Locren®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Lekarstwa LOCREN®

Skład:

substancja czynna: betaksolol;

1 tabletka zawiera betaksololu chlorowodorku 20 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: białe, dwuwypukłe, okrągłe tabletki powlekane, z ryflowaniem po jednej stronie i grawerem po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektiwne blokery receptorów beta-adrenergicznych.

Kod ATC C07AB05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Betaksolol wybiórczo blokuje adrenoreceptory β-1. Betaksolol wykazuje silny, długotrwały efekt beta-adrenolityczny. Działanie pojawia się po 24 godzinach od przyjęcia 20 mg betaksololu.

Po zastosowaniu dawek terapeutycznych betaksololu obserwuje się wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, częstości skurczów serca oraz objętości wyrzutowej.

Betaksolol nie wykazuje aktywności sympatykomimetycznej ani istotnych właściwości stabilizujących błony.

Betaksolol nie powoduje obniżenia natriurezy.

Betaksolol obniża aktywność reniny osocza.

Wpływ betaksololu na lipidy krwi, znany dla beta-blokerów, jest nieznaczny.

Działanie przeciwzawałowe

Po podaniu 20 mg betaksololu w ciągu 24 godzin stwierdza się obniżenie ciśnienia tętniczego podobne do obserwowanego przy stosowaniu atenololu (100 mg/dobę) lub propranololu (160–320 mg/dobę).

Działania przeciwko anginie i przeciwdziałania niedokrwotności

Działania przeciwko anginie oraz przeciwdziałania niedokrwotności betaksololu (20 mg jako dawka pojedyncza) można porównać z działaniami innych beta-blokerów, takich jak propranolol (160 mg podzielone na kilka dawek) lub atenolol (100 mg jako dawka pojedyncza). Po przyjęciu 20 mg betaksololu raz dziennie efekt utrzymuje się przez 24 godziny.

Przeciwskazania

Częstość występowania działań niepożądanych oraz przerwanie leczenia przy stosowaniu betaksololu są podobne jak przy stosowaniu innych beta-blokerów.

Badanie przeprowadzone u 4 685 pacjentów nie wykazało istotnych zmian w następujących parametrach:

• funkcji nerek (stężenia kreatyniny i potasu w osoczu),
• glikemii,
• metabolizmu lipidów (cholesterol, trójglicerydy, HDL-cholesterol).

Farmakokinetyka.

Ze względu na niewielki wpływ efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi 80%.

Betaksolol wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 50%. Betaksolol jest rozpuszczalny w tłuszczach i rozprowadza się w tkance pozakomórkowej. Objętość rozprowadzenia wynosi około 6 l/kg.

85–90% podanej dawki betaksololu ulega metabolizmowi w wątrobie. Tylko jeden metabolit (2–3% podanej dawki), powstający w wyniku alifatycznego hydroksylowania cząsteczki, wykazuje wewnętrzne działanie beta-blokujące. Takie przypadki są wybiórcze i odpowiadają około 50% podanej dawki betaksololu.

10–15% przyjętej dawki wydzielane jest przez nerki w niezmienionej formie. Metabolity wydalane są głównie przez nerki. 73–83% dawki wydala się z moczem, a jedynie 1–3% – przez jelita.

Stężenia szczytowe w osoczu osiągane są po 2–4 godzinach po doustnym przyjęciu 20 mg i wynoszą 30–60 ng/ml. Wewnątrzosobnicze i międzyczłowiecze wahania stężeń szczytowych w osoczu lub w stanie równowagi są bardzo niewielkie. Okres półwydalenia z osocza krwi (16–20 godzin) umożliwia jednorazowe, dobowe stosowanie. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów dializowanych z niewydolnością nerek okres półwydalenia z osocza wydłuża się (24–30 godzin). Takim pacjentom należy zmniejszyć dawkę o połowę.

Nie obserwuje się istotnych zmian w parametrach farmakokinetycznych w przypadku niewydolności wątroby.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dostępne są wyniki badań chronicznej toksyczności przeprowadzonych na szczurach i psach. Wykazano, że betaksolol jest stosunkowo dobrze tolerowany, bez obserwacji nieprzewidywalnych odchyleń.

