy.

Metildopa

Donoszono o pojedynczych przypadkach wystąpienia anemii hemolitycznej przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorothiazydu i metyldopy.

Cyklosporyna

Przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny możliwe jest zwiększenie ryzyka rozwoju hiperurkemii i powikłań typu podagra.

Glikozydy naparstnicy

Hipokaliemia lub hipomagnezemia, które powstają w wyniku leczenia lekami tiazydowymi, mogą sprzyjać rozwojowi arytmii serca spowodowanych stosowaniem leków naparstnicy.

Leki, których skuteczność zależy od zmiany stężenia potasu w osoczu

Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w osoczu i badanie EKG, jeśli stosuje się losartan/hydrochlorothiazyd jednocześnie z lekami, których skuteczność zależy od zmian stężenia potasu w osoczu (takimi jak glikozydy naparstnicy i leki przeciwarytmiczne), lub z poniższymi lekami, które wywołują rozwój wielomorficznej tachykardii typu „pируet” (komorowej tachykardii), w tym niektórymi lekami przeciwarytmicznymi, ponieważ hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym rozwojowi tachykardii typu „pируet”:

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• niektóre neuroleptyki (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperidol, droperydol);
• inne leki (np. beprydyl, cyzapyryda, difemanil, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnego, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, terfenadyna, winokamin do wstrzykiwania dożylnego).

Sole wapnia

Diuretyki tiazydowe mogą podnosić stężenie wapnia w osoczu poprzez zmniejszenie jego wydalania z organizmu. Jeśli konieczne jest przepisanie suplementów zawierających wapń, należy kontrolować i korygować poziom wapnia w osoczu.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Ponieważ tiazydy wpływają na metabolizm wapnia, mogą wpływać na ocenę funkcji przytarczyc.

Karbamazepina

Ryzyko hiponatremii objawowej. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i biologiczne.

Środki kontrastowe zawierające jod

W przypadku odwodnienia spowodowanego przez diuretyki zwiększa się ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek środków kontrastowych zawierających jod.

Przed podaniem takich środków należy przywrócić objętość płynów w organizmie pacjenta.

Amfoterycyna B (do stosowania parenteralnego), stymulujące środki przeczyszczające lub gliceryzyna (z korzenia lakieru)

Hydrochlorothiazyd może zaburzać równowagę elektrolitową, w szczególności powodować hipokaliemię.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Związane z losartanem

Obrzęk naczynioruchowy

Pacjentów z wywiadem obrzęku naczynioruchowego (obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka) należy dokładnie monitorować (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Obrzęk naczynioruchowy przewodu pokarmowego

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego przewodu pokarmowego u pacjentów leczonych antagonistami receptorów angiotensyny II, w tym losartanem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępują po zaprzestaniu stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II. W przypadku rozpoznania obrzęku naczynioruchowego przewodu pokarmowego należy natychmiast zaprzestać przyjmowania tego leku i rozpocząć odpowiednią obserwację aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Hipotensja tętnicza i zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa

U pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową i/lub hiponatremią spowodowaną intensywnym stosowaniem diuretyków, ograniczeniem spożycia soli, biegunką lub wymiotami może rozwinąć się hipotensja objawowa, szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki leku. Należy skorygować te stany przed rozpoczęciem leczenia (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia równowagi elektrolitowej

Należy pamiętać, że zaburzenia równowagi elektrolitowej są powszechne u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, z lub bez towarzyszącej cukrzycy. Należy dokładnie monitorować stężenie potasu we krwi oraz klirens kreatyniny, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny 30–50 ml/min.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania losartanu/hydrochlorothiazidu z diuretykami zatrzymującymi potas, suplementami diety i zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu w osoczu (np. leki zawierające trimetoprym) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Ze względu na dane farmakokinetyczne wskazujące na istotne zwiększenie stężenia losartanu w osoczu u pacjentów z marskością wątroby, należy stosować losartan/hydrochlorothiazid z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia. Brak doświadczenia w stosowaniu losartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. W związku z tym losartan/hydrochlorothiazid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Właściwości farmakologiczne”).

