Levostad®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LEVOSTAD® (LEVOSTAD®)

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka powlekana zawiera 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny (w formie hemihydratu lewofloksacyny);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; celuloza proszkowa; skrobia żelatynizowana; skrobia kukurydziana; krospowidon; powidon; hydroksypropylometyloceluloza; stearylofumaran sodu; polietylenoglikol; laktoza jednowodna; dwutlenek tytanu (E 171); tlenek żelaza czerwony (E 172); tlenek żelaza żółty (E 172); tlenek żelaza czarny (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: różowe tabletki powlekane, o kształcie owalnym, z ryflowaniem z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, stanowiący enancjomer S(-) racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, levofloksacyna działa na kompleks DNA- i DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Efekt bakteriobójczy wynika z hamowania przez levofloksacynę bakteryjnego enzymu DNA-girazy, należącego do topoizomeraz typu II. Skutkiem takiego hamowania jest niemożliwość przejścia bakteryjnego DNA ze stanu relaksacji do stanu nadskręconego, co z kolei uniemożliwia dalszy podział (rozmnażanie) komórek bakteryjnych.

Stopień aktywności przeciwbakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC). Zakres działania levofloksacyny obejmuje bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym bakterie niefermentujące.

Mechanizm oporności. Odporność na levofloksacynę powstaje w wyniku stopniowego procesu mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomeraz II: DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariera przenikania (często występuje u Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy wypływu, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Stwierdzono oporność krzyżową między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania, zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Wartości odniesienia. Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości odniesienia minimalnego stężenia hamującego (MIC) dla levofloksacyny, oddzielające mikroorganizmy wrażliwe od tych o pośredniej wrażliwości oraz mikroorganizmy o pośredniej wrażliwości od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli testowania MIC (mg/l).

Kliniczne wartości odniesienia MIC dla levofloksacyny według EUCAST (wersja 10.0; 01.01.2020):

1 – tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych;

2 – wrażliwość można określić na podstawie wrażliwości na ciprofloksacynę.

Stopień oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, a zalecane jest uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalny stopień oporności jest taki, że skuteczność leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, jest wątpliwa.

Zwykle wrażliwe gatunki.

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie: Bacillus anthracis, metycylinowrażliwy Staphylococcus aureus, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci – grupa C i G*, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.*

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki, wobec których nabyta oporność może stanowić problem.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis, metycylinoodporny Staphylococcus aureus*, koagulazo-ujemny Staphylococcus spp.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Bakterie beztlenowe: Bacteroides fragilis.

* Istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności metycylinoodpornego S. aureus na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Przyrodzone szczepy oporne.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus faecium.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Lewofloksacyna podana doustnie jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana; stężenie szczytowe w osoczu obserwuje się po 1–2 godzinach od podania. Absolutna biodostępność wynosi 99–100%. Jedzenie ma niewielki wpływ na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiąga się w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg jeden lub dwa razy na dobę.

Rozkład. Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po dawce pojedynczej i powtarzanej 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Przejście do tkanek i płynów organizmu.

Przejście do śluzu oskrzowego, płynu epitelialnego. Maksymalne stężenie lewofloksacyny w śluzie oskrzowym i płynie z przemywania pęcherzyków oskrzowych po podaniu 500 mg wynosi 8,2 mg/g i 10,8 mg/g i osiągane jest po 1 godzinie od podania.

Przejście do tkanki płucnej. Maksymalne stężenie lewofloksacyny w tkance płucnej po podaniu 500 mg wynosi około 11,3 mg/g i osiągane jest po 4–6 godzinach od podania. Stężenie lewofloksacyny w tkance płucnej znacznie przewyższa jej stężenie w osoczu krwi.

Przejście do zawartości pęcherza. Maksymalne stężenie lewofloksacyny w zawartości pęcherza po podawaniu 500 mg 1–2 razy na dobę przez 3 dni wynosi około 4,0–6,7 mg/g i osiągane jest po 2–4 godzinach od podania.