Testy mutagenności in vivo i in vitro nie wskazują na potencjał mutagenny betaksololu.

Badania rakotwórczości przeprowadzone zarówno na myszach, jak i szczurach, również nie wskazują na potencjał rakotwórczy.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Profilaktyka napadów dławicy piersiowej wysiłkowej.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na betaksolol lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Niewydolność serca niekontrolowana leczeniem.

Szok kardiogenny.

Blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia u pacjentów bez stymulatora serca.

Dysfunkcja węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy).

Dławica Prinzmetala (monoterapia lekiem jest przeciwwskazana w przypadku izolowanej/typowej postaci tej choroby).

Bradykardia (częstość rytmu serca < 45–50 uderzeń/min).

Hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe < 90 mmHg).

Kwasica metaboliczna.

Ciężkie postacie zespołu Raynauda i innych chorób tętnic obwodowych.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B).

Ciężkie postacie astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

Nieleczona fiochromocytoza.

Lek jest przeciwwskazany do stosowania w połączeniu z floktafeninem i sultoprydem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wstrzykiwanie dożylna leków blokujących kanały wapniowe typu werapamil lub dyltiazem lub innych leków przeciwarytmicznych (takich jak dysopiramid lub amiodaron) jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących Locren®. Wyjątek stanowi leczenie w warunkach intensywnej terapii, gdzie zapewniony jest dokładny i ciągły monitoring stanu pacjenta (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwwskazane kombinacje

Floktafenin

W przypadku szoku lub hipotensji tętniczej wywołanej przez floktafenin blokery beta-adrenergiczne powodują zmniejszenie kompensacyjnych reakcji sercowo-naczyniowych.

Sultopryd

Może wystąpić nadmierna bradykardia w wyniku działania addytywnego betaksololu i sultoprydu.

Niezalecane kombinacje

Amiodaron. Jednoczesne stosowanie z betaksololem prowadzi do nasilenia zaburzeń automatyzmu, kurczliwości i przewodnictwa mięśnia sercowego (przez przytłumienie sympatycznych mechanizmów kompensacyjnych).

Rezerpina, alfa-metylodopa, klonidyna, guanfacyna i glikozydy nasercowe. Jednoczesne stosowanie leku Locren® i wymienionych leków może prowadzić do ciężkiej bradykardii i/lub spowolnienia przewodnictwa sercowego.

Pacjenci, u których należy przerwać leczenie klonidyną po jednoczesnym doustnym stosowaniu klonidyny i Locrenu®, powinni być dokładnie monitorowani pod kątem nadciśnienia tętniczego. Po nagłym odstawieniu klonidyny u pacjentów jednoczesnie przyjmujących Locren® może wystąpić nadmierne podwyższenie ciśnienia tętniczego. Dlatego stosowanie klonidyny można odstawić dopiero po wcześniejszym odstawieniu leku Locren® kilka dni wcześniej. Dawkę klonidyny należy zmniejszać stopniowo.

Fingolimod

Jednoczesne stosowanie fingolimodu z blokerami beta-adrenergicznymi może nasilić działanie bradykardyzujące, dlatego nie jest zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie jest uznane za konieczne, zaleca się odpowiedni monitoring, przynajmniej przez noc, na początku leczenia.

Werapamil i blokery kanałów wapniowych

Betaksolol nie powinien być stosowany jednocześnie z blokerami kanałów wapniowych typu werapamilowego ani w ciągu kilku dni po leczeniu blokerami kanałów wapniowych typu werapamilowego (i odwrotnie).

Kombinacje wymagające środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu

Anestetyki

Jednoczesne stosowanie leku Locren® i anestetyków może prowadzić do wyraźnego obniżenia ciśnienia tętniczego. Działanie inotropowe ujemne anestetyków i betaksololu może być addytywne (blokada beta-adrenergiczna może być skorygowana przez beta-mimetyk podczas zabiegu leczniczego).

