Likartyn-N

ULOTKA DO STOSOWANIA LĘKARSTWA Lekartyn-N (LICARTIN-N)

Skład:

substancja czynna: lewokarnityna;

1 ml roztworu zawiera 200 mg lub 400 mg lewokarnityny;

substancje pomocnicze: kwas solny rozcieńczony, woda do wstrząsów.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta ciecz od bezbarwnej do żółtawej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Aminokwasy i ich pochodne. Lewokarnityna.

Kod ATC A16A A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Karnityna jest naturalnym składnikiem komórek, odgrywającym fundamentalną rolę w procesach syntezy i transportu energii. Stanowi praktycznie jedyny niezastąpiony czynnik w procesie przenikania długich łańcuchów kwasów tłuszczowych do mitochondriów oraz ich uczestnictwa w β-utlenianiu. W organizmie człowieka fizjologiczne zapotrzebowanie na karnitynę uzupełniane jest poprzez spożycie pokarmów zawierających karnitynę oraz poprzez endogenną syntezę w wątrobie. Tylko L-izomer karnityny jest biologicznie aktywny. Lewokarnityna odgrywa ważną rolę w metabolizmie lipidów oraz w metabolizmie ciał ketonowych. Lewokarnityna jest niezbędna do transportu długich łańcuchów kwasów tłuszczowych do mitochondriów w celu ich dalszego utleniania-beta. Uwalniając koenzym A ze złożonych tioestrów, lewokarnityna wzmacnia utlenianie węglowodanów w cyklu kwasów trójkarboksylowych Krebsa i stymuluje aktywność kluczowego enzymu glikolizy — pirogronian dehydrogenazy, a w mięśniach szkieletowych — utlenianie aminokwasów o rozgałęzionych łańcuchach. W ten sposób lewokarnityna bezpośrednio lub pośrednio uczestniczy w większości procesów energetycznych; jej obecność jest konieczna do utleniania kwasów tłuszczowych, aminokwasów, glukozy oraz ciał ketonowych.

Farmakokinetyka.

Wchłonięta lewokarnityna transportowana jest do różnych narządów i układów poprzez krew. Obecność związanych z błoną białek w niektórych tkankach organizmu, w tym w czerwonych krwinkach, które wiążą karnitynę, pozwala przypuszczać, że istnieją systemy transportowe we krwi oraz niezbędne systemy komórkowe dla jej aktywnego wchłaniania w niektórych tkankach.

Stężenie lewokarnityny w osoczu krwi i tkankach zależy od aktywności procesów metabolicznych, szybkości biosyntezy lewokarnityny, cech żywienia, przenoszenia lewokarnityny do i z tkanki, szybkości jej metabolizmu i wydalania. Wszystkie te czynniki mogą wpływać na stężenie karnityny w tkankach.

Wchłanianie

Lewokarnityna jest wchłaniana przez komórki nabłonka jelita cienkiego i stosunkowo powoli przechodzi do krwiobiegu; prawdopodobnie wchłanianie wiąże się z aktywnym mechanizmem transluminalnym. Wchłanianie po doustnym przyjęciu jest ograniczone (< 10 %) i zmienne.

Rozkład

Wchłonięta lewokarnityna transportowana jest do różnych narządów poprzez krew; uważa się, że w tym procesie uczestniczy system transportowy erytrocytów.

Wydalanie

Lewokarnityna wydzielana jest głównie z moczem. Szybkość wydalania jest wprost proporcjonalna do stężenia karnityny we krwi.

Metabolizm

Lewokarnityna prawie nie ulega metabolizmowi w organizmie.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Pierwotny i wtórny niedobór karnityny u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków i niemowląt.

Wtórny niedobór karnityny u pacjentów poddawanych hemodializie.

Podejrzenie wtórnego niedoboru karnityny u pacjentów poddawanych hemodializie w następujących przypadkach:

• silne i trwałe skurcze mięśni oraz/lub epizody hipotensji podczas dializy;
• deficyt energetyczny znacząco pogarszający jakość życia;
• osłabienie mięśni i/lub miopatia;
• kardiopatia;
• anemia spowodowana uremią, która nie odpowiada na leczenie erytropoetyną lub wymaga wysokich dawek erytropoetyny;
• utrata masy mięśniowej.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną i/lub na inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie glikokortykosteroidów prowadzi do gromadzenia się lewokarnityny w tkankach organizmu (z wyjątkiem wątroby). Inne środki anaboliczne nasilają działanie lewokarnityny.

