INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Korsar® (CORSAR)

Skład:

substancja czynna: valsartan;

1 tabletka zawiera 80 mg valsartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia prażelatynizowana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry II różowy (laktoza monohydrat, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, tlenek żelaza czerwony (E 172)).

1 tabletka zawiera 160 mg valsartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia prażelatynizowana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry II żółty (laktoza monohydrat, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, tlenek żelaza żółty (E 172), triacetyna (E 1518), ponso 4R (E 124), FD&C Blue № 2 (E 132)).

1 tabletka zawiera 320 mg valsartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia prażelatynizowana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry II fioletowy (laktoza monohydrat, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, tlenek żelaza czerwony (E 172), FD&C Blue № 2 (E 132), FD&C Yellow № 6 (E 110)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki o kształcie okrągłym, powlekane różowym (80 mg), żółtym (160 mg) lub fioletowym (320 mg) odcieniem, bez linii złamania.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagonistów angiotensyny II.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Walzartan jest doustnie stosowanym, aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane działanie angiotensyny II. Zwiększony poziom angiotensyny II we krwi po blokadzie receptorów AT1 przez walzartan może stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Walzartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, ale ma znacznie większą (około 20000 razy) powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walzartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość pulsu.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum działania – w ciągu 4–6 godzin po przyjęciu leku doustnie; czas trwania działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii.

Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawienia.

Podczas długotrwałego stosowania leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że nie miał on istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także na stężenie trójglicerydów i glukozy we krwi na czczo.

Zastosowanie leku zmniejsza liczbę hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowalnia postęp choroby, poprawia klasę czynnościową według klasyfikacji NYHA, zwiększa frakcję wyrzutową, łagodzi objawy niewydolności serca i poprawia jakość życia w porównaniu z placebo.

Badanie VALIANT wykazało skuteczność walzartanu, podobnie jak kaptoprilu, w zmniejszaniu ogólnej śmiertelności po zawale mięśnia sercowego. Walzartan był również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych, liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca oraz nawrotów zawału mięśnia sercowego. Walzartan pozytywnie wpływał na czas od przebycia ostrego zawału mięśnia sercowego do wystąpienia pierwszych objawów choroby sercowo-naczyniowej prowadzącej do śmiertelnego skutku.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu walzartanu w postaci tabletek maksymalna stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 2–4 godzinach, w postaci roztworu – po 1–2 godzinach. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pokarm zmniejsza ekspozycję (określoną jako AUC) walzartanu o około 40% i Cmax o około 50%, mimo to stężenia walzartanu w osoczu, począwszy od około 8 godzin po podaniu leku, są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Ponieważ zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym spadkiem efektu terapeutycznego, walzartan można przyjmować zarówno podczas, jak i poza posiłkiem.

Rozkład

Objętość rozkładu walzartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnym wynosi około 17 l, co wskazuje, że walzartan nie rozkłada się szeroko w tkankach. Walzartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminą osocza.

Biotransformacja

Walzartan nie ulega znacznej metabolizacji, ponieważ około 20% dawki wydalone jest w postaci metabolitów. W osoczu wykryto metabolit hydroksylowy w niskich stężeniach (mniej niż 10% AUC walzartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja

Krzywa farmakokinetyczna walzartanu ma charakter wielu wykładniczy (T½α <1 godzina i T½ß około 9 godzin). Walzartan wydalany jest głównie z żółcią (około 83% dawki) i z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po wstrzyknięciu dożylnym klirens osocza walzartanu wynosi około 2 l/godz, a klirens nerkowy – 0,62 l/godz (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walzartanu wynosi 6 godzin.