Zaburzenia funkcji nerek

Zgłaszano zmiany funkcji nerek związane z hamowaniem układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), w tym niewydolność nerek, u pacjentów, u których funkcja nerek zależy od układu RAA, zarówno przy ciężkiej niewydolności serca, jak i istniejącej przed rozpoczęciem leczenia dysfunkcji nerek.

Tak jak przy stosowaniu innych leków wpływających na układ RAA, zgłaszano wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi u pacjentów z dwubocznym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynki nerki. Takie zmiany funkcji nerek mogą mieć charakter odwracalny i ustępują po odstawieniu terapii. Należy stosować losartan z ostrożnością u pacjentów z dwubocznym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynki nerki.

Przeszczepienie nerki

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów, którzy niedawno przeszli przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensynowego są zazwyczaj nieskuteczne. W związku z tym nie zaleca się stosowania tabletek losartanu potasu/hydrochlorothiazidu u tych chorych.

Choroba niedokrwienna serca i zaburzenia krążenia mózgowego

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, losartan może powodować znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i niedokrwieniem mózgu, co może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca (z towarzyszącą niewydolnością nerek lub bez niej), tak jak przy stosowaniu innych leków działających na układ renina-angiotensynowy, istnieje ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek (często ostrej).

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Należy stosować losartan/hydrochlorothiazid z szczególną ostrożnością u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Cechy etniczne

Wiadomo, że inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, losartan oraz inne antagoniści angiotensyny wykazują mniejszą skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Prawdopodobnie wynika to z faktu, że wśród przedstawicieli rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym dominują osoby o niskiej aktywności reniny.

Ciąża

Lek nie powinien być stosowany przez kobiety w ciąży ani przez kobiety planujące zajście w ciążę. Jeśli kontynuowanie terapii antagonistami receptorów angiotensyny II jest uznawane za konieczne, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w ciąży. Jeśli w trakcie leczenia tym lekiem potwierdzi się ciążę, należy natychmiast zaprzestać jego stosowania i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym podwójna blokada układu RAA przez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jeśli podwójna blokada układu RAA jest konieczna, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty z zapewnieniem dokładnego monitorowania funkcji nerek, równowagi wodno-elektrolitowej i ciśnienia tętniczego. Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nerkową cukrzycą.

Związane z hydrochlorothiazidem

Hipotensja tętnicza i zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, u niektórych pacjentów może rozwinąć się objawowa hipotensja tętnicza. Należy monitorować tych pacjentów w celu wykrycia objawów zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, w szczególności hipowolemii, hiponatremii, alkalozy hipochlorymicznej, hipomagnezemia lub hipokaliemii, które mogą wystąpić przy współistniejącej biegunka lub wymiotach. U takich pacjentów należy regularnie, w określonych odstępach czasu, kontrolować stężenie elektrolitów w surowicy. W upalną pogodę u pacjentów z obrzękami może wystąpić hiponatremia rozcieńczenia.

Efekty metaboliczne i endokrynologiczne

Leki z grupy tiazydów mogą zaburzać tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawek leków przeciwcukrzycowych, w tym insuliny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W trakcie leczenia tiazydami może ujawnić się utajona cukrzyca. Leki tiazydowe mogą zmniejszać wydalenie wapnia z moczem i prowadzić do okresowego nieznacznego wzrostu stężenia wapnia w surowicy. Nasilona hiperkalcemia może być objawem utajonego nadczynności przytarczyc. Stosowanie leków z grupy tiazydów należy zaprzestać przed przeprowadzeniem badań funkcji gruczołów przytarczyc.

Stosowanie diuretyków z grupy tiazydów może powodować wzrost stężenia cholesterolu i trójglicerydów w osoczu.

