Kweitiapina-Darnyca

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku KWEITIAPINA-DARNYCA

SkÅ ad:

substancja czynna: quetiapine;

<tabletki 25 mg>: 1 tabletka pokryta otÅ aczkÄ filmowÄ zawiera 28,78 mg fumaranu kweitiapiny odpowiadajÄ cych 25 mg kweitiapiny;

<tabletki 100 mg>: 1 tabletka pokryta otÅ aczkÄ filmowÄ zawiera 115,13 mg fumaranu kweitiapiny odpowiadajÄ cych 100 mg kweitiapiny;

<tabletki 200 mg>: 1 tabletka pokryta otÅ aczkÄ filmowÄ zawiera 230,27 mg fumaranu kweitiapiny odpowiadajÄ cych 200 mg kweitiapiny;

substancje pomocnicze:

hipromeloza, wapnia wodorofosforan dwuwodny, laktoza jednowodna, skrobiÄ kukurydzianÄ , sodowa skrobiÄ glikolian (typ A), stearynian magnezu, celuloza mikrokrysztaÅ czyna, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny;

otoczka filmowa:

<tabletki 25 mg>: tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), HPMT 2910/hipromeloza 5cP (E 464), dwutlenek tytanu (E 171), makrogol/PEG 400, żółty lak aluminowy FCF (E 110);

<tabletki 100 mg>: tlenek żelaza żółty (E 172), HPMT 2910/hipromeloza 5cP (E 464), dwutlenek tytanu (E 171), makrogol/PEG 400;

<tabletki 200 mg>: hydroksypropyloceluloza (E 463), HPMT 2910/hipromeloza 6cP (E 464), dwutlenek tytanu (E 171), talk.

PostaÄ leku. Tabletki pokryte otoczkÄ filmowÄ .

GÅ Ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne:

<tabletki 25 mg>: okrÄ gÅ e, dwuwypukÅ e tabletki pokryte otoczkÄ filmowÄ persykowego koloru;

<tabletki 100 mg>: okrÄ gÅ e, dwuwypukÅ e tabletki pokryte otoczkÄ filmowÄ Å¼Ã³Å‚tego koloru, z podziaÅ kÄ z jednej strony;

<tabletki 200 mg>: okrÄ gÅ e, dwuwypukÅ e tabletki pokryte otoczkÄ filmowÄ biaÅ ego koloru, z podziaÅ kÄ z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki dziaÅ ajÄ ce na ukÅ ad nerwowy. Å rodki przeciwpsychotyczne. Kweitiapina.

Kod ATC N05A H04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kweitiapina-Darnyca jest lekiem przeciwpsychotycznym atypowym. Kweitiapina i jej aktywny metabolit norkekweitiapina oddziałują na różne typy receptorów neuroprzekaźnikowych. Kweitiapina i norkekweitiapina charakteryzują się wysoką powinnością do receptorów serotonergicznych (5HT2) oraz receptorów dopaminergicznych D1 i D2 w mózgu. Właśnie ta kombinacja antagonizmu receptorów z większą powinnością do receptorów 5HT2 w porównaniu do receptorów D2 uważa się za przyczynę efektów klinicznych przeciwpsychotycznych oraz niskiej podatności na występowanie objawów pozapiramidowych po zastosowaniu kweitiapiny w porównaniu z typowymi lekami przeciwpsychotycznymi. Kweitiapina i norkekweitiapina wykazują również wysoką powinność do receptorów histaminergicznych oraz α1-adrenergicznych, ale mniejszą powinność do receptorów α2-adrenergicznych oraz receptorów serotonergicznych 5HT1A.

Kweitiapina nie wykazuje powinności do receptorów muskarynowych cholinoergicznych ani receptorów benzodiazepinowych, natomiast norkekweitiapina wykazuje umiarkowaną lub wysoką powinność do kilku podtypów receptorów muskarynowych, co może tłumaczyć efekty antycholinergiczne (muskarynowe).

Hamowanie przez norkekweitiapinę transportera noradrenaliny (NET), a także częściowa aktywność agonistyczna wobec receptorów 5HT1A może przyczyniać się do skuteczności terapeutycznej kweitiapiny jako antydepresanta.

Kweitiapina jest aktywna w testach oceny aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak warunkowe unikanie refleksyjne. Blokuje również działanie agonistów dopaminy, mierzone behawioralnie lub elektrofizjologicznie, oraz zwiększa stężenia metabolitów dopaminy – wskaźnik neurochemiczny hamowania receptorów D2.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Kweitiapina-Darnyca jest dobrze wchłaniana i szybko metabolizowana po podaniu doustnym. Jednoczesne przyjmowanie z posiłkiem nie wywiera istotnego wpływu na dostępność biologiczną leku. Szczytowe stężenie molowe w stanie równowagi aktywnego metabolitu norkekweitiapiny wynosi 35 % stężenia kweitiapiny.

Farmakokinetyka kweitiapiny i norkekweitiapiny jest liniowa w zakresie zatwierdzonych dawek.

Rozkład.

Około 83 % kweitiapiny wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm.

Kweitiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Badania z wykorzystaniem radioaktywnie znakowanej kweitiapiny wykazały, że mniej niż 5 % kweitiapiny nie ulega metabolizmowi i jest wydalane w niezmienionej postaci z moczem lub kałem. Badania in vitro wykazały, że CYP3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kweitiapiny, zależny od cytochromu P450. Tworzenie i eliminacja norkekweitiapiny odbywa się głównie przy udziale izoenzymu CYP3A4. Kweitiapina i niektóre jej metabolity (w tym norkekweitiapina) wykazują in vitro słabe działanie hamujące na izoenzymy 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4 układu cytochromu P450. Hamowanie izoenzymów CYP in vitro występowało wyłącznie przy stężeniach przekraczających 5–50 razy stężenia osiągane po podawaniu dawek dla ludzi w zakresie 300–800 mg na dobę.

Na podstawie wyników badań in vitro mało prawdopodobne jest, że jednoczesne podawanie kweitiapiny z innymi substancjami czynnymi spowoduje klinicznie istotne hamowanie metabolizmu innych substancji czynnych zależne od cytochromu P450.

Eliminacja.

Okresy półtrwania kweitiapiny i norkekweitiapiny wynoszą odpowiednio około 7 i 12 godzin. Około 73 % radioaktywnej znaczki wydala się z moczem, a 21 % – z kałem.

Z moczem wydala się mniej niż 5 % całkowitej radioaktywności średniej frakcji molowej dawki wolnej kweitiapiny oraz aktywnego metabolitu norkekweitiapiny u człowieka.

