Lizynopryl-AstraPharm

INSTRUKCJA LEKARSKA DO STOSOWANIA W MEDYCYNIE ŚRODKA LECZNICZEGO Lizynopryl-AstraPharm (LISINOPRIL-ASTRAPHARM)

Skład:

substancja czynna: lisynopril;

1 tabletka zawiera lisynoprylu 5 mg lub 10 mg lub 20 mg;

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforan, manitol (E 421), skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, o kształcie płasko-cylindrycznym, z zaokrąglonymi brzegami i podziałką.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA). Kod ATC C09A A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lizynopryl – inhibitor ACE. ACE to peptydyldipeptydaza, która katalizuje przekształcenie angiotensyny I w peptyd o działaniu wazokonstrykcyjnym – angiotensynę II, która stymuluje również wydzielanie aldosteronu. Inhibicja ACE prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II we krwi, co powoduje zmniejszenie aktywności wazopresyjnej oraz sekrecji aldosteronu. Ostatnie z tych zjawisk może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w osoczu.

Ponieważ mechanizm działania w nadciśnieniu tętniczym polega na hamowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron, lizynopryl wykazuje działanie przeciwciśnieniowe nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niskim poziomem reniny. ACE jest identyczny do kininazy – enzymu rozkładającego bradykininę. Rola wzrostu stężenia bradykininy (która ma wyraźne właściwości wazodylatacyjne) w trakcie leczenia lizynoprylem nie została w pełni wyjaśniona i wymaga dalszych badań.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym lizynopryl jest powoli i nie w pełni wchłaniany z przewodu pokarmowego. Wchłanianie leku po przyjęciu wynosi około 25% z międzypojedynczą zmiennością (6–60%). Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się około 6–8 godzin po podaniu.

Rozkład. Stężenia równowagowe w osoczu osiągane są w ciągu 2–3 dni po podaniu leku. Oprócz ACE nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm i wydalanie. Nie ulega metabolizmowi, wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Usuwanie podczas hemodializy.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek wydalanie lizynoprylu zmniejsza się proporcjonalnie do stopnia zaburzeń funkcjonalnych (to zmniejszenie staje się klinicznie istotne przy filtracji kłębuszkowej poniżej 30 ml/min).

W niewydolności serca klirens nerkowy lizynoprylu jest obniżony.

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wyższe stężenia lizynoprylu we krwi i większe wartości pola pod krzywą „stężenie-czas” (wzrost o około 60%) w porównaniu z pacjentami młodszej wiekiem.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Niewydolność serca (leczenie objawowe).

Ostry zawał mięśnia sercowego (krótkotrwałe leczenie (6 tygodni) pacjentów hemodynamicznie stabilnych nie później niż w ciągu 24 godzin od ostrego zawału mięśnia sercowego).

Powikłania nerkowe w cukrzycy (leczenie chorób nerek u nadciśnieniowych pacjentów z cukrzycą typu II i wczesną nefropatią).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lizynopryl, inne składniki leku lub inne inhibitory ACE.

Nadżerlina naczynioruchowa w wywiadzie (w tym po stosowaniu inhibitorów ACE, nadżerlina naczynioruchowa idiopatyczna i dziedziczna Quinckego).

Zawał aortalny lub zastawkowy mitralnego lub kardiomiopatia przerostowa z wyraźnymi zaburzeniami hemodynamicznymi.

Dwustronny zwężenie tętnicy nerkowej lub zwężenie tętnicy jednej nerki; ostry zawał mięśnia sercowego z niestabilną hemodynamiką; wstrząs kardiogenny; jednoczesne stosowanie leku i membran o wysokiej przepuszczalności z poliakrylonitrylonatru-2-metyloallilsulfonianu (np. AN 96) podczas dializy pilnej; pacjenci ze stężeniem kreatyniny w surowicy ≥ 220 µmol/l.

Jednoczesne stosowanie leków zawierających aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Ciężarne lub kobiety planujące zajść w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Jednoczesne stosowanie z sakubitrilem/walsartanem. Leczenie lekiem Lizynopryl-AstraPharm można rozpoczynać dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrilu/walsartanu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Diuretyki. W przypadku jednoczesnego stosowania diuretyków u pacjentów przyjmujących już lizynopryl, działanie przeciw nadciśnieniowe zazwyczaj się nasila. Na początku stosowania kombinacji lizynoprylu z diuretykami pacjenci mogą odczuwać nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. Możliwość wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej podczas stosowania lizynoprylu może być zmniejszona poprzez zaprzestanie leczenia diuretykiem przed rozpoczęciem terapii lizynoprylem, zwiększenie objętości płynów lub soli, a także rozpoczęcie leczenia od niskich dawek inhibitorów ACE.

