Lewoaар

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LEVOAAR (LEVOAAR)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka zawiera lewofloksacyny 250 mg lub 500 mg w postaci hemihydratu lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, sodowa króska karboksymetyloskrzepia, celuloza mikrokryształowa, talk oczyszczony, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sodowy glikolan skrobiowy (typ A), stearyna magnezu, Opadry Yellow.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: jasnożółte, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, gładkie z obu stron;

tabletki 500 mg: jasnożółte, wydłużone tabletki powlekane, z kreseczką po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Lewofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący enancjomerem S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Lewofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika. Skuteczność bakteryjna lewofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MBC (MIC)).

Mechanizm oporności. Oporność na lewofloksacynę rozwija się stopniowo na skutek mutacji miejsca docelowego w topoizomerazach typu II, tj. DNA-girazie i topoizomerazie IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy eflluksji, mogą również wpływać na wrażliwość na lewofloksacynę.

Obserwuje się krzyżową oporność między lewofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje krzyżowa oporność między lewofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) punkty odniesienia MIC dla lewofloksacyny, które pozwalają odróżnić mikroorganizmy wrażliwe od tych o umiarkowanej wrażliwości oraz mikroorganizmy o umiarkowanej wrażliwości od opornych, przedstawiono w tabeli 1 dla testu MIC (mg/l).

Tabela 1

Wyznaczone przez EUCAST wartości MIC dla lewofloksacyny (wersja 10.0, 2020-01-01)

1Tylko nielokalizowane infekcje dróg moczowych.

2Wrażliwość można określić na podstawie wrażliwości na ciprofloksacynę.

Odporność poszczególnych gatunków może się różnić geograficznie i w czasie, dlatego lokalne informacje dotyczące oporności są bardzo ważne, szczególnie w leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, gdy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że stosowanie leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, pozostaje pod znakiem zapytania.

Zwykle wrażliwe gatunki

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupa C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe

Peptostreptococcus.

Inne

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, u których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*, sploty Staphylococcus spp.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe

Bacteroides fragilis.

Istotnie oporne szczepy

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecium.

*Mechanizm oporności Staphylococcus aureus prawdopodobnie wiąże się z korezystentnością do fluorochinolonów, w tym do lewofloksacyny.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Lewofloksacyna po doustnym podaniu jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, przy czym stężenia szczytowe w osoczu osiągane są w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność absolutna wynosi około 99-100%.

Jedzenie niemal nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stabilne stężenia osiągane są w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1-2 razy na dobę.

Rozkład

Około 30-40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczym i powtarzanym podaniu dawki 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartości pęcherzyków), tkanek gruczołu krokowego i moczu. Jednak lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biota transformacja

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu; metabolitami są demetylo-lewofloksacyna i N-utleniona lewofloksacyna. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chirальной.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6-8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną zastępowalność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania wydłużają się, jak pokazano w poniższej tabeli 2:

Tabela 2

Farmakokinetyka przy niewydolności nerek po

pojedynczym doustnym podaniu dawki 500 mg

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, poza różnicami związanymi z klirensem kreatyniny.

Różnice płciowe

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Lek wskazany jest dorosłym do leczenia następujących infekcji:

• ostre zapalenie nerek i powikłane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty;
• postać płucna wąglika: profilaktyka i leczenie po zetknięciu się z patogenem.

Lek należy stosować w poniżej wymienionych infekcjach tylko wtedy, gdy uznano za nieuzasadnione stosowanie antybiotyków, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie pierwotne tych infekcji:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc pozaszpitalne;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza.

Lek może również być stosowany w celu dokończenia terapii u pacjentów, u których obserwuje się poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną w podaniu dożylnym.

Należy uwzględniać oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania antybiotyków.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek składnik leku;
• u pacjentów z epilepsją;
• u pacjentów z wywiadem uszkodzeń ścięgien po stosowaniu fluorochinolonów;
• wiek dziecięcy;
• okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Soliny żelaza, soliny cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, didanozyna.

