Linefor

INSTRUKCJA stosowania leku ŁINEFOR (LINEFOR)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg, 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; skrobia kukurydziana; talk;

otoczka kapsułek 75 mg i 300 mg: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172);

otoczka kapsułek 150 mg: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171);

tusz: lak, tlenek żelaza czarny (E 172), glikol propylenowy, amoniaku wodorotlenek.

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 75 mg – twarde kapsułki żelatynowe o białym korpusie i czerwono-brązowej pokrywce z napisem „75” na korpusie, rozmiar kapsułek – nr 3;

kapsułki 150 mg – twarde kapsułki żelatynowe białe z napisem „150” na korpusie, rozmiar kapsułek – nr 1;

kapsułki 300 mg – twarde kapsułki żelatynowe o białym korpusie i czerwono-brązowej pokrywce z napisem „300” na korpusie, rozmiar kapsułek – nr 0.

Grupa farmakoterapeutyczna. Analgetyki. Inne analgetyki i leki przeciwgorączkowe. Gabapentynoidy. Pregabalina.

Kod ATC N02B F02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Substancja czynna pregabalina, która jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylopropanoilo)-5-metyloheksanowego].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny

W badaniach wykazano skuteczność pregabaliny w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii postrzałowej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalina była badana w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek był stosowany w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących obwodowego bólu neuropatycznego u 35% pacjentów stosujących pregabalin i u 18% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawa taka wystąpiła u 33% pacjentów przyjmujących pregabalin i u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym dotyczącym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym poprawę o 50% według skali oceny bólu zaobserwowano u 22% pacjentów stosujących pregabalin i u 7% pacjentów przyjmujących placebo.

• Epilepsja

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 lub 3 razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 i 3 razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako leku wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania kontrolowanego placebo z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów częściowych, oraz 2 otwartych badań oceniających bezpieczeństwo trwających 1 rok z udziałem 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo. Zmniejszenie napadów częściowych o co najmniej 50% w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6% pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym badaniu kontrolowanym placebo dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana częstości napadów w momencie rozpoczęcia i zakończenia badania wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszyła logarytmicznie przekształconą częstość występowania napadów częściowych w porównaniu z placebo (p=0,0223); natomiast pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo pacjentom z napadami pierwotnie uogólnionymi toniczno-klonicznymi (PU-TK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksymalnie 300 mg/dobę) lub 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Zmniejszenie częstości napadów PU-TK o co najmniej 50% zaobserwowano u 41,3%, 38,9% i 41,7% pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę i placebo odpowiednio.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. W przypadku stosowania pregabaliny osiągnięto nie mniejszą skuteczność w porównaniu z lamotryginiem, zgodnie z oceną po 6 miesiącach punktu końcowego – braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Pregabalinę badano w 6 kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom z dwukrotną fazą ślepego zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) poprawę o co najmniej 50% według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego zaobserwowano u 52% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 38% pacjentów z grupy placebo.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne badanie pola widzenia oraz badanie dna oka przy rozszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. U tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1% pacjentów z grupy placebo.

• Fibromialgia

Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym podwójnym ślepych badaniu kontrolowanym placebo wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” zgodnie z kryteriami Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej analogowej skali. Poprawę potwierdzono również na podstawie ogólnej oceny pacjenta i ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono kontrolowane placebo badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które przyjmowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Na podstawie oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) stwierdzono liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi obserwowanymi w badaniach klinicznych były zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i uczucie zmęczenia. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka

Właściwości farmakokinetyczne pregabaliny są podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja. Pregabalina jest szybko wchłaniana po doustnym podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po pojedynczym i wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi 90% i więcej i nie zależy od dawki. Po powtarzanym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Stopień absorpcji pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, w wyniku czego Cmax zmniejsza się o około 25–30%, a czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wydłuża się o około 2,5 godziny. Jednak stosowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na całkowitą objętość jej absorpcji.