Leki zwiększające ryzyko wystąpienia nadżerliny naczynioruchowej. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia nadżerliny naczynioruchowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami docelowego białka rapamycyny u ssaków (mTOR) (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) lub wilda gliptyną może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia nadżerliny naczynioruchowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Diuretyki zatrzymujące potas, suplementy potasu lub zastępcy soli zawierające potas. Choć poziom potasu w surowicy podczas badań klinicznych inhibitorów ACE zazwyczaj pozostawał w normie, u niektórych pacjentów rozwijała się hiperkaliemia. Ryzyko hiperkalemii wiąże się z czynnikami, takimi jak niewydolność nerek, cukrzyca oraz jednoczesne przyjmowanie diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementów potasu lub zastępców soli zawierających potas.

Stosowanie suplementów potasu, diuretyków zatrzymujących potas lub zastępców soli zawierających potas może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Podczas przyjmowania lizynoprylu na tle diuretyków wydalających potas, hipokaliemia spowodowana ich przyjmowaniem może być osłabiona.

Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku Lizynopryl-AstraPharm z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy, takimi jak trimetoprym i ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprym działa jak diuretyk zatrzymujący potas, podobnie jak amilorid. Dlatego nie zaleca się łączenia leku Lizynopryl-AstraPharm z powyższonymi lekami. Jeśli jednoczesne stosowanie takich leków jest wskazane, leczenie należy prowadzić z ostrożnością i często kontrolować stężenie potasu w surowicy.

Cyklosporyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z cyklosporyną może prowadzić do hiperkalemii. Zaleca się kontrolę stężenia potasu w surowicy.

Heparyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z heparyną może prowadzić do hiperkalemii. Zaleca się kontrolę stężenia potasu w surowicy.

Lit. Jednoczesne przyjmowanie litu i inhibitorów ACE może prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu w surowicy i rozwoju efektów toksycznych. Stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko zatrucia litem i nasilać je, jeśli zostało już spowodowane przez jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania lizynoprylu z litem, ale w przypadkach, gdy takie połączenie jest konieczne, należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy.

Nieprzeciwwskazane leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥ 3 g na dobę. Długotrwałe przyjmowanie NLPZ może osłabić działanie hipotensyjne inhibitorów ACE. Efekty NLPZ i inhibitorów ACE na podniesienie stężenia potasu w surowicy się sumują, co może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek. Te efekty są zazwyczaj odwracalne. W pojedynczych przypadkach może wystąpić ostra niewydolność nerek, szczególnie przy zaburzeniach funkcji nerek, np. u osób starszych lub u pacjentów odwodnionych.

Leki złota. Reakcje nitrytowate (objawy wazodylatacji, w tym rumień, nudności, zawroty głowy, hipotensja tętnicza, która może być bardzo ciężka) po iniekcji złota (np. sodu aurotiomalatanu) obserwowano częściej u pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Inne leki przeciw nadciśnieniu (β-blokery, α-blokery, blokery kanałów wapniowych). Przy jednoczesnym stosowaniu lizynoprylu z innymi lekami przeciw nadciśnieniu obserwuje się nasilenie działania hipotensyjnego. Jednoczesne przyjmowanie nitrogliceryny i innych nitratów organicznych lub leków rozszerzających naczynia może nasilać działanie hipotensyjne lizynoprylu.

Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, środki znieczulające i leki przeciwpsychotyczne. Przyjmowanie niektórych środków znieczulających, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwpsychotycznym na tle inhibitorów ACE może nasilać hipotensję tętniczą.

Środki sympatomietyczne. Środki sympatomietyczne mogą zmniejszać działanie przeciw nadciśnieniowe inhibitorów ACE. Z tego powodu konieczna jest dokładniejsza kontrola ciśnienia tętniczego pacjenta, aby ocenić, czy osiągnięto pożądany efekt terapeutyczny.

Leki hipoglikemiczne. Badania epidemiologiczne wykazały, że jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE i leków hipoglikemicznych (insuliny i leków hipoglikemicznych doustnych) może nasilać działanie tych ostatnich, aż do rozwoju hipoglikemii. Prawdopodobieństwo takich zjawisk jest szczególnie wysokie w pierwszych tygodniach jednoczesnego leczenia pacjentów oraz przy zaburzeniach funkcji nerek.

Kwas acetylosalicylowy, trombolityki, β-blokery i nitraty. Lizynopryl można przepisywać jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach stosowanych w kardiologii), lekami trombolicznymi, β-blokerami i nitratami.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Wykazano, że podwójna blokada RAAS przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu charakteryzuje się większą częstością występowania takich działań niepożądanych jak hipotensja tętnicza, hiperglikemia, zaburzenia funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z monoterapią.