U pacjentów z niewydolnością serca

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania walzartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników jest podobny. Wartości AUC i Cmax walzartanu są prawie proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu dawkowania klinicznego (od 40 do 160 mg 2 razy dziennie). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Oczekiwany klirens walzartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na oczekiwany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci starsi. U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy walzartanu był nieco wyższy niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a wpływem systemowym walzartanu. Dlatego pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brakuje danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirens kreatyniny <10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walzartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Walzartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza i jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Oколо 70% wchłoniętej dawki leku wydawane jest z żółcią, głównie w niezmienionej formie. Walzartan nie ulega znacznej biotransformacji i, jak można się spodziewać, wpływ systemowy walzartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku cholestazy nie jest wymagana korekta dawki walzartanu. Wykazano, że u pacjentów z marskością wątroby żółciową lub obturacją dróg żółciowych AUC walzartanu wzrasta około dwukrotnie.

Dane kliniczne.

Wskazania

Hipertensja tętnicza

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 lat.

Stan popołowotowy

Leczenie klinicznie stabilnych dorosłych pacjentów z objawową niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory po niedawno (12 godzin–10 dni) przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Niewydolność serca

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów ACE, lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z inhibitorami ACE, gdy nie można stosować blokerów beta.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na walzartan lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Ciężka niewydolność wątroby, zastoinowy marskość wątroby oraz cholestaza.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Korsar®, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu 1 lub 2) lub zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) <60 ml/min/1,73 m²).
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).
• Wrodzony lub wywołany wcześniejszym leczeniem inhibitorem ACE lub antagonistą receptorów angiotensyny II obrzęk naczynioruchowy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) przez leki z grupy antagonistów receptorów angiotensyny (ARB), inhibitorów ACE lub aliskirenu

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB z innymi lekami działającymi na układ RAAS wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. W związku z tym podwójna blokada RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, ARB lub aliskirenu nie jest zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie konieczną, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie ARB lub inhibitorów ACE z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i ARB pacjentom z cukrzycową chorobą nerek.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

O odwracalnym wzroście stężenia litu w surowicy krwi i zatruciu litem informowano podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walzartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeżeli połączenie jest uznawane za konieczne, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Kalium

Diuretyki zwiększające stężenie potasu, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne substancje mogące podnieść poziom potasu (np. heparyna) mogą prowadzić do wzrostu stężenia potasu w osoczu krwi; u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny.

Jeśli lek wpływający na poziom potasu jest uznawany za konieczny w połączeniu z walzartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Leki przeciwwąchowe niesteroidowe (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy >3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID

Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II z NSAID może prowadzić do osłabienia efektu przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID zwiększa ryzyko zaburzeń funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że walzartan jest substancją podlegającą wychwytowi przez wątrobowy transporter OATP1B1/OATP1B3 oraz wydaleniu przez wątrobowy transporter MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transporterów wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transporterów wydalenia (np. rytonawiru) może zwiększyć ekspozycję ogólnoustrojową na walzartan. Należy podjąć odpowiednie środki ostrożności na początku lub na końcu jednoczesnego stosowania tych leków.

Inne

W badaniach interakcji leków z walzartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z walzartanem ani z żadną z następujących substancji: cyklosporyna, cymetydyna, warfaryna, furozemyd, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenamid.

Dzieci

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu walzartanu i innych substancji hamujących RAAS u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym, co może zwiększyć stężenie potasu w surowicy krwi. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Hipokaliemia

Jednoczesne stosowanie suplementów potasu, moczopędnych zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększyć stężenie potasu (np. heparyny), nie jest zalecane. W razie potrzeby należy monitorować stężenie potasu.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBK)

U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub OBK, np. u tych, którzy przyjmują wysokie dawki moczopędnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii walzartanem może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii walzartanem należy skorygować poziom sodu i/lub OBK, np. poprzez zmniejszenie dawki moczopędnego.

Stenoza tętnicy nerkowej

Bezpieczeństwo stosowania walzartanu u pacjentów z obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy nerki jedynego nerki nie zostało ustalone. Krótkotrwałe stosowanie walzartanu u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym po jednostronnej stenozie tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny surowicy ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki działające na układ RAAS mogą zwiększać stężenie mocznika we krwi i kreatyniny surowicy u pacjentów z jedno- lub obustronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie czynności nerek podczas leczenia walzartanem.

