Koxerin

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Koxerin

SkÅ ad:

substancja czynna: cycloserine;

1 kapsułka zawiera cycloserinum 250 mg;

substancje pomocnicze: natrii oxidas levis, natrii oxidas gravis, talkum;

twarda kapsułka żelatynowa (otoczka kapsułki) zawiera: yellow west FCF (E 110), carmoisin (E 122), diamantowy niebieski (E 133), titanii dioxidum (E 171).

Postać leku. Kapsułki.

Główne cechy fizykochemiczne: twarda kapsuÅ‚ka żelatynowa nr 1 o ciemnoczerwonej barwie, zawierajÄ ca proszek od biaÅ‚ego do jasnoÅĽÃ³Å‚tego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki dziaÅ‚ajÄ ce na mycobacterium. Antibiotyki. Kod ATC J04A B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Koxerin wykazuje działanie bakteriostatyczne i bakteriobójcze w zależności od stężenia leku w miejscu zapalenia oraz wrażliwości mikroorganizmów. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej wrażliwych szczepów bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych oraz Mycobacterium tuberculosis. Cykloserin należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi przeciwgruźliczymi.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym cykloserin jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Stężenie w osoczu osiąga poziom wykrywalny w ciągu 1 godziny. Wolno rozprowadza się w tkankach i płynach organizmu. Przenika przez barierę krew-mózg; stężenie osiągane w płynie mózgowo- rdzeniowym jest zbliżone do stężenia w osoczu krwi. U chorych na gruźlicę cykloserin wykrywa się we wytwarzanym śluzie, a także w płynie opłucnowym i ascytowym, żółci, płynie owodniowym i krwi płodu, mleku matki, tkankach płuc oraz tkankach limfoidalnych.

Wydalany jest przez nerki, wykrywalny w moczu już po 30 minutach od podania. W ciągu 24 godzin około 66 % cykloserinu wydala się w niezmienionej formie z moczem. Kolejne 10 % wydala się w ciągu następnych 48 godzin. Z kałem wydzielana jest niewielka ilość leku.

Około 35 % cykloserinu ulega metabolizmowi, jednak metabolity nie zostały zidentyfikowane.

Okres półwydalenia leku wynosi 8–12 godzin.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Aktywna postać gruźnicy płucnej i pozapłucnej w ramach terapii skojarzonej, pod warunkiem wrażliwości mikroorganizmów na cykloserin i po niepowodzeniu leczenia lekami podstawowymi (stosować wyłącznie jako lek drugiej linii).

Ostre infekcje dróg moczowych wywołane wrażliwymi mikroorganizmami tylko wtedy, gdy standardowa terapia okazała się nieskuteczna i potwierdzono wrażliwość mikroorganizmów na ten lek.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cykloserin lub którykolwiek z innych składników preparatu. Organiczne choroby układu nerwowego środkowego, depresja, zaburzenia psychiczne, silne pobudzenie lub psychoza, padaczka, skłonność do napadów drgawkowych, wywiad psychiatryczny wskazujący na choroby psychiczne, ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 250 ml/min), niewydolność serca, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie etionamidu nasila efekty neurotoksyczne cykloserinu. Alkohol i cykloserin są niezgodne, szczególnie podczas przyjmowania dużych dawek leku (alkohol zwiększa ryzyko wystąpienia napadów padaczkowych).

Pacjenci przyjmujący cykloserin i izoniazyd powinni być pod obserwacją lekarską, ponieważ przy tej kombinacji możliwe jest nasilenie toksycznego działania na ośrodkowy układ nerwowy i może zaistnieć konieczność korekty dawki.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Leczenie Koxerinem należy przerwać lub zmniejszyć dawkę w przypadku wystąpienia zapalenia skóry alergicznego lub objawów uszkodzenia układu nerwowego: drgawki, psychoza, senność, depresja, dezorientacja, nadreaktywność odruchów, ból głowy, drżenie, zawroty głowy, osłabienie mięśni, dysartria.