Rozkład. Pregabalina łatwo przenika przez barierę krew-mózg u zwierząt, a także przez łożysko u zwierząt i do mleka w okresie laktacji. U człowieka warunkowy objętościowy rozkład pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm. U człowieka pregabalina ulega nieznacznemu metabolizmowi. Po podaniu dawki radioaktywnie znakowanej pregabaliny około 98% radioaktywności wydalane jest z moczem w niezmienionej postaci. N-metylowany pochodny pregabaliny (główny metabolit pregabaliny wykrywany w moczu) stanowił 0,9% od podanej dawki.

Wydalanie. Pregabalina jest usuwana z krążenia ogólnego głównie przez wydalenie przez nerki w niezmienionej postaci. Średni okres półwydalenia pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub poddawanym hemodializie należy dostosować dawkę leku.

Liniowość / nieliniowość. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Międzyosobowa zmienność farmakokinetyczna dla pregabaliny jest niska (poniżej 20%). Farmakokinetyka wielokrotnych dawek jest przewidywalna na podstawie danych z pojedynczego dawkowania. W związku z tym nie ma potrzeby regularnego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Płeć. Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Zaburzenia funkcji nerek. Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi podczas hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ wydalanie przez nerki jest główną drogą eliminacji leku, pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą.

Zaburzenia funkcji wątroby. Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana głównie w niezmienionej postaci z moczem, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby mogły wpływać na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci. Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji. Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu. Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynikało ze wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała o 43% u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półwydalenia pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W trakcie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętościowego rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesiąca życia nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w wieku podeszłym. Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. To zmniejszenie klirensu pregabaliny po doustnym podaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Okres karmienia piersią. Farmakokinetykę pregabaliny po jej podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły około 76% stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7% całkowitej dawki dobowej u matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Ból neuropatyczny

Leczenie bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja

Leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromyalgia.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega nieznacznemu metabolizmowi w organizmie człowieka (mniej niż 2% dawki wydzielanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje in vitro metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być przedmiotem takich interakcji.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyczna populacyjna

Zgodnie z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych między pregabalina a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydyną, gabapentyną, lorazepanem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyczna populacyjna wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina oraz topiramat nie wywierały klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki antykoncepcyjne doustne, noretynosteron i/lub etynilostradiol

Równoczesne stosowanie pregabaliny oraz doustnych środków antykoncepcyjnych, noretynosteronu i/lub etynilostradiolu nie wpływa na farmakokinetykę w stanie równowagi każdego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki oraz zgonów u pacjentów przyjmujących równocześnie pregabalinę z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina nasilała zaburzenia funkcji poznawczych i motoryki podstawowej wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji u osób starszych. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas leczenia pregabalinem, mogą wymagać dostosowania dawki leków hipoglikemizujących.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości, w tym przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia takich objawów obrzęku naczynioruchowego jak obrzęk twarzy, okolicy wokół ust lub dróg oddechowych górnych należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie reakcje skórne (CRR)

Podczas leczenia pregabalinem (pregabalin) rzadko zgłaszano ciężkie reakcje skórne (CRR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyczny epidermalny nekrolyz (TEN), które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek. Pacjentom należy przekazać informacje o objawach i znakach tych reakcji oraz należy dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów i oznak wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny (pregabalin) i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli konieczne).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z przypadkami zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć częstość występowania urazów wynikających z upadków u osób starszych. W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i pogorszenia funkcji poznawczych. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane możliwe skutki działania leku.

Zaburzenia wzroku

W badaniach kontrolowanych większość pacjentów otrzymujących pregabalin zgłaszała nieostrość widzenia w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo. Te efekty w większości przypadków ustępowały po kontynuowaniu leczenia. W badaniach klinicznych, w których przeprowadzono badanie okulistyczne, częstotliwość zmniejszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalin niż u pacjentów przyjmujących placebo; częstotliwość zmian dna oka była wyższa u pacjentów przyjmujących placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano również skutki uboczne ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, rozmycie widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których większość była tymczasowa. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki niewydolności nerek. Czasem ten efekt był odwracalny po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofywanie współlekujących leków przeciwpadaczkowych

Brakuje wystarczających danych dotyczących wycofywania współlekujących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami po dodaniu pregabaliny do już prowadzonego leczenia w celu przejścia na monoterapię pregabalinem.

