Lepsikad

INSTRUKCJA stosowania leku Lepsikad (LEPSICAD)

Skład:

substancja czynna: levetiracetam;

1 tabletka zawiera lewetyracetamu 250 mg lub 500 mg, lub 750 mg, lub 1000 mg;

substancje pomocnicze: powidon (E 1202), sodowa kroskarbokseluloza, makrogol 6000, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu (E 470b);

otoczka filmowa:

tabletka 250 mg: alkohol polowinylowy częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, talk, barwnik indygo karmin aluminiowy lak (E 132);

tabletka 500 mg: alkohol polowinylowy częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, talk, tlenek żelaza żółty (E 172);

tabletka 750 mg: alkohol polowinylowy częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, talk, barwnik czerwień zachodzącego słońca aluminiowy lak (E 110), tlenek żelaza czerwony (E 172);

tabletka 1000 mg: alkohol polowinylowy częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3350, talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka 250 mg: tabletki niebieskie, wydłużone, powlekane, z rowkiem po jednej stronie i oznaczeniem „250” po drugiej;

tabletka 500 mg: tabletki żółte, wydłużone, powlekane, z rowkiem po jednej stronie i oznaczeniem „500” po drugiej;

tabletka 750 mg: tabletki pomarańczowe, wydłużone, powlekane, z rowkiem po jednej stronie i oznaczeniem „750” po drugiej;

tabletka 1000 mg: tabletki białe, wydłużone, powlekane, z rowkiem po jednej stronie i oznaczeniem „1000” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Lewetyracetam.

Kod ATX N03A X14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Aktywna substancja levetiracetam jest pochodną pirrolidynu (S-enancjomerem alfa-etylo-2-okso-1-pirolidynoacetamidu), której struktura chemiczna różni się od znanych leków przeciwdrgawkowych.

Mechanizm działania

Mechanizm działania levetiracetamu nie jest w pełni poznany. Na podstawie przeprowadzonych badań in vitro i in vivo przypuszcza się, że levetiracetam nie zmienia podstawowych cech komórki nerwowej i normalnej neuroprzekaźnictwa. Badania in vitro wykazały, że levetiracetam wpływa na wewnątrzneuronalne poziomy Ca2+ poprzez częściowe hamowanie przepływu przez kanały wapniowe typu N oraz zmniejszenie uwalniania Ca2+ z wewnątrzneuronalnych magazynów. Ponadto częściowo niweluje on hamowanie przepływu regulowanego przez GABA i glicynę, wywołane działaniem cynku i β-karbolinami. Ponadto w badaniach in vitro levetiracetam wiązał się z określonymi miejscami w tkankach mózgu gryzoni. Miejscem wiązania jest białko pęcherzyków synaptycznych 2A, które uczestniczy w fuzji pęcherzyków i uwalnianiu neuroprzekaźników. Powinność (w kolejności rangowej) levetiracetamu i odpowiadających mu analogów do białka pęcherzyków synaptycznych 2A korelowała z ich skutecznością przeciwdrgawkową w modelach audiogennych padaczki u myszy. Wyniki te pozwalają przypuszczać, że oddziaływanie między levetiracetamem a białkiem pęcherzyków synaptycznych 2A może częściowo wyjaśniać mechanizm działania przeciwdrgawkowego leku.

Skutki farmakodynamiczne

Levetiracetam zapewnia ochronę przed drgawkami w szerokim zakresie modeli napadów częściowych i pierwotnie uogólnionych u zwierząt, nie wywołując efektu prokonwulsyjnego. Główny metabolit jest nieaktywny.

U człowieka aktywność leku została potwierdzona zarówno wobec napadów częściowych, jak i uogólnionych (objawy padaczkowe/fotoparoksyzmalna reakcja), co świadczy o szerokim spektrum profilu farmakologicznego levetiracetamu.

Farmakokinetyka.

Levetiracetam charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością i przenikalnością. Farmakokinetyka ma charakter liniowy i charakteryzuje się niską między- i wewnątosobniczą zmiennością. Po wielokrotnym stosowaniu leku klirens nie zmienia się. Nie zaobserwowano wpływu płci, rasy ani rytmu dobowego na farmakokinetykę. Profil farmakokinetyczny był podobny u zdrowych ochotników i chorych na padaczkę.