Indeks terapeutyczny cykloseryny jest niski. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przyjmujących dawkę dobową cykloseryny powyżej 500 mg i u których występują objawy przedawkowania, stężenie cykloseryny we krwi należy kontrolować co najmniej raz w tygodniu. Dawkę należy dostosować w taki sposób, aby utrzymane stężenie leku we krwi było niższe niż 30 mg/l.

U pacjentów z umiarkowanym i średnim stopniem niewydolności nerek należy zmniejszyć dawkę cykloseryny.

Pacjenci przyjmujący więcej niż 500 mg cykloseryny dziennie powinni pozostawać pod opieką lekarza z powodu ryzyka wystąpienia objawów przedawkowania.

Zatrucie może wystąpić, jeśli stężenie leku we krwi przekracza 30 mg/l, co jest wynikiem przedawkowania lub zaburzeń klirensu leku.

Podczas stosowania leku należy kontrolować parametry hematologiczne, wydolność wydaniową nerek, stężenie leku we krwi oraz funkcję wątroby.

Przed rozpoczęciem leczenia należy wyizolować kulturę mikroorganizmów i określić wrażliwość szczepu na ten lek. W przypadku infekcji gruźliczej należy określić wrażliwość szczepu na inne środki przeciwbakteryjne przeciwgruźlicze.

Leki przeciwdrgawkowe i środki uspokajające mogą być skuteczne w zapobieganiu objawom uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, takim jak drgawki, pobudzenie, drżenie.

W celu zapobiegania niepożądanym neurotoksycznym skutkom ubocznym przepisuje się leki psychotropowe z grupy benzodiazepin: diazepan (5 mg) lub fenazepan (1 mg) na noc, nootropowe leki: piracetam (800 mg dwa razy dziennie), pirydoksynę, kwas glutaminowy 1 g trzy razy dziennie.

W niektórych przypadkach stosowanie cykloseryny i innych leków przeciwgruźliczych może prowadzić do niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego w organizmie, anemii megaloblastycznej i siderszastą. W przypadku wystąpienia anemii podczas przyjmowania leków przeciwgruźliczych należy przeprowadzić odpowiednie leczenie.

Zawartość barwników azowych – żółty zachód FCF (E 110) oraz karminazyna (E 122) może powodować reakcje alergiczne.

Cykloseryna obniża poziom cukru we krwi zarówno u zdrowych ochotników, jak i u chorych na cukrzycę. Cykloseryna może wywołać zaostrzenie porfirii, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u chorych na porfirię.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

W okresie ciąży lek stosuje się wyłącznie w razie konieczności, gdy nie ma alternatywnych metod leczenia i potencjalna korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu.

W razie potrzeby stosowania leku należy wstrzymać się od karmienia piersią w tym okresie.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych maszyn.

Podczas leczenia należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi oraz szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie niezależnie od przyjmowania pokarmu, jednak w celu zapobiegania skutkom ubocznym ze strony układu pokarmowego lepiej go przyjmować podczas jedzenia.

Dorośli. Zwykła dawka wynosi od 500 do 1000 mg na dobę w kilku dawkach. Początkowa dawka dla dorosłych wynosi najczęściej 250 mg 2 razy na dobę w odstępie 12-godzinnym przez 2 tygodnie. Dawka dzienna nie powinna przekraczać 1 g.

Dzieci od 5. roku życia. Zwykła dawka wynosi od 10 mg/kg masy ciała na dobę, podzielona na 2 dawki, po czym dostosowuje się ją w zależności od stężenia leku w osoczu i efektu terapeutycznego. Pożądana szczytowa koncentracja w osoczu krwi to 15–40 μg/ml. Dawka dzienna nie powinna przekraczać 750 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym. Pacjentom w wieku powyżej 60 lat, a także tym o masie ciała poniżej 50 kg, zaleca się dawkę 250 mg cykloseriny 2 razy na dobę.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby, wyników badań laboratoryjnych i radiologicznych oraz tolerancji cykloseriny.

Dzieci.