Allopurinol, cytotoksyczne, immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainaamid. Jednoczesne stosowanie z lizynoprylem może powodować leukopenię.

Leki hamujące funkcję szpiku kostnego. Jednoczesne stosowanie z lizynoprylem zwiększa ryzyko wystąpienia neutropenii i/lub agranulocytozy.

Estrogeny. Jednoczesne stosowanie estrogenów z lizynoprylem może prowadzić do zmniejszenia działania hipotensyjnego lizynoprylu z powodu zatrzymania płynów w organizmie.

Inne

Lizynopryl należy stosować z ostrożnością u chorych z ostrym zawałem mięśnia sercowego w ciągu 6–12 godzin po podaniu streptokinazy (ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej).

Środki odurzające, środki znieczulające, alkohol i środki nasenne w połączeniu z lizynoprylem nasilają działanie hipotensyjne.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Hipotensja objawowa.

Zdarza się rzadko u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym leczonych lizynoprylem ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej wzrasta przy zmniejszeniu objętości krążącej (np. w wyniku leczenia diuretykami, ograniczenia spożycia soli w diecie, przeprowadzenia dializy, podczas biegunki lub wymiotów), a także przy ciężkich formach nadciśnienia tętniczego zależnego od reniny.

Hipotensja objawowa obserwowana była u pacjentów z niewydolnością serca, niezależnie od tego, czy współwystępuje ona z niewydolnością nerek. Zjawisko to występuje najczęściej u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, którzy są zmuszeni do przyjmowania dużych dawek diuretyków pętlowych oraz u których występuje hiponatremia lub czynnościowa niewydolność nerek. Pacjenci z zwiększonym ryzykiem hipotensji tętniczej wymagają starannego nadzoru w początkowym okresie leczenia i przy doborze dawki.

Dotyczy to również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgu, u których istotne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub zaburzeń krążenia mózgowego.

W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach, a w razie potrzeby podać wlew dożylny roztworu chlorku sodu. Przemijające reakcje hipotensyjne nie stanowią przeciwwskazania do dalszego przyjmowania leku. Po przywróceniu skutecznego objętości krążącej i ustąpieniu przemijającej reakcji hipotensyjnej leczenie lizynoprylem można kontynuować.

U niektórych pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, którzy mają prawidłowe lub niskie ciśnienie tętnicze, może dojść do dodatkowego obniżenia ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego po podaniu lizynoprylu. Ten efekt jest oczekiwany i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania terapii. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie przyjmowania lizynoprylu.

Hipotensja tętnicza w ostrym zespole wieńcowym. W ostrym zespole wieńcowym u pacjentów ze stabilną hemodynamiką należy rozpocząć leczenie lizynoprylem w ciągu pierwszych 24 godzin w celu zapobiegania dysfunkcji lewej komory serca i niewydolności serca, a także zmniejszenia śmiertelności. W ostrym zespole wieńcowym nie należy rozpoczynać leczenia lizynopryelem, jeśli istnieje ryzyko dalszych poważnych zaburzeń hemodynamicznych po leczeniu lekami rozszerzającymi naczynia. Dotyczy to pacjentów z ciśnieniem tętniczym skurczowym 100 mm Hg lub niższym lub pacjentów, u których rozwinął się wstrząs kardiogenny. W pierwszych 3 dniach po zawale mięśnia sercowego dawkę leku należy zmniejszyć, jeśli ciśnienie skurczowe nie przekracza 120 mm Hg. Jeśli wartość ciśnienia tętniczego skurczowego wynosi 100 mm Hg lub mniej, dobrane dawki należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg. Jeśli po przyjęciu lizynoprylu obserwuje się przedłużoną hipotensję tętniczą (ciśnienie skurczowe pozostaje poniżej 90 mm Hg przez ponad 1 godzinę), należy odstawić leczenie lizynoprylem.

U pacjentów z hipowolemją, niedoborem sodu wynikającym z zastosowania diuretyków, bezsodowej diety, wymiotów, biegunki, po dializie możliwe jest wystąpienie nagłej, ciężkiej hipotensji tętniczej, ostrej niewydolności nerek. W takich przypadkach zaleca się skompensowanie utrat płynów i soli przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem oraz zapewnienie odpowiedniego nadzoru medycznego. Z należytą ostrożnością (uwzględniając stosunek korzyści do ryzyka) należy przepisywać lek pacjentom po przeszczepieniu nerki, a także pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby, krwiotwórczości, chorobami autoimmunologicznymi. Wszystkie wymienione stany patologiczne w trakcie stosowania lizynoprylu wymagają odpowiedniego nadzoru medycznego i kontroli laboratoryjnej.

Aortalny i mitralny zwężenie zastawek / przerostowa kardiomiopatia.