Przejście do płynu mózgowo-rdzeniowego. Prawie nie przenika.

Przejście do tkanek prostaty. Średnie stężenie lewofloksacyny w tkankach prostaty po podawaniu 500 mg raz na dobę przez 3 dni wynosi 8,7 mg/g, 8,2 mg/g i 2 mg/g i osiągane jest po 2, 6 oraz 24 godzinach od podania.

Stężenie w moczu. Średnie stężenie lewofloksacyny w moczu po podaniu 150 mg, 300 mg lub 500 mg raz na dobę wynosi 44 mg/l, 91 mg/l i 200 mg/l i osiągane jest po 8–12 godzinach od podania.

Metabolizm. Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu, metabolitami są dismetylo-lewofloksacyna i N-utlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po doustnym podaniu lewofloksacyna jest wydalana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki). Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym. Średni całkowity klirens lewofloksacyny po dawce pojedynczej 500 mg wynosił 175 +/- 29,2 ml/min.

Lewofloksacyna ma kinetykę liniową w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Farmakokinetyka lewofloksacyny zależy od funkcji nerek. Przy zmniejszonym wydalaniu nerkowym i klirensie okres półtrwania wydłuża się.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowym doustnym podaniu dawki 500 mg

Pacjenci w wieku podeszłym. Farmakokinetyka lewofloksacyny nie różni się u pacjentów młodych i w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic w klirense.

Różnice związane z płcią. Odrębna analiza u pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia łagodne lub umiarkowanie ciężkie wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lewofloksacynę:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;*
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;*
• zapalenie płuc pozaszpitalne;*
• skomplikowane zakażenia skóry i tkanek miękkich;*
  • niepowikłany zapalenie pęcherza;*

(*lewofloksacynę można stosować w przypadku powyższych zakażeń tylko wtedy, gdy uznaje się za nieuzasadnione stosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane w leczeniu tych zakażeń)

• ostre zapalenie nerek i skomplikowane zakażenia dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty.
  • postać płucna antraksu: profilaktyka poekspozycyjna i leczenie radykalne.

Lek może być stosowany w celu ukończenia leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną dożylnie.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Lewofloksacyny nie stosuje się:

• u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na lewofloksacynę lub inne chinolony lub którąkolwiek z substancji pomocniczych;
• u pacjentów z epilepsją;
• u pacjentów z wywiadem uszkodzeń ścięgien spowodowanych stosowaniem fluorochinolonów;
• u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia);
• w czasie ciąży;
• u karmiących piersią kobiet.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę.

Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, didanozyna. Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu soli żelaza, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, lub didanozyny (dotyczy to tylko postaci lekarskich didanozyny z buforami zawierającymi glin lub magnez). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów i wielowitamin z cynkiem obniża ich wchłanianie po doustnym podaniu. Nie zaleca się stosowania leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takie jak sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin, lub didanozyna (dotyczy to tylko postaci lekarskich didanozyny z buforami zawierającymi glin lub magnez), w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu leku (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym podaniu.

Sukralfat. Biologiczna dostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po podaniu leku (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne. W badaniach klinicznych nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych między lewofloksacyną a teofliną. Jednak możliwe jest znaczne obniżenie progu padaczkowego mózgu przy jednoczesnym podawaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub innymi lekami obniżającymi próg padaczkowy.

Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probencydyna i cyklosporyna. Probencydyna i cyklosporyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny.

Oczyszczanie nerkowe lewofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklosporyny o 24% i probencydyny o 34%. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w badaniach, mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probencydyna i cyklosporyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja. Następujące leki nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu: węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki.

Cyklosporyna. Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K. Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) obserwowano zwiększenie wyników testów koagulacyjnych (czas protrombinowy/stosunek normalizacyjny międzynarodowy) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować wskaźniki krzepnięcia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT. Lewofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” („Wydlużenie odstępu QT”)).

Inna istotna informacja. Nie obserwuje się wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji. Jedzenie. Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi, dlatego lek można przyjmować niezależnie od posiłków.