Przewlekła niewydolność serca

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki przewlekłej niewydolności serca u niektórych pacjentów stosujących pregabalin. Reakcja ta rozwijała się najczęściej podczas leczenia pregabalinem bólu neuropatycznego u osób starszych z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom pregabalin należy stosować z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego ogólna częstość występowania reakcji niepożądanych, reakcji niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz szczególnie senności była zwiększone. Można to wyjaśnić efektem addytywnym innych leków (np. środków przeciwwstrząsowych), które są konieczne do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę w przypadku przepisywania pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Zgłaszano przypadki ciężkiego osłabienia funkcji oddychania związanego z leczeniem pregabalinem. Pacjenci z zaburzeniami oddychania, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, pacjenci przyjmujący inne leki działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy lub pacjenci starsi mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U pacjentów z tej grupy może być konieczna korekta dawki.

Myśli i zachowania samobójcze

U pacjentów otrzymujących terapię lekami przeciwpadaczkowymi z powodu określonych wskazań obserwowano myśli i zachowania samobójcze. Stosowanie leków przeciwpadaczkowych wiąże się z nieco zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany.

U pacjentów otrzymujących pregabalin w okresie pogwarancyjnym obserwowano przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu kontroli własnej (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta) wykazało zwiększone ryzyko nowych zachowań samobójczych i śmiertelnych skutków samobójstwa u pacjentów stosujących pregabalin.

Pacjenci (oraz ich opiekunowie) powinni skontaktować się z lekarzem w przypadku wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych. Pacjenci wymagają starannego nadzoru w celu wykrycia oznak myśli i zachowań samobójczych oraz odpowiedniego leczenia w przypadku ich wystąpienia. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia pregabalinem w przypadku wystąpienia myśli i zachowań samobójczych.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano objawy związane z zaburzeniami funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelita, niedrożność jelita paralityczna, zaparcia) w wyniku stosowania pregabaliny równolegle z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji funkcji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu przypadków-kontrola osób stosujących opioidy, pacjenci, którzy otrzymywali terapię pregabalinem równolegle z opioidem, mieli zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami w porównaniu z samym stosowaniem opioidów (skorygowane stosunki szans [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) i obserwowano tendencję do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, potencjał uzależniający lub uzależnienie

Pregabalin może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić podczas stosowania dawek terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużywania. Pacjenci z historią nadużywania substancji psychoaktywnych mogą mieć większe ryzyko nieprawidłowego stosowania pregabaliny, nadużywania i uzależnienia, dlatego takim pacjentom pregabalin należy stosować z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużywania lub uzależnienia.

Pacjentów otrzymujących pregabalin należy monitorować pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużywania lub uzależnienia, takich jak rozwój tolerancji, przekraczanie dawki i zachowania skierowane na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia

Po przerwaniu krótkotrwałego i długotrwałego stosowania pregabaliny u niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia. Zarejestrowano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierne pocenie się i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie leku przez co najmniej 1 tydzień niezależnie od wskazania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas leczenia pregabalinem lub niedługo po jego przerwaniu.

W odniesieniu do przerwania długotrwałego leczenia pregabalinem dane pozwalają przypuszczać, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą być zależne od dawki.

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą powodować encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja

Stosowanie pregabaliny w I trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u płodu. Pregabalinu nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że korzyść dla kobiety ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji podczas leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji”).

Dodatkowe składniki

Lek zawiera glikol propylenowy, który może powodować objawy przypominające objawy po spożyciu alkoholu.

Lek zawiera laktozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Kapsułka 75 mg zawiera 27 mg laktozy.

Kapsułka 150 mg zawiera 54 mg laktozy.

Kapsułka 300 mg zawiera 108 mg laktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji

Kobiety w wieku rozrodczym / środki antykoncepcji dla kobiet

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcji podczas leczenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ciąża

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Wykazano, że pregabalin przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalin może przenikać przez łożysko człowieka.

Poważne wady wrodzone

Na podstawie danych z obserwacyjnego badania przeprowadzonego w krajach skandynawskich, w którym obserwowano ponad 2700 ciąż, w przypadku stosowania pregabaliny w I trymestrze wykazano większą częstość występowania poważnych wad wrodzonych rozwoju (PWR) w populacji dzieci (żywych lub martwych noworodków) narażonych na działanie pregabaliny w porównaniu z populacją niepoddaną takiej ekspozycji (5,9 % w porównaniu z 4,1 %).