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu soli żelaza, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, lub didanowiny (dotyczy to tylko form lekarskich didanowiny zawierających buforowe środki z glinem lub magnezem). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów i wielowitamin zawierających cynk zmniejsza ich wchłanianie po doustnym przyjęciu. Nie zaleca się stosowania leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takie jak soliny żelaza, soliny cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, lub didanowinę (dotyczy to tylko form lekarskich didanowiny zawierających buforowe środki z glinem lub magnezem) w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Soliny wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym przyjęciu.

Sukralfat

Biologiczna dostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po przyjęciu leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna

Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklotydyny o 24% i probenecydu o 34%. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na wydzielanie kanalikowe, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

Następujące leki nie wywierają żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu: węglan wapnia, cygoksyna, glibenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) donoszono o zwiększeniu czasów krzepnięcia (protrombinowy czas / międzynarodowe stosunki normalizacyjne) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z ich zdolności do wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójkierunkowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” (Wyłączenie odstępu QT)).

Inna istotna informacja

Nie obserwuje się wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne rodzaje interakcji

Przyjmowanie pokarmu

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. Lek można zatem przyjmować niezależnie od posiłku.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy wcześniej mieli poważne reakcje na kinolony lub fluorochinolony. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Poważne, długotrwałe, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane

U pacjentów otrzymujących kinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (miesiące lub lata), powodujących niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem kilka układów organizmu (układ mięśniowo-szkieletowy, układ nerwowy, psychikę i narządy zmysłów).

Stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub objawach wskazujących na poważne działanie niepożądane, a pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację lekarską.

Metycylinooporność S. aureus

U metycylinoopornego S. aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. W związku z tym lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (oraz gdy uznaje się za niemożliwe zastosowanie zazwyczaj zalecanych środków przeciwbakteryjnych w leczeniu infekcji MRSA).

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok i zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli te infekcje zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Oporność E. coli na fluorochinolony (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględniać lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglika: stosowanie leku u ludzi oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis oraz danych eksperymentalnych dotyczących stosowania leku u zwierząt, w połączeniu z ograniczonymi danymi dotyczącymi jego stosowania u ludzi. Lekarze powinni odnieść się do krajowych i/lub międzynarodowych zaleceń dotyczących leczenia wąglika.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa, ale nie tylko) mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia kinolonami i fluorochinolonami, a według doniesień czasem nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna jest większe u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepach narządów miąższystych oraz u pacjentów przyjmujących lek w dawce 1000 mg na dobę i jednocześnie leczonych kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

Przy pierwszych objawach zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć leczenie alternatywne. Należy zapewnić odpowiednie leczenie dotkniętej (-ych) kończyny (-y) (np. unieruchomienie). W przypadku wystąpienia objawów tendynopatii nie należy stosować kortykosteroidów.

Miozmy

Zgłaszano przypadki miozm u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozm zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie dostosowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym pojawieniu się miozm i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, która pojawia się podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym przez kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile. Najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W związku z tym lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, jeśli u pacjenta podczas lub po leczeniu lewofloksacyną rozwija się ciężka biegunka. W przypadku podejrzenia choroby wywołanej przez Clostridium difficile, lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Lekarstwa hamujące perystaltykę jelit są w tej sytuacji przeciwwskazane.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek

Kinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawek. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne kinolony, należy ją stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawek oraz u pacjentów leczonych jednocześnie lekami obniżającymi próg drgawkowy, np. teofiliną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawek (patrz sekcja „Działania niepożądane”) należy odstawić lewofloksacynę.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytymi lub jawnymi zaburzeniami aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami kinolonowymi. W związku z tym w razie konieczności stosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy prowadzić nadzór pod kątem możliwego wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego po wstrząs anafilaktyczny), czasem już po pierwszej dawce leku. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy odstawić lewofloksacynę, skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Zgłaszano rozwój nasilonych skórnych działań niepożądanych (SCAR), w tym toksycznego martwiczo-łuszczycowego zapalenia skóry (TEN), znanego również jako zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcji na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny przebieg. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach nasilonych reakcji skórnych i prowadzić ścisły nadzór. Jeśli pojawiają się takie objawy, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, leczenia lewofloksacyną u tego pacjenta nigdy nie należy ponownie rozpoczynać.