Tak jak inne inhibitory ACE, lizynopryl należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zwężeniem zastawki mitralnej lub utrudnionym wyrzutem z lewej komory (np. przy zwężeniu zastawki aortalnej lub przerostowej kardiomiopatii).

Zaburzenia funkcji nerek.

Przy niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dobrać w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1), a następnie – w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Regularna kontrola potasu i kreatyniny jest częścią standardowej praktyki medycznej u tych pacjentów.

U pacjentów z niewydolnością serca na początku leczenia inhibitorami ACE może dojść do pogorszenia funkcji nerek. W takich sytuacjach opisano przypadki ostrej niewydolności nerek, zazwyczaj odwracalnej. U niektórych pacjentów z zwężeniem obu tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki inhibitory ACE zwiększają stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi; zazwyczaj zmiany te ustępują po odstawieniu leku. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest szczególnie wysokie u pacjentów z niewydolnością nerek.

W przypadku nadciśnienia nerkowego istnieje wysokie ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. U takich pacjentów leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym od małych dawek, które należy dokładnie dobrać. Ponieważ diuretyki mogą przyczynić się do opisanej wyżej dynamiki klinicznej, w pierwszych tygodniach leczenia lizynoprylem należy je odstawić, a funkcję nerek należy starannie monitorować.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnego uszkodzenia naczyń nerek przyjmowanie lizynoprylu, szczególnie na tle diuretyków, może powodować wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi; zmiany te są zazwyczaj niewielkie i przemijające. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest większe u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki oraz odstawienie diuretyku i lizynoprylu.

Leczenie ostrym zawałem mięśnia sercowym lizynoprylem jest przeciwwskazane u pacjentów z objawami dysfunkcji nerek, u których stwierdza się podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy krwi 177 µmol/l i/lub proteinurię 500 mg/dobę. W przypadku rozwoju dysfunkcji nerek w trakcie terapii lizynoprylem (stężenie kreatyniny w surowicy przekracza 265 µmol/l lub stężenie kreatyniny w surowicy krwi wzrasta dwukrotnie w porównaniu do wartości ustalonej przed rozpoczęciem leczenia) należy odstawić przyjmowanie leku.

Podwyższona wrażliwość / obrzęk naczynioruchowy. Bardzo rzadko opisywano przypadki obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, języka, krtani i/lub gardła u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym lizynoprylem. Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić lek, rozpocząć odpowiednią terapię i zapewnić obserwację pacjenta aż do całkowitego ustąpienia objawów. Nawet w przypadkach, gdy obrzęk lokalizuje się wyłącznie w okolicy języka i nie prowadzi do zaburzeń oddychania, pacjent może wymagać długotrwałej obserwacji, ponieważ terapia lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może okazać się niewystarczająca.

Zarejestrowano pojedyncze przypadki śmiertelne spowodowane obrzękiem naczynioruchowym krtani lub języka. Jeśli obrzęk rozprzestrzenia się na język, krtanię lub krtanię, może dojść do obturacyjnego zaburzenia oddychania, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli operację dróg oddechowych. W takich przypadkach należy natychmiast podjąć działania terapeutyczne, które mogą obejmować w szczególności podanie adrenaliny i/lub zapewnienie przepustowości dróg oddechowych. Pacjent powinien pozostawać pod ścisłym nadzorem medycznym do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

U pacjentów, którzy w wywiadzie mieli obrzęk naczynioruchowy niezwiązany z przyjmowaniem inhibitora ACE, może występować zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego w odpowiedzi na stosowanie leków z tej grupy.

Inhibitory ACE mogą powodować więcej przypadków obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów rasy białej.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrilem/walsartanem można rozpocząć dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki leku Lizynopryl-AstraPharm. Stosowanie leku Lizynopryl-AstraPharm można rozpocząć dopiero po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrilu/walsartanu.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) lub wyldaglptypinem może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęku dróg oddechowych lub języka z lub bez zaburzeń oddychania) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu stosowania raczekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. sirolimusu, ewerolimusu, temsirolimusu) i wyldaglptypinu u pacjentów, którzy już przyjmują inhibitor ACE.

Hemodializa.

Przy stosowaniu leku w warunkach dializy z membraną poliakrylowinylową możliwe jest wystąpienie reakcji anafilaktycznych. Zaleca się stosowanie membran innego typu do przeprowadzania dializy lub stosowanie leków innych grup do leczenia pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy LDL.

Ponieważ podczas aferezy LDL z siarczanem dekstranu stosowanie inhibitorów ACE może prowadzić do rozwoju reakcji anafilaktycznych, które mogą stanowić zagrożenie dla życia, należy tymczasowo odstawić inhibitory ACE przed każdym zabiegiem aferezy.

