Lewofloksazyna

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku LEFLOCK (LEFLOCK)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka zawiera lewofloksazyny hemihydrat w przeliczeniu na lewofloksazynę 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, crospovidon, povidon, talk, stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza (hypromelosa), dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 4000, żółty kolor FCF (E 110).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: tabletki powlekane, jasnoróżowe, dwuwypukłe, z rowkiem;

tabletki 500 mg: tabletki powlekane, owalne, jasnoróżowe, dwuwypukłe, z rowkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Lewofloksazyna. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lewofloksazyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, enancjomer S- racemicznej mieszaniny leku ofloksazyny. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, lewofloksazyna działa na kompleks DNA- / DNA- gyrasy oraz topoizomerazy IV.

Odporność.

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje krzyżowa oporność między lewofloksazyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje krzyżowa oporność między lewofloksazyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Zasięg oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są ważne, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skorzystać z porady eksperta, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że celowość stosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, jest wątpliwa.

Wartości progowe.

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania wrażliwości na środki przeciwbakteryjne (EUCAST) klinicznie określone wartości progowe minimalnego stężenia hamującego (MIC), służące określeniu wrażliwości organizmów pośrednio wrażliwych oraz pośrednio opornych mikroorganizmów, przedstawiono w Tabeli 1.

Tabela 1

Kliniczne wartości progowe MIC EUCAST dla lewofloksazyny:

1 Wartości odniesienia dla lewofloksazyny dotyczą terapii wysokimi dawkami.

2 Możliwy niski poziom oporności na fluorochinolony (MIC cyprofloksacyny 0,12−0,5 mg/l), jednak nie ma dowodów, że taka oporność ma znaczenie kliniczne w zakażeniach dróg oddechowych wywołanych przez Haemophilus influenzae.

3 Szczepy o wartościach MIC wyższych niż wartość odcięcia między szczepami wrażliwymi a pośrednio wrażliwymi (umiarkowanie opornymi) są bardzo rzadkie lub o nich jeszcze nie doniesiono. Testy identyfikacyjne i wrażliwości na działanie antybakteryjne dla każdego z takich izolatów należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do upoważnionej laboratorium. Do czasu uzyskania danych świadczących o klinicznej reakcji dla potwierdzonych izolatów z MIC powyżej obecnej wartości odcięcia oporności, należy o nich raportować jako o opornych.

4 Wartości odniesienia dla dawek doustnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg 2 razy na dobę oraz dla dawek dożylnych od 500 mg jednorazowo do 500 mg 2 razy na dobę.

Widmo działania przeciwbakteryjnego.

Rozprzestrzenienie oporności dla wybranych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie. Wskazane jest uzyskanie lokalnych informacji o oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń.

Zwykle wrażliwe gatunki.

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwy, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci – grupa C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Burkholderia cepacia, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamidia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, u których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylinooporny*, Staphylococcus coagulase spp.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis.

Natychmiastowo oporne szczepy.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

* Szczepy oporne na metycylinę S. aureus mogą wykazywać oporność na fluorochinolony, w szczególności na lewofloksazynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksazyny po podaniu dożylnym i doustnym.

Podany doustnie, lewofloksazyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin po podaniu. Biologiczna dostępność wynosi 99–100%. Pożywienie prawie nie wpływa na wchłanianie lewofloksazyny. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy schemacie dawkowania 500 mg 1 lub 2 razy na dobę.

Rozkład.

Około 30−40% lewofloksazyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksazyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie w tkankach organizmu.

Efekt kumulacji po wielokrotnym stosowaniu lewofloksazyny w dawce 500 mg 1 raz na dobę jest praktycznie nieistotny. Istnieje niewielki, ale przewidywalny efekt kumulacji po stosowaniu dawek 500 mg 2 razy na dobę.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu.

Lewofloksazyna wykazuje przenikanie do nabłonka oskrzeli, sekretu oskrzelowego, tkanki płucnej, makrofagów pęcherzykowych, tkanki płucnej, skóry (płyn z pęcherzy), tkanki gruczołu krokowego i moczu. Jednakże lewofloksazyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja.

Lewofloksazyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są dimetylo-lewofloksazyna i N-utlenek lewofloksazyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksazyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Eliminacja.

Po podaniu doustnym lewofloksazyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6−8 godzin). Głównie wydalana jest przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Całkowity klirens lewofloksazyny po pojedynczej dawce 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.

Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksazyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną wymienną stosowalność tych dróg podania.