Dzięki pełnemu i liniowemu wchłanianiu stężenia leku w osoczu krwi można przewidzieć na podstawie dawki doustnej levetiracetamu wyrażonej w mg/kg masy ciała. Dlatego nie ma potrzeby monitorowania stężenia levetiracetamu w osoczu.

U dorosłych i dzieci zaobserwowano istotną korelację między stężeniem leku w ślinie a osoczu (stosunek stężeń w ślinie/osoczu wahał się od 1 do 1,7 po podaniu tabletek do użytku doustnego oraz 4 godziny po podaniu roztworu doustnego).

Dorośli i nastolatkowie.

Wchłanianie.

Levetiracetam jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Absolutna biodostępność doustna wynosi około 100%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po 1,3 godziny po podaniu leku. Stan równowagi osiągany jest po 2 dniach stosowania leku dwa razy dziennie. Maksymalne stężenia (Cmax) wynoszą zazwyczaj 31 i 43 μg/ml po dawce pojedynczej 1000 mg oraz po dawce powtarzanej 1000 mg dwa razy dziennie, odpowiednio. Stopień wchłaniania nie zależy od dawki i nie zmienia się przy podawaniu z posiłkiem.

Rozkład.

Brak danych dotyczących rozkładu leku w tkankach człowieka. Ani levetiracetam, ani jego główny metabolit w istotny sposób nie wiążą się z białkami osocza krwi (< 10%). Objętość rozkładu levetiracetamu wynosi około 0,5–0,7 l/kg, co odpowiada w przybliżeniu całkowitej objętości wody w organizmie.

Metabolizm.

Metabolizm levetiracetamu u człowieka jest niewielki. Główną drogą metabolizmu (24% dawki) jest enzymatyczny hydroliz acetylowej grupy amidowej. Izofomery cytochromu P450 wątrobowego nie uczestniczą w tworzeniu głównego metabolitu – ucb L057. Hydroliz grupy acetyloamidowej obserwowano w dużej liczbie tkanek, w tym w komórkach krwi. Metabolit ucb L057 jest farmakologicznie nieaktywny.

Zidentyfikowano również dwa metabolity uboczne. Jeden powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia pirrolidynowego (1,6% dawki), drugi – w wyniku rozwarstwienia pierścienia pirrolidynowego (0,9% dawki).

Inne niezidentyfikowane składniki stanowiły jedynie 0,6% dawki.

Nie zaobserwowano wzajemnej konwersji enancjomerów levetiracetamu ani jego głównego metabolitu w warunkach in vivo.

W badaniach in vitro levetiracetam i jego główny metabolit nie hamowały aktywności głównych izoform cytochromu P450 wątrobowego człowieka (CYP3A4, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 1A2), glukuronilotransferaz (UGT1A1 i UGT1A6) oraz epoksydohydrolazy. Ponadto levetiracetam nie hamuje glukuronidacji kwasu walproinowego in vitro.

W kulturze hepatocytów ludzkich levetiracetam wykazywał słaby wpływ lub w ogóle nie wpływał na CYP1A1/2, SULT1E1 ani UGT1A1. Levetiracetam powodował słabe indukcję CYP2B6 i CYP3A4. Dane in vitro oraz dane in vivo dotyczące interakcji z doustnymi środками antykoncepcyjnymi, dystalidem i warfaryną wskazują, że w warunkach in vivo istotnej indukcji enzymów nie należy oczekiwać. Dlatego interakcja leku Lepsikad z innymi substancjami lub odwrotnie jest mało prawdopodobna.

Wydalanie.

Okres półtrwania leku z osocza krwi u dorosłych wynosił 7±1 godzinę i nie zależał od dawki, drogi podania ani wielokrotnego stosowania. Średni całkowity klirens wynosił 0,96 ml/min/kg.

Główna część leku, średnio 95% dawki, wydalana jest z moczem (około 93% dawki wydalane jest w ciągu 48 godzin). Z kałem wydala się jedynie 0,3% dawki.