Desensybilizacja.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii desensybilizującej (np. na jad owadów skrzydłowych) występują długotrwałe reakcje anafilaktyczne. Jeśli tych pacjentów odstawiono od inhibitorów ACE na czas desensybilizacji, reakcje nie obserwowano, jednak przypadkowe podanie inhibitora ACE wywoływało reakcję anafilaktyczną.

Niewydolność wątroby.

Z przyjmowaniem inhibitorów ACE wiąże się rozwój rzadkiego zespołu, który zaczyna się od żółtaczki cholestotycznej lub zapalenia wątroby i przechodzi w fulminantny nekroz wątroby, czasem kończący się śmiercią. Mechanizm rozwoju tego zespołu jest nieznany. Jeśli u pacjentów przyjmujących lizynopryl rozwija się żółtaczka lub istotnie wzrasta aktywność enzymów wątrobowych, lek należy odstawić, pozostawiając pacjenta pod obserwacją lekarza do ustąpienia objawów.

Neutropenia / agranulocytoza. Opisywano przypadki neutropenii / agranulocytozy, trombocytopenii i anemii u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek i bez innych czynników ułatwiających neutropenia występuje rzadko. Po odstawieniu inhibitora ACE neutropenia i agranulocytoza mają charakter odwracalny. Należy z najwyższą ostrożnością przepisywać lizynopryl pacjentom z chorobami tkanki łącznej, a także pacjentom otrzymującym terapię immunosupresyjną, leczeniu allopurynolem lub prokainamidem, lub przy kombinacji tych czynników ułatwiających, szczególnie na tle zaburzeń funkcji nerek. U niektórych takich pacjentów rozwijają się ciężkie infekcje, które nie zawsze odpowiadają na intensywną terapię antybiotykami. W przypadku stosowania leku u takich pacjentów zaleca się okresową kontrolę liczby leukocytów we krwi i poinstruowanie pacjentów, aby informowali o wszelkich objawach infekcji.

Kaszel. Po zastosowaniu inhibitorów ACE może wystąpić kaszel. Zazwyczaj kaszel jest nieproduktywny i ustępuje po odstawieniu terapii. Kaszel spowodowany inhibitorami ACE należy uwzględnić w różnicowaniu diagnostycznym kaszlu jako jedną z możliwych przyczyn.

Zabiegi chirurgiczne / znieczulenie. U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym lub znieczuleniu lekami powodującymi hipotensję tętniczą lizynopryl może blokować tworzenie się angiotensyny II po kompensacyjnej sekrecji reniny. Jeśli wystąpi hipotensja tętnicza spowodowana tym mechanizmem, należy przywrócić objętość krążącą.

Poziom potasu w surowicy krwi. Opisywano kilka przypadków podwyższenia poziomu potasu w surowicy krwi u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym lizynoprylem. Do grupy pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju hiperkaliemii należą pacjenci z niewydolnością nerek, cukrzycą, hipoadosteronizmem. Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. Ten efekt jest zazwyczaj niewielki u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy diety zawierające potas (w tym zamienniki soli), diuretyki zatrzymujące potas, inne leki zwiększające poziom potasu w surowicy krwi (np. heparyna, trimetoprim lub ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprim/sulfametoksazol) i szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptorów angiotensyny może dojść do hiperkaliemii. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu diuretyków zatrzymujących potas i blokerów receptorów angiotensyny u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U takich pacjentów należy kontrolować poziom potasu w surowicy krwi i funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jeśli jednoczesne stosowanie powyższych leków z lizynoprylem jest uznawane za wskazane, zaleca się regularną kontrolę poziomu potasu w surowicy krwi.

Hiperkaliemia.

U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lizynopryl, obserwuje się podwyższenie poziomu potasu w surowicy krwi. Do grupy ryzyka rozwoju hiperkaliemii należą pacjenci z niewydolnością nerek lub cukrzycą, którzy przyjmują diuretyki zatrzymujące potas lub zawierające potas zamienniki soli, a także ci pacjenci, którzy przyjmują inne leki zwiększające poziom potasu w surowicy krwi (np. heparyna).

Jeśli przyjmowanie wymienionych wyżej leków na tle leczenia inhibitorem ACE uznaje się za konieczne, zaleca się regularną kontrolę poziomu potasu w surowicy krwi.

Pacjenci z cukrzycą.

Pacjentom z cukrzycą przyjmującym środki hipoglikemiczne lub insulinę należy starannie kontrolować poziom glukozy we krwi w pierwszym miesiącu leczenia inhibitorem ACE.

Lit.

Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego przyjmowania litu i lizynoprylu.

Pochodzenie rasowe.