Zaburzenia czynności nerek

Nie ma dotąd danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z kliremsem kreatyniny <10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walzartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Dorośli pacjenci z kliremsem kreatyniny >10 ml/min nie wymagają dostosowania dawki.

Zaburzenia czynności wątroby

Walzartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez cholestazy.

Przesadzenie nerki

Nie ma obecnie danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania walzartanu u pacjentów, którym niedawno przeszczono nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Nie należy stosować walzartanu u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ u nich nie jest aktywny układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Tak jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża

Antagoniści receptorów angiotensyny II są przeciwwskazani w okresie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajść w ciążę, należy zmienić lek na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe z ustalonym profilem bezpieczeństwa w okresie ciąży. Jeśli potwierdzono ciążę, leczenie należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć alternatywne leczenie.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Kombinacja kaptoprilu i walzartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast zwiększyła ryzyko wystąpienia niepożądanych działań w porównaniu z leczeniem odpowiednimi lekami. W związku z tym kombinacja walzartanu z inhibitorem ACE nie jest zalecana.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego należy zawsze ocenić czynność nerek.

Stosowanie walzartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, jednak zazwyczaj nie ma potrzeby przerywania terapii z powodu objawowej hipotensji tętniczej, pod warunkiem przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca trójna kombinacja inhibitora ACE, blokera beta i walzartanu nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Ta kombinacja najprawdopodobniej zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych działań i dlatego nie jest zalecana. Trójna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptorów mineralokortykoidowych i walzartanu również nie jest zalecana.

Takie kombinacje można stosować tylko pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Badania dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Korsar u dzieci nie były prowadzone.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie

Podczas stosowania walzartanu zgłaszano przypadki wystąpienia u pacjentów obrzęku naczynioruchowego, w tym obrzęku krtani i fałdów głosowych prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów wcześniej również występował obrzęk naczynioruchowy podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. Wystąpienie obrzęku naczynioruchowego wymaga natychmiastowego przerwania stosowania leku Korsar, ponownego przepisywania leku nie należy stosować.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna

U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiązało się z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ walzartan jest antagonistą angiotensyny II, stosowanie walzartanu może być związane z zaburzeniami czynności nerek.

Podwójna blokada układu RAAS

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARA, w tym leku Korsar, z innymi lekami działającymi na układ RAAS wiąże się ze zwiększeniem częstości występowania hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz poziomu elektrolitów u pacjentów otrzymujących Korsar i inne leki wpływające na układ RAAS.

W przypadku nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed zażyciem tego leku. Lek może powodować reakcje alergiczne ze względu na zawartość barwników azo.

Dzieci

Zaburzenia czynności nerek

Stosowanie u dzieci z kliremsem kreatyniny <30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie nie było badane, dlatego walzartan nie jest zalecany u tych pacjentów. Dzieciom z kliremsem kreatyniny >30 ml/min nie wymaga się dostosowania dawki. Należy dokładnie monitorować czynność nerek i poziom potasu w surowicy podczas leczenia walzartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy walzartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą zaburzać czynność nerek. Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Korsar, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia czynności wątroby

Tak jak u dorosłych, walzartan jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą kolkową i u pacjentów z cholestazą. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu walzartanu u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II (ARA II) jest przeciwwskazane w ciąży oraz u kobiet planujących zajść w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wpływu teratogennego w wyniku stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptorów angiotensyny II, ryzyko wpływu teratogennego może istnieć również dla tej grupy leków. O ile kontynuacja terapii nie jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajść w ciążę, należy przepisać alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe z ustalonym profilem bezpieczeństwa w okresie ciąży. Jeśli stwierdzono ciążę, leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć alternatywne leczenie.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka fetotoksyczność (osłabienie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli od II trymestru ciąży stosowano ARA II, zaleca się wykonanie badania USG w celu oceny czynności nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARA II, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania walzartanu w okresie karmienia piersią, walzartan nie powinien być stosowany w tym okresie; w razie potrzeby leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Niepłodność

Walzartan w dawkach do 200 mg/kg/dobę nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawka 200 mg/kg/dobę jest 6 razy wyższa niż maksymalna zalecana dawka dla człowieka, przeliczona na mg/m² (obliczenia wykonano dla doustnej dawki 320 mg/dobę u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub osłabienia.