Stosowanie leków tiazydowych może sprzyjać rozwojowi hiperurykemii i/lub dny moczanowej u niektórych pacjentów. Ponieważ losartan obniża poziom kwasu moczowego, przy stosowaniu losartanu w połączeniu z hydrochlorothiazidem obserwuje się zmniejszenie hiperurykemii spowodowanej przez diuretyk.

Zaburzenia wzroku

Wybroczyny w ciele rzęskowym, ostre nadwzroczność i wtórna jaskra z zamkniętym kątem: leki zawierające sulfanilamidy lub pochodne sulfanilamidów mogą powodować reakcję idiosynkrazyczną prowadzącą do wybroczyn w ciele rzęskowym z defektem pola widzenia, przemijającej nadwzroczności i ostrej jaskry z zamkniętym kątem. Objawy obejmują nagłe wystąpienie pogorszenia ostrości wzroku lub ból oczu i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku. Pierwotne leczenie obejmuje jak najszybsze zaprzestanie przyjmowania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczne pilne leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne. Do czynników ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem może należeć wywiad alergii na sulfanilamidy lub penicylinę.

Zaburzenia funkcji wątroby

Należy stosować leki tiazydowe z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub postępującymi chorobami wątroby, ponieważ istnieje możliwość wystąpienia cholestazy wewnątrzwątrobowej, a niewielkie zmiany równowagi wodno-elektrolitowej mogą wywołać rozwój śpiączki wątrobowej.

Losartan/hydrochlorothiazid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Właściwości farmakologiczne”).

Nieczerniakowy rak skóry

Zwiększone ryzyko rozwoju nieczerniakowego raka skóry (NMRK) [raka podstawokomórkowego (BKK) i raka płaskokomórkowego (PKK)] ze wzrostem całkowitej dawki ekspozycji na hydrochlorothiazid zostało zauważone w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na danych Duńskiego Krajowego Rejestru Nowotworów. Działanie fotosensybilizujące hydrochlorothiazidu może być mechanizmem rozwoju NMRK.

Należy poinformować pacjentów stosujących hydrochlorothiazid o ryzyku rozwoju NMRK i zalecić im regularne sprawdzanie skóry pod kątem pojawienia się nowych zmian oraz natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skórnych. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia raka skóry należy zalecać pacjentom środki zapobiegawcze, takie jak ograniczenie oddziaływania światła słonecznego i promieniowania ultrafioletowego lub stosowanie odpowiednich środków ochronnych podczas przebywania na działaniu promieni słonecznych lub ultrafioletowych. Podejrzane zmiany skórne należy natychmiast zbadać z zastosowaniem badań histologicznych materiału z biopsji. Może być konieczne ponowne rozważenie stosowania hydrochlorothiazidu u pacjentów z wywiadem NMRK (patrz również sekcja „Działania niepożądane”).

Ostra toksyczność oddechowa

Po przyjęciu hydrochlorothiazidu zgłaszano bardzo rzadkie, ciężkie przypadki ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorothiazidu. Na początku objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie stanu płuc i hipotensję. Jeśli podejrzewa się ARDS, należy odstawić ten lek i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorothiazid nie powinien być przepisywany pacjentom, u których wcześniej wystąpił ARDS po przyjęciu hydrochlorothiazidu.

Inne ostrzeżenia

U pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe reakcje nadwrażliwości mogą wystąpić nawet przy braku objawów alergii lub astmy oskrzelowej w wywiadzie. Zgłaszano nasilenie lub postęp systemicznego rumienia układowego na tle stosowania tiazydów.