Inhibitory ACE częściej powodują rozwój obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innej przynależności rasowej. Tak jak inne inhibitory ACE, lizynopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów czarnoskórych w porównaniu z osobami innych ras, prawdopodobnie z powodu wyższego odsetka osób z niskim poziomem reniny w populacji czarnoskórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Pierwotny hiperaldosteronizm.

U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem inhibitory ACE są nieskuteczne, dlatego stosowanie lizynoprylu nie jest zalecane.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Opisywano, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej, hiperkaliemii, zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym jednoczesna blokada RAAS przez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu nie jest zalecana.

W przypadku absolutnej konieczności stosowania terapii podwójnej blokady należy ją prowadzić pod nadzorem specjalisty i regularnie kontrolować funkcję nerek, poziom elektrolitów i ciśnienie tętnicze. Pacjentom z niefropatią cukrzycową nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II.

Proteinuria. Opisywano pojedyncze przypadki rozwoju proteinurii u pacjentów, szczególnie z obniżoną funkcją nerek lub po przyjęciu wysokich dawek lizynoprylu. W przypadku klinicznie istotnej proteinurii (powyżej 1 g/dobę) lizynopryl należy stosować wyłącznie po ocenie korzyści terapeutycznej i potencjalnego ryzyka oraz przy ciągłej kontroli wskaźników klinicznych i biochemicznych.

Lek zawiera sorbitol, który może powodować łagodny efekt przeczyszczający.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany w ciąży i u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli w trakcie stosowania tego leku potwierdzi się ciążę, należy natychmiast odstawić lek i w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Wiadomo, że długotrwałe działanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży stymuluje pojawienie się fetotoksyczności (obniżenie funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczności noworodkowej (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). W przypadku wpływu inhibitorów ACE w II trymestrze ciąży zaleca się kontrolę funkcji nerek i kości czaszki przy użyciu USG.

Noworodki, których matki przyjmowały lizynopryl, należy starannie badać pod kątem obecności hipotensji tętniczej, oligurii i hiperkaliemii.

Karmienie piersią. Ponieważ brak informacji dotyczących możliwości stosowania lizynoprylu w okresie karmienia piersią, przyjmowanie lizynoprylu w tym okresie nie jest zalecane. W tym okresie należy stosować leczenie alternatywne, którego profil bezpieczeństwa jest lepiej poznany, szczególnie jeśli karmi się noworodka lub wcześniaka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy i uczucia zmęczenia lizynopryl może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami, szczególnie na początku leczenia. Dlatego należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami do czasu ustalenia indywidualnej reakcji na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki przyjmuje się doustnie 1 raz na dobę, najlepiej o tej samej porze, niezależnie od posiłku. Dawkę dobową dobiera się indywidualnie w zależności od reakcji pacjenta oraz wartości ciśnienia tętniczego.

Hipertensja tętnicza.

Lek stosuje się jako monoterapię lub w połączeniu z innymi klasami leków przeciwhypertensyjnych.

Dawka początkowa.

W przypadku hipertensji tętniczej zalecaną dawką początkową jest 10 mg raz na dobę. U pacjentów z podwyższoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (w szczególności przy hipertensji renowaskularnej, nadmiernym wydalaniu chlorku sodu z organizmu i/lub odwodnieniu, dekompensacji serca lub bardzo nasilonej hipertensji tętniczej) po dawce początkowej może dojść do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. U tych pacjentów zalecaną dawką początkową jest 2,5–5 mg i leczenie należy rozpocząć pod kontrolą lekarza.

W celu uzyskania dawki 2,5 mg należy zastosować lek o odpowiedniej zawartości substancji czynnej.

U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy zmniejszyć (patrz tabela 1).

Dawka utrzymaniowa.

Zwykła skuteczna dawka utrzymaniowa wynosi 20 mg 1 raz na dobę. Jeżeli lek w podanej dawce nie zapewnia odpowiedniego efektu terapeutycznego w ciągu 2–4 tygodni, dawkę można dalej zwiększać. Maksymalna dawka dobową wynosi 80 mg na dobę.

Pacjenci stosujący diuretyki.

U pacjentów, którzy wcześnie przyjmują terapię diuretykami, po przyjęciu pierwszej dawki lizynoprylu może wystąpić hipotensja symptomatyczna. Leczenie diuretykami należy przerwać 2–3 dni przed rozpoczęciem leczenia lekiem. Jeżeli nie można przerwać leczenia diuretykami, lizynopryl należy zacząć stosować w dawce początkowej 5 mg na dobę. Należy kontrolować funkcję nerek i poziom potasu w surowicy krwi. Dawki dalsze należy dobrać w zależności od ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby leczenie diuretykami można wznowić.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U pacjentów z niewydolnością nerek dawki dobiera się w zależności od wartości klirensu kreatyniny, jak pokazano w tabeli 1.