Osobliwe grupy populacyjne.

Płeć.

Farmakokinetyka kweitiapiny u kobiet i mężczyzn nie różni się.

Osoby starsze.

Średni klirens kweitiapiny u osób starszych jest o 30–50 % niższy niż u osób w wieku 18–65 lat.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z istotnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m²) średni klirens kweitiapiny w osoczu krwi obniża się o około 25 %, jednak wartości indywidualne klirensu pozostają w granicach typowych dla osób zdrowych.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Średni klirens osoczowy kweitiapiny obniża się o około 25 % u pacjentów z znanym zaburzeniem funkcji wątroby (stabilny alkoholowy marskość wątroby). Ponieważ kweitiapina jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie, u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby oczekuje się podwyższenia jej stężenia w osoczu krwi. U takich pacjentów może być konieczna korekta dawki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii.

Leczenie zaburzeń dwubiegunowych, w tym:

− leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniach dwubiegunowych;

− leczenie ciężkich epizodów depresyjnych w zaburzeniach dwubiegunowych.

Profilaktyka nawrotów choroby u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, u których epizody maniakalne lub depresyjne były skutecznie leczone kweitiapiną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość indywidualna na którykolwiek z składników leku.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, leki przeciwpadaczkowe z grupy azoli, erytromycyna, klaritromycyna i nefazodon, jest przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Ze względu na pierwszorzędny wpływ kweitiapiny na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), należy zachować ostrożność przy stosowaniu kweitiapiny w połączeniu z innymi lekami działającymi na OUN oraz alkoholem.

Kweitiapinę należy stosować ostrożnie razem z lekami serotonergowymi, takimi jak inhibitory monoaminooksydazy (MAO), selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory ponownego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, ponieważ zwiększa się ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów stosujących inne leki o działaniu antycholinergicznym (muskarynowym).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 to enzym odpowiedzialny przede wszystkim za metabolizm kweitiapiny za pośrednictwem cytochromu P450. W badaniu interakcji przeprowadzonym u zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kweitiapiny (dawka 25 mg) z ketokonazolem, inhibitorem CYP 3A4, powodowało wzrost AUC kweitiapiny od 5 do 8 razy. Z tego powodu jednoczesne stosowanie kweitiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się również spożywania soku grejpfrutowego podczas leczenia kweitiapiną.

W badaniu wielokrotnego podawania dawek mającego na celu ocenę farmakokinetyki kweitiapiny, jednoczesne stosowanie karbamazepiny (induktora enzymów wątrobowych) znacząco zwiększało klirens kweitiapiny. To zwiększenie klirensu obniżało ekspozycję systemową na kweitiapinę (mierzoną jako pole pod krzywą AUC) do poziomu średnio wynoszącego 13% ekspozycji podczas stosowania samej kweitiapiny, choć u niektórych pacjentów obserwowano większy efekt. W wyniku tej interakcji mogą powstawać niższe stężenia we krwi, co może wpływać na skuteczność terapii kweitiapiną.

Jednoczesne stosowanie kweitiapiny i fenytoiny (induktora enzymów mikrosomalnych wątroby) prowadzi do wzrostu klirensu kweitiapiny o 450%. U pacjentów przyjmujących induktor enzymów wątrobowych, leczenie kweitiapiną można rozpoczynać tylko wtedy, gdy korzyści z jej stosowania przewyższają ryzyka związane z odstawieniem induktora enzymów wątrobowych. Ważne jest stopniowe wprowadzanie każdej zmiany i w razie potrzeby zastąpienie induktora lekiem niebędącym induktorem (np. walepinianem sodu) – patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Farmakokinetyka kweitiapiny nie ulega istotnym zmianom przy jednoczesnym stosowaniu takich leków przeciwdepresyjnych jak imipramina (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyna (znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

Jednoczesne stosowanie innych leków przeciwpsychotycznych, takich jak rysperydon lub haloperidol, nie powodowało istotnych zmian farmakokinetyki kweitiapiny. Jednoczesne stosowanie kweitiapiny i tiorydazyny prowadzi do wzrostu klirensu kweitiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kweitiapiny nie zmieniała się po jednoczesnym podaniu z cyklotydyną.

Farmakokinetyka litu nie zmieniała się przy jednoczesnym podawaniu z kweitiapiną.

Farmakokinetyka walepinianu sodu i kweitiapiny nie zmienia się przy jednoczesnym stosowaniu. Wiadomo, że w retrospektywnym badaniu z udziałem dzieci i nastolatków przyjmujących walepinian sodu, kweitiapinę lub kombinację tych leków, większa liczba przypadków leukopenii i neutropenii była obserwowana w grupie leczonej kombinacją niż w grupach monoterapii.

Nie przeprowadzono oficjalnych badań interakcji z najczęściej stosowanymi lekami kardiologicznymi. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kweitiapiny z lekami wpływającymi na równowagę elektrolitową lub wydłużającymi odstęp QT.

U pacjentów przyjmujących kweitiapinę odnotowano przypadki fałszywie dodatnich wyników testu immunoenzymatycznego na obecność metadonu i trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych. W przypadku wątpliwych wyników testu przesiewowego zaleca się potwierdzenie odpowiednią metodą chromatograficzną.

Szczególne środki ostrożności.

Ponieważ kweitiapin stosuje się w przypadku kilku wskazań, należy dokładnie przeanalizować profil bezpieczeństwa leku, biorąc pod uwagę diagnozę pacjenta oraz dawkę, którą przyjmuje.

Dzieci.

Kweitiapina-Darnyca nie jest zalecana w leczeniu dzieci i młodzieży do 18. roku życia ze względu na brak danych potwierdzających korzyści z jej stosowania w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne kweitiapiny wykazały, że poza znanym profilem bezpieczeństwa ustalonym dla dorosłych, częstotliwość niektórych niepożądanych zjawisk jest wyższa u dzieci niż u dorosłych (zwiększony apetyt, wzrost stężenia prolaktyny w surowicy, wymioty, katar, omdlenia) lub mogą mieć inne skutki u dzieci i młodzieży (objawy ekstrapiramidowe i drażliwość), a także obserwowano wzrost ciśnienia tętniczego, czego wcześniej nie stwierzono w badaniach z udziałem dorosłych. Ponadto u dzieci i młodzieży obserwowano zmiany w funkcji tarczycy.

Należy również zaznaczyć, że długotrwały wpływ leczenia kweitiapiną na wzrost i dojrzewanie płciowe nie był badany przez okres dłuższy niż 26 tygodni. Długotrwały wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny jest nieznany.