Ogólnie leczenie lekiem Locren® nie powinno być przerywane przed procedurami z zastosowaniem znieczulenia ogólnego ani przed stosowaniem miorelaksantów obwodowych. Jednak lekarz anestezjolog powinien być poinformowany o leczeniu lekiem Locren®.

Jeśli przerwanie leczenia jest konieczne, należy zrobić 48-godzinną przerwę w przyjmowaniu betaksololu, aby upewnić się, że wrażliwość na katecholaminy została przywrócona. Przerywanie przyjmowania betaksololu powinno być stopniowe i przeprowadzone w odpowiednim czasie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Miorelaksanty obwodowe (np. sukcynylcholina, tubokuraryna)

Blokada nerwowo-mięśniowa przez miorelaksanty obwodowe może być nasilona lub wydłużona przez hamowanie receptorów beta-adrenergicznych pochodzące z przyjmowania leku Locren®.

Blokery kanałów wapniowych typu dyltiazemu (beprydyd, dyltiazem, werapamil i mibefradyl). Opisywano przypadki zaburzeń automatyzmu (nadmierna bradykardia, zatrzymanie węzła zatokowego), zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz przypadki rozwoju niewydolności serca (w wyniku efektu synergistycznego). Wymienione leki należy stosować jednocześnie tylko pod ścisłym nadzorem klinicznym i EKG, szczególnie na początku leczenia.

Dyltiazem. Opisywano zwiększone ryzyko depresji przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków i dyltiazemu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Leki przeciwarytmiczne (propafenon i leki klasy IА: chinidyna, hydrochinidyna i dysopiramid). Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego mogą wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu z lekiem Locren® z powodu przytłumienia sympatycznych mechanizmów kompensacyjnych.

Wymagany jest kontrola kliniczna i elektrokardiograficzna.

Baklofen

Działanie przeciwzawałowe jest wzmacniane przy jednoczesnym stosowaniu leku Locren®. Należy dokładnie monitorować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby korygować dawkę leku Locren®.

Insulina i leki przeciwdiabetyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)

Działanie insuliny i leków przeciwdiabetycznych może być nasilone lub wydłużone. Blokery beta-adrenergiczne mogą maskować niektóre objawy hipoglikemii, takie jak uczucie kołatania serca i tachykardia. Dlatego wymagany jest intensyfikowany monitoring poziomu cukru we krwi, szczególnie na początku leczenia.

Lidokaina

Interakcja z lidokainą została opisana dla propranololu, metoprololu i nadololu. W połączeniu z blokerami beta-adrenergicznymi obserwuje się zmniejszenie metabolizmu lidokainy w wątrobie, co prowadzi do dalszego wzrostu stężenia lidokainy w osoczu. Nie można wykluczyć związanego z tym nasilenia niepożądanych reakcji neurologicznych i sercowych. Dlatego dawkę lidokainy należy skorygować. Podczas i po zakończeniu leczenia blokerami beta-adrenergicznymi należy prowadzić monitoring kliniczny i EKG oraz monitorować stężenie lidokainy w osoczu.

Substancje kontrastowe zawierające jod

W przypadku szoku lub spadku ciśnienia tętniczego po podaniu substancji kontrastowych zawierających jod, blokery beta-adrenergiczne powodują zmniejszenie kompensacyjnych mechanizmów sercowo-naczyniowych. Dlatego, jeśli to możliwe, stosowanie blokerów beta-adrenergicznych należy przerwać przed badaniem z zastosowaniem środków kontrastowych rentgenowskich. Jeśli kontynuacja leczenia blokerami beta-adrenergicznymi jest konieczna, musi być dostępna możliwość leczenia intensywnego.

Przy stosowaniu kombinacji należy wziąć pod uwagę poniższe.

Leki przeciwzapalne niesteroidowe

Leki przeciwzapalne niesteroidowe (np. indometacyna) mogą osłabić działanie przeciwzawałowe leku Locren® (przez przytłumienie prostaglandyn rozszerzających naczynia przez NLPZ, zatrzymanie płynu i sodu przez NLPZ typu pirazolonowego).