Zmiany poziomu glukozy we krwi

Tak jak przy stosowaniu wszystkich kinolonów, zgłaszano przypadki zaburzeń poziomu glukozy we krwi, w tym hipoglikemii i hiperglikemii, które obserwowano zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami obniżającymi poziom glukozy (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. U pacjentów z cukrzycą zaleca się ścisłą kontrolę poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W przypadku zmian poziomu glukozy we krwi u pacjenta leczenie lewofloksacyną należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość stosowania alternatywnej terapii antybiotykami spoza grupy fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W celu zapobiegania fotosensybilizacji zaleca się unikanie silnego nasłonecznienia lub napromieniania sztucznymi źródłami promieniowania UV (np. lampą „sztuczne słońce”, lampami solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Z uwagi na możliwość podwyższenia poziomu wskaźników krzepliwości krwi (czas protrombinowy / międzynarodowe znormalizowane współczynniki) i/lub zwiększenia częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), podczas jednoczesnego stosowania tych środków należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje psychiczne

U pacjentów przyjmujących kinolony, w tym lewofloksacynę, zgłaszano występowanie reakcji psychicznych. Bardzo rzadko prowadziły one do myśli samobójczych i samozniszczeniowego zachowania, a czasem nawet po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub objawach tych reakcji i zalecić pacjentowi skonsultowanie się z lekarzem. Należy rozważyć alternatywną terapię antybiotykami spoza grupy fluorochinolonów i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność, jeśli lewofloksacyna musi być stosowana u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydlęganie odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków mających potencjał wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki (Pacjenci starsi)”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Pacjenci starsi i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. W związku z tym należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z tych grup.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących kinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezyji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy zalecić poinformowanie lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, palenie, mrowienie, zdrętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia hepatobilinarne

Podczas stosowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą) zgłaszano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby z końcem śmiertelnym (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból w okolicy brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią gravis stosowanie fluorochinolonów było związane z poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi interwencji wspomagającej oddychanie. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub działania niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (nieczułych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać fałszywie pozytywny wynik. Może być konieczne potwierdzenie pozytywnych wyników testu przesiewowego na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod. Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie negatywnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy. Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące racjonalnego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Aneurysma i rozwarstwienie (dyssekcja) aorty, zastawka aortalna i mitralna

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju aneurysmy lub rozwarstwienia aorty przy stosowaniu fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów starszych, oraz na zastawkę aortalną i mitralną po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i dyssekcji aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz na zastawkę / niewydolność dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z wywiadem rodinnym aneurysmy lub wrodzonym wady zastawek serca, lub u pacjentów z już zdiagnozowaną aneurysmą i/lub rozwarstwieniem aorty, lub chorobą zastawki serca, lub w obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno dla aneurysmy i dyssekcji aorty, jak i dla zastawki / niewydolności zastawki serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), lub dodatkowo,
• przy aneurysmie i dyssekcji aorty (np. zaburzenia naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wielożylowy, lub zdiagnozowany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), lub dodatkowo,
• przy zastawce / niewydolności zastawki serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko aneurysmy i dyssekcji aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddział ratunkowy.

Pacjentom należy natychmiast skontaktować się o pomoc medyczną w przypadku nagłego duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentom, którzy odczuwają nudności, niedyspozycję, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty, należy natychmiast przeprowadzić badanie medyczne. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny, a w przypadku potwierdzenia nie należy jej ponownie stosować. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki.