Wiadomo, że w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży terapia kweitiapiną wiązała się z wyższą częstością występowania objawów ekstrapiramidowych w porównaniu z placebo u pacjentów leczonych ze względu na schizofrenię i manię dwubiegunową (patrz sekcja « Reakcje niepożądane»).

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego.

Depresja wiąże się z zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń i objawów samobójczych). To ryzyko utrzymuje się do czasu wystąpienia istotnej/remisji. Ponieważ poprawa może nie występować przez pierwsze kilka lub więcej tygodni leczenia, należy dokładnie obserwować pacjentów do czasu jej wystąpienia. Zgodnie z ogólnym doświadczeniem klinicznym ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach rekonwalescencji.

Ponadto lekarze powinni brać pod uwagę potencjalne ryzyko zdarzeń i objawów samobójczych po nagłym odstawieniu kweitiapiny ze względu na istniejące czynniki ryzyka związane z chorobą, w której stosuje się leczenie.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się kweitiapinę, mogą również wiązać się z zwiększonym ryzykiem zdarzeń i objawów samobójczych. Ponadto takie stany mogą występować równolegle z ciężkimi epizodami depresyjnymi. Dlatego przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy stosować te same środki ostrożności, co przy leczeniu pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zdarzeń i objawów samobójczych lub ci, którzy wykazują wysoki poziom myśli samobójczych przed rozpoczęciem terapii, mają większe ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójstwa i powinni być dokładnie monitorowani podczas leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

Terapia farmakologiczna, szczególnie na początku leczenia i przy dalszych zmianach dawki, powinna odbywać się pod dokładnym nadzorem, zwłaszcza u osób z wysokim ryzykiem. Pacjentów (oraz tych, którzy o nich opiekują się) należy poinformować o konieczności monitorowania pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku pojawienia się tych objawów.

W krótkotrwałych placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi w zaburzeniu dwubiegunowym obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń i objawów samobójczych u młodych pacjentów (do 25 roku życia) leczonych kweitiapiną w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (3,0% vs. 0% odpowiednio).

W badaniach klinicznych wśród pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym (DD) częstość zdarzeń i objawów samobójczych u młodych pacjentów (do 25 roku życia) wynosiła 2,1% (3/144) w grupie przyjmującej kweitiapinę i 1,3% (1/75) w grupie placebo. Retrospektywna analiza populacyjna stosowania kweitiapiny w leczeniu pacjentów z DD wykazała zwiększone ryzyko samookaleczeń i samobójstw u pacjentów w wieku od 24 do 64 lat bez wywiadu samookaleczeń podczas stosowania kweitiapiny w połączeniu z innymi antydepresantami.

Ryzyko metaboliczne.

Ze względu na stwierdzone ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmian masy ciała, poziomu glukozy i lipidów we krwi, obserwowanych w badaniach klinicznych, należy ocenić parametry metaboliczne pacjenta na początku leczenia, a zmiany tych parametrów należy regularnie monitorować w trakcie terapii. Pogorszenie tych parametrów należy korygować z uwagi na kliniczną celowość.

Objawy ekstrapiramidowe.

W placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów stosowanie kweitiapiny wiązało się ze zwiększonym występowaniem objawów ekstrapiramidowych w porównaniu z placebo u pacjentów leczonych z powodu ciężkich epizodów depresyjnych w zaburzeniu dwubiegunowym i ciężkiego zaburzenia depresyjnego.

Stosowanie kweitiapiny wiązało się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym nieprzyjemnym lub stresującym niepokojem i potrzebą poruszania się, co często towarzyszyło niemożności siedzenia lub stania nieruchomo. Pojawienie się tych zjawisk jest najbardziej prawdopodobne w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki tym pacjentom może zaszkodzić.

Zespół opóźnionej dyskinezy.

W przypadku pojawienia się objawów i objawów zespołu opóźnionej dyskinezy należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie kweitiapiny. Objawy zespołu opóźnionej dyskinezy mogą się nasilać lub nawet pojawiać po odstawieniu leczenia (patrz sekcja «Reakcje niepożądane»).

Senność i zawroty głowy.

Leczenie kweitiapiną wiązało się ze sennością i podobnymi objawami, takimi jak sedymentacja. W badaniach klinicznych leczenia pacjentów z depresją dwubiegunową i DD takie objawy zazwyczaj pojawiały się w ciągu pierwszych trzech dni leczenia i były głównie łagodne do umiarkowanych. Pacjentom, u których występuje wyraźna senność, może być potrzebna częstsza obserwacja przynajmniej przez 2 tygodnie od wystąpienia senności lub do czasu zmniejszenia się objawów lub rozważenia odstawienia leczenia.

Hipotensja ortostatyczna.

Leczenie kweitiapiną wiązało się z hipotensją ortostatyczną i towarzyszącymi zawrotami głowy, które, podobnie jak senność, zazwyczaj pojawiały się w okresie wstępnego dozowania. Te zjawiska mogą przyczyniać się do wzrostu częstości przypadkowych urazów (upadków), szczególnie u pacjentów starszych. Pacjentom należy doradzić stosowanie leku z ostrożnością, dopóki nie będą mogli zaobserwować możliwych efektów lub wpływu leku.

Kweitiapinę-Darnycę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami mózgowo-naczyniowymi lub innymi stanami, które mogą prowadzić do hipotensji. Należy rozważyć zmniejszenie dawki lub dłuższe dozowanie w przypadku wystąpienia hipotensji ortostatycznej, szczególnie u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową w wywiadzie.

Zespół bezdechu podczas snu.

Zgłaszano występowanie zespołu bezdechu podczas snu u pacjentów przyjmujących kweitiapinę, dlatego należy stosować kweitiapinę z ostrożnością u pacjentów równocześnie otrzymujących leki hamujące układ nerwowy środkowy i u pacjentów z wywiadem bezdechu podczas snu lub znajdujących się w grupie ryzyka. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów z nadmierną masą ciała/otyłością lub pacjentów płci męskiej.

Udary padaczkowe.

Nie zaobserwowano różnicy w częstości napadów padaczkowych między pacjentami przyjmującymi kweitiapinę a tymi, którzy otrzymywali placebo. Brak danych o przypadkach padaczki u pacjentów z epilepsją. Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z wywiadem napadów padaczkowych (patrz sekcja «Reakcje niepożądane»).

Zespół neuroleptyczny złośliwy.

Zespół neuroleptyczny złośliwy był związany z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kweitiapiną. Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność autonomiczną i podwyższone stężenie kinazy kreatynowej. W takim przypadku należy przerwać stosowanie kweitiapiny i rozpocząć odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Zespół serotonergiczny.