Liniowość.

Lewofloksazyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksazyny. W przypadku obniżenia funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano w Tabeli 2.

Tabela 2

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksazyny u młodszych pacjentów w porównaniu z pacjentami w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice płciowe.

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksazyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lewofloksazyna, tabletki, stosuje się u dorosłych w leczeniu infekcyjno-zapalnych chorób o lekkim i średnim nasileniu wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lewofloksazynę:

− ostre bakteryjne zapalenie zatok*;

− zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli*;

− zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie*;

− skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym ostre zapalenie nerek);

− niepowikłany zapalenie pęcherza*;

− przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;

− skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich*;

− postać płucna antraksu: profilaktyka poekspozycyjna oraz leczenie radykalne.

*W odniesieniu do wymienionych chorób infekcyjnych lewofloksazyna powinna być stosowana wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych antybiotyków, które są zazwyczaj stosowane jako leczenie pierwotne tych infekcji.

Niniejszą postać lekową lewofloksazyny można stosować w celu ukończenia cyklu leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę w trakcie wstępnego leczenia lewofloksazyną w postaci roztworu do wlewu.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków antybakteryjnych.

Przeciwwskazania.

− Podwyższona wrażliwość na lewofloksazynę, inne chinolony lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

− Padaczka.

− Reakcje niepożądane ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów.

− Wiek dziecięcy (do 18. roku życia).

− Okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksazynę.

Żelaza sole, leki przeciwwymiotne zawierające magnez i glin, didanozyna. Wchłanianie lewofloksazyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwymiotnymi zawierającymi magnez i glin, a także z lekami zawierającymi żelaza lub z didanozyną (didanozyna w buforowej tabletce z glinem lub magnezem). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z witaminami wieloskładnikowymi zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania. Zalecany odstęp czasu między przyjmowaniem lewofloksazyny a wymienionymi lekami powinien wynosić co najmniej 2 godziny.

Sole wapnia. Minimalnie wpływają na wchłanianie lewofloksazyny.

Sukralfat. Biologiczna dostępność lewofloksazyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksazynę, sukralfat należy przyjmować 2 godziny po przyjęciu lewofloksazyny.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID). Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksazyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, NSAID i innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksazyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy samodzielnym przyjmowaniu lewofloksazyny.

Kortykosteroidy systemowe (np. prednizolon). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami może zwiększyć ryzyko wystąpienia tendinitis i zerwania ścięgien.

Rozwarstwienie ścięgna może wystąpić zarówno po rozpoczęciu terapii, jak i w ciągu kilku miesięcy po jej zakończeniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Probencyd i cyklotydyna. Probencyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksazyny. Klirens nerkowy lewofloksazyny zmniejsza się o 24% w obecności cyklotydyny i o 34% w obecności probencydu. Jest to związane z faktem, że oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksazyny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksazyny z lekami wpływającymi na wydzielanie kanalikowe, takimi jak probencyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja. Jednoczesne stosowanie z następującymi lekami nie wywiera żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksazyny: węglan wapnia, digoksyna, gliBenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksazyny na inne leki.

Cyklosporyna. Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksazyną.

Antagoniści witaminy K. Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu wartości testów krzepnięcia (protrombinowy czas/międzynarodowe ujednolicone stosunki) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego względu pacjentom otrzymującym równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstępek QT. Lewofloksazynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania odstępku QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne).

Teofilina. Lewofloksazyna nie wpływa na farmakokinetykę teoflina (substrat CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksazyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji.

Pozżywienie. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. W związku z tym tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków.

Nie zaleca się spożywania alkoholu podczas stosowania lewofloksazyny.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy wcześniej doświadczyli poważnych działań niepożądanych po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie lewofloksazyną u tych pacjentów należy rozpoczynać wyłącznie wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Utrwale, niesprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane. W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez miesiące lub lata), powodujące niesprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (układ ruchu, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po wystąpieniu pierwszych objawów lub oznak jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego i należy skonsultować się z lekarzem.

Aneurysma i rozwarstwienie aorty. Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty po stosowaniu fluorochinolonów, szczególnie u osób starszych.

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka oraz po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z obciążającym wywiadem rodzinnym choroby aneurysmy, u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem aorty, lub przy obecności czynników ryzyka, lub warunków sprzyjających aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zespół Marfana, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, tętniak Takayasu, tętniak giantocellularny, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, zaawansowany miażdżyca).