Nie zaleca się spożywania alkoholu podczas stosowania lewofloksacyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, u których w przeszłości wystąpiły poważne reakcje niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów (zob. punkt „Reakcje niepożądane”).

Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (zob. punkt „Przeciwwskazania”).

Ryzyko rozwoju oporności.

MRSA (meticylinooporna S. aureus). Meticylinooporny Staphylococcus aureus (MRSA) jest oporny na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę, dlatego lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji spowodowanych MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy potwierdzona została wrażliwość mikroorganizmu na lewofloksacynę (a zazwyczaj zalecane środki przeciwbakteryjne w leczeniu infekcji spowodowanych MRSA są uważane za nieskuteczne).

Częstym patogenem infekcji dróg moczowych może być E. coli oporna na lewofloksacynę, co należy wziąć pod uwagę przy przepisywaniu lewofloksacyny pacjentom z chorobami dróg moczowych. Lekarzom przepisującym terapię zaleca się uwzględnienie lokalnego stopnia oporności E. coli na fluorochinolony.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli infekcje te zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Postać płucna antraksu. Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, a także na danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań klinicznych. Lekarze powinni kierować się uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi leczenia antraksu.

Przedłużające się, niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane. Bardzo rzadko u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, występują przedłużające się (przez kilka miesięcy lub lat), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane, wpływające na różne układy organizmu (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub oznak jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej i należy skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien. Stosowanie chinolonów może prowadzić do zapalenia ścięgien, które może skończyć się pęknięciem ścięgien, w tym ścięgna Achillesa. Zapalenie i pęknięcia ścięgien, czasem dwustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od zastosowania lewofloksacyny, a nawet kilka miesięcy po jej odstawieniu. Najbardziej narażeni na zapalenie i pęknięcia ścięgien są pacjenci powyżej 60 roku życia, pacjenci otrzymujący dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny oraz pacjenci leczeni jednocześnie kortykosteroidami.

W związku z tym należy zachować ostrożność przy przepisywaniu lewofloksacyny pacjentom starszym.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) leczenie lekiem należy przerwać, a także należy rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą część ciała należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Miozmy. Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów stosujących lewofloksacynę (zob. punkt „Reakcje niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów zwiększa się u starszych pacjentów oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym wystąpieniu miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby spowodowane przez Clostridium difficile. Biegunka, szczególnie w przypadkach ciężkich, trwających i/lub krwawiących, podczas lub po leczeniu lekiem może być objawem choroby spowodowanej Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudomembranacyjny. Jeśli podejrzewa się kolit pseudomembranacyjny, należy natychmiast przerwać stosowanie leku, a pacjentów należy niezwłocznie leczyć środkami wspomagającymi; może być również konieczna terapia specyficzna (np. doustne podawanie wancomycyny). Środki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki. Jak i inne chinolony, lewofloksacynę należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, w szczególności u pacjentów z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, podczas jednoczesnego leczenia fenbufenem i podobnymi do niego niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), np. teofiliną (zob. punkt „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływania”). W przypadku wystąpienia drgawek leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Pacjenci z ukrytym lub stwierdzonym niedoborem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy są skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (zob. punkt „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości). Lewofloksacyna może okazjonalnie powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego) po podaniu dawki początkowej (zob. punkt „Reakcje niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie, skontaktować się z lekarzem i w razie potrzeby rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje skórne. Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczny epidermalny nekroliz (znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołu DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne. Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach tych ciężkich reakcji skórnych i należy zapewnić ścisłą kontrolę. Jeśli wystąpią objawy i oznaki świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinął się taki poważny stan jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne rozpoczęcie leczenia lewofloksacyną jest zabronione.