Jednoczesne stosowanie kweitiapiny i innych leków serotonergicznych, takich jak inhibitory monoaminooksydazy (MAO), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójcykliczne antydepresanty, może prowadzić do zespołu serotonergicznego — potencjalnie stanu zagrożonego dla życia (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»).

Jeśli wspólne leczenie innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta, szczególnie na początku terapii i w przypadku zwiększenia dawki. Objawami zespołu serotonergicznego mogą być zmiany stanu psychicznego, niestabilność układu autonomicznego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i/lub objawy przewodu pokarmowego.

W przypadku podejrzenia zespołu serotonergicznego należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii w zależności od ciężkości objawów.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza.

Ciężką neutropenię (liczba neutrofili < 0,5 × 109/l) obserwowano w badaniach klinicznych kweitiapiny. Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowała w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia leczenia kweitiapiną. Nie stwierdzono wyraźnej zależności od dawki. W okresie pogwarancyjnym niektóre przypadki były śmiertelne. Do czynników ryzyka zalicza się wcześniejsze obniżenie liczby leukocytów u pacjenta i wywiad neutropenii spowodowanej dowolnym lekiem. Jednak niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów bez wcześniejszych czynników ryzyka. Przy liczbie neutrofili < 1 × 109/l należy przerwać leczenie kweitiapiną. Należy nadal monitorować objawy infekcji i oznaczać liczbę neutrofili (aż do momentu, gdy liczba przekroczy 1,5 × 109/l).

Należy rozważyć możliwość wystąpienia neutropenii u pacjentów z obecną infekcją i gorączką, szczególnie w przypadku braku oczywistych przyczyn choroby, w tym gorączki o nieustalonej etiologii, i zastosować odpowiednie działania kliniczne.

Należy doradzić pacjentom natychmiastowe zgłaszanie objawów/objawów wskazujących na agranulocytozę lub infekcję (takich jak gorączka, osłabienie, ospałość lub ból gardła) w dowolnym okresie leczenia kweitiapiną. Takim pacjentom należy niezwłocznie wykonać oznaczenie liczby leukocytów i bezwzględnej liczby neutrofili (BLN), szczególnie w przypadku braku sprzyjających czynników.

Zespół antycholinergiczny (muszynowy).

Nor-kweitiapina, aktywny metabolit kweitiapiny, ma umiarkowane lub wysokie powinowactwo do kilku podtypów receptorów muszynowych, co może tłumaczyć zespół antycholinergiczny (muszynowy). To sprzyja występowaniu reakcji niepożądanych, które odzwierciedlają efekty antycholinergiczne przy jednoczesnym stosowaniu kweitiapiny i innych leków mających efekty antycholinergiczne w warunkach przedawkowania. Kweitiapinę-Darnycę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki o działaniu antycholinergicznym (muszynowym).

Kweitiapinę-Darnycę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z rozpoznaniem lub wywiadem opóźnienia oddawania moczu, klinicznie istotną hipertrofią prostaty, niedrożnością jelit lub stanami z tym związanymi, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub jaskrą z zamkniętym kątem przesączania.

Stosowanie współbieżne z induktorami enzymów wątrobowych.

Zobacz również sekcję «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji».

Jednoczesne stosowanie kweitiapiny i silnego induktora enzymów wątrobowych, takiego jak karbamazepina lub fenytoina, znacząco obniża stężenie kweitiapiny w osoczu, co może wpływać na skuteczność terapii kweitiapiną. U pacjentów przyjmujących induktor enzymów wątrobowych leczenie kweitiapiną należy rozpocząć tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z przepisania kweitiapiny przewyższają ryzyko odstawienia induktora enzymów wątrobowych. Ważne jest, aby wszelkie zastępowanie prowadzić stopniowo i w razie potrzeby zastąpić lek, który nie ma wpływu indukującego na enzymy wątrobowe (np. walepronian sodu).

Przyrost masy ciała.

Zgłaszano przyrost masy ciała u pacjentów leczonych kweitiapiną, który należy monitorować i korygować z uwagi na kliniczną celowość zgodnie z zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych.

Hiperglikemia.

W rzadkich przypadkach zgłaszano występowanie hiperglikemii i/lub rozwój lub nasilenie cukrzycy, czasem towarzyszone ketoadycydozą lub śpiączką, w tym kilka przypadków śmiertelnych. W niektórych przypadkach te zjawiska występowały u pacjentów z nadmierną masą ciała, co mogło być sprzyjającym czynnikiem. Zaleca się odpowiedni monitoring kliniczny zgodnie z zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjentów leczonych dowolnymi lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kweitiapiną, należy monitorować pod kątem możliwych objawów i objawów hiperglikemii (takich jak polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjentów z cukrzycą lub z istniejącymi czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie badać pod kątem poziomu glukozy we krwi. Należy regularnie monitorować masę ciała.

Lipidy.

W badaniach klinicznych kweitiapiny obserwowano wzrost poziomu trójglicerydów, LDL i cholesterolu ogólnego oraz spadek poziomu cholesterolu HDL. Zmiany poziomu lipidów należy korygować z uwagi na kliniczną celowość.

Wydłużenie odcinka QT.

W trakcie badań klinicznych stosowanie kweitiapiny zgodnie z instrukcją nie wiązało się z trwałym wydłużeniem bezwzględnego czasu trwania odcinka QT. W okresie pogwarancyjnym obserwowano wydłużenie odcinka QT przy stosowaniu kweitiapiny w dawkach terapeutycznych i przy przedawkowaniu. Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, kweitiapinę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami sercowo-naczyniowymi lub wywiadem wydłużenia odcinka QT w rodzinie. Należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu kweitiapiny z lekami wydłużającymi odcinek QT, z neuroleptykami, szczególnie u pacjentów starszych, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużenia odcinka QT, niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego.

W trakcie badań klinicznych, jak i w okresie pogwarancyjnym, zgłaszano przypadki kardiomiopatii i zapalenia mięśnia sercowego (patrz sekcja «Reakcje niepożądane»).

U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub zapalenia mięśnia sercowego należy rozważyć odstawienie leczenia kweitiapiną.

Ciężkie niepożądane reakcje skórne.

W związku z leczeniem kweitiapiną zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SSJ), toksyczny epidermalny nekroliozy (TEN), ostre ogólnikowe pustulotyczne wypryski (AGEP), erytemę wielopostaciową oraz reakcje skórne towarzyszące eozynofilii i objawom ogólnym (DRESS), które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub mieć śmiertelny skutek.