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach, pacjentom należy zalecić natychmiastową wizytę u lekarza w oddziale ratunkowym.

Zapalenie ścięgna i zerwanie ścięgna.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów może wystąpić zapalenie ścięgna. Rozwój zapalenia ścięgna i zerwanie ścięgien (w szczególności, ale nie tylko ścięgna Achillesa), czasem z obu stron, może wystąpić już w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami lub fluorochinolonami, a przypadki takie zgłaszano nawet kilka miesięcy po zakończeniu stosowania leku. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna jest zwiększone u pacjentów starszych, u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek, u pacjentów po przeszczepie narządów, u pacjentów przyjmujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny, a także u pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotyczące kończyny należy odpowiednio leczyć (np. zapewniając imobilizację ścięgna). W przypadku objawów tendinopatii nie zaleca się stosowania kortykosteroidów.

Miozmy.

Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów jest zwiększone u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym wystąpieniu miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Miastenia gravis. Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenia gravis. W okresie po rejestracji leku zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność stosowania wspomagania oddychania u pacjentów z miastenia gravis. Lewofloksacyny nie zaleca się stosować pacjentom z wywiadem miastenia gravis.

Neuropatia obwodowa. U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki obwodowej neuropatii czuciowej i czucio-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. Stosowanie lewofloksacyny należy przerwać, jeśli pacjent doświadcza objawów neuropatii, takich jak ból, uczucie pieczenia, mrowienia, zdrętwienia lub osłabienia, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek. Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawek.

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana pacjentom z wywiadem padaczki, a także (tak jak inne chinolony) należy ją stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawek i u pacjentów z istniejącymi uszkodzeniami układu nerwowego centralnego (UKN), podczas jednoczesnej terapii fenbufenem i podobnymi mu lekami przeciwzapalnymi niesteroidowymi (NLPZ) lub innymi lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawek leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Wydłużenie odcinka QT. Podczas stosowania fluorochinolonów zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT:

− wrodzony lub nabyty zespół wydłużonego odcinka QT;

− jednoczesne stosowanie leków wydłużających odcinek QT (w tym leków przeciwarytmicznych klas I A i III, trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych, makrolidów, leków przeciwpsychotycznych);

− niekorygowany dysbalans elektrolitów (w szczególności hipokaliemia, hipomagnezemia);

− choroby serca (niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi oraz kobiety są bardziej wrażliwi na działanie leków wydłużających odcinek QT. Z tego powodu należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w szczególności lewofloksacynę, pacjentom z tych podgrup.

Reakcje nadwrażliwościowe. Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwościowe (np. obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny), nawet po pierwszym zastosowaniu. W takim przypadku pacjentom należy przerwać leczenie i natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Ciężkie reakcje pęcherzykowe. Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje pęcherzykowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz (znany również jako zespół Lyella) i reakcje skórne z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą zagrozić życiu lub mieć śmiertelny skutek. Przy przepisywaniu leku pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach silnych reakcji skórnych i dokładnie ich monitorować. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast odstawić lewofloksacynę i rozważyć alternatywne leczenie. Jeśli w wywiadzie pacjenta po stosowaniu lewofloksacyny wystąpiły takie poważne reakcje jak toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona lub zespół DRESS, ponowne przepisanie lewofloksacyny temu pacjentowi jest zabronione.

Superinfekcja. Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernej proliferacji mikroorganizmów niewrażliwych na działanie leku. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia dodatnich wyników testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, w związku z czym może wystąpić fałszywie ujemny wynik podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Metycylinoodporny złocisty paciorkowiec (MRSA) jest oporny na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę, dlatego lewofloksacyny nie zaleca się stosować w leczeniu znanych lub podejrzanych infekcji MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Częstym patogenem infekcji dróg moczowych może być oporna na lewofloksacynę E. coli, co należy wziąć pod uwagę przy przepisywaniu lewofloksacyny pacjentom z chorobami dróg moczowych. Lekarzom przepisującym terapię zaleca się uwzględnienie lokalnego poziomu oporności E. coli na fluorochinolony.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok i zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane. Infekcje szpitalne spowodowane przez Pseudomonas aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile. Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu lewofloksacyną, w tym kilka tygodni po zakończeniu stosowania, może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty. W przypadku podejrzenia kolitu pseudobłoniastego lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie, w tym terapię specyficzną (np. doustne podawanie wancomycyny). Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Postać płucna wąglika. Praktyka kliniczna opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, a także na danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni kierować się uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami dotyczącymi leczenia wąglika.