Skumulowane wydalanie levetiracetamu i jego głównego metabolitu z moczem wynosiło odpowiednio 66% i 24% dawki w pierwsze 48 godzin. Klirens nerkowy levetiracetamu i ucb L057 wynosi odpowiednio 0,6 i 4,2 ml/min/kg, co wskazuje na wydalanie levetiracetamu drogą filtracji kłębuszkowej z późniejszą resorpcją w kanalikach oraz na to, że główny metabolit wydala się również drogą aktywnej sekrecji kanalikowej oprócz filtracji kłębuszkowej. Wydalanie levetiracetamu koreluje z klirensiem kreatyniny.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania wydłuża się o około 40% (10–11 godzin). Jest to związane z pogorszeniem funkcji nerek w tej populacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia funkcji nerek.

Widoczny całkowity klirens levetiracetamu i jego głównego metabolitu koreluje z klirensiem kreatyniny. Dlatego pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się dostosowanie dawki utrzymującej leku Lepsikad zgodnie z klirensiem kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U pacjentów z anurią w końcowym stadium choroby nerek okres półtrwania wynosił odpowiednio około 25 i 3,1 godziny między sesjami dializy i podczas jej trwania. W ciągu typowej 4-godzinnej sesji dializy wydalono 51% levetiracetamu.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Klirens levetiracetamu nie zmienia się u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. U większości pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens levetiracetamu był zmniejszony o ponad 50% z powodu współistniejącego zaburzenia funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Populacja pediatryczna.

Dzieci w wieku 4–12 lat.

Po podaniu dawki pojedynczej (20 mg/kg) u dzieci chorych na padaczkę (w wieku od 6 do 12 lat) okres półtrwania levetiracetamu wynosił 6 godzin. Widoczny klirens skorygowany ze względu na masę ciała był o około 30% wyższy niż u dorosłych pacjentów z padaczką. Po wielokrotnym doustnym podaniu (20–60 mg/kg/dobę) u chorych na padaczkę dzieci (4–12 lat) levetiracetam był szybko wchłaniany. Maksymalne stężenia w osoczu krwi osiągane były w ciągu 0,5–1 godziny po podaniu dawki. Maksymalne stężenia i pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu wzrastały liniowo i zależały od dawki. Okres półtrwania wynosił około 5 godzin; widoczny całkowity klirens – 1,1 ml/min/kg.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Monoterapia (lek pierwszego wyboru) w leczeniu napadów częściowych z drugorzędną generalizacją lub bez niej u dorosłych i u dzieci od 16. roku życia, u których po raz pierwszy rozpoznano epilepsję.

Jako terapia uzupełniająca w leczeniu:

• napadów częściowych z drugorzędną generalizacją lub bez niej u dorosłych i dzieci od 6. roku życia chorych na epilepsję;
• napadów mioklonicznych u dorosłych i dzieci od 12. roku życia chorych na młodzieńczą epilepsję miokloniczną;
• napadów toniczno-klonicznych z generalizacją pierwotną u dorosłych i dzieci od 12. roku życia chorych na idiopatyczną epilepsję ogólną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewetyracetam, inne pochodne pirrolidynu lub którykolwiek składnik produktu leczniczego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpadaczkowe.

Dane uzyskane przed rejestracją w trakcie badań klinicznych przeprowadzonych u dorosłych pacjentów wskazują, że lewetyracetam nie wpływa na stężenia w osoczu innych leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenylobutyrazol, lamotrydżyna, gabapentyna i primidon), a one z kolei nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu.

Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji leku u dzieci, jak również u dorosłych przyjmujących lewetyracetam w dawce do 60 mg/kg/dobę.

Retrospektywna ocena farmakokinetycznej interakcji u dzieci i młodzieży z epilepsją (od 4 do 17 roku życia) potwierdziła, że terapia uzupełniająca doustnym lewetyracetamem nie wpływała na stężenia w stanie stacjonarnym karbamazepiny i walproinianu w osoczu. Dane wskazują jednak, że klirens lewetyracetamu jest o 20% wyższy u dzieci przyjmujących leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy. Korekta dawki nie jest wymagana.

Probenecyd.

Probenecyd (500 mg 4 razy dziennie) – lek blokujący wydzielanie kanalikowe nerek – hamuje klirens nerkowy głównego metabolitu, ale nie samego lewetyracetamu. Stężenia tego metabolitu pozostają jednak niskie.

Metotreksat.

Donoszono, że jednoczesne stosowanie lewetyracetamu i metotreksatu obniża klirens metotreksatu, co prowadzi do zwiększenia/przedłużenia stężenia metotreksatu we krwi do potencjalnie toksycznych poziomów. Stężenia metotreksatu i lewetyracetamu we krwi należy dokładnie monitorować u pacjentów leczonych oboma lekami jednocześnie.