Zmiana stężenia glukozy we krwi. Jak i przy stosowaniu innych chinolonów, możliwe są zmiany stężenia glukozy we krwi, w tym hiper- i hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie stosują doustne środki hipoglikemiczne (glibenklamid) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U chorych na cukrzycę zaleca się monitorowanie stężenia glukozy we krwi. Leczenie lekiem należy natychmiast przerwać, jeśli pacjent zgłasza zaburzenia stężenia glukozy we krwi, i rozważyć terapię alternatywną antybiotykami spoza grupy fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji. Chociaż fotosensybilizacja rzadko występuje po przyjmowaniu lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się bez szczególnej potrzeby narażania się na działanie silnych promieni słonecznych lub sztucznego promieniowania UV (np. lampy sztucznego promieniowania UV, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po odstawieniu lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K. Ponieważ możliwe jest zwiększenie wyników testów koagulacyjnych (INR/MNS) i/lub krwawienie u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy obserwować wyniki testów koagulacyjnych (zob. punkt „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływania”).

Reakcje psychiczne. U pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę, zgłaszano występowanie reakcji psychicznych. Bardzo rzadko prowadziły one do myśli samobójczych i samozniszczeniowego zachowania, a czasem nawet po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny (zob. punkt „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach lub oznakach tych reakcji i zalecić pacjentowi skonsultowanie się z lekarzem. Należy rozważyć terapię alternatywną antybiotykami spoza grupy fluorochinolonów i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność, jeśli konieczne jest stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub u pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT. Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużonego odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• wiek starszy;
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci starsi i kobiety są bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. Dlatego stosowanie fluorochinolonów, w szczególności lewofloksacyny, tej grupie pacjentów należy prowadzić z ostrożnością (zob. punkty „Sposób stosowania i dawki. Pacjenci w wieku starszym”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływania”, „Reakcje niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Neuropatia obwodowa. Wiadomo o występowaniu czuciowej i czucio-ruchowej neuropatii obwodowej, która może nagle wystąpić u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Przyjmowanie lewofloksacyny należy przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, aby zapobiec rozwojowi stanu nieodwracalnego.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe. Znane są przypadki zapalenia wątroby z martwicą aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu podczas przyjmowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (zob. punkt „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy choroby wątroby jak anoreksja, żółtaczka, ciemny kolor moczu, świąd lub ból brzucha.

Miażdżyca. Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przekazywanie nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenia gravis. W okresie po rejestracji leku zgłaszano poważne reakcje niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność stosowania wspomagania oddychania u pacjentów z miastenia gravis. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny u pacjentów z wywiadem miastenia gravis.

Zaburzenia wzroku. Jeśli występuje zaburzenie wzroku lub inny wpływ na oczy, należy natychmiast skonsultować się z okulistą.

Superinfekcja. Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego może wystąpić fałszywie ujemny wynik podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać fałszywie pozytywny wynik. Może być konieczne potwierdzenie pozytywnych wyników oznaczania opioidów uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące racjonalnego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Aneurysm i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawek serca. Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmu i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmu i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (zob. punkt „Reakcje niepożądane”).

Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z wywiadem aneurysmu lub wrodzonej wady zastawek serca w rodzinie lub u pacjentów z rozpoznaniem aneurysmu i/lub rozwarstwienia aorty lub z chorobą zastawek serca, lub w obecności innych czynników ryzyka lub chorób, a mianowicie:

• czynników ryzyka rozwoju zarówno aneurysmu i rozwarstwienia aorty, jak i regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) albo
• czynników ryzyka rozwoju aneurysmu i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena) albo
• czynników ryzyka rozwoju regurgitacji/niewydolności zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia).

Ryzyko aneurysmu i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia może być również zwiększone u pacjentów jednocześnie przyjmujących kortykosteroidy systemowe.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub w plecach pacjentom należy zalecić natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki. U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci, u których występuje nudności, niedowolność, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty, wymagają natychmiastowego badania medycznego. W przypadku podejrzenia ostrego zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie lewofloksacyny; jeśli ostre zapalenie trzustki zostanie potwierdzone, nie należy wznowić stosowania lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki.