Zmiany poziomu glukozy we krwi. Jak przy stosowaniu innych chinolonów, możliwe są zmiany poziomu glukozy we krwi, w tym hiper- i hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie przyjmują doustne leki hipoglikemizujące (np. glibenklamid) lub insulinę. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Chorym na cukrzycę zaleca się monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Reakcje fotouczulenia. Zgłaszano przypadki fotouczulenia podczas stosowania lewofloksacyny. Aby zapobiec wystąpieniu reakcji fotouczulenia, pacjentom przyjmującym lewofloksacynę zaleca się unikanie silnego nasłonecznienia lub sztucznego promieniowania UV (np. lampy UV, solarium) podczas przyjmowania leku lub przez 48 godzin po jego odstawieniu.

Pacjenci przyjmujący antagonisty witaminy K. Z uwagi na możliwe zwiększenie wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy/stosunek międzynarodowy) i/lub zwiększenie częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących Lewofloksazynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować testy krzepnięcia, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne. Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W bardzo rzadkich przypadkach rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po jednej dawce lewofloksacyny. W przypadku wystąpienia tych reakcji należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub wywiadem chorób psychicznych.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. U pacjentów z ukrytym lub rozpoznanym niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy stosowanie antybiotyków z grupy chinolonów może prowadzić do reakcji hemolitycznych, dlatego lewofloksacynę należy stosować z ostrożnością, monitorując stan pacjenta pod kątem możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z zaburzeniami czynności nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe. Zgłaszano przypadki zapalenia wątroby z martwicą, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, podczas stosowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą. Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaburzenia wzroku. W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku lub innych objawów dotyczących oczu należy natychmiast skonsultować się z okulistą.

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedostateczność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych. Preparat zawiera barwnik „Żółty zachód FCF” (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Z uwagi na możliwość uszkodzenia przez chinolony chrząstki stawowej u rozwijającego się organizmu, lek jest przeciwwskazany w ciąży i u kobiet karmiących piersią.

W przypadku stwierdzenia ciąży podczas stosowania leku należy poinformować lekarza.

Lewofloksacyna nie powoduje zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Takie niepożądane działania niepożądane ze strony układu nerwowego, jak zawroty głowy, senność, zaburzenia wzroku i słuchu, mogą utrudniać koncentrację i szybką reakcję, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów kierujących pojazdami lub pracujących z maszynami wymagającymi zwiększonej uwagi.

Sposób stosowania i dawki

Lek należy przyjmować 1 lub 2 razy na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletki poływać nie rozgniatając, z odpowiednią ilością płynu.

Dawka zależy od typu, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu. Lek można stosować w celu dokończenia leczenia u pacjentów, którzy wykazali poprawę w trakcie wstępnego wstrzykiwania dożylnego lewofloksazyny; ze względu na bioekwiwalentność postaci dożylnej i doustnej, można stosować taką samą dawkę.

Zaleca się kontynuowanie leczenia lewofloksazyną przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzeniu mikrobiologicznym braku patogenów.

Lewofloksazynę należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed lub 2 godziny po zażyciu leków zawierających żelazo, antacida lub sukralfian, ponieważ mogą one zmniejszyć wchłanianie leku.

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min, przedstawiono w Tabeli 3.

Tabela 3

Ponieważ lewofloksazyna jest wydalana głównie z moczem, dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min, przedstawiono w Tabeli 4.

Tabela 4

1 Po hemodializie lub ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksazyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Jeśli funkcja nerek jest prawidłowa, nie ma potrzeby korekty dawki.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci ze względu na możliwą niepożądaną reakcję w postaci uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Zgodnie z wynikami badań toksyczności leku przeprowadzonych na zwierzętach lub badań klinicznej farmakologii z zastosowaniem dawek supraterapeutycznych, najważniejszymi objawami, których można spodziewać się po ostrym przedawkowaniu lewofloksazyny, są objawy ze strony OUN, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, a także wydłużenie odcinka QT oraz reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak erozje błony śluzowej. W okresie pozarejestracyjnym obserwowano również efekty ze strony OUN, takie jak stan dezorientacji, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenia.

W przypadku przedawkowania należy dokładnie monitorować stan pacjenta, w tym wykonać EKG. Leczenie jest objawowe. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksazyny z organizmu. Nie istnieją specyficzne antydoty.

Niepożądane działanie.