Środki zapobiegające zapłodnieniu doustne i interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami.

Lewetyracetam w dawce dobowej 1000 mg nie zmienia farmakokinetyki doustnych środków zapobiegających zapłodnieniu (etynyloestradiolu i lewonorgestrelu); parametry endokrynologiczne (stężenia hormonu luteinizującego i progesteronu) nie uległy zmianie. Lewetyracetam w dawce dobowej 2000 mg nie zmienia farmakokinetyki dygoksyny i warfaryny; wartości czasu protrombinowego pozostawały bez zmian. Z kolei dygoksyna, doustne środki zapobiegające zapłodnieniu i warfaryna nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu.

Środki przeczyszczające.

W pojedynczych przypadkach donoszono o zmniejszeniu skuteczności lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu doustnego lewetyracetamu z osmotycznym środkiem przeczyszczającym makrogolem. Dlatego nie należy przyjmować makrogolu doustnie w ciągu 1 godziny przed i 1 godziny po przyjęciu lewetyracetamu.

Jedzenie i alkohol.

Stopień wchłaniania lewetyracetamu nie zależy od pokarmu, jednak szybkość wchłaniania jest nieco zmniejszona przy przyjmowaniu razem z posiłkiem. Brak danych dotyczących interakcji lewetyracetamu z alkoholem.

Szczególne wskazania.

Niewydolność nerek.

Pacjenci z niewydolnością nerek mogą wymagać dostosowania dawki lewetyracetamu. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się ocenę funkcji nerek przed rozpoczęciem leczenia (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Ostre uszkodzenie nerek.

Stosowanie lewetyracetamu bardzo rzadko wiązało się z ostrym uszkodzeniem nerek, przy czym czas wystąpienia tego stanu wahał się od kilku dni do kilku miesięcy.

Ogólny przegląd krwi.

Opisywano rzadkie przypadki obniżenia liczby komórek krwi (neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i pancytopenia) związane ze stosowaniem lewetyracetamu, zazwyczaj na początku leczenia. U pacjentów z nasilonym osłabieniem, gorączką, nawracającymi infekcjami lub zaburzeniami krzepnięcia krwi zaleca się wykonanie pełnego badania krwi (patrz dział „Działania niepożądane”).

Samobójstwo.

U pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi (w tym lewetyracetamem) obserwowano przypadki samobójstw, prób samobójczych, myśli samobójczych i zachowań samobójczych. Metaanaliza wyników randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych wykazała pewne zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka nie został poznany. Z uwagi na istnienie takiego ryzyka należy monitorować stan pacjentów pod kątem objawów depresji i/lub myśli i zachowań samobójczych oraz w razie potrzeby dostosować leczenie. Pacjentów (lub ich opiekunów) należy poinformować o konieczności powiadamiania lekarza o wszelkich objawach depresji i/lub myśli lub zachowaniach samobójczych.

Nietypowe lub agresywne zachowanie.

Lewetyracetam może powodować objawy psychiczne i zaburzenia zachowania, w tym drażliwość i agresywność. U pacjentów przyjmujących lewetyracetam należy obserwować rozwijające się objawy psychiczne świadczące o istotnych zmianach nastroju i/lub osobowości. W przypadku pojawienia się takiego zachowania zaleca się dostosowanie leczenia lub stopniowe odstawienie leku. W razie konieczności odstawienia leczenia należy zapoznać się z informacjami w dziale „Sposób stosowania i dawki”.

Wydłużenie odcinka QT w EKG.

Wiadomo, że podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek zgłaszano rzadkie przypadki wydłużenia odcinka QT w EKG. Lewetyracetam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wydłużeniem odcinka QTc, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki wpływające na odcinek QTc, oraz u pacjentów z istniejącymi chorobami serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.

Wzmożenie drgawek.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwpadaczkowych, lewetyracetam może prowadzić do nasilenia częstotliwości i nasilenia drgawek. O tym paradoksalnym efekcie najczęściej informowano w ciągu pierwszego miesiąca po rozpoczęciu stosowania lewetyracetamu lub po zwiększeniu dawki, a efekt ten był odwracalny po odstawieniu leku lub zmniejszeniu dawki. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłoszenie się do lekarza w przypadku nasilenia drgawek.