SCAR zazwyczaj objawiają się jako kombinacja takich objawów: rozległa wysypka skórna lub egzfoliatywne zapalenie skóry, gorączka, limfadenopatia i możliwe eozynofilie lub neutrofilie. Większość tych reakcji występowała w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia terapii kweitiapiną, niektóre reakcje DRESS — w ciągu 6 tygodni od rozpoczęcia terapii kweitiapiną. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na takie ciężkie reakcje skórne, należy natychmiast odstawić kweitiapinę i rozważyć alternatywne leczenie.

Przerywanie leczenia.

Przy nagłym odstawieniu kweitiapiny może wystąpić zespół odstawienia, objawiający się bezsennością, nudnościami, bólem głowy, biegunką, wymiotami, zawrotami głowy i drażliwością. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie leku w okresie co najmniej jednego lub dwóch tygodni (patrz sekcja «Reakcje niepożądane»).

Pacjenci starsi z psychotą związaną z demencją.

Kweitiapina-Darnyca nie jest zatwierdzona jako lek do leczenia pacjentów z psychotą związaną z demencją. Przy stosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych obserwowano zwiększenie ryzyka wystąpienia zdarzeń naczyniowo-mózgowych o około 3 razy. Mechanizm takiego zwiększenia ryzyka pozostaje nieznany. Przy stosowaniu innych leków przeciwpsychotycznych lub u innych grup pacjentów nie można wykluczyć zwiększenia takiego ryzyka. Pacjentom z czynnikami ryzyka rozwoju udaru mózgu kweitiapinę należy stosować z ostrożnością.

Z danych metaanalizy atypowych leków przeciwpsychotycznych wiadomo, że pacjenci starsi z psychotą związaną z demencją stanowią grupę podwyższonego ryzyka śmiertelności w porównaniu z grupą placebo. Z danych dwóch 10-tygodniowych placebo-kontrolowanych badań kweitiapiny w tej samej kategorii pacjentów (n=710; średni wiek 83 lata; zakres 56–99 lat) śmiertelność wśród pacjentów leczonych kweitiapiną wynosiła 5,5% w porównaniu z 3,2% w grupie placebo. Śmiertelność pacjentów podczas badań była z różnych przyczyn, co jest oczekiwane dla tej populacji pacjentów.

Pacjenci starsi z chorobą Parkinsona.

Retrospektywne badanie populacyjne kweitiapiny w leczeniu pacjentów z DD wykazało zwiększone ryzyko śmiertelności podczas stosowania kweitiapiny u pacjentów w wieku > 65 lat. Ta asocjacja nie występowała, gdy pacjentów z parkinsonizmem wykluczono z analizy. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kweitiapiny tej grupie pacjentów.

Wpływ na wątrobę.

W przypadku wystąpienia żółtaczki należy przerwać stosowanie kweitiapiny.

Dysfagia.

Zgłaszano przypadki dysfagii przy stosowaniu kweitiapiny. Kweitiapinę-Darnycę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Zaparcia i niedrożność jelit.

Zaparcia są czynnikiem ryzyka rozwoju niedrożności jelit. Przy stosowaniu kweitiapiny zgłaszano przypadki zaparć i niedrożności jelit, a także skutki śmiertelne u pacjentów z większym ryzykiem niedrożności jelit (w tym tych, którzy równocześnie przyjmują kilka leków obniżających perystaltykę jelit, oraz u pacjentów, którzy nie mogą zgłaszać objawów zaparć).

Należy dokładnie monitorować pacjentów z zaburzeniami perystaltyki lub niedrożnością jelit, aby móc zapewnić natychmiastową pomoc medyczną.

Zatorowość żylna.

W tle stosowania leków przeciwpsychotycznych odnotowano przypadki zatorowości żył (VTE). Ponieważ u pacjentów przyjmujących leki przeciwpsychotyczne często występują nabyte czynniki ryzyka rozwoju VTE, wszystkie możliwe czynniki ryzyka pojawienia się VTE należy określić przed i w trakcie leczenia kweitiapiną oraz podjąć środki zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki.

Zgłaszano przypadki zapalenia trzustki. W raportach marketingowych wskazano, że wielu pacjentów, choć nie wszystkich, miało czynniki znane jako związane z zapaleniem trzustki, takie jak podwyższone stężenie trójglicerydów, kamienie żółciowe, spożywanie alkoholu.

Dodatkowe informacje.

Dane dotyczące stosowania kweitiapiny w połączeniu z walepronianem sodu lub litem w ostrym epizodzie maniakalnym o umiarkowanym i ciężkim nasileniu są ograniczone; jednak takie leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Dane te wykazały efekt addytywny w trzecim tygodniu leczenia.

Nieracjonalne stosowanie i nadużywanie.

Zarejestrowano przypadki nieracjonalnego stosowania i nadużywania leku. Należy przepisywać kweitiapinę z ostrożnością pacjentom z wywiadem nadużywania alkoholu lub substancji narkotycznych.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy typu Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.

Lek zawiera również barwnik żółty zachód FCF (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Pierwszy trymestr.

Przybliżona liczba opublikowanych danych o ciężarnych kobietach leczonych kweitiapiną (od 300 do 1000 przypadków), w tym pojedyncze doniesienia o indywidualnych reakcjach, nie wskazuje na zwiększone ryzyko wad rozwojowych po stosowaniu kweitiapiny. Jednak, opierając się na wszystkich dostępnych danych, nie można wyciągnąć jednoznacznych wniosków. Dlatego w czasie ciąży lek można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko.

Trzeci trymestr.

Noworodki matek, które w III trymestrze przyjmowały leki przeciwpsychotyczne (w tym kweitiapinę), mają ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych, w tym objawów ekstrapiramidowych i/lub objawów odstawienia, które mogą się różnić pod względem ciężkości i czasu trwania po porodzie. Zgłaszano pobudzenie, nadciśnienie tętnicze, hipotensję, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub zaburzenia odżywiania. Dlatego noworodki powinny być pod dokładnym nadzorem.

Okres karmienia piersią.

Dane z opublikowanych raportów są ograniczone i wskazują, że kweitiapina przenika do mleka matki, jednak informacje te są sprzeczne. Ze względu na brak wiarygodnych danych decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu terapii kweitiapiną należy podejmować z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Wpływ kweitiapiny na płodność człowieka nie był oceniany. Obserwowano efekty związane ze wzrostem stężenia prolaktyny u szczurów, jednak nie mają one bezpośredniego zastosowania do organizmu człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na to, że kweitiapina działa głównie na OUN, lek może negatywnie wpływać na czynności wymagające koncentracji uwagi. Dlatego pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia samochodu lub innych mechanizmów, dopóki nie zostanie określona indywidualna wrażliwość na ten wpływ.