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Ostrzeżenia szczególne dotyczące składników nieczynnych

Preparat LEWOAАR zawiera barwnik żółty zachód FCF (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest uważany za wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u ciężarnych kobiet są ograniczone.

Istnieją dane z badań na zwierzętach, które nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na toksyczność rozrodczą. Jednak z uwagi na brak badań dotyczących wpływu na organizm człowieka i na podstawie danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstki stawowej rozwijającego się organizmu przez fluorochinolony, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w ciąży.

Karmienie piersią

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią. Informacje dotyczące przenikania lewofloksacyny do mleka matki są niewystarczające, choć inne fluorochinolony wydzielają się do mleka matki. Z uwagi na brak badań klinicznych i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej rozwijającego się organizmu przez fluorochinolony, lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy / zawroty, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi maszynami).

Sposób stosowania i dawki

Lek należy przyjmować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkę dobiera się w zależności od typu i ciężkości infekcji oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu.

Tabletki LEWOAАР można stosować w celu dokończenia leczenia u pacjentów, którzy wykazali poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną w postaci roztworu do infuzji, stosując przy tym takie same dawki, biorąc pod uwagę bioekwiwalentność form dożylnej i doustnej leku.

Tabela 3

Dawkowanie u pacjentów z prawidłową czynnością nerek

(wyczyść kreatyniny powyżej 50 ml/min)

Tabela 4

Dawkowanie u pacjentów z funkcją nerek zaburzoną

(wyczyszczenie kreatyniny mniejsze niż 50 ml/min)

Dozowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie z moczem.

Dozowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”: zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien, wydłużenie odcinka QT).

Sposób podania

Tabletki LEVOAAR należy połykać całkowicie, nie żując, popijając odpowiednią ilością płynu. Tabletki można przyjmować podczas lub między posiłkami. Tabletki LEVOAAR należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed lub po podaniu leków przeciwwskazowych zawierających żelazo, sole cynku, magnezu lub glinu, didezyrynowi lub sukralfatowi, ponieważ wymienione leki mogą obniżać wchłanianie lewofloksacyny (zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18. roku życia), ponieważ nie wyklucza się uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie

Objawy

Na podstawie badań toksyczności przeprowadzonych na zwierzętach oraz badań klinicznych farmakologicznych przeprowadzonych przy dawkach wyższych niż terapeutyczne, najważniejszymi objawami, jakie można oczekiwać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, są objawy ze strony OUN (zaburzenia świadomości, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady drgawkowe); możliwe wydłużenie odcinka QT; reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej. W okresie pozarejestracyjnym obserwowano przypadki wpływu na OUN, w szczególności zaburzenia świadomości, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

Leczenie

Leczenie objawowe. Biorąc pod uwagę możliwe wydłużenie odcinka QT, należy monitorować parametry EKG. W przypadku oczywistego przedawkowania należy przepisać przemywanie żołądka. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa oraz przewlekła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, są nieskuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Niepożądane działania

Poniżej wymieniono niepożądane działania według układów narządowych i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), nieznane (częstotliwość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania niepożądane zdarzenia są uporządkowane według malejącej ciężkości.

a Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

b Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasami wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Do innych niepożądanych działań ubocznych związanych z przyjmowaniem fluorochinolonów należą:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

*W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niesprawność powodującą i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje uboczne, wpływające na różne, a czasem na kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym reakcje takie jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związane z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja i myśli samobójcze), zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

** U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Dawkowanie 250 mg: po 6 lub 10 tabletów powlekanych powłoką filmową w blistrze. Po 1 blisterze w tece kartonowej.

Dawkowanie 500 mg: po 10 tabletów powlekanych powłoką filmową w blistrze. Po 1 blisterze w tece kartonowej.

Kategoria wydawania

Na receptę.

Producent

Zim Laboratories Limited.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności

B-21/22, MIDC Area, Kalmeshwar, Nagpur, Maharashtra State, 441501, India /
B-21/22, MIDC Area, Kalmeshwar, Nagpur, Maharashtra State, 441501, India.