Dzieci.

Preparat w postaci tabletek nie nadaje się do stosowania u niemowląt i dzieci poniżej 6 roku życia.

Dane dotyczące dzieci nie wskazują na wpływ na rozwój i dojrzewanie płciowe. Jednak długoterminowy wpływ na zdolność do nauki, inteligencję, rozwój, funkcje endokrynologiczne, dojrzewanie płciowe i funkcję rozrodczą u dzieci pozostaje nieznany.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym.

Kobietom w wieku rozrodczym należy udzielić specjalnych zaleceń. Leczenie lewetyracetamem należy przeanalizować, jeśli kobieta planuje zajść w ciążę. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich leków przeciwpadaczkowych, należy unikać nagłego odstawienia lewetyracetamu, ponieważ może to prowadzić do napadu drgawek, co może mieć poważne konsekwencje dla kobiety i nienarodzonego dziecka. Jeśli jest to możliwe, należy preferować monoterapię, ponieważ leczenie wieloma lekami przeciwpadaczkowymi może wiązać się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych niż monoterapia, w zależności od kombinacji stosowanych leków.

Ciąża.

Duża liczba danych z okresu po wprowadzeniu na rynek, uzyskanych od kobiet w ciąży stosujących lewetyracetam (ponad 1800 kobiet, z których 1500 stosowało lek w I trymestrze), nie wskazuje na zwiększone ryzyko poważnych wad wrodzonych. Istnieje jedynie ograniczona liczba danych dotyczących rozwoju układu nerwowego dzieci narażonych na monoterapię lekiem Lepsikad in utero. Jednak istniejące badania epidemiologiczne (około 100 dzieci) nie wskazują na zwiększone ryzyko zaburzeń lub opóźnienia rozwoju układu nerwowego. Lewetyracetam można stosować w okresie ciąży, jeśli po dokładnej ocenie uznaje się to za klinicznie konieczne. W takim przypadku zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki.

Zmiany fizjologiczne w okresie ciąży mogą wpływać na stężenie lewetyracetamu. Obserwowano obniżenie stężenia lewetyracetamu we krwi w czasie ciąży. Obniżenie to jest bardziej wyrażone w III trymestrze (do 60% stężenia przed ciążą). Kobiety w ciąży leczone lewetyracetamem powinny otrzymywać odpowiednie opieka kliniczną.

Karmienie piersią.

Lewetyracetam przenika do mleka matki, dlatego karmienie piersią nie jest zalecane. Jeśli jednak konieczne jest stosowanie lewetyracetamu w okresie karmienia piersią, należy rozważyć korzyści i ryzyko związane z leczeniem oraz znaczenie karmienia piersią.

Wpływ na funkcję rozrodczą.
Nie stwierdzono wpływu na funkcję rozrodczą w badaniach na zwierzętach. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, ponieważ brak jest dostępnych danych klinicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lewetyracetam ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Z uwagi na możliwą indywidualną wrażliwość niektórzy pacjenci mogą odczuwać senność lub inne objawy związane z działaniem na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), szczególnie na początku leczenia lub w trakcie zwiększania dawki. Dlatego tacy pacjenci powinni zachować ostrożność w działaniach wymagających zwiększonego skupienia, np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Pacjentom zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami, dopóki nie zostanie ustalone, że ich zdolność do wykonywania takich czynności nie jest zaburzona.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając odpowiednią ilość płynu, niezależnie od posiłku. W przypadku doustnego stosowania lewetyracetam może mieć gorzki smak. Dawkę dobową należy podzielić na 2 jednakowe dawki.

Monoterapia.

Dorośli i nastolatkowie od 16 roku życia

Monoterapię u dorosłych i nastolatków od 16 roku życia zaleca się rozpoczynać od dawki 500 mg/dobę (250 mg 2 razy dziennie). Po 2 tygodniach dawkę można zwiększyć do początkowej dawki terapeutycznej – 1000 mg/dobę (500 mg 2 razy dziennie). Następnie dawkę można zwiększać o 250 mg 2 razy dziennie co 2 tygodnie, w zależności od odpowiedzi klinicznej. Maksymalna dawka dobowa wynosi 3000 mg/dobę (1500 mg 2 razy dziennie).