Tabela 1

* Dawkę i/lub schemat dawkowania ustala się w zależności od wartości ciśnienia tętniczego. Dawkę można zwiększać nie więcej niż do 40 mg na dobę pod kontrolą ciśnienia tętniczego.

Dawka utrzymująca zależy od odpowiedzi klinicznej i dobiera się ją przy regularnym monitorowaniu czynności nerek, stężenia potasu i sodu we krwi.

Niewydolność serca przewlekła .

Pacjentom z niewydolnością serca o objawach klinicznych lizynopryl może być stosowany jako dodatek do leczenia diuretykami, lekami z grupy digitalis lub β-blokerami. Lizynopryl należy podawać w dawce początkowej 2,5 mg na dobę pod opieką lekarza, w celu określenia wstępnego wpływu na ciśnienie tętnicze. Dawkę leku należy zwiększać nie więcej niż o 10 mg, z odstępem czasowym nie krótszym niż 2 tygodnie, aż do dawki maksymalnej 35 mg na dobę.

Określanie dawki powinno opierać się na indywidualnej obserwacji klinicznej każdego pacjenta.

U pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej (przy nadmiernym wydalaniu chlorku sodu z organizmu), z hiponatremią lub bez niej, przy hipowolemii, a także u pacjentów, którzy otrzymywali wysokie dawki diuretyków, należy skorygować te stany przed rozpoczęciem leczenia.

Zawał mięśnia serca ostry.

Pacjenci powinni jednocześnie przyjmować standardowe leczenie wspólne z lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym i β-blokerami. Lizynopryl jest kompatybilny z nitrogliceryną podawaną dożylnie lub przezskórnie.

Dawka początkowa (w pierwszych 3 dniach po przebytym zawałcie mięśnia serca).

Leczenie lizynoprylem należy rozpocząć w ciągu pierwszych 24 godzin od pojawienia się objawów choroby.

Nie należy rozpoczynać leczenia, jeśli ciśnienie tętnicze skurczowe jest niższe niż 100 mm Hg. Pierwsza dawka lizynoprylu wynosi 5 mg, po 24 godzinach ponownie podaje się dawkę 5 mg, następnie przepisuje się dawkę 10 mg raz na dobę, a następnie dawkę utrzymującą 10 mg raz na dobę.

Pacjentom z ciśnieniem tętniczym skurczowym (120 mm Hg lub niższym) w pierwszych 3 dniach po zawałcie mięśnia serca przepisuje się obniżoną dawkę lizynoprylu – 2,5 mg.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy skorygować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

Dawka utrzymująca.

Dawką utrzymującą jest 10 mg raz na dobę. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe niższe lub równe 100 mm Hg) dawkę utrzymującą 5 mg tymczasowo obniża się do 2,5 mg. W przypadku wystąpienia przedłużonej hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe niższe niż 90 mm Hg przez więcej niż 1 godzinę) leczenie należy przerwać.

Leczenie powinno trwać przez 6 tygodni, po czym należy ponownie ocenić stan pacjenta. U pacjentów, u których występują objawy niewydolności serca, należy kontynuować leczenie lizynoprylem.

Nefropatia cukrzycowa.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego u chorych na cukrzycę typu II i wczesną nefropatię dawkę lizynoprylu ustala się na 10 mg raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę w celu osiągnięcia wartości ciśnienia tętniczego rozkurczowego poniżej 90 mm Hg w pozycji siedzącej.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową leku należy skorygować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

Pacjenci w wieku podeszłym.

W badaniach klinicznych nie stwierdzono różnic w skuteczności ani bezpieczeństwie leku w zależności od wieku. Dawka początkowa lizynoprylu przepisywana osobom w wieku podeszłym z obniżoną czynnością nerek powinna być skorygowana zgodnie z tabelą 1. Następnie dawkowanie ustala się w zależności od odpowiedzi i ciśnienia tętniczego.

Pacjenci po przeszczepie nerki.

Nie ma doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów po niedawnym przeszczepie nerki, dlatego nie zaleca się leczenia lizynoprylem u tych pacjentów.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania lizynoprylu u dzieci nie zostały ustalone, dlatego nie należy przepisywać leku tej grupie wiekowej pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy: hipotensja tętnicza, szok cyrkulacyjny, zaburzenia elektrolitowe, niewydolność nerek, nadwentylacja, tachykardia, uczucie przyspieszonego bicie serca, bradykardia, zawroty głowy, niepokój i kaszel.