Sposób stosowania i dawki

Walsartan można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu; tabletki należy popijać wodą.

Choroba nadciśnieniowa

Choroba nadciśnieniowa u dorosłych

Zalecana dawka początkowa walsartanu to 80 mg 1 raz dziennie. Efekt przeciwciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z niedostatecznie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a następnie do maksymalnej – 320 mg.

Walsartan można również stosować łącznie z innymi lekami przeciwciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, powoduje dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego u tych pacjentów.

Choroba nadciśnieniowa u dzieci

Dzieci od 6. roku życia

Dawkę początkową ustala się na poziomie 40* mg 1 raz dziennie u dzieci o masie ciała poniżej 35 kg oraz 80 mg 1 raz dziennie u dzieci o masie ciała 35 kg lub więcej. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi na poziom ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki przedstawiono w tabeli 1.

Dawek wyższych niż wskazane nie zaleca się.

Tabela 1

Dzieci w wieku do 6 lat

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania walzartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat.

Stosowanie u dzieci w wieku od 6 lat z niewydolnością nerek

Nie badano stosowania leku u dzieci z klirem kreatyniny <30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego walzartan nie jest zalecany tym pacjentom. U dzieci z klirem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w osoczu.

Stosowanie u dzieci w wieku od 6 lat z niewydolnością wątroby

Tak jak u dorosłych, walzartan jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z przewlekłym zapaleniem dróg żółciowych oraz u pacjentów z obturacyjnym żółtaczem. Doświadczenie kliniczne stosowania walzartanu u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka walzartanu u tych pacjentów nie powinna przekraczać 80 mg.

Niewydolność serca i stan popoinfarktowy u dzieci

Walzartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popoinfarktowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania.

Stan popoinfarktowy

Terapię można rozpocząć już 12 godzin po przebytym zawałcie mięśnia sercowego u klinicznie stabilnych pacjentów. Po początkowej dawce walzartanu 20* mg dwa razy dziennie, dawkę należy stopniowo zwiększyć do 40* mg, 80 mg oraz 160 mg dwa razy dziennie w ciągu kilku następnych tygodni. Początkową dawkę 20* mg uzyskuje się poprzez podzielenie tabletki 40* mg na dwie równe części.

Maksymalna dawka wynosi 160 mg dwa razy dziennie. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg dwa razy dziennie po dwóch tygodniach od rozpoczęcia leczenia, a maksymalnej dawki 160 mg dwa razy dziennie – po trzech miesiącach, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub zaburzeń czynności nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walzartan można stosować u pacjentów leczonych innymi lekami po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, takimi jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, blokery kanałów wapniowych, inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny) oraz diuretyki. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z inhibitorami ACE.

Pacjentom po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy zawsze monitorować czynność nerek.

Niewydolność serca

Zalecana dawka początkowa walzartanu wynosi 40 mg dwa razy dziennie. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg dwa razy dziennie należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodnie, aż do osiągnięcia najwyższej dawki, w zależności od tolerancji przez pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dawka dobowa stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg, podzielona na kilka dawek.

Walzartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże nie zaleca się potrójnej kombinacji inhibitora ACE, blokera beta oraz walzartanu.

Pacjentom z niewydolnością serca konieczne jest monitorowanie czynności nerek.

Stosowanie u określonych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny >10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Jednoczesne stosowanie leku Korsar z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (eGFR <60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie leku Korsar z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Walzartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, z przewlekłym zapaleniem dróg żółciowych oraz u pacjentów z obturacyjnym żółtaczem. U pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez żółtaczki dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

∗stosować leki zawierające walzartan w odpowiednich dawkach.