Dzieci i nastolatkowie do 16 roku życia

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Lepsikad jako monoterapii u dzieci i nastolatków do 16 roku życia nie zostały ustalone.

Brak danych.

Terapia uzupełniająca

Lekarz powinien dobrać najbardziej odpowiednią postać leku, sposób stosowania i liczbę dawek w zależności od wieku, masy ciała i dawki.

Dorośli (≥ 18 lat) i nastolatkowie (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg

Początkowa dawka terapeutyczna wynosi 1000 mg/dobę (500 mg 2 razy dziennie). Od tej dawki można rozpocząć już w pierwszym dniu leczenia.

W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji dawkę dobową można zwiększyć do 3000 mg/dobę (1500 mg 2 razy dziennie). Dawkę można zwiększać lub zmniejszać o 1000 mg/dobę (500 mg 2 razy dziennie) co 2–4 tygodnie.

Terapia uzupełniająca u dzieci od 6 roku życia i nastolatków (od 12 do 17 roku życia) o masie ciała poniżej 50 kg.

Niemowlętom i dzieciom do 6 roku życia zaleca się stosowanie leku w postaci roztworu doustnego.

Roztwór doustny lewetyracetamu należy stosować u dzieci od 6 roku życia w celu dozowania leku poniżej 250 mg, przy dawkach niekrotnych 250 mg, gdy zalecane dozowanie nie może być osiągnięte przez przyjmowanie kilku tabletek, a także u pacjentów, którzy nie są w stanie połknąć tabletek.

Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Początkowa dawka dla dziecka lub nastolatka o masie ciała 25 kg powinna wynosić 250 mg dwa razy dziennie, maksymalna dawka – 750 mg dwa razy dziennie.

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg dawkowanie należy dostosować zgodnie ze schematem podanym dla pacjentów dorosłych.

Terapia wspomagająca u niemowląt w wieku od 1 do 6 miesięcy.

Niemowlętom należy stosować lek w postaci roztworu doustnego.

Przerywanie leczenia

W razie potrzeby odstawienia leku zaleca się stopniowe przerywanie przyjmowania lewetyracetamu (np. u dorosłych i nastolatków o masie ciała od 50 kg zmniejszać dawkę o 500 mg dwa razy dziennie co 2–4 tygodnie; u niemowląt od 6 miesiąca życia, dzieci i nastolatków o masie ciała poniżej 50 kg dawkę należy zmniejszać nie więcej niż o 10 mg/kg dwa razy dziennie co dwa tygodnie; u niemowląt do 6 miesiąca życia dawkę należy zmniejszać nie więcej niż o 7 mg/kg dwa razy dziennie co dwa tygodnie).

Grupy pacjentów szczególnych

Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia

Dostosowanie dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia jest konieczne tylko w przypadku zaburzeń funkcji nerek (patrz rozdział „Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek” poniżej).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Dawkę dobową lewetyracetamu należy dobrać indywidualnie.

U dorosłych pacjentów dawkę leku należy dostosować zgodnie z tabelą 3 poniżej. Do dostosowania dawki konieczne jest określenie klirensu kreatyniny (KK) u pacjenta w ml/min.

U dorosłych i nastolatków o masie ciała 50 kg i więcej KK w ml/min można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy (mg/dl) według następującego wzoru:

[140 ─ wiek (w latach)] × masa ciała (kg)

KK (ml/min) = -------------------------------------------------------------- × 0,85 (dla kobiet).

72 × kreatynina surowicy (mg/dl)

Następnie KK należy skorygować według powierzchni ciała (PCT), jak pokazano poniżej:

KK (ml/min)

KK (ml/min/1,73 m²) = --------------------------- ×1,73.

PCT pacjenta (m²)

Zalecenia dotyczące dostosowania dawki u dorosłych pacjentów i nastolatków o masie ciała od 50 kg z zaburzeniami funkcji nerek

(1) W pierwszym dniu leczenia zaleca się podanie dawki ładującej lewetyracetamu 750 mg.

(2) Po dializacji zaleca się podanie dawki uzupełniającej 250–500 mg.