Sposób stosowania i dawki.

Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Leczenie schizofrenii

Lek Kweitiapina-Darnyca należy stosować dwa razy dziennie. Całkowita dawka dobową w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi 50 mg w pierwszym dniu, 100 mg w drugim dniu, 200 mg – trzeci dzień oraz 300 mg – czwarty dzień. Od czwartego dnia dawkę należy dostosować w zakresie dawek skutecznych – od 300 mg na dobę do 450 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta dawkę można dostosować w zakresie od 150 mg/ dobę do 750 mg/ dobę.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym

Lek Kweitiapina-Darnyca należy stosować dwa razy dziennie. Całkowita dawka dobową w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi 100 mg w pierwszym dniu, 200 mg w drugim dniu, 300 mg – trzeci dzień oraz 400 mg – czwarty dzień. Dawkowanie do 800 mg/ dobę do szóstego dnia należy prowadzić krokami nie przekraczającymi 200 mg/ dobę.

Dawkę leku można dostosować w zakresie od 200 mg do 800 mg/ dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji każdego pacjenta. Zakres skutecznych dawek wynosi od 400 mg do 800 mg/ dobę.

Leczenie ciężkich epizodów depresyjnych w zaburzeniu dwubiegunowym

Lek Kweitiapina-Darnyca należy stosować jeden raz dziennie przed snem. Całkowita dawka dobową w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi 50 mg (w 1. dniu), 100 mg (w 2. dniu), 200 mg (w 3. dniu) i 300 mg (w 4. dniu). Zalecana dawka dobową to 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie stosującej 600 mg w porównaniu z grupą 300 mg. Dawka 600 mg może być skuteczna u niektórych pacjentów. Dawki powyżej 300 mg powinien przepisywać lekarz z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Zgodnie z badaniami klinicznymi, u niektórych pacjentów, w przypadku wystąpienia problemów związanych z nietolerancją leku, należy rozważyć zmniejszenie dawki do minimalnej – 200 mg.

Profilaktyka nawrotów u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, u których epizody maniakalne lub depresyjne zostały wyleczone kweitiapiną

W celu zapobiegania kolejnym epizodom maniakalnym, mieszanych lub depresyjnych u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, którzy odpowiadali na leczenie kweitiapiną w okresie leczenia ostrych epizodów, należy kontynuować leczenie tym samym lekiem w tej samej dawce. Dawkę Kweitiapiny-Darnyca można dostosować w zakresie od 300 mg do 800 mg/ dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji każdego pacjenta. Ważne jest, aby w terapii utrzymującej stosować najniższe skuteczne dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, lek Kweitiapina-Darnyca należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym, szczególnie w okresie doboru dawki początkowej. Może być konieczne powolniejsze dozowanie leku, a dawka terapeutyczna dobową może być niższa niż u młodszych pacjentów, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta. Średni klarans kweitiapiny w osoczu był o 30–50% niższy u pacjentów w wieku podeszłym w porównaniu z młodszy pacjentami.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u pacjentów w wieku 65 lat i starszych z epizodami depresyjnymi w ramach zaburzenia dwubiegunowego nie były badane.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Kweitiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanym zaburzeniem funkcji wątroby, szczególnie w okresie doboru dawki początkowej. Leczenie pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby należy rozpocząć od dawki 25 mg/ dobę. Dawkę należy zwiększać codziennie o 25–50 mg/ dobę aż do osiągnięcia skutecznej dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u danego pacjenta.

Dzieci

Brakuje danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności kweitiapiny świadczących za stosowaniem leku u dzieci i młodzieży do 18. roku życia, dlatego kweitiapiny nie należy stosować w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy i objawy przedawkowania, o których donoszono, były konsekwencją nasilenia znanych efektów farmakologicznych substancji czynnej, takich jak senność i sedacja, tachykardia, hipotensja tętnicza i efekty antycholinergiczne. Przedawkowanie może prowadzić do wydłużenia odstępu QT, drgawek, stanu padaczkowego, rabdomiozy, niewydolności oddechowej, zatrzymania moczu, dezorientacji, majaczenia i/lub pobudzenia, śpiączki oraz skutku śmiertelnego. Pacjenci z wcześniej istniejącą ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego mogą znajdować się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia efektów przedawkowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Leczenie.

Nie ma specyficznego antydota.

W przypadku ciężkich objawów przedawkowania należy rozważyć konieczność podjęcia różnorodnych działań i leczenia intensywnego, w tym przywrócenie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniej oxygenacji i wentylacji płuc, monitorowanie i wspieranie czynności układu sercowo-naczyniowego.

Na podstawie opublikowanych danych literaturowych pacjentów z majaczeniem i pobudzeniem oraz wyraźnymi objawami zespołu antycholinergicznego można leczyć fizostygmyną w dawce 1–2 mg pod ciągłym monitorowaniem EKG. Nie jest to zalecane dla standardowego leczenia ze względu na możliwość negatywnego wpływu fizostygmyny na przewodnictwo serca. Fizostygmynę można stosować tylko w przypadku braku zaburzeń EKG. Nie należy stosować fizostygmyny przy zaburzeniach rytmu, blokada serca w dowolnym stopniu lub poszerzeniu kompleksu QRS.

W przypadku utrzymującej się hipotensji tętniczej przy przedawkowaniu kweitiapiny należy zastosować odpowiednie środki, takie jak wlewanie dożylnego płynów i/lub sympatykomimetyków (należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja receptorów beta-adrenergicznych może pogłębiać hipotensję w warunkach blokady receptorów alfa-adrenergicznych wywołanej przez kweitiapinę).

Ponieważ zapobieganie wchłanianiu przy przedawkowaniu nie było badane, należy rozważyć konieczność przepłukania żołądka, które powinno być przeprowadzone w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku (po intubacji, jeśli pacjent stracił przytomność), a także zastosowanie węgla aktywowanego wraz ze środkiem przeczyszczającym.

W przypadkach przedawkowania kweitiapiny, utrzymującą się hipotensję tętniczą należy leczyć z zastosowaniem odpowiednich środków, takich jak wlewanie dożylnego płynów i/lub sympatykomimetyków. Należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja receptorów beta-adrenergicznych może nasilać hipotensję w warunkach blokady receptorów alfa-adrenergicznych wywołanej przez kweitiapinę.