Blokery kanałów wapniowych typu nifedypinu

Jednoczesne stosowanie leku Locren® i blokerów kanałów wapniowych typu nifedypinu (dihydropirydyn) może prowadzić do stosunkowo gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego i w pojedynczych przypadkach do rozwoju niewydolności serca w wyniku addytywnego działania inotropowego ujemnego. Ponadto odruchowe reakcje współczulne na bardzo poważne zdarzenia hemodynamiczne mogą być zmniejszone.

Neuroleptyki

Jednoczesne stosowanie leku Locren® i neuroleptyków może prowadzić do stosunkowo gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego i w pojedynczych przypadkach do rozwoju niewydolności serca.

Inne leki przeciwzawałowe, wazodylatory, diuretyki oraz trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, barbiturany i fenytozyny

Jednoczesne stosowanie leku Locren® i wymienionych wyżej leków może prowadzić do istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Antacida

Przy jednoczesnym stosowaniu antacyd (np. wodorotlenku glinu) lek Locren® należy przyjmować 2 godziny po antacydzie.

Niehydrolizowane alkaloidy zbożowych pleśni

Przy jednoczesnym stosowaniu niehydrolizowanych alkaloidów zbożowych pleśni może dojść do nasilenia ich działania zwężającego naczynia (zwiększa się ryzyko zaburzeń krążenia obwodowego).

Kortykosteroidy i tetrakosaktydyna (kortykotropina)

Z powodu zatrzymania sodu i płynu działanie przeciwzawałowe betaksololu może być osłabione.

Meflochina

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekiem Locren® istnieje zwiększone ryzyko bradykardii z powodu działania addytywnego powodującego bradykardię.

Sympatykomimetyki

Przy jednoczesnym stosowaniu efekty blokerów beta-adrenergicznych mogą być osłabione.

Adrenalina

Przy jednoczesnym stosowaniu adrenaliny może dojść do istotnego podwyższenia ciśnienia tętniczego.

Przy stosowaniu beta-blokerów, w tym betaksololu, w połączeniu z innymi lekami, o których wiadomo, że wywołują zatrzymanie węzła zatokowego, możliwe jest zatrzymanie węzła zatokowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Ostrzeżenie dotyczące stosowania.

Przestanie stosowania leku.

Nie należy nagle przerywać leczenia lekiem Locren®**, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres 1–2 tygodni, a w razie potrzeby można jednocześnie rozpocząć terapię zastępczą, aby uniknąć nasilenia się objawów dławicy piersiowej.

Astma oskrzelowa i przewlekła obturacyjna choroba płuc.

Beta-blokery można przepisywać tylko pacjentom z łagodnymi postaciami tych chorób, przy czym należy wybrać selektywny beta-bloker i stosować go w niskiej dawce początkowej. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się ocenę funkcji płuc.

Niewydolność serca.

U pacjentów z niewydolnością serca, którą można kontrolować leczeniem, lek Locren® można stosować w razie potrzeby pod ścisłą kontrolą lekarza w bardzo niskich dawkach, które stopniowo się zwiększa.

Bradykardia.

Należy zmniejszyć dawkę, jeśli częstość skurczów serca w stanie spoczynku jest mniejsza niż 50–55 uderzeń na minutę i u pacjenta pojawiają się objawy bradykardii.

Blokada przedsionkowo-komorowa I stopnia.

Z uwagi na negatywny efekt dromotropowy beta-blokerów, lek Locren® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia.

Dławica Prinzmetala.

U pacjentów z dławicą Prinzmetala beta-blokery mogą zwiększać liczbę i czas trwania napadów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny beta-1-bloker może być stosowany w przypadku postaci lekkich i wtórnych pod warunkiem jednoczesnego stosowania leku rozszerzającego naczynia.

Choroby tętnic obwodowych.