Związane z substancjami pomocniczymi

Ten lek zawiera laktozę. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, pełnym niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinno się podawać tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Antagoniści receptorów angiotensyny II (ARA II)

Stosowanie ARA II jest przeciwwskazane w czasie ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego ARA II przy ich stosowaniu w pierwszym trymestrze ciąży są niewystarczające i nie wykluczają zwiększonego ryzyka teratogenności. Pacjentki planujące zajście w ciążę powinny być przekierowane na leczenie alternatywnymi lekami przeciwnadciśnieniowymi o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w ciąży. W przypadku zajścia w ciążę leczenie ARA II należy natychmiast zaprzestać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną. Ustalono, że stosowanie ARA II w drugim i trzecim trymestrze ciąży sprzyja nasileniu toksyczności płodowej (pogorszenie funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli ARA II były stosowane od drugiego trymestru ciąży, należy przeprowadzić badanie ultrasonograficzne funkcji nerek i stanu kości czaszki noworodka.

Noworodki, których matki otrzymywały leczenie ARA II w czasie ciąży, powinny być dokładnie monitorowane pod kątem ryzyka wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Hydrochlorothiazid

Doświadczenie w stosowaniu hydrochlorothiazidu w czasie ciąży jest ograniczone, szczególnie w pierwszym trymestrze. Badania na zwierzętach są również ograniczone. Wiadomo, że hydrochlorothiazid przenika przez barierę łożyskową. Ze względu na farmakologiczny mechanizm działania hydrochlorothiazidu jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży może negatywnie wpływać na krążenie płodowo-łożyskowe i prowadzić do wystąpienia u płodu i noworodka takich zaburzeń, jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i trombocytopenia.

Hydrochlorothiazid nie powinien być stosowany do leczenia obrzęków w ciąży, nadciśnienia tętniczego w ciąży lub przedrzucawicy, ponieważ takie stosowanie wiąże się z ryzykiem zmniejszenia objętości osocza i rozwoju hipoperfuzji łożyska bez jakiegokolwiek korzystnego wpływu na przebieg choroby. Hydrochlorothiazid nie powinien być stosowany do leczenia nadciśnienia tętniczego u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią

Stosowanie losartanu potasu/hydrochlorothiazidu w czasie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

W razie konieczności leczenia lekiem należy zaprzestać karmienia piersią. W czasie karmienia piersią należy stosować inny lek o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jednak pacjentom planującym prowadzić pojazdy lub pracować z innymi mechanizmami należy przypomnieć, że w trakcie leczenia przeciwnadciśnieniowego mogą czasem występować zawroty głowy lub senność, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki.

Sposób stosowania i dawki.

Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletkę należy połknąć, popijając wodą.

Lek można stosować łącznie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Kombinacji losartanu i hydrochlorothiazidu nie stosuje się jako terapii wstępnej, lecz przepisuje się ją pacjentom, u których nie osiąga się odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego podczas monoterapii losartanem lub hydrochlorothiazidem.

Zaleca się dobór dawki poprzez indywidualne ustalenie dawek każdego składnika leku (losartanu i hydrochlorothiazidu). W klinicznie uzasadnionych przypadkach można rozważyć bezpośredni przejście od monoterapii do stałej kombinacji u pacjentów, u których nie osiąga się odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego.

Zwykła dawka początkowa i utrzymaniowa to 50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorothiazidu raz dziennie. U pacjentów, u których nie osiąga się odpowiedniej odpowiedzi terapeutycznej, dawkę kombinacji można zwiększyć do 100 mg losartanu / 25 mg hydrochlorothiazidu raz dziennie.

Maksymalna dawka to 1 tabletka 100 mg losartanu / 25 mg hydrochlorothiazidu raz dziennie. Stabilny efekt przeciwnadciśnieniowy zazwyczaj osiąga się w ciągu 3–4 tygodni od rozpoczęcia leczenia.

Stosowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek oraz u pacjentów poddawanych hemodializie

U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (czyli gdy klirens kreatyniny wynosi 30–50 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki początkowej. Nie zaleca się stosowania tabletek zawierających losartan i hydrochlorothiazid u pacjentów poddawanych hemodializie. Przeciwwskazane jest stosowanie leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (przy klirensie kreatyniny <30 ml/min) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie u pacjentów z hipowolemią wewnątrznaczyniową

Przed zastosowaniem leku należy najpierw skorygować hipowolemię wewnątrznaczyniową i/lub hiponatremię.

Stosowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Zwykle nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania losartanu/hydrochlorothiazidu u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone – stosowanie leku u dzieci jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Brak danych dotyczących specyficznego leczenia przedawkowania leku. W razie potrzeby stosuje się leczenie objawowe i wspierające. W przypadku przedawkowania należy przerwać leczenie lekiem i rozpocząć obserwację pacjenta. Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty i podjąć działania zmierzające do wyeliminowania odwodnienia, zaburzeń równowagi elektrolitowej, śpiączki wątrobowej oraz hipotensji tętniczej zgodnie z uznawanymi standardami leczenia.

Losartan. Dane dotyczące przedawkowania losartanu u ludzi są ograniczone. Najprawdopodobniejszymi objawami przedawkowania są hipotensja tętnicza i tachykardia. Bradykardia może się rozwinąć jako skutek parasympatycznej (wagusowej) stymulacji. W przypadku objawowej hipotensji tętniczej wskazane jest leczenie wspierające. Losartan i jego aktywny metabolit nie są usuwane z organizmu podczas hemodializy.

Hydrochlorothiazid. Najczęstsze objawy przedawkowania występują w wyniku niedoboru elektrolitów (hipokaliemia, hipochloremia, hiponatremia) i odwodnienia spowodowanego nadmiernym działaniem moczopędnym. W przypadku jednoczesnego stosowania glikozydów nasercowych hipokaliemia może sprzyjać nasileniu się arytmii serca. Hydrochlorothiazid jest usuwany podczas hemodializy, jednak stopień jego eliminacji nie został ustalony.

Działania niepożądane.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem kwasu lozartanowego potasowego i hydrochlorothiazidu nie zaobserwowano żadnych działań niepożądanych niezwykłych dla tej kombinacji substancji. Działania niepożądane ograniczały się do tych, które wcześniej odnotowano przy stosowaniu soli potasowej lozartanu i/lub hydrochlorothiazidu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych nad nadciśnieniem tętniczym jedynym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem leku kombinowanego, które występowało częściej w porównaniu z placebo, był zawrót głowy.

W okresie po wprowadzeniu na rynek zaobserwowano następujące działania niepożądane:

ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby;

wyniki badań laboratoryjnych: hiperkaliemia, wzrost poziomu alaninotransaminazy (ALT).

Poniższe działania niepożądane obserwowano przy stosowaniu substancji czynnych jako monoterapii i mogą występować przy stosowaniu leku kombinowanego kwas lozartanowy potasowy / hydrochlorothiazid.

Związane z lozartanem

Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, purpura Schönhaine–Henoха, ekhymoza, hemoliza, trombocytopenia.

Ze strony serca: hipotensja tętnicza, hipotensja ortostatyczna, sternalgia, choroba wieńcowa, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, zaburzenia mózgowonaczyniowe, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, arytmie (arytmia migotliwa, bradykardia zatokowa, tachykardia, tachykardia komorowa, migotanie komór).

Ze strony narządów słuchu i równowagi: zawroty głowy, szum/dzwonienie w uszach.

Ze strony narządu wzroku: nieostre widzenie, uczucie pieczenia/pokłuwania w oczach, zapalenie spojówek, obniżenie ostrości wzroku.

Ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, dyspepsja, ból zębów, suchość w ustach, wzdęcia, zapalenie żołądka, zapalenie trzustki, zaparcia, niedrożność jelit, angioedema przewodu pokarmowego.

Ogólne zaburzenia: osłabienie, zwiększona zmęczliwość, ból w klatce piersiowej, obrzęk twarzy, gorączka, objawy grypopodobne, ogólne niedowolstwo, obrzęki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony układu odpornościowego: nadwrażliwość – reakcje anafilaktyczne, angioedema, w tym obrzęk krtani i szpary głosowej prowadzący do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych pacjentów w wywiadzie występował angioedema związane ze stosowaniem innych leków, w tym inhibitorów ACE.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: anoreksja, podagra.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: skurcze mięśni, ból pleców, ból nóg, mialgia, ból rąk, barków, obrzęk stawów, ból kolan, bóle mięśniowo-szkieletowe, sztywność stawów, artalgia, zapalenie stawów, ból stawów biodrowo-udosowych, fibromialgia, osłabienie mięśni, rabdomioliza.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, pobudzenie, parestezje, neuropatia obwodowa, drżenie, migrena, stan omdleniowy, dysgeuzja.