Zgłaszano powstawanie ciał obcych w żołądku przy przedawkowaniu kweitiapiny o przedłużonym działaniu, zaleca się odpowiednią diagnostykę obrazową w celu ustalenia dalszej taktyki postępowania z pacjentem.

W niektórych przypadkach pomyślnie przeprowadzono endoskopowe usunięcie farmakobezoaru.

Ścisła opieka medyczna i monitorowanie powinny trwać aż do pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Efekty uboczne.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas stosowania kweitiapiny to: senność, zawroty głowy, suchość w ustach, ból głowy, zespół odstawienia, podwyższony poziom trójglicerydów w surowicy krwi, zwiększenie stężenia cholesterolu ogólnego w surowicy krwi, przyrost masy ciała, obniżenie poziomu hemoglobiny oraz objawy pozapiramidowe.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, stosowanie kweitiapiny wiązało się z przyrostem masy ciała, omdleniami, złośliwym zespołem neuroleptycznym, leukopenią oraz obrzękami obwodowymi.

Wszystkie działania niepożądane są wymienione według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia oka: często – nieostre widzenie.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: często – duszność²³; rzadko – katar.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: bardzo często – suchość w ustach; często – zaparcia, dyspepsja, wymioty²⁵; rzadko – dysfagia⁷; bardzo rzadko – zapalenie trzustki¹, niedrożność jelit,扭转 jelita.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: często – wzrost stężenia aminotransferaz (alaninotransferaza³, gamma-glutamylotransferaza³); rzadko – wzrost stężenia asparykinotransferazy³; bardzo rzadko – żółtaczka⁵, zapalenie wątroby.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadko – zatrzymanie oddawania moczu.

Zaburzenia układu endokrynnego: często – hiperprolaktynemia¹⁵, obniżenie całkowitego T4²⁴, obniżenie wolnego T4²⁴, obniżenie całkowitego T3²⁴, podwyższenie TSH²⁴; rzadko – obniżenie wolnego T3²⁵, hipotyreozę; hipotyreoidyzm²¹; bardzo rzadko – zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu: bardzo często – podwyższenie poziomu trójglicerydów w surowicy krwi^10,30, podwyższenie cholesterolu ogólnego (szczególnie cholesterolu LPNŻ)^11,30, obniżenie lipoprotein o wysokiej gęstości^7,30, przyrost masy ciała^8,30; często – zwiększenie apetytu, wzrost poziomu glukozy do wartości charakterystycznych dla hiperglikemii^6,30; rzadko – hiponatremia¹⁹, cukrzyca^1,5, nasilenie cukrzycy; bardzo rzadko – zespół metaboliczny²⁹.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – zawroty głowy^4,16, senność^2,16, ból głowy, objawy pozapiramidowe^1,21; często – dysartria; rzadko – drgawki¹, zespół niespokojnych nóg, późna dyskineza^1,5, utrata przytomności^4,16.

Zaburzenia psychiczne: często – nietypowe sny, koszmary nocne, myśli i zachowania samobójcze²⁰; bardzo rzadko – somnambulizm i powiązane z nim zjawiska, takie jak mówienie we śnie czy zaburzenia odżywiania we śnie.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: często – tachykardia⁴, kołatania serca²³, hipotensja ortostatyczna^4,16; rzadko – wydłużenie odcinka QT^1,12,18, bradykardia³²; bardzo rzadko – zakrzepica żylna¹; częstość nieznana – udar³³, kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego: bardzo często – obniżenie hemoglobiny²²; często – leukopenia^1,28, zmniejszenie liczby neutrofili, podwyższenie poziomu eozynofili²⁷; rzadko – neutropenia¹, trombocytopenia, anemia, zmniejszenie liczby płytek krwi¹³; bardzo rzadko – agranulocytoza²⁶.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość (w tym reakcje alergiczne skóry); bardzo rzadko – reakcja anafilaktyczna⁵.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy⁵, zespół Stevensa-Johnsona⁵; częstość nieznana – toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół wielopostaciowej rumieniowatości, reakcje skórne towarzyszone eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), zapalenie naczyń skóry.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: bardzo rzadko – rabdomioliza.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlecznych: rzadko – zaburzenia seksualne; bardzo rzadko – zaburzenia menstruacyjne, prapizm, galaktoreja, opuchlizna gruczołów mlecznych.

Ciąża, okres poporodowy i stan noworodkowy: częstość nieznana – zespół odstawienia u noworodków³¹.

Zaburzenia ogólne: bardzo często – objawy odstawienia^1,9; często – łagodna astenia, obrzęki obwodowe, drażliwość, hipertermia; bardzo rzadko – złośliwy zespół neuroleptyczny¹, hipotermia.

Badania laboratoryjne: bardzo rzadko – podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej⁷.

Uwagi:

1 – patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”.

2 – senność może występować w pierwszych dwóch tygodniach leczenia i zwykle ustępuje przy kontynuowaniu stosowania kweitiapiny.

3 – bezobjawowy wzrost (przesunięcie od normy do > 3 × GGN w dowolnym czasie) stężenia aminotransferaz w surowicy krwi (ALT, AST) lub gamma-GT obserwowano u niektórych pacjentów podczas stosowania kweitiapiny. Zwykle te wzrosty były odwracalne przy kontynuowaniu leczenia.

4 – podobnie jak inne leki przeciwpadaczkowe blokujące receptory α1-adrenergiczne, kweitiapina może często powodować hipotensję ortostatyczną, towarzyszoną zawrotom głowy, tachykardii i u niektórych pacjentów – omdleniom, szczególnie w okresie doboru dawki początkowej (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

5 – częstość tych działań niepożądanych szacowano wyłącznie na podstawie danych postmarketingowych dotyczących stosowania kweitiapiny w postaci leku o szybkim uwalnianiu.

6 – poziom glukozy we krwi na czczo ≥ 126 mg/dl (≥ 7,0 mmol/l) lub poziom glukozy we krwi po posiłku ≥ 200 mg/dl (≥ 11,1 mmol/l) przynajmniej raz.

7 – wzrost częstości występowania dysfagii przy stosowaniu kweitiapiny w porównaniu do placebo obserwowano wyłącznie w badaniach klinicznych dotyczących depresji dwubiegunowej.

8 – oparte na przyroście masy ciała > 7% w porównaniu do wartości początkowej. Zazwyczaj występuje w pierwszych tygodniach terapii u dorosłych.

9 – objawy odstawienia najczęściej obserwowane w krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, w których oceniano objawy odstawienia: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość tych reakcji znacznie spadała tydzień po zakończeniu leczenia.