Nie ma wystarczających doświadczeń dotyczących stosowania cykloseriny u dzieci, dlatego lek może być przepisywany dzieciom od 5. roku życia tylko w przypadku skrajnej konieczności, pod ścisłym nadzorem lekarza i z szczególną ostrożnością.

Przedawkowanie.

Może wystąpić ostra toksyczność, jeśli dorośla osoba przyjęła ponad 1 g leku. Toksyczność przewlekła zależy od dawki i może wystąpić, gdy do organizmu codziennie dostaje się ponad 500 mg leku. W przypadku stosowania leku u chorych z zaburzeniami czynności nerek patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

U pacjentów, którzy przyjmowali więcej niż 1 g cykloseriny na dobę, możliwe jest wystąpienie najpoważniejszych działań niepożądanych leku – zaburzeń rytmu serca oraz nagłego rozwoju przewlekłej niewydolności serca (rzadko).

Zazwyczaj objawy toksyczne dotyczą układu nerwowego środkowego: ból głowy, zawroty głowy, dezorientacja, podwyższona pobudliwość, parestezje, dysartria, psychoza. Przy stosowaniu wysokich dawek możliwe są porażenia obwodowe, drgawki i śpiączka. Etanol zwiększa ryzyko wystąpienia napadów padaczkowych.

Leczenie. Zaleca się leczenie objawowe i wspierające. Aktywowany węgiel jest skuteczniejszy w zmniejszaniu wchłaniania leku niż przemywanie żołądka. W przypadku wystąpienia efektu neurotoksycznego należy podawać 200–300 mg pirydoksyny na dobę. Podczas hemodializy cykloserina jest usuwana z krwi, jednak nie wyklucza się rozwoju efektu toksycznego, który może stanowić zagrożenie dla życia.

Działania niepożądane.

Większość działań niepożądanych wiąże się z zaburzeniami funkcji ośrodkowego układu nerwowego lub podwyższoną wrażliwością na lek.

Ze strony układu nerwowego (w przypadkach przyjmowania dawek powyżej 500 mg na dobę): ból głowy, zawroty głowy, parestezje, paraplegia, hiperrefleksja, drżenie, zapalenia nerwów obwodowych, ataksja, napady padaczkowe, wielkie i małe napady kloniczne, śpiączka.

Ze strony psychiki: niepokój, uczucie lęku, podwyższona drażliwość, pobudzenie nerwowe, agresja, pobudliwość, zaburzenia snu, senność, pogorszenie pamięci, dezorientacja, psychóza, depresja, możliwe próby samobójcze, paranoja, zmiana charakteru, uczucie strachu, zaburzenia mowy, dysartria, szum w uszach, pobudzenie psychoruchowe, halucynacje, dezorientacja, utrata przytomności.

Działania niepożądane ze strony układu nerwowego pojawiają się głównie w ciągu pierwszych dwóch tygodni i przede wszystkim u pacjentów przyjmujących 500 mg cykloseryny na dobę.

Ze strony przewodu pokarmowego: wymioty, nudności, suchość w ustach, utrata apetytu, ból brzucha.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie poziomu transaminaz we krwi, zapalenie wątroby, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna, świąd, wysypka plamniczo-płaskorozosna, nadwrażliwość na światło.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: bóle stawów, bóle mięśni.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwościowe/reakcje alergiczne.

Inne: anemia megaloblastyczna, niedokrwistość z niedoboru kwasu foliowego i witaminy B12, anemia sidersztoblastyczna, podwyższenie temperatury ciała, obniżenie poziomu glukozy we krwi, nasilenie porfirii.

Zgłaszano przypadki zaburzeń rytmu serca oraz nagłe wystąpienie przewlekłej niewydolności serca u pacjentów przyjmujących cykloserynę w dawce od 1 do 1,5 g na dobę.

Okres ważności.

W paskach: 2 lata.

W blisterach: 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w pasku. Po 10 pasków w opakowaniu kartonowym.

Po 10 kapsułek w blisterze. Po 9 lub 10 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby działalności.

Faza II, działka nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, działka nr 366, Premier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.