Ryzyko rozwoju PWR u dzieci, których matki stosowały pregabalin w I trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z dziećmi, które nie były narażone na taką ekspozycję wewnątrzmaciczną (skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)), oraz w porównaniu z dziećmi, które były narażone na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksydyny (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza konkretnych wad rozwoju wykazała wyższe ryzyko wystąpienia wad rozwoju układu nerwowego, oczu, rozszczepów twarzoczaszki, wad rozwoju dróg moczowych i narządów płciowych, ale liczba takich wad była niewielka, a oszacowania niedokładne.

Pregabalinu nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem pojedynczych przypadków, gdy korzyść dla kobiety ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres laktacji

Niewielka ilość pregabaliny została wykryta w mleku kobiet karmiących. Należy poinformować kobiety karmiące piersią, że nie zaleca się karmienia piersią w okresie leczenia pregabalinem.

Plodność

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na funkcję rozrodczą kobiet.

W badaniu klinicznym wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalin w dawce 600 mg/dobę. Po trzymiesięcznym leczeniu pregabalinem nie stwierdzono żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu dotyczącym płodności wykazano negatywny wpływ na funkcję rozrodczą samic szczurów oraz negatywny wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój samców szczurów. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Pregabalin może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn. Dlatego pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z złożonym sprzętem, dopóki nie będą znane skutki działania leku na szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Preparat Linefor należy przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki

Zakres dawek preparatu może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Terapię pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja

Terapię pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Dawkę, którą należy podzielić na 2 lub 3 dawki, można zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromialgia

Zalecana dawka preparatu w leczeniu fibromialgii wynosi 300–450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji, dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których zastosowanie dawki 300 mg na dobę okazuje się niewystarczająco skuteczne, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto taka dawka charakteryzowała się gorszą tolerancją. Biorąc pod uwagę zależne od dawki działania niepożądane, stosowanie dawek powyżej 450 mg na dobę nie jest zalecane. Ponieważ lek wydalany jest głównie przez nerki, dawkę należy dostosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie stosowania pregabaliny

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabaliny zaleca się przerywać stopniowo, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań (patrz punkty «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania» oraz «Działania niepożądane»).

Zaburzenia funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt «Farmakokinetyka»), dawkę należy zmniejszać u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek indywidualnie, zgodnie z tabelą poniżej, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela).

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/24 godz.) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawkę dodatkową rozumie się jako dodatkową dawkę pojedynczą.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie funkcji nerek (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania pregabaliny u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Dostępne dane przedstawiono w działach „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na ich podstawie nie można sformułować żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi zauważonymi reakcjami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Zgłaszano również napady padaczkowe.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych zabiegach wspomagających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Efekty uboczne

W programie klinicznym badającym pregabalinię leczono ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnych, ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej występującymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane. W badaniach kontrolowanych odsetek pacjentów, u których leczenie zostało przerwane z powodu efektów ubocznych, wynosił 12% wśród osób przyjmujących pregabalinię i 5% wśród osób przyjmujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne prowadzące do przerwania leczenia w grupie przyjmującej pregabalinię to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne, które występowały częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta; efekty te są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (od ≥1/100 do <1/10); rzadko (od ≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania efekty uboczne są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o centralnym pochodzeniu spowodowanego urazem rdzenia kręgowego ogólna częstość występowania efektów ubocznych, efektów ubocznych ze strony OUN oraz szczególnie senności była zwiększona.

Poniżej wymienione efekty uboczne mogą być związane z podstawową chorobą i/lub jednoczesnym stosowaniem innych leków.

Dodatkowe efekty uboczne zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są oznaczone kursywą w poniższej liście.

Zakażenia i inwazje: często – zapalenie gardła i nosa.

Układ odpornościowy: rzadko – nadwrażliwość; bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Układ krwi i układ chłonnego: rzadko – neutropenia.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często – zwiększone apetytu; rzadko – anoreksja, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: często – stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżone libido; rzadko – halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, nastrój depresyjny, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, zwiększone libido, anorgazmia, apatia; bardzo rzadko – rozluźnienie, zachowanie samobójcze, myśli samobójcze; częstość nieznana – uzależnienie lekowe.