10 – poziom trójglicerydów ≥ 200 mg/dl (≥ 2,258 mmol/l) (pacjenci ≥ 18 lat) lub ≥ 150 mg/dl (≥ 1,694 mmol/l) (pacjenci < 18 lat) przynajmniej raz.

11 – poziom cholesterolu ≥ 240 mg/dl (≥ 6,2064 mmol/l) (pacjenci ≥ 18 lat) lub ≥ 200 mg/dl (≥ 5,172 mmol/l) (pacjenci < 18 lat) przynajmniej raz. Podwyższenie poziomu cholesterolu LPNŻ ≥ 30 mg/dl (≥ 0,769 mmol/l) występowało bardzo często. Średnia wartość u pacjentów z takim wzrostem wynosiła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).

12 – patrz tekst poniżej.

13 – płytki ≤ 100 × 10⁹/l przynajmniej raz.

14 – zgodnie z doniesieniami z badań klinicznych, wzrost stężenia kinazy kreatynowej we krwi nie był związany ze złośliwym zespołem neuroleptycznym.

15 – poziom prolaktyny (pacjenci > 18 lat): > 20 μg/l (> 869,56 pmol/l) u mężczyzn; > 30 μg/l (> 1304,34 pmol/l) u kobiet – w dowolnym czasie.

16 – może prowadzić do upadków.

17 – cholesterol LPWŻ: < 40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; < 50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.

18 – liczba pacjentów, u których długość odcinka QTC zmieniała się z < 450 ms do ≥ 450 ms z przyrostem ≥30 ms. W badaniach placebo-kontrolowanych kweitiapiny średnia zmiana i liczba pacjentów z przesunięciem do poziomu klinicznie istotnego były podobne w grupach kweitiapiny i placebo.

19 – przesunięcie z > 132 mmol/l do ≤ 132 mmol/l przynajmniej przy jednym badaniu.

20 – o przypadkach myśli samobójczych i zachowań samobójczych zgłaszano podczas terapii kweitiapiną lub bezpośrednio po jej zakończeniu (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Właściwości farmakologiczne”).

21 – patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”.

22 – obniżenie poziomu hemoglobiny do ≤ 13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, ≤ 12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet przynajmniej raz występowało u 11% pacjentów leczonych kweitiapiną we wszystkich badaniach, w tym otwartych badaniach dodatkowych. U tych pacjentów średnie maksymalne obniżenie hemoglobiny w dowolnym czasie wynosiło -1,50 g/dl.

23 – doniesienia o tych reakcjach często występowały na tle tachykardii, zawrotów głowy, hipotensji ortostatycznej i/lub współistniejących chorób serca/oddechowych.

24 – na podstawie odchylenia od normalnego poziomu początkowego do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie całkowitego T4, wolnego T4, całkowitego T3 i wolnego T3 wynosiło < 0,8 × GGN (pmol/l), a odchylenie TSH > 5 mU/l w dowolnym czasie.

25 – na podstawie zwiększonej częstości występowania wymiotów u pacjentów starszych (≥ 65 lat).

26 – odchylenie neutrofili od ≥ 1,5 × 10⁹/l od wartości podstawowej do < 0,5 × 10⁹/l w dowolnym czasie podczas leczenia.

27 – oparte na odchyleniu od normalnego poziomu początkowego do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie eozynofili wynosiło > 1 × 10⁹/l w dowolnym czasie.

28 – oparte na odchyleniu od normalnego poziomu początkowego do potencjalnie klinicznie istotnej wartości w dowolnym czasie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich badaniach. Odchylenie leukocytów wynosiło ≤ 3 × 10⁹/l w dowolnym czasie.

29 – zgodnie z doniesieniami o działaniach niepożądanych dotyczących zespołu metabolicznego ze wszystkich badań klinicznych kweitiapiny.

30 – podczas badań klinicznych u niektórych pacjentów obserwowano pogorszenie więcej niż jednego czynnika metabolicznego: masy ciała, poziomu glukozy i lipidów we krwi.

31 – patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”.

32 – może wystąpić podczas lub tuż po rozpoczęciu terapii i być skojarzone z hipotensją i/lub omdleniami. Częstość oparta na doniesieniach o działaniach niepożądanych typu bradykardia i powiązanych zjawiskach we wszystkich badaniach klinicznych kweitiapiny.

33 – na podstawie jednego retrospektywnego, nierandomizowanego badania epidemiologicznego.

Zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT, arytmii komorowych, nagłej nieznanej przyczyny śmierci, zatrzymania serca i arytmii typu „torsades de pointes” podczas stosowania neuroleptyków, co uznaje się za specyficzne dla tej klasy leków.

Zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN), skórne reakcje towarzyszone eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), w związku z leczeniem kweitiapiną.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Wymienione działania niepożądane obserwowane u dorosłych mogą również występować u dzieci. Działania niepożądane o wyższej częstości występowania u tej grupy wiekowej lub nieobserwowane u dorosłych.

Zaburzenia układu endokrynnego: bardzo często – podwyższenie poziomu prolaktyny¹.

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu: bardzo często – zwiększenie apetytu.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – objawy pozapiramidowe³; często – utrata przytomności.

Zaburzenia naczyniowe: bardzo często – podwyższenie ciśnienia tętniczego².

Zaburzenia układu oddechowego: często – katar.

Zaburzenia układu pokarmowego: bardzo często – wymioty.

Zaburzenia ogólne: często – drażliwość³.

Uwagi:

1 – poziom prolaktyny (pacjenci < 18 lat): > 20 μg/l (> 869,56 pmol/l) u mężczyzn; > 26 μg/l (> 1130,428 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie. Mniej niż 1% pacjentów miało podwyższenie poziomu prolaktyny > 100 μg/l.

2 – na podstawie odchylenia powyżej klinicznie istotnych granic (według kryteriów Narodowego Instytutu Opieki Zdrowotnej) lub wzrostu > 20 mmHg dla ciśnienia skurczowego lub > 10 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego w dowolnym czasie, uzyskanych z krótkoterminowych (3–6 tygodni) badań placebo-kontrolowanych z udziałem dzieci i nastolatków.

3 – częstość odpowiada tej obserwowanej u dorosłych, ale drażliwość może być związana z różnymi objawami klinicznymi u dzieci i nastolatków w porównaniu do dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku „korzyść/ryzyko” dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blistrze; 3 blisterki w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

DzenePharm S.A.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

18 km Meresono Avenue, Pallini, 153 51, Grecja.

Wnioskodawca.

Spółka Akcyjna „Firma Farmaceutyczna Darnyca”.

Siedziba wnioskodawcy i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.