Beta-adrenolityki mogą nasilać objawy u pacjentów z chorobami tętnic obwodowych (choroba Raynauda lub zespół Raynauda, tętniak czy przewlekła obturacyjna choroba tętnic kończyn dolnych). Stosowanie leku Locren® jest przeciwwskazane u pacjentów w zaawansowanych stadiach chorób tętnic obwodowych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Fechromocytooma.

Podczas stosowania beta-adrenolityków w leczeniu nadciśnienia tętniczego spowodowanego feochromocytomą, przy odpowiednim leczeniu, konieczna jest ścisła kontrola ciśnienia tętniczego. Beta-blokery należy stosować wyłącznie po wcześniejszej blokadzie alfa.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby na początku leczenia zaleca się kliniczne obserwowanie.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie należy dostosować w zależności od stężenia kreatyniny w surowicy lub klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Hipoglikemia.

Istnieje zwiększona skłonność do hipoglikemii, np. przy długotrwałym głodzeniu lub dużym obciążeniu fizycznym.

Pacjenci z cukrzycą.

Pacjentów z cukrzycą należy uprzedzić o konieczności częstego pomiaru stężenia glukozy we krwi, ponieważ objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia, kołatanie serca i nadmierne pocenie się, mogą być maskowane (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Łuszczycy.

Przepisanie leku wymaga starannego rozważenia konieczności jego stosowania, ponieważ istnieją doniesienia o nasileniu się objawów u pacjentów z łuszczycą podczas leczenia beta-adrenolitykami (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje alergiczne.

Beta-blokery mogą zwiększać wrażliwość na alergeny, w szczególności na środki kontrastowe zawierające jod oraz fluktafeninę (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), a także nasilać reakcje anafilaktyczne, czyli ostre reakcje alergiczne. Dlatego nie należy ich stosować, chyba że istnieją ścisłe wskazania, u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie oraz u pacjentów poddawanych terapii mającej na celu zmniejszenie ich wrażliwości lub uczynienie ich odpornymi na reakcje alergiczne (terapia dezynsebilizacyjna; należy zachować ostrożność w przypadku nadmiernych reakcji anafilaktycznych).

Reakcja na adrenalina w zwykłych dawkach może być osłabiona.

Narkoza.

U pacjentów poddawanych narkozie ogólnemu beta-blokery zmniejszają częstość występowania arytmii i niedokrwienia mięśnia sercowego podczas indukcji narkozy, intubacji i w okresie pooperacyjnym. Ryzyko napadu nadciśnienia również zmniejsza się przy kontynuowaniu terapii beta-blokerami.

Obecnie zaleca się nie przerywać istniejącej terapii beta-blokerami w przypadku zabiegu chirurgicznego. Anestezjologa należy poinformować o tym, że pacjent przyjmuje beta-bloker, ponieważ może to prowadzić do potencjalnej interakcji z innymi lekami, bradyarytmii, osłabienia odruchowej tachykardii oraz zmniejszenia odruchowej regulacji przeciwniejmnej w przypadku krwawienia, a także do zwiększenia ryzyka hipotensji.

W razie potrzeby przerwania leczenia i odstawienia leku, okres 48 godzin jest uważany za wystarczający do przywrócenia wrażliwości na katecholaminy.

Terapii beta-adrenolitykami nie należy przerywać:

• u pacjentów z niedokrwieniem wieńcowym, którym zaleca się przyjmowanie leku przed operacją ze względu na ryzyko związanego z nagłym odstawieniem beta-adrenolityków;
• w sytuacjach nadzwyczajnych lub gdy przerwanie leczenia jest niemożliwe, pacjenta należy chronić przed skutkami nadmiernej aktywności nerwu błędnego za pomocą odpowiedniej premedykacji atropiną (w razie potrzeby – powtórzyć podanie atropiny).

Należy stosować środki znieczulające z minimalnym możliwym działaniem depresyjnym na mięsień sercowy.

Należy brać pod uwagę ryzyko rozwoju reakcji anafilaktycznych.

Oftalmologia.