Dzieci

Walzartan stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania walzartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Lek nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popoinfarktowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku.

Przedawkowanie

W wyniku przedawkowania walzartanu może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Zabiegi terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia leku oraz rodzaju i nasilenia objawów; priorytetem jest ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne jest, aby walzartan można było usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

Działania niepożądane.

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarkt mięśnia sercowego

Podczas kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość działań niepożądanych przy stosowaniu placebo odpowiadała tej przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych nie była związana z dawką lub długością leczenia, a także nie zależała od płci, wieku ani rasy pacjenta.

Działania niepożądane zarejestrowane w trakcie badań klinicznych, badań pozarejestrowych oraz badań laboratoryjnych podano poniżej według klas układów narządów.

W odniesieniu do działań niepożądanych z kategorii „bardzo rzadko”, „rzadko” oraz „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Częstość występowania działań niepożądanych ocenia się następująco: bardzo często (>1/10),
często (>1/100, <1/10), nieczęsto (>1/1000, <1/100), rzadko (>1/10000, <1/1000),
bardzo rzadko (<1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia powagi.

Działania niepożądane zarejestrowane podczas badań pozarejestrowych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe jest określenie częstości występowania, podano z częstością „nieznana”.

Tabela 2

* zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym;

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca;

** rzadko zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym;

częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często – zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej – ból głowy, nudności).

Rozwiązania badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Stwierdzono istotne obniżenie (>20%) stężenia hematokrytu i hemoglobiny.

Wiadomo, że neutropenia występowała u 1,9% pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6% pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym może występować istotny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i całkowitego bilirubiny w porównaniu do pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów funkcji wątroby u pacjentów leczonych valsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni valsartanem nie wymagają żadnego specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących valsartan stwierdzono ponad 50% wzrost stężenia kreatyniny w surowicy w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o ponad 20% obserwowano u 10% pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo.

Zauważono wzrost stężenia azotu mocznika we krwi u niektórych pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. U niektórych pacjentów, którzy otrzymywali valsartan lub leczono kombinacją valsartanu i kaptofrilu lub kaptofrilem, w okresie poposiłowym obserwowano dwukrotny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy.

Liczba przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem w porównaniu do grupy przyjmującej kaptofril.

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Nie stwierdzono istotnych różnic dotyczących typu, częstości i powagi działań niepożądanych między profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych (z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy).

Ocena neurokognitywna i ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazały klinicznie istotnych ogólnych negatywnych skutków po leczeniu valsartanem trwającym do 1 roku.

Zgłaszano pojedyncze przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu transaminaz wątrobowych. Przypadki te występowały u pacjentów z istotnymi chorobami współistniejącymi. Związek przyczynowo-skutkowy z valsartanem nie został potwierdzony.

Hiperkaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany u dorosłych pacjentów po zawałach serca i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą współistniejącą. Działania niepożądane, które obserwowano u dorosłych pacjentów po zawałach serca i/lub z niewydolnością serca, wymieniono w Tabeli 2.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnym, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Opakowanie.

Tabletki powlekane filmem, po 80 mg (nr 28, nr 98); po 160 mg (nr 28, nr 98); po 320 mg (nr 28). Po 14 tabletek w blistrze w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Sanovelle Ilac Sanayi ve Ticaret A.S., Turcja.

Sanovel Ilac Sanayi ve Ticaret A.S., Turkey.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Osiedle Balaban, ul. Cihaner Sokagi, nr 10, miasto Stambuł, 34580, rejon Silivri, Turcja

Balaban Mahallesi, Cihaner Sokagi, No 10, Istanbul, 34580 Silivri, Turkey.

Wnioskodawca. Spółka akcyjna „Farmak”.

Adres siedziby wnioskodawcy. Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kyryliwska, 63.