W niektórych przypadkach jednoczesne przyjmowanie lewokarnityny z doustnymi antykoagulantami z grupy kumaryn może prowadzić do zwiększenia Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku (MNS), dlatego ich wspólne stosowanie wymaga ostrożności. MNS lub inne testy krzepnięcia należy kontrolować co tydzień, aż do ustabilizowania wyników, a następnie co miesiąc u pacjentów przyjmujących te antykoagulantsy wraz z lewokarnityną.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Lewokarnityna poprawia przyswajanie glukozy, dlatego jej stosowanie u pacjentów z cukrzycą leczonych doustnymi lekami obniżającymi stężenie glukozy może prowadzić do hipoglikemii. U takich pacjentów należy regularnie monitorować stężenie glukozy we krwi w celu wczesnej korekty terapii.

Bezpieczeństwo i skuteczność doustnej lewokarnityny u pacjentów z niewydolnością nerek nie zostały zbadane. Długotrwałe doustne stosowanie wysokich dawek lewokarnityny u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub w terminalnym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie może prowadzić do gromadzenia się we krwi potencjalnie toksycznych metabolitów – trimetyloaminy (TMA) i tlenku trimetyloaminy (TMAO), ponieważ zazwyczaj metabolity te są wydalane z moczem. Zjawisko to nie występuje po wstrzykiwaniu lewokarnityny dożylnym.

W bardzo rzadkich przypadkach zgłaszano zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) przy jednoczesnym stosowaniu lewokarnityny z lekami przeciwkrzepliwymi z grupy kumaryn (patrz punkty „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Zgłaszano przypadki drgawek u pacjentów z wywiadem aktywności drgawkowej, jednak niejasne jest, czy lewokarnityna zwiększa częstość i/lub ciężkość napadów drgawkowych. W przypadku podejrzenia, że przyczyną drgawek jest lewokarnityna, należy rozważyć możliwość przerwania leczenia.

Wysokie dawki i długotrwałe stosowanie lewokarnityny mogą powodować biegunkę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

przy najwyższej badanej dawce 600 mg/kg masy ciała u królików stwierdzono statystycznie nieistotne zwiększenie częstości przedwczesnej śmierci zarodka we wczesnych stadiach ciąży. Znaczenie tych wyników dla człowieka jest nieznane. Brak danych doświadczeń z zastosowania lewokarnityny u ciężarnych kobiet z pierwotnym ogólnoustrojowym niedoborem karnityny.

Biorąc pod uwagę poważne konsekwencje niedoboru karnityny dla kobiety w ciąży, ryzyko przerwania leczenia lekiem u matki uważa się za większe niż teoretyczne ryzyko dla płodu w przypadku kontynuacji terapii.

Karmienie piersią

Lewokarnityna jest naturalnym składnikiem ludzkiego mleka. Stosowanie suplementów lewokarnityny u matek karmiących nie było badane. W okresie karmienia piersią lek należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka wynikające z nadmiernego narażenia na karnitynę.

Fertylność

W badaniach klinicznych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługi mechanizmów

Nieznany.

Sposób stosowania i dawki.

Lek wprowadza się dożylnie wolno przez 2–3 min.

Dorośli, dzieci, niemowlęta i noworodki

Podczas leczenia zaleca się kontrolować poziom karnityny i acylkarnityny zarówno we krwi, jak i w moczu.

Stosowanie w wrodzonych zaburzeniach metabolizmu

Wymagana dawka zależy od specyfiki wrodzonego zaburzenia metabolizmu oraz ciężkości przebiegu choroby.

W przypadku ostrej dekompensacji zalecana dawka może wynosić do 100 mg/kg na dobę w 3–4 dawkach. W razie potrzeby można stosować nawet wyższe dawki, jednak może to nasilić działania niepożądane, w szczególności biegunkę.