Blokada beta-adrenoreceptorów prowadzi do obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i może wpływać na wyniki badań przesiewowych w kierunku jaskry. Lekarz okulista powinien być poinformowany o tym, że pacjent przyjmuje betaksolol. U pacjentów przyjmujących beta-blokery zarówno doustnie, jak i w postaci kropli do oczu, należy prowadzić ścisłą kontrolę ze względu na możliwość efektu addytywnego tych leków.

Tyrotoksykosa.

Beta-blokery mogą maskować objawy układu sercowo-naczyniowego tyrotoksykose.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Leczenie pacjentów w podeszłym wieku należy rozpoczynać od niskiej dawki i pod ścisłą kontrolą.

Sportowcy.

Stosowanie leku Locren® może prowadzić do pozytywnej reakcji w testach antydopingu. Nadużywanie leku Locren® jako środka dopingującego może być niebezpieczne dla zdrowia.

Substancje pomocnicze.

Laktoza.

Lek zawiera laktozę. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem niewchłaniania glukozy-galaktozy.

Sód.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 tabletce, czyli jest praktycznie wolny od sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Teratogenność.

Badania na zwierzętach nie wykazały żadnych efektów teratogennych leku. Dotychczas nie ma doniesień o efektach teratogennych u ludzi. Beta-adrenolityki mogą zmniejszać przepływ przez łożysko, co może prowadzić do śmierci płodu w łonie macierzystym, poronienia lub przedwczesnych porodów. Ponadto mogą wystąpić niepożądane efekty (głównie hipoglikemia i bradykardia) u płodu.

Betaksolol należy stosować w czasie ciąży wyłącznie w przypadku ścisłych wskazań i po starannym ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka.

Okres noworodkowy.

Działanie beta-blokera utrzymuje się przez kilka dni po urodzeniu u noworodków, których matki otrzymywały leczenie tym lekiem, i może powodować bradykardię, niewydolność oddechową i hipoglikemię, jednak najczęściej ten efekt resztkowy nie ma żadnych konsekwencji klinicznych. Jednak wysokie dawki beta-blokerów mogą prowadzić do niewydolności serca poprzez osłabienie kompensacyjnych reakcji układu sercowo-naczyniowego. W przypadku wystąpienia niewydolności serca u noworodka należy go hospitalizować w oddziale intensywnej terapii (patrz sekcja „Przedawkowanie”), a także należy unikać stosowania substytutów osocza (ze względu na ryzyko ostrej obrzęku płuc).

Stosowanie betaksololu w czasie ciąży nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko. Jeśli leczenie trwa aż do porodu, zaleca się ścisłą kontrolę noworodka w warunkach specjalistycznych (monitorowanie częstości skurczów serca i poziomu glukozy we krwi przez pierwsze 3–5 dni życia).

Karmienie piersią.

Beta-adrenolityki przenikają do mleka matki. Karmienie piersią w czasie leczenia lekiem Locren® należy przerwać, ponieważ ryzyko rozwoju hipoglikemii lub bradykardii u noworodków nie zostało zbadane. Z tych powodów oraz jako środek zapobiegawczy karmienie piersią nie jest zalecane przez cały okres leczenia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Nie przeprowadzono badań wpływu betaksololu na zdolność prowadzenia pojazdów. Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami należy wziąć pod uwagę, że przyjmowanie tego leku może czasem powodować zawroty głowy lub zwiększoną zmęczalność.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dorośli

W leczeniu łagodnej nadciśnienia tętniczego dorosłym przepisuje się Locren® w dawce ½ tabletu powlekanej, jeden raz na dobę.

W razie potrzeby dawkę leku Locren® można zwiększyć do 1 tabletu powlekanej, jeden raz na dobę.

W leczeniu umiarkowanego nadciśnienia tętniczego oraz w zapobieganiu napadom dławicy piersiowej dawka standardowa leku Locren® wynosi 1 tablet powlekany, jeden raz na dobę.

Pacjenci w podeszłym wieku

Leczenie pacjentów w podeszłym wieku należy rozpocząć od małej dawki i pod ścisłą kontrolą.