Wszystkie niepożądane działania podano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku*: rzadko – zaburzenia widzenia, w tym nieostre widzenie; częstość nieznana – przejściowe zaburzenia widzenia, tymczasowa utrata widzenia, zapalenie tunic ocznych (uwreja).

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i narządu równowagi*: nieczęsto – zawroty głowy; rzadko – szum w uszach; częstość nieznana – zaburzenia słuchu, utrata słuchu.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia: nieczęsto – duszność, dyspnea; częstość nieznana – skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności; nieczęsto – ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia; częstość nieznana – biegunka krwista, która w bardzo rzadkich przypadkach może wskazywać na zapalenie jelita, w tym kolit pseudomembranozną, zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (alaninotransferaza (ALT)/asparaginianotransferaza (AST), fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza (GGTP)); nieczęsto – podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi; częstość nieznana – zapalenie wątroby, żółtaczka oraz ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby, czasem kończące się śmiercią, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: nieczęsto – podwyższenie stężenia kreatyniny w osoczu; częstość nieznana – ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek typu interstycjalnego).

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego: rzadko – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Zaburzenia ze strony przemiany materii i metabolizmu: nieczęsto – anoreksja; rzadko – hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, śpiączka hipoglikemiczna; częstość nieznana – hiperglikemia, jak również przy stosowaniu innych fluorochinolonów, możliwe napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego*: często – zawroty głowy, ból głowy; nieczęsto – senność, drżenie, dysgezja, w tym agewzja (utrata smaku); rzadko – drgawki, parestezje, obniżenie pamięci; częstość nieznana – obwodowa neuropatia czuciowa lub czuciowo-ruchowa, parosmia, w tym anosmia, dyskineza, zaburzenia ekstrapiramidowe, omdlenia, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, mioklonus.

Zaburzenia ze strony psychiki*: często – bezsenność; nieczęsto – niepokój, dezorientacja, niepokój psychiczny, drażliwość; rzadko – depresja, pobudzenie psychoruchowe, noce bolesne, nietypowe sny; częstość nieznana – reakcje psychotyczne, w tym halucynacje, paranoja, zachowania samozniszczające, myśli lub działania samobójcze, mania.

Zaburzenia ze strony układu krążenia: często – zapalenie żył; rzadko – tachykardia, uczucie przyspieszonego serca, hipotensja tętnicza; częstość nieznana – tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca; arytmia komorowa; arytmia typu torsade de pointes, która może prowadzić do zatrzymania serca (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT); wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG, zapalenie naczyń o charakterze alergicznym.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego: nieczęsto – leukopenia, eozynofilia; rzadko – trombocytopenia, neutropenia; częstość nieznana – niewydolność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia ze strony układu immunologicznego: rzadko – reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy (Quinckego); częstość nieznana – wstrząs anafilaktyczny i anafilakto-idowy (reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić po podaniu pierwszej dawki).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: nieczęsto – wysypka, swędzenie, zaczerwienienie skóry, pokrzywka, nadmierne pocenie; rzadko – lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS), lokalne wysypki lekowe; częstość nieznana – podwyższona wrażliwość na promieniowanie słoneczne i ultrafioletowe, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumień wypuklinowe, zapalenie naczyń typu leukocyto-klaztyczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry. Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*: nieczęsto – ból stawów, ból mięśni; rzadko – uszkodzenia ścięgien, w tym zapalenie ścięgien (tendinitis), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z ciężką miastenią; częstość nieznana – rabdomioliza, pęknięcie ścięgna (może wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i dotyczyć ścięgna Achillesa obu kończyn dolnych), więzadeł, mięśni, zapalenie stawów.

Zaburzenia ogólne*: nieczęsto – osłabienie; rzadko – gorączka; częstość nieznana – ogólne osłabienie, ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

Infekcje i inwazje: nieczęsto – infekcje grzybicze, w tym grzyby rodzaju Candida (oraz proliferacja innych odpornych mikroorganizmów), rozwój infekcji wtórnych.

Wśród innych niepożądanych działań towarzyszących stosowaniu fluorochinolonów – napady porfirii u pacjentów z porfirią.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane, które wpływają na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia z objawami parestezji, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności.

Tabletki powlekane powłoką, 250 mg – 2 lata.

Tabletki powlekane powłoką, 500 mg – 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 tabletek w blistrze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Po 10 tabletek w blistrze; po 10 blisterach w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Farmaceutyczna firma „Darnica”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.