U dzieci z niewydolnością nerek dawkę lewetyracetamu należy dostosować zgodnie z funkcją nerek, ponieważ klirens lewetyracetamu jest związany z funkcją nerek. Rekomendacja ta oparta jest na badaniu z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

U nastolatków, dzieci i niemowląt wartość CC można obliczyć w ml/min/1,73 m² na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy (mg/dl), stosując następujący wzór (wzór Schwartz'a):

wzrost (cm) × ks

CC (ml/min/1,73 m²) = --------------------------------- .

kreatynina surowicy (mg/dl)

U niemowląt noworodkowych w wieku do 1 roku wartość ks = 0,45; u dzieci w wieku do 13 lat oraz u nastolatek-dziewcząt ks = 0,55; u nastolatków-chłopców ks = 0,7.

Rekomendacje dotyczące dostosowania dawki u niemowląt, dzieci i nastolatków o masie ciała

poniżej 50 kg z zaburzeniem funkcji nerek

(1) W przypadku dawek do 250 mg, dawek niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecana dawka nie może być osiągnięta przez przyjmowanie kilku tabletek, a także u pacjentów, którzy nie mogą przełknąć tabletek, należy stosować doustny roztwór lewetyracetamu.

(2) W pierwszym dniu leczenia zaleca się podanie dawki załadunkowej lewetyracetamu 15 mg/kg (0,15 ml/kg).

(3) Po dializie zaleca się podanie dawki uzupełniającej 5–10 mg/kg (0,05–0,10 ml/kg).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens kreatyniny może nie w pełni odzwierciedlać stopnia niewydolności nerek. Dlatego u pacjentów z klirensem kreatyniny < 60 ml/min/1,73 m² zaleca się zmniejszenie dawki dobowej o 50 %.

Dzieci

Lekarz powinien dobrać najbardziej odpowiednią postać leku, dawkowanie i formę opakowania w zależności od wieku, masy ciała i obliczonej dawki.

Lek w formie tabletek nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. Grupie tej należy stosować lewetyracetam w formie doustnego roztworu. Ponadto dostępne dawkowania tabletek nie nadają się do wstępnego leczenia dzieci o masie ciała poniżej 25 kg, u pacjentów, którzy nie mogą przełknąć tabletek, ani do stosowania dawek poniżej 250 mg. We wszystkich powyższych przypadkach leczenie należy rozpoczynać lekiem lewetyracetam w formie doustnego roztworu.

Dzieci

Lek w formie tabletek nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. Noworodkom od 1. miesiąca życia i dzieciom poniżej 6. roku życia należy stosować lewetyracetam w formie doustnego roztworu.

Przedawkowanie

Objawy

W przypadku przedawkowania leku Lepsikad obserwowano senność, pobudzenie, agresję, niewydolność oddechową, osłabienie świadomości, śpiączkę.

Leczenie

W przypadku ostrego przedawkowania należy przepłukać żołądek lub wywołać wymioty. Nie istnieje specyficzny antydotum na lewetyracetam. W razie potrzeby należy prowadzić leczenie objawowe, w tym stosować hemodializę (wydala się do 60 % lewetyracetamu i 74 % głównego metabolitu).

Niepożądane działania.

Najczęściej zgłaszane niepożądane działania to zapalenie nosa i gardła, senność, ból głowy, zwiększona zmęczalność i zawroty głowy. Opisany profil niepożądanych zjawisk opiera się na analizie uogólnionych danych z randomizowanych badań klinicznych kontrolowanych placebo we wszystkich wskazaniach, w których w sumie wzięło udział 3416 pacjentów otrzymujących lewetiracetam. Dane te uzupełnione są o doświadczenia zastosowania lewetiracetamu w odpowiednich rozszerzonych badaniach otwartych oraz doświadczeniami z okresu postmarketingowego. Profil bezpieczeństwa lewetiracetamu jest zazwyczaj podobny w różnych grupach wiekowych (dorośli i dzieci) przy stosowaniu we wszystkich ustalonych wskazaniach.

Niepożądane działania zgłaszane w badaniach klinicznych (dotyczących dorosłych, nastolatków, dzieci i niemowląt od 1 miesiąca życia) oraz w okresie postmarketingowym wymieniono w tabeli 3 według klas narządów i układów oraz częstości występowania. Niepożądane działania są wymienione w kolejności zmniejszającej się częstości występowania, a ich częstość określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000) i bardzo rzadko (< 1/10000).

* Częstość występowania jest istotnie wyższa u Japończyków w porównaniu z pacjentami nie pochodzenia japońskiego.