Zaburzenia krwi. Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedostateczność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (zob. punkt „Reakcje niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki analizy krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Sód. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jedną tabletkę, co oznacza, że można go uznać za lek bez sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Z uwagi na brak badań i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony w organizmie rozwijającym się, Levostad® jest przeciwwskazany w czasie ciąży i u kobiet karmiących piersią. Jeśli podczas leczenia lekiem zostanie zdiagnozowana ciąża, należy o tym powiadomić lekarza.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu samochodu lub pracy z mechanizmami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować 1 lub 2 razy dziennie. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zaleca się kontynuowanie terapii lekiem przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzeniu mikrobiologicznym eliminacji patogenu.

Levostad może również być stosowany w celu dokończenia cyklu leczenia u pacjentów, u których zaobserwowano poprawę podczas wstępnego leczenia lewofloksacyną dożylnie; ze względu na bioekwiwalentność form do stosowania dostrzykowego i doustnego, można stosować tę samą dawkę.

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u których klirens kreatyniny wynosi powyżej 50 ml/min

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy lub równy 50 ml/min

1 – Po hemodializie lub chronicznym ambulatoryjnym dializie otrzewnowej (CAPOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

* Stosować w odpowiedniej dawce.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Jeśli funkcje nerek nie są zaburzone, nie ma potrzeby korekty dawki, z wyjątkiem korekty związanej z uwzględnieniem funkcji nerek (patrz sekcja „Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgna” oraz „Wydłużenie odcinka QT”).

Sposób stosowania. Tabletki należy połykać nieprzeżuwając, popijając odpowiednią ilością płynu. Można dzielić tabletki wzdłuż linii podziału w celu dostosowania dawki. Tabletki można przyjmować podczas lub między posiłkami. Tabletki należy przyjmować co najmniej dwie godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, leków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (tylko postacie lekarskie didanosyny zawierające buforowe agenty glinu lub magnezu) oraz sukralfażu, ponieważ może dojść do zmniejszenia wchłaniania leku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 18. roku życia ze względu na możliwy wpływ toksyczny na chrząstkę stawową.

Przedawkowanie.

Zgodnie z wynikami badań toksyczności leku przeprowadzonych na zwierzętach lub badań farmakologii klinicznej wykonywanych z zastosowaniem dawek supraterapeutycznych, najważniejszymi objawami, których można się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, są objawy ze strony układu nerwowego środkowego (UKŚ), takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, a także wydłużenie odcinka QT oraz reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak erozje błon śluzowych.

W doświadczeniu klinicznym związanym z zastosowaniem leku w okresie pogwarancyjnym, w takich przypadkach obserwowano efekty ze strony UKŚ, takie jak stany dezorientacji, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie.

W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie objawowe. Biorąc pod uwagę możliwe wydłużenie odcinka QT, należy prowadzić monitorowanie parametrów EKG. W celu ochrony błony śluzowej żołądka można stosować leki przeciwwskazowe. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i chroniczna ambulatoryjna dializa otrzewnowa, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydotum dla tego leku.

Niepożądane reakcje.

Kategorie częstości określono zgodnie z następującymi kryteriami: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie częstości niepożądane reakcje wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

a Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne mogą czasami wystąpić nawet po pierwszej dawce.

b Reakcje skórno-błoniowe mogą czasami wystąpić nawet po pierwszej dawce.

Inne działania niepożądane związane z zastosowaniem fluorochinolonów:

Ÿ napady porfirii u pacjentów z porfirią.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony obserwowano czasem niezależnie od obecności czynników ryzyka długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu i narządy zmysłów (takie jak zapalenie ścięgien, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatia związane z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiatryczne (w tym zaburzenia snu, lęk, ataki paniki, depresja, myśli samobójcze, zaburzenia pamięci i koncentracji), zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania»).

** Zgłaszano przypadki aneurysmaty i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz przypadki regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania»).

Termin ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 5 tabletek w blisterze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

STADA Arzneimittel AG, Niemcy.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Stadaweg 2-18, 61118 Bad Vilbel, Niemcy.