Leczenie: dożylne podawanie roztworów soli. W przypadku hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć na plecach z nieco uniesionymi nogami. Jeśli to możliwe, stosuje się infuzję angiotensyny II i/lub dożylne podawanie katecholamin. Jeśli lek został przyjęty niedawno, wskazane jest przepłukanie żołądka, zastosowanie środków adsorbujących i siarczanu sodu. W przypadku trwałej bradykardii wskazane jest zastosowanie stymulatora serca.

Zaleca się stałą kontrolę badań laboratoryjnych (określanie poziomu elektrolitów i kreatyniny w surowicy krwi) oraz funkcji życiowych.

Lizynopryl może być usuwany z organizmu za pomocą hemodializy, należy jednak unikać stosowania wysokoprzepływowych membran metalosulfonianowych poliakrylonitrylowych (np. AN69).

W przypadku obrzęku naczynioruchowego przepisuje się leki przeciwhistaminowe. Jeśli sytuacja kliniczna towarzyszy obrzękowi języka, szczeliny głosowej lub krtani, należy niezwłocznie rozpocząć leczenie przez podanie transdermalne 0,3–0,5 ml roztworu adrenaliny (1:1000); w celu zapewnienia przepływu dróg oddechowych wskazane są intubacja lub larinksotomia.

Działania niepożądane.

Ze strony układu krwiotwórczego: obniżenie poziomu hemoglobiny i hematokrytu, hamowanie czynności szpiku kostnego, anemia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, limfadenopatia, choroba autoimmunologiczna.

Ze strony metabolizmu: hipoglikemia.

Ze strony ośrodkowego układu nerwowego i zaburzenia psychiczne: zawroty głowy, ból głowy, zmiany nastroju, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia równowagi, dezorientacja, stężenie świadomości, zaburzenia węchu, objawy depresji, omdlenia, subiektywne uczucie szumu w uszach oraz zmniejszenie ostrości wzroku.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza (szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki leku u pacjentów z niedoborem sodu, odwodnieniem, niewydolnością serca); efekty ortostatyczne (w tym hipotensja tętnicza); zawał mięśnia sercowego i udar mózgu (jako możliwe objawy wtórne przy nadmiernej hipotensji u pacjentów z grupy ryzyka); uczucie przyspieszonego rytmu serca, tachykardia, zespół Raynauda, omdlenia. W przypadku stosowania lizynoprylu u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego możliwe są, szczególnie w pierwszych 24 godzinach, blokady przedsionkowo-komorowe II–III stopnia, ciężka hipotensja tętnicza i/lub zaburzenia funkcji nerek, w pojedynczych przypadkach – wstrząs kardiogenny.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: odnotowano skurcze mięśni.

Ze strony układu oddechowego: kaszel, zapalenie oskrzeli, katar, duszność, dyspne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, zapalenie języka, zapalenie zatok, alergiczny alweolit/eozynofilowa zapalenie płuc. Odnotowano infekcje dróg oddechowych górnych.

Ze strony przewodu pokarmowego: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, niestrawność, suchość w ustach, zmniejszenie apetytu, zmiana wrażliwości smakowej, zapalenie trzustki, przewlekły obrzęk naczynioruchowy jelita, zaparcia, zapalenie wątroby (hepatocelularne lub cholesteryczne), żółtaczka i niewydolność wątroby.

Ze strony skóry: wysypka, świąd; nadwrażliwość, w tym obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, krtani i/lub gardła; uczucie gorąca, zaczerwienienie skóry, pokrzywka, łysienie, nadmierna potliwość, pęcherzyca, zespół Stevensa-Johnsona, martwica nabłonka toksyczna, zespół wielopostaciowej rumieniowca, limfocytozę skóry.

Zgłaszano o zespole obejmującym jeden lub więcej objawów: gorączka, zapalenie naczyń, mięśniowe bóle, ból stawów/bóle stawów/zapalenie stawów, pojawienie się dodatnich przeciwciał antyjądrowych, przyspieszenie szybkości osiadania erytrocytów, eozynofilia i leukocytoza, wysypka, fotosensybilizacja lub inne objawy skórne, podwyższenie temperatury ciała.

Ze strony układu moczowego: dysfunkcja nerek, uremia, ostra niewydolność nerek, oliguria/anuria.

Ze strony układu endokrynnego: nieodpowiednia sekrecja hormonu antydiuretycznego.

Ze strony układu rozrodczego: impotencja, ginekomastia.

Ogólne zaburzenia: zwiększona zmęczliwość, osłabienie.

Wskaźniki laboratoryjne: wzrost stężenia mocznika we krwi, kreatyniny we krwi, enzymów wątrobowych, hiperkaliemia, wzrost stężenia bilirubiny we krwi, hiponatremia, białkomocz.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pomocą krajowego systemu raportowania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 lub po 6 blisterów w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „ASTRAFARM”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon kijewsko-siewierski, miasto Wiszniewo, ul. Kijewska 6.