Wtórny deficyt karnityny u pacjentów poddawanych hemodializie

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Likartyn-N należy koniecznie kontrolować poziom karnityny we krwi.

Wtórny deficyt karnityny rozpoznaje się przy stosunku acylkarnityny do wolnej karnityny we krwi większym niż 0,4 oraz/lub gdy stężenie wolnej karnityny jest mniejsze niż 20 µmol/l.

Dawkę 20 mg/kg należy wprowadzać dożylnie bolusowo na końcu każdego seansu dializy (dopuszczalne są 3 sesje tygodniowo). Odpowiedź terapeutyczną należy oceniać poprzez monitorowanie poziomów acylkarnityny i wolnej karnityny we krwi oraz ocenę stanu pacjenta. Normalizacja zawartości karnityny w tkance mięśniowej i kardiomiocytach następuje około 3 miesięcy po osiągnięciu normalnego stężenia karnityny we krwi. Jeżeli wstrzykiwanie karnityny zostanie przerwane, jej poziom nieuchronnie zacznie ponownie spadać. Konieczność ponownego cyklu nasycenia ustala się poprzez ilościowe oznaczanie karnityny we krwi w regularnych odstępach czasu oraz monitorowanie stanu pacjenta.

Hemodializa — terapia utrzymaniowa

Po cyklu nasycenia dożylnego lewokarnityną należy stosować dawkę utrzymaniową — 1 g leku na dobę doustnie. W dniu dializy lek należy podać doustnie w dawce 1 g bezpośrednio po zakończeniu kolejnego seansu.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u tych pacjentów. W badaniach klinicznych profil bezpieczeństwa u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku był podobny.

Dzieci

Lek może być stosowany w praktyce pediatrycznej, w tym u noworodków i niemowląt.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano doniesień o toksyczności lewokarnityny w przypadku przedawkowania. W leczeniu przedawkowania należy przeprowadzić terapię wspomagającą. Duże dawki leku mogą powodować biegunkę. Lewokarnityna jest łatwo usuwana z osocza krwi przez dializę. Leczenie: należy podjąć działania mające na celu usunięcie leku z przewodu pokarmowego w przypadku przyjęcia doustnego, przeprowadzić terapię objawową i wspomagającą.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania zagrażających życiu.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane podano według układów narządów.

Częstotliwość działań niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu nerwowego: rzadko — ból głowy.

Ze strony naczyń krwionośnych: rzadko — hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze.

Ze strony przewodu pokarmowego: często — nudności, wymioty, biegunka\3, ból brzucha.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko — specyficzny zapach ciała, częstotliwość nieznana — świąd, wysypka.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko — skurcze mięśni; częstotliwość nieznana — napięcie mięśniowe.

Zaburzenia ogólne i miejsce podania: rzadko — nieprzyjemne uczucia, gorączka.

Badania: rzadko — podwyższenie ciśnienia tętniczego; bardzo rzadko — zwiększenie INR\2.

\1 Opisano przypadki drgawek u pacjentów z aktywnością drgawkową lub bez niej, którzy otrzymywali lewokarnitynę doustnie lub dożylnie (patrz sekcja „Szczególne wskazówki i środki ostrożności przy stosowaniu”).

\2 W bardzo rzadkich przypadkach opisano zwiększenie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) przy jednoczesnym stosowaniu lewokarnityny z lekami z grupy kumaryn (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Szczególne wskazówki i środki ostrożności przy stosowaniu”).

\3 Wysokie dawki i długotrwałe stosowanie lewokarnityny mogą powodować biegunkę. Obniżenie dawki często zmniejsza lub eliminuje objawy ze strony przewodu pokarmowego. Przy długotrwałym stosowaniu lewokarnityny doustnej należy kontrolować specyficzny zapach ciała (obniżenie dawki osłabia lub eliminuje zapach wywołany lekiem). Należy dokładnie monitorować tolerancję leku w ciągu pierwszego tygodnia stosowania oraz po każdej zmianie dawki.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 5 ml w ampułce. Po 5 ampułek w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „FARMASEL”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 07408, obwód kijowski, rejon brovarski, wieś Kwitnewe, ul. Prorizna, 3.