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

Ryzyko anoreksji zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu lewetyracetamu z topiramatem. W przypadkach wystąpienia alopecji w niektórych przypadkach obserwowano przywracanie się owłosienia po zaprzestaniu stosowania lewetyracetamu.

W przypadkach wystąpienia pancytopenii w niektórych przypadkach obserwowano supresję szpiku kostnego.

Przypadki encefalopatii obserwowano zazwyczaj na początku leczenia (od kilku dni do kilku miesięcy) i były one odwracalne po zaprzestaniu leczenia.

Dzieci.

Wśród pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat w sumie 190 pacjentów otrzymywało leczenie lewetyracetamem w trakcie badań z randomizacją podanie placebo oraz otwartych badań uzupełniających. 60 z tych pacjentów otrzymywało leczenie lewetyracetamem w trakcie badań z randomizacją podanie placebo. Wśród pacjentów w wieku 4–16 lat w sumie 645 pacjentów otrzymywało leczenie lewetyracetamem w trakcie badań z randomizacją podanie placebo oraz otwartych badań uzupełniających. 233 z tych pacjentów otrzymywało leczenie lewetyracetamem w trakcie badań z randomizacją podanie placebo. Dane dotyczące obu wymienionych grup wiekowych uzupełnione zostały informacjami dotyczącymi stosowania lewetyracetamu w okresie pozarejestracyjnym.

Dodatkowo, w trakcie pozarejestracyjnego badania bezpieczeństwa leku 101 niemowląt w wieku do 12 miesięcy otrzymywało leczenie. Nie uzyskano nowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania lewetyracetamu u niemowląt z padaczką w wieku do 12 miesięcy.

Profil działań niepożądanych lewetyracetamu jest ogólnie podobny w różnych grupach wiekowych oraz przy wszystkich zatwierdzonych wskazaniach padaczkowych. Wyniki dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci uzyskane w trakcie badań klinicznych z randomizacją podanie placebo odpowiadały profilowi bezpieczeństwa lewetyracetamu u dorosłych, z wyjątkiem działań niepożądanych ze strony zachowania i psychiki, które występowały u dzieci częściej niż u dorosłych. U dzieci i młodzieży w wieku od 4 do 16 lat wymioty (bardzo często, 11,2 %), pobudzenie (często, 3,4 %), zaburzenia nastroju (często, 2,1 %), niestabilność afektywna (często, 1,7 %), agresja (często, 8,2 %), zachowanie nietypowe (często, 5,6 %) i letargia (często, 3,9 %) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa. U niemowląt i dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat drażliwość (bardzo często, 11,7 %) oraz zaburzenia koordynacji (często, 3,3 %) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa.

W podwójnie ślepej, z randomizacją podanie placebo, ocenie bezpieczeństwa leku u dzieci, przeprowadzonej w celu wykazania nieprzewyższania skuteczności, oceniano wpływ lewetyracetamu na wskaźniki poznawcze i neuropsychologiczne u dzieci w wieku od 4 do 16 lat z napadami częściowymi. Preparat Lepsikad nie różnił się (nie był mniej skuteczny) od placebo pod względem zmiany od poziomu wyjściowego uwagi i pamięci według skali Leiter-R, ani całkowitego wyniku testu pamięci w populacji zgodnej z protokołem. Wyniki dotyczące funkcji behawioralnych i emocjonalnych wskazywały na nasilenie się zachowania agresywnego u pacjentów leczonych lewetyracetamem, które było oceniane w sposób standaryzowany i systematyczny, przy użyciu walidowanych narzędzi (CBCL – Achenbach Child Behavior Checklist – Kwestionariusz Zachowania Dziecka Achenbacha). Jednak u pacjentów, którzy otrzymywali lewetyracetam w trakcie długoterminowego otwartego badania obserwacyjnego, średnio nie obserwowano pogorszenia funkcji behawioralnych i emocjonalnych, w szczególności wskaźniki zachowania agresywnego nie były gorsze niż na poziomie wyjściowym.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po zatwierdzeniu leku jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze. Po 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Jubilant Generics Limited.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Wioska Sikandarpur, Bhainswal, Droga Roorkee-Dehradun, Bhagwanpur, Rejon Roorkee Haridwar, Uttarakhand, IN-247661, Indie.