Pacjenci z niedostatecznością wątroby lub nerek

U pacjentów z niedostatecznością wątroby lub zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny do 30 ml/min) korekta dawki zazwyczaj nie jest wymagana. Jednakże na początku leczenia zaleca się monitorowanie kliniczne tych pacjentów.

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie nie należy przekraczać dawki ½ tabletu powlekanej (10 mg betaksololu chlorowodoranu).

Sposób stosowania

Tabletki powlekane są przeznaczone do doustnego stosowania.

Tabletkę leku Locren® należy przyjmować całą, popijając wystarczającą ilością płynu, niezależnie od posiłku.

Pacjentom poddawanym dializie dobową dawkę można podawać niezależnie od czasu przeprowadzania dializy.

Po długotrwałym stosowaniu leczenie lekiem Locren® należy zazwyczaj wstrzymać lub odstawiać stopniowo i powoli, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, ponieważ nagłe odstawienie może prowadzić do niedokrwienia serca z nasileniem dławicy piersiowej, zawałem mięśnia sercowego lub nasileniem nadciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania betaksololu u dzieci nie zostały ustalone. Dlatego stosowanie betaksololu u dzieci i nastolatków nie jest zalecane.

U dzieci hipoglikemiczny efekt beta-blokerów może wystąpić szybciej, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia drgawek u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania

W zależności od stopnia zatrucia obraz kliniczny charakteryzuje się głównie objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego i ośrodkowego układu nerwowego. Przedawkowanie może prowadzić do ciężkiej hipotensji tętniczej, bradykardii a nawet zatrzymania serca, niewydolności serca i wstrząsu kardiogennego. W przypadku przedawkowania opisywano również zatrzymanie węzła zatokowego. Ponadto mogą wystąpić trudności w oddychaniu, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia świadomości oraz czasem drgawki ogólnoustrojowe.

Zabiegi terapeutyczne w przypadku przedawkowania

W przypadku przedawkowania lub krytycznego obniżenia częstości skurczów serca i/lub ciśnienia tętniczego należy przerwać leczenie lekiem Locren® z zachowaniem odpowiednich środków ostrożności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Oprócz ogólnych środków w przypadku pierwotnego odstawienia leku Locren®, należy monitorować parametry życiowe w warunkach intensywnej terapii i korygować je, jeśli to konieczne.

Jako antydotę można stosować:

• 1–2 mg atropiny dożylne bolusowo;
• 1–10 mg glukagonu dożylne, następnie kontynuowane w dawce 2–2,5 mg na godzinę;
• sympatykomimetyki w zależności od masy ciała i efektu: dopamino, dobutamino, orcyprenalino i adrenalino.

W przypadku skurczu oskrzeli agonisty β2-adrenergiczne można podawać w formie aerozolu (lub dożylne, jeśli odpowiedź jest niewystarczająca) lub dożylne aminofilin.

W przypadku drgawek ogólnoustrojowych zaleca się powolne podawanie dożylne diazepamu.

Betaksolol oraz jego metabolity mogą być jedynie w niewielkim stopniu usuwane za pomocą hemodializy lub dializy otrzewnowej.

W przypadku dekompensacji serca u noworodków, których matki w okresie ciąży stosowały beta-blokerów:

• glukagon w dawce 0,3 mg/kg masy ciała;
• hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii;
• izoprenalino i dobutamino: stosowanie przez dłuższy czas i ogólnie w wysokich dawkach wymaga nadzoru specjalisty.

Niepożądane działania.

Częstotliwość niepożądanych działań sklasyfikowano według następujących kategorii: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), nieczęsto (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Niepożądane działania przedstawiono w ramach każdej klasy według malejącej częstości występowania.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitoringu stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznym i farmaceutycznym, jak również pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Opakowanie.

Nr 28 (14×2): po 14 tabletek w blisterze; po 2 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Sanofi Winthrop Industrie.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres siedziby.

30 Avenue Gustave Eiffel, Tours, 37100, Francja.

Wnioskodawca.

CHEPLAPHARM Arzneimittel GmbH, Niemcy.