Układ nerwowy: bardzo często – zawroty głowy, senność, ból głowy; często – ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, sedacja, zaburzenia równowagi, letarg; rzadko – omdlenie, stupor, mioklonus, utratę przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczną, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy oczu, zaburzenia funkcji poznawczych, pogorszenie stanu psychicznego, zaburzenia mowy, hiporefleksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, ageuzja, ogólne niedowłady, apatia, parestezje okołoustne; bardzo rzadko – drżenie, parosmia, hipokinezja, dysgrafia, parkinsonizm, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Oczy: często – nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek; rzadko – utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekt pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do gałki ocznej, wrażliwość na światło, obrzęk siatkówki; bardzo rzadko – utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, szlachetność, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie tuniczki ocznej.

Układ słuchu i równowagi: często – zawroty głowy; rzadko – nadwrażliwość słuchowa.

Układ sercowo-naczyniowy: rzadko – tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowy bradykardia, niewydolność serca, hipotensja / nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach; bardzo rzadko – przedłużenie interwału Q-T, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Układ oddechowy: często – ból gardła i krtani; rzadko – duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa; bardzo rzadko – obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, hicki, włóknienie płuc, ziewanie; częstość nieznana – zahamowanie funkcji oddechowej.

Układ pokarmowy: często – wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit; rzadko – choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie jelita grubego, krwawienia z przewodu pokarmowego, melena, krwawienie z odbytu; bardzo rzadko – wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zespół okostnowy.

Układ wątrobowo-żółciowy: rzadko – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych*; bardzo rzadko – żółtaczka; rzadko – niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna: często – odleżyny; rzadko – wysypka grudkowa, pokrzywka, nadpotliwość, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa; bardzo rzadko – zespoł Stevensa-Johnsona, zimny pot, odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół likenoidalny, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamkowa, purpura, wysypka pustulowata, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne, toksyczny epidermalny nekroliz (TEN).

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze w okolicy szyi; rzadko – obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, napięcie mięśni; bardzo rzadko – rabdomioliza.

Układ moczowy i nerek: rzadko – nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, krwiomocz, powstawanie kamieni w nerkach, zapalenie nerek; bardzo rzadko – niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: często – zaburzenia erekcji, impotencja; rzadko – zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia; bardzo rzadko – amenorrhoea, wydzielanie z gruczołów mlekowych, powiększenie gruczołów mlekowych, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasieniowodów.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: często – obrzęki obwodowe, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększona zmęczalność; rzadko – ogólny obrzęk, obrzęk twarzy, uczucie ucisku w klatce piersiowej, ból, podwyższenie temperatury ciała, uczucie pragnienia, dreszcze, osłabienie, ogólne osłabienie, uczucie niedoboru, ropień, cellulit, reakcje fotosensytywne; bardzo rzadko – granuloma, celowe krzywdzenie, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne: często – przyrost masy ciała; rzadko – podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, spadek masy ciała; bardzo rzadko – zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

Po zakończeniu krótkotrwałego i długotrwałego leczenia pregabalinią u niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano następujące reakcje: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, nadpotliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Pacjenta należy o tym poinformować na początku terapii.

W odniesieniu do odstawienia pregabalini po długotrwałym leczeniu dane wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci

Profil bezpieczeństwa pregabalini ustalony w pięciu badaniach przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz dwa otwarte badania oceniające bezpieczeństwo trwające 1 rok, n=54 i n=431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabalinią to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększone apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie gardła i nosa. Najczęstsze efekty uboczne podczas 14-dniowego badania leczenia pregabalinią to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

14 kapsuł w blisterze. 4 blistry w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent

Fabryka Farmaceutyczna „Polpharma” S.A., Polska / Pharmaceutical Works „Polpharma” S.A., Poland.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

ul. Pelplińska 19, 83-200, Starogard Gdański, Polska / 19, Pelplinska Str., 83-200 Starogard Gdanski, Poland.