Ze strony psychiki: bezsenność, niepokój, zaburzenia lękowe, zaburzenia paniki, dezorientacja, depresja, nietypowe sny, zaburzenia snu, senność, zaburzenia pamięci.

Ze strony nerek i układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek, niewydolność nerek, nokturia, częste oddawanie moczu, infekcje dróg moczowych.

Ze strony układu rozrodczego: obniżenie libidum, zaburzenia erekcji / impotencja.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniastej: kaszel, infekcje górnych dróg oddechowych, zatkany nos, choroby zatok przysionkowych, zapalenie zatok, uczucie dyskomfortu w gardle, zapalenie gardła, zapalenie krtani, duszność, zapalenie oskrzeli, krwawienia z nosa, katar, zastoje w drogach oddechowych.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: łysienie, zapalenie skóry, suchość skóry, zaczerwienienie, hiperemia, nadwrażliwość na światło, świąd, wysypka, pokrzywka, zwiększona potliwość.

Ze strony naczyń: zapalenie naczyń, zależne od dawki efekty ortostatyczne.

Badania laboratoryjne: hiperkaliemia, nieznaczne zmniejszenie hematokrytu i hemoglobiny, hipoglikemia, nieznaczny wzrost poziomu mocznika i kreatyniny we krwi, wzrost poziomu enzymów wątrobowych i bilirubiny, hiponatremia.

Związane z hydrochlorothiazidem

Ze strony krwi i układu limfatycznego: agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, leukopenia, purpura, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: anoreksja, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia.

Ze strony psychiki: bezsenność.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy.

Ze strony narządu wzroku: przejściowa utrata ostrości widzenia, ksenopsja, wypot choroidalny, ostre krótkowzroczność, ostre glaukoma kąta zamkniętego.

Ze strony naczyń: zapalenie naczyń martwicze (zapalenie naczyń, zapalenie naczyń skóry).

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniastej: zespół ostrej niewydolności oddechowej (w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc), ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej.

Ze strony przewodu pokarmowego: zapalenie gruczołów ślinowych, skurcze, podrażnienie żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: żółtaczka (wewnątrzwątrobowa cholestaza), zapalenie trzustki.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: nadwrażliwość na światło, pokrzywka, toksyczny nekrolizy epidermy, toczeń układowy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: skurcze mięśni.

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślonego charakteru (w tym torbiele i polipy): rak skóry niemelanomowy (rak komórkowy podstawny i rak płytki).

Ze strony nerek i układu moczowego: glikozuria, zapalenie nerek interpstycjalne, zaburzenia funkcji nerek, niewydolność nerek.

Ogólne zaburzenia: gorączka, zawroty głowy.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Rak skóry niemelanomowy. Na podstawie dostępnych danych epidemiologicznych stwierdzono związek między występowaniem raka skóry niemelanomowego a całkowitą dawką hydrochlorothiazidu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. O wszystkich przypadkach podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku należy zgłaszać pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze. Tabletki 50 mg/12,5 mg: po 3 lub po 6, lub po 9 blisterów w pudełku kartonowym; tabletki 100 mg/25 mg: po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT Zakład Farmaceutyczny Teva.

Teva Pharma S.L.U.

Miejsce położenia producentów i adresy miejsc prowadzenia ich działalności.

Działnica 1; H-4042 Debrecen, ul. Pallagi 13, Węgry.

Polígono Industrial Malpica c/C № 4, 50016, Saragossa, Hiszpania.